Opinions

Wat een pessimistische vooruitblik, zeg.

Aanvaardt ge echter deze fantasie dan vind ik de film niet slecht. Sommige scènes wat langdradig en natuurlijk steeds in een ongezellige, drukkende sfeer maar John Hurt speelt merkwaardig en Burton is een meester in het voordragen.

Sprankelende en overpeinzende en beslist ook straf originele drama-komedie met hilarische scènes zoals deze met het tegelijk opdoemen van drie "kandidaat-overnemers" , maar ook met momenten van overwegingen rond het moederschap, waarbij het acteertalent van de hoofdrolspeelster pal staat en de creatie van het "geweten Ninjababy" een pareltje is aan deze Noorse productie.

Greta Garbo is schitterend, en werkelijk met twee gezichten, in deze frisse romantische komedie met vlot script, knappe dialogen, humor en uitstekende acteurs (zijn die drie gezanten niet merkwaardig ?).

Mooi en stijlvol in beeld gebracht.

Terloops : hetzelfde thema werd ook als muzikale film gebracht in de vijftiger jaren onder de titel "Silk Stockings" met het danspaar Fred Astaire - Cyd Charisse en.....Wim Sonneveld als één van de gezanten.

Het verhaaltje is best origineel en ongewoon en ook met een zekere spankracht, maar toch zit de waarde van deze Polanski in de filmische beelden met licht demonische sfeerschepping. Zelfs mooie Seigner valt onder die noemer. Best geslaagd en verrassend, net als Johnny Depp met zijn boekwurmbrilletje en lang niet zo stoer als heel dikwijls.

Mooie, knap opgebouwde film. Heeft me geboeid. Een beetje ontgoocheld door het plotse einde, maar eigenlijk is de film een knip uit het leven zonder dat het een epos moet worden. Eenvoud is er ook een goed kenmerk van en het gegeven is origineel en dat is merkwaardig gelet op de vele oorlogssituaties die we, vooral om commerciële doeleinden, in films hebben moeten knabbelen. De tegenstellingen bij de personages worden mooi aan het licht gebracht. Veel meer diepgang hoeft voor mij niet en de cultuurverschillen tussen de arme, berustende afrikaan en de rusteloos zoekende blanke is mooi en passend naar voor geschoven.

Knappe biografie over Nise de Silveira, psychiater die, omdat ze weigerde in te stappen in de elektroshocktherapie voor het behandelen van zwakzinnigen, verwezen werd naar een instelling van bezigheidstherapie, op dat ogenblik enkel geleid door verplegers en daar een ommekeer te weeg bracht in de behandeling van de patienten.

Film begint met een indrukmakende scene en volgt vervolgens de onversaagde inspanningen die door Nise de Silveira, heel degelijk vertolkt door Gloria Pires, worden geleverd.

Filmpje over zwangerschap en de wil kinderen te hebben.

Vond het echter vooral erg amusant hoe die Afro-vrouwen, eendrachtig poogden ook wat te verdienen aan de situatie.

Bovendien erg typisch geschetst zoals het in Brussel kan. Een ruzie tussen een vlaamssprekend koppel, een Afro-kapsalon waar allen frans spreken, maar toch ééntje die haar dochtertje naar een vlaamse school stuurt.

Erg geslaagd.

Ondanks het onderwerp van een volk dat onrecht wordt aangedaan en het veelvuldig inlassen van sprekende archiefbeelden, slaagt de film er pas naar het einde toe in echt aan te spreken en te boeien.

Het begin en het einde van de film geven uitleg over de titel. Geen land voor oudere mannen...maar zeker ook niet voor jongeren.

Binnen zijn genre - en hier bedoel ik mee dat geweld en moorden niet uit de weg worden gegaan en zelfs tot het hoofdmenu van de film behoren - is dit een degelijke film die bij mij althans best scoort om zijn filmische waarden en niet zozeer om de plot, welismaar met spannende momenten, maar waar ik toch vond dat er af en toe sprongetjes in de actie zaten die hadden kunnen worden vermeden, naast enkele "welgekomen toevalligheden". Hoe dan ook, het eerste gedeelte van de film vond ik het best geslaagd.

