Opinions

Documentairemaker Olivares licht aan de hand van een schrijnend verhaal, uit vele duizenden gegrepen, het drama toe van de vluchtelingen uit Afrika, die blijven geloven in een betere toekomst in Europa, maar in feite niet alleen financieel worden bestolen maar in hun tocht, als ze hem overleven, onmenselijk leed en vernederingen meemaken.

Film is goed opgebouwd en kan de kijker onmogelijk onverschillig laten.

Zijn er heel wat mooie beelden van de woestijn, het zijn die van de ellendig armoedige tocht (de overladen truck of bus met de bagage langs alle kanten grandioos uitpuilend) die toch meest doordringen.

De film werd gemaakt in 2007. Zeven jaar later is er absoluut geen verandering in de toestand en duurt het drama voort.

"15 Jours ailleurs" is een zeer goede, bijwijlen ontroerende TV-film over een man die, ingevolge beroepsomstandigheden totaal overstuur, in een psychiatrische instelling terecht komt en er het leven in die omgeving leert kennen, alsook dat van één van zijn medepatiënten. Uiteindelijk zullen de opgedane ervaringen hem helpen kordate conclusies te trekken en zijn eigen leven opnieuw op de rails te krijgen .
Flirt het slot misschien wel wat met een zekere meligheid, heb onderwege vooral het acteerwerk van de twee hoofdpersonages bewonderd, inzonderlijk deze van Judith Chemla, die ik reeds in bijrollen zag in "Versailles" en "De vrais Mensonges" maar nog niet in zo'n indringende hoofdrol als hier. Het is een jonge actrice die beslist nog wat te bieden heeft en toch ook reeds een César won, zij het als een bijrol in "Camille Redouble".
Niet vergeten te vermelden is de kritiek op de werkwijze van deze psycho-instellingen die af en toe door de film waart.

Dat zulks in de States gebeurt. Daar moet ge van niets verschieten. Maar in Frankrijk...?

Ondanks dat er veel leven op komst is, te veel dode momenten in de film, waardoor het verhaal het voor een stuk moet stellen met mijmerende meisjes en zichten op gebouwen of een trieste stad en alleen nieuwsgierigheid omtrent de uiteindelijke afloop de aandacht voldoende gaande houdt.

Voor het acteren van de tieners, een kleine 3.

In één adem meegesleurd in een merkwaardig verhaal uit WO I en alvast een verbluffned goede film gezien.

Houdt de film het boeiend, spannend, laat vele facetten van de oorlogsgruwel aan bod komen en is vooral menselijk geladen, met Roger Deakins aan het stuur voor de fotografie, zit de cinematografische waarde van de film meteen op een hoog peil.

Meerdere voor het oorlogsgebeuren frapante uitspraken waarbij ééntje als "some men just want to fight" duidelijk wijst op de vaak mensontziende en onbekwame legerleiding.

En wat ook nog mooi is aan de film is dat Blake en Sco er absoluut niet uitzien als stoere binken, helden op zicht, maar heel eenvoudige jongens in de waanzin van een wereldoorlog gedropt, in een land dat het hunne niet is en dat qua casting Mendes voor die rollen niet aanstuurde op grote namen.

Schitterende montage en topfilm zonder meer.

Gebaseerd op de gelijknamige novelle van Stephen King.

Een familiedrama dat toch wel een horrorachtig gevoel meegeeft, scènes die mogelijks staan voor de wroeging, frustaties, nachtmerries en waanbeelden die Wilfred inpalmen. Thomas Jane is beslist goed gecast voor de rol van bonkige, stugge farmer.

Enkele verrassende wendingen in de plot zoals de gedragingen van de twee youngsters.

Hoe dan ook, met een zekere spaniing gevolgd; is ook een film die ge je wel zult een tijdje herinneren, maar echt genietbaar en in alles overtuigend vond ik hem wel niet.

Een onthutsend en eigenlijk niet zo bekend stuk WO II-geschiedenis waarbij Estse families uit hun land werden gedeporteerd terwijl hun mannen verplicht werden dienst te nemen bij één van de twee agressoren, zijnde Duitsland enerzijds, het Rode leger anderzijds.

Het waanzinnige van het verhaal is dat onvermijdelijk landgenoten tegenover elkaar kwamen te staan.

"1944" brengt dit gebeuren overtuigend in beeld, zowel van de Duitse als de Russische kant gezien met uiteindelijk op elkaar lijkende taferelen van onverbiddelijke veldslagen en onnoemlijk menselijk leed en het rauw-pikante verhaal waarbij even romantiek aan te pas lijkt te komen, onderstreept alleen nogmaals het afschuwelijke van dit opgelegd gevecht onder burgers.

