Opinions

Harold op zijn best.

Zo slecht als hij is in zijn zelfmoordpogingen, zo goed is hij in zijn halsbrekende (maar hij breekt niets) toeren.

Goed en over de ganse lijn grappig en ...gelukkig in het slot blijft hij in de liefde met beide voeten op de grond. Op het nippertje dan, zoals altijd.

Wie zich aan een avontuurlijke actiefilm zou verwachten, komt wel bedrogen uit. Het is een film waarin vooral de mooie natuurbeelden te bewonderen zijn, maar waarin daarnaast liefde en romantiek de hoofdrol spelen. Er komt ook heel wat fylosofie en mijmering bij kijken en de sfeer die opgehangen wordt van de tijd en de omstandigheden is heel bijzonder en eigenlijk verrassend vergeleken met andere dergelijke werken. De opbouw en de overgang tussen de verschillende scenes is niet altijd goed en duidelijk en af en toe zelfs storend en eigenlijk duurt de film toch wel te lang.

Typische en onverbiddelijke film noir van Russell Rouse, behoorlijk thuis in dit genre.

Verraad, loslippigheid, zwakte of een compromiterende toestand creëeren, noemen ze illegaal, de vergeldende moord die er op volgt volledig overeenstemmend de wetten van het "syndicaat" en als vanzelfsprekend.

Onderling noemen ze elkaar "boys", maar hun vriendschap is vluchtig als gas.

Goede film met een zeer degelijke Richard Conte als de gehoorzame, koele killer met toch een vleugje sentiment in zijn binnenste binnenste.

Gelukkig zijn er meerdere evergreens uit de "Big Bands" periode van de veertiger jaren, want voor de rest geraakt deze film niet boven de bescheiden middelmaat. Hij is veel te langdradig, zeker in de beginne met enkele vervelende en overbodige scènes. Liza haalt het niveau niet van "Cabaret". De Niro is iets beter als labiele muzikant, terwijl Scorsese, voor een keer dat hij het bloed niet in het rond doet spatten, met deze film geen potten breekt.

Nog een woordje over de song "Theme from New York, New York". Liza haalde er geen topscore mee. Een paar jaar later was er wel een mannetje, van zowat 65, die de song onsterfelijk maakte en met hem voor eeuwig verbond.

Toffe gast die rol die Nicolas Cage vertolkt. Twee minuten in de toekomest kijken en nog veel meer eigenlijk. Eén van de beste (?) momenten in de film is trouwens wanneer Jessica Biel werkelijk versteld staat als ze verneemt met welke kerel ze te doen heeft.

Verder zijn er nog enkele bijzondere effecten en voor de rest de typische figuren die zulke actiefilms steenvast bevolken en de overbekende achtervolgings- en schietscènes.

Onder de middenmoot in zijn genre.

Net als in "Pour Elle" valt het me op dat de verwondering, de emotie en vooral de gramschap om de onrechtvaardige aanhouding, niet erg is uitgewerkt. Het einde is wel sterk met een filmdragende Russell Crowe.

Boeiend om zo'n onderzoeksrechter in zijn (of haar) dagelijkse werkzaamheden bezig te zien.
Ik neem wel aan dat mevrouw Anne Gruwez nu wel niet een voorbeeld is voor de gemiddelde of doorsnee onderzoeksrechter, daarvoor komen er al te veel speelse tot hilarische scènes voor ; ook niet zonder ernst en scherpte, natuurlijk, en als er ooit een verrassende, superrauwe scène in een film werd vertoond is het toch wel deze van de lijkopgraving . Verwonderlijk toch hoeveel mensen hierbij toch (quasi) onberoerd blijven en er zelfs nog een cynisch woord bij voor over hebben.
Interessant over gans de lijn, mede zeker door de bijzondere, doorwinterde en veelzijdige aanpak van Anne Gruwez (dacht verdorie eerst dat ze Yolande Moreaux in die rol had gestopt)

Hier heb ik van genoten. Een als in beton vastgegoten camera observeert drie mensen die allen, op hun manier, struggelen met eenzaamheid en hopen op echte genegenheid.
Het verhaaltje stelt weinig onthutsend voor, maar toch kijkt ge geboeid naar wat de volgende scène aan moois, ook filmisch, brengen zal. En er zijn er toch heel wat waar van te genieten valt en soms grappig voor de dag komen : de dikke vis in het aquarium die alles meemaakt - de afplakscène bvb - en als het ware bemoeiziek en onmisbaar overkomt in de woonkamer, de scènes rond de uuraanpassingen, de ceremonies met de priester, de passende scène uit "Les Quatre Cents Coups", de vele close-ups van het peinzende meisje - wat zit ik hier eingelijk te doen ?, de bijna-vrijscène, de schitterende slotscène met de koffer...
Nostalgisch sfeertje met toch een rode draad in de film : het lukt net niet...
De Moviemeter Top 1000 leidde me naar deze film en eerste, interessante, kennismaking met deze regisseur.