Tommy Lee Jones als de filosoferende sheriff, Woody Harrelson als de koele premiejager en Josh Brolin als de onvervaarde ex-militair zitten sterk expressief in hun rol. Bardem is potsierlijk

Wat onwaarschijnlijk verhaal dat zich afspeelt in een niet nader bepaald land en waarbij de achtergrond van het gebeuren maar vaag wordt aangeraakt.

Als avontuurlijke, spannende actiefilm kan deze "No Escape" er echter best door en Owen Wilson speelde naar behoren. Voortreffelijk stuntwerk.

Teder omwille van de overtuigende jeugdige liefde die uitstraalt van tiener Lou (schitterend vertolkt door Nina Rodriguez) naar iemand (even gevat vertolkt door Julie-Marie Parmentier) van een totaal andere sociale klasse.

Hard omwille van de flitsen van het harde bestaan van een dakloze die steeds verder afzakt en de houding van het tienermeisje tov de ouders.

Het zijn de youngsters die de film dragen en al zakt hij in het midden even in, het slot is dan weer mooi en ontroerend.

Ver van een meesterwerkje, maar knap.

Wat speelt het een rol wie de oorlog begon. Wij zitten in de shit...

Neutraliteit bestaat niet in het zicht van moord. Niets doen is in feite kiezen en is dus niet meer neutraal zijn.....

Jullie verdienen geld met onze miserie....

Dat en nog veel meer zitten in deze schitterende film die de oorlog werkelijk in het hart treft.

Eigenlijk indrukwekkend en zekerlijk origineel.

Een resem cliché's, missertjes en onwaarschijnlijkheden vullen deze film die, ondanks een bekende, maar toch niet echt overtuigende cast, niet hoger uitvalt dan het stationsrommaneke-niveau.

Film over wangedrag tov weeskinderen. Duurt amper een uur en vertoont eigenlijk te weinig over de essentie, namelijk hoe de jongeren worden verwaarloosd en onheus behandeld.

Betekenisvolle scène over de manier waarop de overheid een aanklacht behandelt.

Sterke documentaire over een terroristische daad in het Noord-Ierse Loughinisland dat wellicht bij velen, zeker bij mij althans, in het geheugen werd verzwolgen onder de vele aanslagen tijdens de Ierse Troubles-periode.

Film maakt het duidelijk dat er sprake was van collusie tijdens het onderzoek of hoe de benadering van de moorden door de betrokken bevolking met de wil de daders te vinden en straffen niet overeenstemde met de houding van overheden die het gebeuren in een gans ander, toekomstig, daglicht zagen met andere prioriteiten. Termen als "informanten" en "inlichtingsdienst" komen dan ook vaak aan bod in deze documentaire, die boeit tot het slot.

Dwaas Amerikaans wicht. Regelrecht misleidend gedoe waarbij een jeugdig publiek zich hopelijk nooit door deze draak laat leiden.

Kon er nooit mee lachen en heb me geërgerd aan de verfoeilijke dialogen en het hoofd op hol brengende situaties.

De beproevingen van een jonge, zwarte dokter die het slachtoffer wordt van de blank-zwarttegenstellingen in een rumoerige stadswijk waar de wederzijdse haat erg extreem is.
Een goed verhaal, sfeervol en spannend in beeld gebracht, niet ongeloofwaardig maar met in het slot het eeuwig terugkerend thema van "de slechterik die verzachtende omstandigheden - uit zijn jeugd bijvoorbeeld - blijkt te hebben en enigszins tot inkeer komt; de goede die zich heel edelmoedig en vergevend opstelt . Maar goed, het Amerikaans publiek was er dol op en we zagen het reeds van James Cagney, Humphrey Bogart e.a. waarom niet van Richard Widmark; een Richard Widmark die trouwens heel goed in zijn rol zit. Daarnaast is ook Linda Darnell prima.
Verdienstelijk in deze film zijn ook de rake dialogen en ook wel de jazzy-evergreen-soundtrack. Inderdaad,Brix, Arte is dikwijls heel welkom.