Meer dan een schets van een even herenigd gezin dat precies niet de spontane harmonie schijnt te kunnen vinden, lijkt deze film niet te zullen worden totdat het langzamerhand doorsijpelt wat er met het hoofdpersonage aan de hand is. Niveau van de film gaat meteen stukken de hoogte in, gaat echt boeien en wint aan emotionele kracht. De gevoelige muziek draagt daar ten slotte sterk toe bij.

Sober met behoorlijk acteerwerk.

Koddig met waanzinnig Frans taalgebruik (Forwarder !?) in een razend tempo en uiteindelijk totaal onzinnig maar er zit een levensles in namelijk dat hart het koele zakenleven kan in de schaduw spelen.

De gebroeders Podalydès zijn op dreef in de gekke situaties en Sandrine Kiberlain is als vanzelfsprekend overtuigend als ze de keiharde speelt al valt ze ook best mee in haar ontdooiproces.

Komedie, vaak met weemoedige ondertoon.

Origineel van constructie en sfeercreatie waarbij de hoofdpersonages, om beurten, het verhaal, belevenissen en overwegingen uit de doeken doen, doorgaans op een fijngrappige manier.

Een kleine, aparte film, erg hedendaags, waarbij bijne elke scène iets genietbaars brengt.

Plezierig zijn de tegenstellingen tussen "New-York" en "Parijs". Natuurlijk kan het niveau van in de beginne niet worden aangehouden maar over de ganse duur van de film hebben ik toch heel dikwijls genoten van de grappige replieken.

Julie Delpy en Adam Goldberg acteren merkwaardig.

Begint als een komedie, maar gaat dan over in een actie-thriller waarbij Amerikaanse, officiële overheidsinstanties niet zo fraai worden afgeschilderd.

Eigenlijk al te absurd, om niet te zeggen onmogelijk, maar gelukkig hebben W en W bekijkbare smikkels, zijn de dialogen scherp en komisch, zijn de actiescènes van die aard om de liefhebbers van het genre te bevredigen en verontschuldigt de film zich om zijn matigheid, met een donut en een knipoog.

Goede film van Michael Curtiz waarin Spencer Tracy in feite James Cagney doet vergeten en waarin Bette Davis erg glamourachtig overkomt.

Doorheen de lotgevallen van het hoofdpersonage worden toch punten aangeraakt, verband houdend met het gevangeniswezen, zoals poging tot omkoping, de rol van de gevangenisdirecteur, vrijlating onder voorwaarden (erg actueel vandaag nog), de doodstraf.....

In feite doet de film er niet gewichtig over maar raakt ze toch aan en vergeet natuurlijk niet edelmoedigheid, opoffering en zelfkritiek, typisch voor de Amerikaanse filmmentaliteit, in te lassen.

Geen meesterwerk maar degelijk en vlot.

In 1968 moeten die beelden fantastisch geweest zijn. Nu is dit wel door computertechnieken fel achterhaald. De film blijft wel erg futuristisch, ook nu nog, maar eigenlijk is dit absoluut mijn genre niet. De beelden en effecten duurden te lang en gingen mij uiteindelijk vervelen en alleen de discussie met die computer konden mij boeien. Heb aan deze film weinig plezier beleefd.

Visueel prachtig, mooie muziek en werkelijk verbluffend acteerwerk.

Het verhaal over herinneringen en liefdes leent zich wel tot sterk vertolkte en knap in beeld gebrachte scenes maar leverde toch ook wel passages die ik niet zo direct kon plaatsen.

Maar goed, een prent waar het filmische primeert en het beste van wat ik van Kar-wai Wong zag.

Een vleugje ernst, grappig vooral en ook wel vertederend hoe probleempjes rond opvoeding - seksuele dan vooral - generatiekloven en vertrouwenscrisissen worden voorgeschoteld.

Jamie krijgt drie vrouwen over zich heen gestort : eerst zijn overbezorgde moeder die worstelt met zichzelf, haar opvattingen en vooral de tijd waarin ze zich nu als 55-jarige bevindt, en aan wie hij haar eigen opvoeding tijdens de economische crisisjaren als enige verzachtende omstandigheid toekent. En verder zijn er de jongere vrouwen die al wat verder staan in het leven - maar dan niet zonder eigen frustaties - en hem gretig tips en taboes schenken.

Een lekker allegaartje dat ons enkele heerlijke scènes oplevert : de menstruatiescène, de dansscène met Dorethea en William - oh ja, er zit ook nog een man bij - met de twee verschillende muziekstijlen,...