Hitchcock zou het hier en daar wel wat verbeterd hebben, maar al bij al is deze toch wel een behoorlijke thriller.

Hoogoplaaiende ruzies, passie en emoties, zoals in die periode vanuit Hollywood graag vooruitgeschoven en met de nodige suspens.

Aldus een typisch Amerikaans product met een Marilyn Monroe - wat zong ze graag - die niet alleen in haar privé voor bewondering en opschudding zorgde.

Goede middenmoot

Het grappigste van de film zit in de dialogen tussen onze twee helden. Soms was dat fluks, spitsvondig en raak.

Voor de rest vond ik er niets aan. Bleef ook maar duren, draaien en keren, zonder enige deugdelijke houvast.

Forgive and forget.

Vond dit verhaal niet zo boeiend. Een beetje voorspelbaar. Dergelijke stories, al dan niet van Dickens, hebben we al zo dikwijls gezien in televisiefeuilletons e.d.

Film over een al dan niet vermeende verkrachting en andere problemen (film is beslist niet altijd duidelijk over de afloop en ontgoochelt daarbij in het slot) maar de bijzonderste rol komt toe aan Devid Striesow (wat is die uitstekende gecast) in de rol van de goedaardige man die zich grotendeels precies daardoor en andere zwakheden in de problemen werkt.
Vond het bijna zeer goed en het was én grappig én meelijwekkend om het hoofdpersonage te zien schipperen om zich uit zijn beslommeringen te wringen, maar zoals gezegd, het einde stelde teleur.

Sympathiek en hartverwamend filmpje.

Heel mooie natuuropnames en Griekse uitbundigheid.

Misschien "maar" een jeugdfilmpje, maar toch "goed voor iedereen".

Knap-vlotte en overtuigende acteerprastaties met de twee youngsters toch op het voorplan.

Stuivende beelden van ongebreideld feestvierende studenten. Zorgeloos zijn ze, maar toch niet helemaal, want na dit bruisende eerste gedeelte van de film, komen misnoegdheden die te maken hebben met een gebrek aan liefde en genegenheid de kop opsteken en nadien volgt dan het meest emotionele met het besef dat ook zij soms hierin tekort kwamen. "Ik was Jacob's beste vriend, maar ik, ik hield helemaal niet van hem... "

Behoorlijke Nederlandse film, debuut in het langspeelfilm genre, lees ik, die toch wel op meerdere punten aanslaat en qua acteren, zeker van die jongeren, me wel geslaagd leek.

De voorbereiding van meerdere jaren voor deze film heeft geloond.

"Niet schieten" is een knappe film die niet alleen enig inzicht geeft in de wanpractijken die rond het onderzoek plaats vonden, maar ook op een overtuigende, gevoelige manier de impact weergeeft van personeen bij het drama betrokken, hun woede, hun onmacht, het onbeantwoord blijven van essentiële vragen en uiteindelijk hun weerzin van de bevoegde instanties.

Hoogtepunten zitten in de emotionele scene met de identificatie van de slachtoffers en in de aangrijpende replieken tegenover de zoveelste nutteloze commissie.

Jan Decleir is subliem in zijn vertolking en Jonas Van Geel bevestigt zijn veelzijdigheid.

Zo zie ja maar hoe onze verbitterde Mirte, die er trouwens niet voor terugdeinst vluchtelingen hun weinige bezittingen af te truggelen, toch de intrieste situatie van deze mensen gaat inzien.

Deze ommekeer is waarover deze TV-film te doen is en dit zonder dat er al te veel sentimentaliteit en sterke emoties bij te pas komt. Ook het slot is zonder zwaarwichtigheid en best knap en enigszins verrassend.

Geen echte hoogvlieger maar met een stukje realiteit van onze samenleving benaderd, toch een genietbare werkje.

Jules Dassin week uit van de States naar London om deze film te realiseren en de grauwe beelden van de Britse hoofdstad zijn wel een pluspunt in de sfeerschepping van deze film noir.