Belgian Cinema made in Wallonia Brussels...en het is Bouli Lanners, schrijver, regisseur, acteur die er voor instaat en meteen toch wel een beetje garantie op degelijk werk.

"Nobody has te know" is een mooie, sombere maar ook gevoelige film die doorheen het verhaal misschien wat gek aan doet, maar als wat vragen een antwoord krijgen, ook een diepere dimensie krijgt.

Over liefde hoef je je niet te schamen.

Goed Bouli.

Niet de eerste film over de tegenstellingen tsussen de opvattingen over het huwelijk van een jonge vrouw en de tradities uit het land van herkomst van haar ouders en ook nu is deze "Noces" een emotioneel geladen film die je zeker niet onberoerd laat en een schokkend slot kent die voor niemand echt goed is
Keurige vertolkingen waarbij naast het hoofdpersonage de act van het jonge vriendinnetje Aurora Morion opviel.
Ook Olivier Gourmet doet na een tijdje zijn intrede en de scène waarbij hij de vader tracht te overtreden is knap en essentieel.

Een overtypische, klassieke, middenmoot Chabrol-film.

Een verhaaltje waar ge op sommige punten mee overhoop ligt, een mysterieus, wat zwoel, ondeugend en tikkeltje verderfelijk sfeertje, onderhuidse kritiek op maatschappelijke standen en acteurs die soms wat hoekig uit de verf komen. Stéphane Audran en Michel Piccoli bezondingen zich alleszins bijwijlen aan overacting maar dat wellicht is niet ongewild want hij (Chabrol) houdt er ook van emoties hoog te doen oplaaien en achteraf karakters koel en kil te fileren.

Best meegevallen.

Sluit aan bij de film "Le Civil" die ik onlangs zag.
De bevolking van enkele kleine dorpen leidt onder bestendige dreiging van misdadigheid van een drugskartel.
De eerste scène van de film is al heel hard en betekenisvol ; het plaatsnemen van een jong meisje in een pas gegraven put, dat als schuilplaats moet dienen tegen de misdadigers, die op ontvoering van jonge meisjes uit zijn.. Meerdere sterke scènes zullen nog volgen telkens met de angst bij de moeder en ook het onbegrip en later de paniek bij het meisje.
Vrijheid is hier ver te zoeken en een optimistisch vooruitzicht biedt de film niet.
Realistische vertolkingen.

Eigenlijk was ik lange tijd de mening toegedaan dat het verhaal een gelijkaardige gebeurtenis uit haar vroeger huwelijk weer voor de geest zou brengen maar dat blijkt dan zo niet te zijn is en brengt het verhaal wel het besef bij van vroeger onheus gedrag tov haar partner en dit werd dan uiteindelijk verduidelijkt met de mislukte date in de slotscene.
Dieper bedacht dan verwacht maar al bij al een mooi in beeld gebracht en suspensvol verhaal.
Jake Gyllenhaal en Amy Adams : best in orde.

Ogenschijnlijk lichtvoetige Franse komedie over herkomst en politieke overtuiging, maar zekerlijk ook een satirische blik op meerdere aspecten van onze westerse samenleving.

Eigenlijk ongeloofwaardig, maar charmant.

Te gekke toestanden maar sympathiek.

Vlotte, gevatte dialogen.

Een uitsekende Jacques Gamblin die van de ene verbazing in de andere valt en dit omwille van Sara Forestier die dartel en ogengeneerd voor deze verbazingen zorgt.

Michel Simon schittert in deze Franse film noir als de dokter die amper respect krijgt van collega's en gevestigde commissies, hier stevig onder lijdt, zich aan de drank begeeft en niet meer opgewassen is tegen nieuwe vernederingen.

Film is goed opgebouwd, boeit al ligt het intrige voor de hand en serveert nog een verrassende wending in het slot, zo verrassend dat het bijna komisch overkomt en terzelfdertijd de kortzichtigheid van een burgermaatschappij onderlijnt.

Eén van de vele goede films van Henri Decoin.

Mooi opgebouwde film. Iets langdradig, misschien, voor zover de lengte van een film bepalend is voor zijn waarde.