Grappig ook hoe alle personages een technische fiche meekrijgen, maar het zijn de onderlinge belevenissen van de vijf waar heel wat stof en pit insteekt.

Ook in de speech van Jimmy Carter steekt wat raaks.

De ganse cast is prima, zeker Annette Bening, maar de hoofdprijs geef ik toch aan Elle Fanning.

Beeldvorming is uiterst verzorgd, de sound track uitstekend.

Niet echt overtuigend, deze film die naar het schijnt op ware feiten is gesteund.

Het eerste gedeelte kon dan nog wel boeien, maar nadien wordt het slapper en slapper.

Karaktertekening kon ook al niet overtuigen.

Zeer verward begin van de film en nadien ook een moeilijke verhaalstijl.

Haalt dit de film op een hoger niveau ?

Ik had het beslist moeilijk met de karakters van de personages, wat niet aan de acteurs ligt. Die zijn volgens mij het pluspunt in deze film die mij, gezien zijn hoge kwotering, in zijn geheel toch wel ontgoochelde.

Niet echt toegankelijk deze in het opgekuist westvlaamse lowbudgetfilm. Verhaallijn is er amper en namen worden in de film ook al niet genoemd. Naar het einde toe wordt het wat duidelijker en uiteindelijk durf ik besluiten dat de film het "kleine" dagelijkse leven met zijn frustraties, relatieprobleempjes en wat dan ook in het niet ziet verpulveren en aldus elke vorm van importentie verliezen door een terroristische daad (zelfs door een ongeval). Zag veel liever "Lola rennt".

Sterke film over dit dramatisch gebeuren dat uiteindelijk werd geklasseerd als een daad van antisemitisme
Schokkend en aangrijpend. Politiewerk, de houding van de ontvoerders en de paniek, verdeeldheid en emoties bij de familie zijn heel goed en evenwichtig weergegeven.
Film houdt u, niettegenstaande één en ander gekend, toch volledig in spanning.
Goede vertolkingen - toch meerdere gevestigde namen in de cast - over de ganse lijn.
Alexandre Arcady ("Ce que le Jour doit à la Nuit" - 2012) levert hier een film af met een perfecte verhouding suspens en emotionaliteit.

Intelligente, subtiele en aangrijpende film over een heel delicaat onderwerp.

Met meerdere sterke scènes zoals de tafelscène waarbij Astrid haar familie het slechte nieuws over de nakende geboorte mededeelt en de uiteenlopende reacties van de aanwezigen en zoals de contacten met de dokters (die trouwens zichzelf spelen) die nog slechtere vooruitzichten brengen.

Sober voorgesteld, nagenoeg zonder muziek en indien toch even, schiet de gevoeligheid van het gebeuren de hoogte in.

Sterke, ingeleefde vertolkingen.

Er zijn veel films die nazinderen, maar deze brengt je toch wel van je stuk.

Intrieste film, die, onafgezien van de beslissing van het hoofdpersonage, iedere moeder (en ook vader) zou moeten zien al was het maar om zich gelukkig te prijzen dat hun kinderen gezond zijn.

Film die naast het grappig, avontuurlijke ook het menselijk aspect van de gestoorde gezinsrelatie en de positie van immigranten in een vreemd land aanraakt en naar het einde toe toch een emotionele toon aanslaat.

Spijtig van een aantal slordigheden ( het meisje was plots aan de andere wang gekwetst en een Frans sprekende ingeweken Spanjaard die in Brussel woont en aan de Belgische kust moeite doet om Vlaams te spreken terwijl kustbewoners toch altijd hun beste Frans bovenhalen om franstalige toeristen ter wille te zijn, is niet goed bedacht)

Ben op mij honger blijven zitten.

Slechts één van de drie verhalen kon me echt bekoren. De twee andere gaan van zwak tot matig.

Het is zeker niet de bedoeling van de cineast geweest er een soort thrillerke van te maken, noch om een door toevalligheden samengestrengeld verhaal te brengen, maar wel om menselijke gedragingen en emoties, bij totaal verschillende mensen, in totaal verschillende omstandigheden, als gemeenschappelijk naar voren te schuiven.

Dit lukt best maar helaas is het globaal net iets te weinig om het echt boeiend en genietbaar te maken.

De vele, passende, close-ups van de hoofdpersonages zijn best geslaagd.

Een ontgoocheling, deze film, die veel te veel aan de oppervlakkige kant blijf, zowel in verhaal als in acteerprestaties.