Richard Widmark is een acteur die hevige gelaatsexpressies in zijn act weet in te lassen (werd soms wel eens overacting verweten) en daarom is hij wel geknipt in de rol van de uiteindelijk zwakke, onevenwichtige figuur, boordevol ambitie om er, ten koste van anderen, iets van te maken maar door pech en onkunde steeds wordt afgeremd. Eigenlijk een film van kapotgeslagen illusies, want hij is niet alleen.

Denderend vond ik het allemaal niet, enkele onwezenlijke personages ingelast, verhaal toch voor een stuk voorspelbaar en toch met meerdere clichés van het genre.

Ben niet zo'n fan van The Marx Brothers en gaf deze "Night at the Opera" nog een kans.

Het is in zijn geheel beter dan de taart-gooi-films en soms tilt Groucho het met zijn grappige, stekelige gezegden het op een hoger niveau, maar het blijft m.i. burlesque, doorgaans visuele, absurde humor.

Exit Marx Brothers. Spijtig, want dit "werd" hoog gekwoteerd;

Als het nu om een priester gaat die zoveel weegt als een kardinaal of om een blind meisje dat niet weet dat blinden een donkere bril dragen omdat ze nog nooit zo iemand gezien heeft, humor zit onweerstaanbaar verweven in deze luikjesfilm, waarvan het tweede luik met Giancarlo Esposito en Armin Mueller-Stahl onweerstaanbaar hilarisch grappig is.
Heb tevergeefs gezocht naar een duidelijke rode draad, tenzij dan het onbegrip tussen mensen, er als ééntje kan gelden : de castingwoman die niet begrijpt dat het meisje liever mekanieker wordt dan filmster, de man die al wat on-New Yorks is ridiculiseert, de chauffeur die een leven als blinde als ondoenbaar acht, de man zonder greintje respect voor de priester of de man die andermans ongeluk als pietluttig beschouwt tov wat hem overkwam...
Niet de eerste film over de lotgevallen van een taxidriver in een grootstad, maar deze van Jim Jarmusch - wat heeft die man al mooie prenten gemaakt - is toch heel knap en getuigt van vakmanschap.
Is de locatie uiteraard eenvoudig, er zijn voldoende, kleurrijke sfeerbeelden van de nachtelijke metropool en valt er toch ook te genieten van de uitstekende acteerprestaties van zowat alle chauffeurs en hun klanten en uiteraard van de gevatte, vaak pikante dialogen.

Buitengesloten worden is niet prettig, zeker niet bij dergelijke, gevoelige tienermeisjes en als je eerste plaats in vriendschap lijkt weg te ebben.

Wrokkig zijn er om ligt ligt dan niet ver af...

Carson lijkt het te beseffen, helaas...

Een les.

Dit is, rekening houdend met dat er 40 jaar tussen beide films ligt en deze hier nog in zwart-wit is, een nagenoeg evenwaardig product als de suksesprent uit 1997.

Met de beschikbare gegevens wordt de ramp met de Titanic erg vakkundig uit de doeken gedaan, verhaald van uit de visie van de tweede officier aan boord, hier meesterlijk vertolkt door Kenneth More, dit in tegenstelling met de 1997-film die, gedeeltelijk fictief, vertrekt van een romance.

De beelden van de ramp zijn voor zijn tijd zekerlijk indrukwekkend.

Dit is eigenlijk zo'n film waarbij ge u een hele tijd afvraagt waar hij nu eigenlijk naar toe wil om uiteindelijk vast te stellen dat het heel weinig voorstelt, het amper kan boeien en naar het einde toe nog melig wordt ook.

Een ontgoocheling

Origineel en onderhoudend verhaal waarin men zich gemakkelijk inleeft.

Spannend over de ganse lijn en met stevig acteerwerk waarbij ik toch, even terzijde, bij het zien van een jonge Rex Harrison toch even professor Higgins moest uit mijn gedachten bannen.

Het betere werk uit begin veertiger jaren over WO II, zonder strijdtonelen, maar toch referend naar historische gebeurtenissen.

Eén jaar na zijn come back ('Ol Blue Eyes is back) maakte Sinatra een tournée waarbij ook Australië werd aangedaan. Het werd een flop, niet in het minst omwille van de houding van The Voice zelf tov de pers met wie hij al van in de beginne in onmin leefde.

Dit is het onderwerp van de film en voor zover volgt de film de gekende story, maar daarnaast zal er zo goed als zeker toch één en ander uit de fantasie van de makers zijn ontsproten.