Een ongeval, een liefdesaffaire. Ogenschijnlijk is er niets meer aan de hand, maar de makers van de film zetten de kijkers toch tot overwegen aan en dat is altijd goed.

'k Geloof dat Sinatra nooit dienstplicht heeft vervuld. Er was iets met zijn trommelvlies in zijn oor en nadien werd hij belangrijker op het thuisfront geacht dan ergens in het oorlogsgebeuren.

Eigenaardig toch dat hij zijn enige Oscar in een langspeelfilm won met een soldatenplunje aan ("From here to Eternity") en dat hij later vele malen als militair optrad in, laat ons zeggen zeer behoorlijke films ("Some came running", "Kings go forth", "Von Ryan's Express"...) en in zijn vroegere muzikale filmpjes als "On the Town" en "Anchors Aweigh" was hij matroos op een oorlogsschip.

Nu echter dat hij de regie kon voeren in deze "Non but the Brave" heeft hij er eigenlijk niets van gebakken. Het is een ongeloofwaardige prent, noch drama, noch komedie, die de juiste toon nooit vindt en van de ene absurditeit in de andere valt.

Hij zelf speelt een buitenbeentje, zoals hij dat graag had, maar ook dat is niet overtuigend.

Tot wat dient het oorlogvoeren en "Nobody ever wins" is wellicht de boodschap, maar om tot dat besluit te komen hebben we onderwege aan deze film niets gehad.

Cary Grant doet onwennig aan als vagebondachtige avonturier uit Londen, terwijl ook de overige rollen eerder stijfjes en gekunsteld overkomen in een film die weinig boeiends brengt, zoals flauwe romantiek en een visie over de oorlog ("soms is een oorlog nodig om de mensen achteraf gelukkiger te maken") die in de film niets te zoeken had.

"The time of story is the future. The war is over."
Oscarnominatie voor de originaliteit van het script en dat mag wel, vermits we hier al een voorsmaakje krijgen van hoe een proces rond bestraffing van oorlogscriminaliteit zal verlopen. Zie titel van de film: geen ene zal zijn straf ontlopen...
Best knap en overtuigend opgebouwd met de stevige getuigenissen tegen een man die het nazisme extreem in zich droeg en hoe een Poolse gemeenschap daar het slachtoffer van werd.
Film slaagt er in te boeien over de ganse lengte al lijkt de slotfase van de oorlogsjaren wat minder met die plotse inkeer van een volgeling, de niet nader verklaarde dood van een hoofdpersonage, enkele extreme daden...
Een goede oorlogsfilm die ons nog eens herinnert aan het afschuwelijk fanatieke nazi-regime.
Knappe vertolkingen. Zeker te citeren Alexander Knox in de hoofdrol van de man die de vrede uit vele mensenlevens haalde.

Mooi en bijwijlen ontroerend.

Tegenstelling tussen de conflicten (eerder banale) van enkele volwassenen enerzijds en het sociaal menselijk drama dat zich daarnaast afspeelt met een verlaten 6-jarig jongetje.

Goed opgebouwde film en al valt er in het verhaal één en ander zeer gelukkig in de goede plooi en zijn bepaalde scènes te lang uitgesponnen, het geheel heeft mij toch geboeid al besef ik wel dat de kijker kundig naar een goed gevoel werd geloodst.

Een maquette van de maatschappij ? Absurd, zeker, en de personages, hun gedragingen en de zwarte humor die er bovenop ligt, deden me af en toe denken aan die films uit het Oostblok (Roemenië, Tsjechië,...) die dezelfde lachse bitterheid konden brengen.

Eigenlijk wordt het ganse gebeuren gezien door de ogen van een 12-jarige jongen wat op zich, naast de vele andere onhebbelijkhedenn ook al een teleurstellende ervaring is voor iemand die op de drempel van het leven staat.

Alex van Warmerdam heeft hier een aparte, maar goede film neergezet, die ik al veel eerder had moeten zien, maar dat geldt voor zoveel films, en die zelf een heel opgemerkte rol vertolkt.

Misschien iets te lang en te stroef naar het einde toe, waarbij, voor mij althans, het betere werk in het eerste uur zit.