De titel belooft maar een echt hart steekt er niet in en eigenlijk vraag ik me af wat die dreigende muziek in de film kwam doen, een film die in het verhaal genoeg passie en geloofwaardigheid had kunnen vinden om het echt te doen aanspreken maar helaas precies op dat punt faalt.

Smalend zouden we kunnen zeggen dat Poelvoorde er tussen de dochters van...niets van heeft terecht gebracht.

Marina Vlady (Wat een plezier om deze actrice nog eens terug te zien) in de rol van een oudere vrouw, voorvechtster bij het ontstaan van feministische bewegingen, is ontgoocheld wanneer ze vaststelt dat de vrouw van vandaag niet meer zo gemotiveerd blijkt voor haar idealen.

Nochtans is er heel wat te doen binnen haar eigen familie en hier ontgoochelt de film wel, vermits het geheel meer uitdraait op relatieconflicten dan op generatieverschillen en ivm relaties zitten er toch wel wat cliché's in de film en is een zekere saaiheid nabij.

Marina Vlady ('k moet absoluut haar vroegere films eens opsporen) maakt veel goed. Maar best ook.

Geen traditionele western. Stel je voor : stoere, koppige bink, John Wayne op de emotionele toer.

En wat dan nog: het is de moeite om te blijven kijken om Wayne in deze komische rol te zien en eigenlijk te ontdekken.

Toegegeven het heeft weinig diepgang, maar als een stukje pretentieloos vermaak telt het wel

mee.

Uitstekend begin van de film, dat in zijn vervolg helaas niet altijd beantwoordt aan de verwachtingen die aanvankelijk wel konden gesteld worden.

De logika en aanvaardbaarheid van het gebeuren moet wijken voor actievolle, zeg maar moorddadige scènes, die op zich geen waarde toevoegen.

Met Delon, op toppunt van zijn uitstraling, als hoofdrolspeler, producent en beslist een vinger in de pap wat scenario betreft, lijkt zo'n verloop wel eigenlijk niet zo ongewoon. Teleurstellen doet hij natuurlijk niet en medespeelster Dalila Di Lazzaro, mij onbekend, is wel iets meer dan gewoon sensueel.

Jacques Deray, aan wie we toch "Borsalino" en "La Piscine" danken zet hier een middenmoot misdaadfilm neer.

Niet vergeten te vermelden uiteindelijk het misdadig gekonkel voor macht en geld achter de schermen en voor de liefhebbers : er zit een stevige achtervolgingsscène in.

Echt plezierige komedie die spijtig genoeg naar het einde toe wat overdreven sentimenteel en ook een beetje dwaas wordt. Toch in lange tijd niet zoveel gelachen als met dit lekker Frans filmpje.

Film wordt voor 95% gevuld met filosophische, sociale en politieke dialogen onder militairen en burgers die een aanval van de Duitse troepen afwachten. Van enige actie is er amper sprake en wanneer een daad wordt gesteld is hij absurd, tegen elke logika indruisend.

Ontgoochelend product. Goed acteren zat er ook niet in. Wat wilt ge, de karaktertekening trok op niets.

De grappigheid zit wel in de pech die de "hulpverleners" ondervinden en zeker ook in het grillig tekenwerk en het begeleidend deuntje.

Heb het tweemaal bekeken om in het verhaaltje te komen en het toch naar waarde te schatten en het valt alleszins beter uit dan wat ge bij een eerste visie ervaart. Stevig tempo en wat allusies naar bekende verhalen vallen er m.i. ook in te ontdekken

"Ik wil leven en niet door het lint gaan..." maar zo eenvoudig bleek dat niet voor ene Romy Schneider.

Film brengt het interview uit 1981 dat de labiele toestand van de actrice duidelijk onderstreept.

Bewonderend gekeken naar Marie Bäumer die de rol van Romy vertolkt. Er is niet alleen een zekere gelijkenis en het grimeerwerk draagt er ook toe bij maar het personage is zeker ingestudeerd want ook veel gelijkenissen inzake kleine gedragingen, gestes, manier van lachen, opkijken, bewegen... Prima werk.

Daarnaast zijn de 3 andere acteurs ook goed in hun rol en wordt een sfeer weergegeven die er destijds wel zal geweest zijn met een ster die heel wat spijt in zich draagt, er toch wil bovenuit komen maar niet ver van een nieuwe inzinking staat, een vriendin die haar best gemeend in de armen sluit en twee persmensen die toch ook wel onder de indruk zijn van de mens die hun toelaat een uiteindelijk woelig interview af te nemen.

Film boeit misschien niet over de ganse lengte maar heeft zeker zijn sterke momenten, ook op filmisch vlak, zoals de strandscènes naar het slot toe.