Maar goed, onafgezien van de act van Dennis Hopper die van ver en op scène best de vergelijking met Sinatra doorstaat (daarnaast is het veel minder) is het geheel van de film toch niet zo best. Nogal warrig in het begin en wat simpel en weinig overtuigend uitgewerkt.

Jack Gyllenhaal vertolkt hier uitstekend de rol van de ambitieuze, koelbloedige reportagejager, wiens harteloosheid van ver zelfs de harde, op sensatie en winst jagende TV-wereld overstijgt.

Zeer knappe film, die naast een prima en geloofwaardig plot, dat in feite leidt naar een sterk kritische kijk op wat er rond de dagelijkse berichtgeving draait, ook erg visueel kan bekoren.

Thriller die op knappe wijze de spanning stelselmatig opvoert maar helaas in het slot niet hetzelfde niveau haalt (simpel, voorspelbaar en zelfs wat onduidelijk).

Aldo Ray vind ik niet zo best acteren.

Film die er in slaagt, na een wat aarzelend begin, je toch mee te sleuren in een verhaal van de puurste oplichterij, misbruik makend van sentiment en illusies bij de slachtoffers, wel wetende dat wanneer de lat van de hocus-pocus te hoog wordt gelegd, de val onvermijdelijk volgt.
Drie vrouwen spelen een rol in de trucage maar het is toch Tyrone Power die zorgt van de sterkste, gevarieerde vertolking.
Komende uit een geslacht van acteurs, heb ik de man die trouwens razend populair was, nooit anders geweten dan in een hoofdrol, maar dan doorgaans een romantische, zodat deze van oplichter voor hem niet zo voor de hand lag, op het toppunt van zijn carrière. Maar zoals gezegd, het schaadt geenszins.
Vond, de voorstelling, van hoe mensen heel eenvoudig kunnen om de tuin geleid worden en de verdere uiteenzetting van het verhaal op een aanvaardbare manier gebracht en dus een behoorlijke film.

Selvamani Selvaraj (hij assisteerde Ang Lee bij het maken van "Life of Pi") zet hier met zijn regiedebuut toch wel een niet ongevoelige liefdesfilm neer.

Taxichauffeur Vimal kent met zijn geluk geen blijf als hij in een klant een prille-jeugdliefje herkent. Alles lijkt te vlotten tot er zich een probleem voordoet...

Actievol is de film zeker niet, maar zijn bijzonderste troef is wel het vastleggen van de wisselende gevoelens van de twee pesonages met goed camerawerk.

Het is nieuwsgierig uitkijken naar waar het op uitdraait maar in het slot neemt de cineast de kijker wel bij de hand, maar laat die dan ook weer los...

Vicky R zit best goed in de rol van de tot boven zijn oren verliefde man en Sruthi Hariharan is niet alleen heel mooi.

Film hanteert ook wel wat symboliek (de regen, het klappend raamluik,...)

Het verhaal van een politieman die verbeten naar de daders van een moord zoekt dient niet meer dan als striemend voorbeeld van de corruptie die heerst bij het politie-apparaat en de politieke overheden.

Niet de eerste keer dat we zien dat de tegenstand van een onderzoek dikwijls in eigen middens dient gezocht, maar hier toch wel bijzonder omdat het gebeuren zich afspeelt tegen de achtergrond van een land in chaos en er ook mee verstrengeld geraakt. Een broeierige sfeer is dan ook een kenmerk van deze soms onvermijdelijk zenuwachtig en verward overkomende film die ook kan rekenen op een degelijk acteerwerk. Die Fares Fares is wel een opmerkelijke figuur.

Nina lijdt onder het gebroken huwelijk van haar ouders. De scheldpartijen en het beurtelings verblijf bij één van hun alsmede hun tegenstrijdige beslissingen wat haar opvoeding en betrachtingen betreft, maken het jonge meisje diep ongelukkig en wanneer ze bijna aan een wanhoopsdaad toe is is een "Ik wil naar huis" haar vurigste wens; een echt "thuis", in een gelukkig gezin, wat ze de laatste jaren niet heeft gekend.
Intrieste film die dik hamert op de dramatische inslag van uiteengeslagen ouders in het leven van een adolscente.
Veel close-ups van het ontgoochelde kind - knappe vertolking trouwens - onderlijnen dit accent, de even trieste muziek draagt er eveneens toe bij.
Niet de beste film over dit thema maar overduidelijk en toch een zekere indruk nalatend.