Opinions

Bizarre film met eigenlijk als thema het nakomen van een gelofte, (boven alle westerse gewoontes en geneugten) veel meer dan de problematiek van immigratie en illegaliteit.
Niet echt denderend en onvoldoende karakteruitdieping, ook niet bij het hoofdpersonage.

Focust op de vergiftiginsgzaak van deze oppositieleider en wist binnen dit kader toch wel te boeien.

Hoogtepunt is zonder twijfel de passage waarin Navalny en Co onomstootbare bewijzen bij een Russische wetenschapper lospeuteren en daarbij hun veelzeggende onmiddellijke reactie: "Die man heeft zo juist zijn dood getekend", waarbij nog eens het onmeedogend beleid wordt onderstreept.

De Amerikanen vonden het een Oscar waard wat niet zo'n grote verrassing is.

Als er niemand is om mij omhoog te trekken, dan maar te voet....: het levert veruit de meest grappige gags en scènes op uit deze "The Navigator", waarin zoals verwacht, toeval, onhandigheden en ook wel vindingrijkheid een Buster Keaton op zijn best wordt afgeleverd.

Ge kunt het soms dom en dwaas vinden, maar soms is het toch wel meesterlijk, en wie er echt niet mee kan lachen, die mankeert ook iets...

Niet Ken Loach's beste film. Er was veel meer mee te doen, met dit sociaal onderwerp dat Ken Loach zeker moet liggen. Hier wordt de ganse britse nationale spoorwegmaatschappij vereenzelfigd door enkele spoorarbeiders. Dit is toch wel een beetje te kleinschalig. Bij een privatisering komt er veel meer bij kijken dat dit. De film toont wel aan dat veiligheid wordt opgeofferd voor het kostenplaatje maar eindigt dan wel bruusk zonder meer argumentatie aan te voeren.

Film met een verhaal zonder hoogtepunten of eigenlijk doel waarin het toeval een niet onbelangrijke rol speelt. Romance, nostalgie en het probleem van de vlucht van "mensen zonder papieren" naar een beter bestaan en de misdaad die zich daar in voedt komen dooreen aan bod en ook de lichtzinnigheid onder geliefden. Sommige acteurs zijn sterk zoals de figuur van Karol (Karol Csino).

Afschuwelijke beelden in deze officiële documentaire over de bevrijding van de concentratiekampen na WO II.

Overstijgt alle beelden die we al zagen in fictiefilms over de holocaust of andere documentaires.

Kost stevig wat moeite om het een uur lang te bekijken, maar de kennis van wat er zich in die kampen heeft afgespeeld lijkt mij voor éénieder een must en om nooit te vergeten.

Eerste film die ik zie over werkelijk radicalisering van een jongere vanuit het Westen.

Merkwaardig om zien hoe de ouders geen enkel besef hadden van wat er met hun dochter aan het gebeuren was en erg verrassend de haatvolle houding van de dochter nadat haar opzet bekend was geraakt. Dit in schril contrast met haar liefde voor haar familie, vooraf.

Interessant en actueel onderwerp dat goed wordt gebracht met behoorlijke vertolkingen.

TV-film die een Emmy won voor de productie en voor de regie werd genomineerd.

Marcel is de slapste, die hartzeer en besef van zijn eigen onkunde spontaan uit.

Bob is gereserveerder, wat meer onderlegd en lijkt zijn boezemvriend wat te domineren.

Beiden zijn in hun eenzaamheid verbitterd, hebben het over de dood maar brengen in hun gesprekken en mijmeringen toch een portie humor op.

Droevig en grappig om ze gade te slaan.

Mooie, levensechte documentaure die met professionele acteurs nooit die echte natuurlijkheid zou hebben bereikt.

Kenmerkend - een beetje Belgisch toch - hoe beiden, vooral Bob, ook met zijn zoon, in hun dialogen vaak van taal wisselen, en hoe Marcel speels, vlot en vertrouwelijk met het verplegend personeel omgaat en zelfs charmeert en hoe Bob, vaak wat dieper overwegend, problemen veel koeler ontleedt en aanpakt.

Film over de vervreemding van het land van de voorouders.
Een naar maar beslist niet onwaarschijnlijk avontuur dat vooraf wel aandacht besteedde aan de verschillen tussen beide landen, administratieve rompslomp en mogelijks willekeur van overheidsinstanties maar dan toch op een komedie leek af te steven.
Een heel markant feit brengt dan beslist een ommekeer in de film waar emoties en nadruk op het enge probleem van immigratie de bovenhand halen.
Spontane vertolkingen.

Krachtige en aangrijpende film over nazi-praktijken gedurende WO II, met name het waanzinnig onmenselijk idee om de zwakkeren uit de maatschappij radikaal te weren.

Dat zulks gebeurt met kinderen, niet altijd gesteund op levenskansen maar ook op persoonlijke vetes, is des te gruwelijk.

Op ware feiten gebaseerd. Het meisje Nandl is een fictief personage, zegt de film, en vertegenwoordigt de ganse kindergemeenschap die dergelijke wandaden onderging. Het laatste beeld van het geplaagde maar hoopvol kindergezichtje van het meisje levert een een mooi, aandoenlijk slot op.

Wat er aan deze film te genieten valt zijn de knappe opbouw, de puike dialogen, niet zonder sarcastische humor, de rake typeringen van mensen en hun gedragingen, de mooie fotografie, het goed acteerwerk en de rustige muziek die me, mede door het onderwerp van de film aan "The Straight Story" deden denken.

Meerdere sprekende scènes als het TV-kijken door de ganse familie en het charmante slot van de film.

Mooi.

Wie iets gelezen heeft over de jeugd van Peter Mullan zal toch wel duidelijk de link leggen naar deze "Neds".

Zag van deze regissuer reeds zijn eerdere "The Magdalene Sisters", ook al een werk dat onder een sociaal (Brits) realisme mag worden ondergebracht en dat educatieve methodes, zij het vanuit het onderwijs, zij het van thuis uit, gevestigde orde en maatschappelijk bekrompenheid niet ongemoeid laat.

"Neds" is een degelijke film, misschien met iets te veel gelijkaardige scènes met (bek)vechtende jongeren, maar goed opgebouwd, zekerlijk in de evolutie van het vereenzaamde kind naar een misdadige jongere. De cineast haalt alle mogelijke oorzaken van dit verval aan : het weinig stichtend familiaal leven maar ook een zekere betutteling, de vooringenomenheid van de omgeving, de middeleeuwse onderwijstechnieken, de entourage die zich negatief wil bewijzen en toch ook de eigen geaardheid.

Overtuigende acts van de jongeren.

Wat grappig maar eigenlijk ook wat cynisch.

Sam zal zijn vader herinneren met iets dat in het leven niet bepaald centraal staat en automatisch zal die ervaring opborrelen in wat hij ziet. Zal hij bewust zijn dat het heel wat anders en belangrijker had kunnen zijn ?

Goedheid ontroert, maar "Les Neiges du Kilimandjaro" is ook een film over onze maatschappij, de tewerkstelling, de sociale, al dan niet correcte inpak van de overheid, baatzucht, eenzijdige beoordelingen, het solidair zijn.

Het zonnig optimisme en het aanstekelijk gelukkig zijn steekt schril af met hetgeen volgt na het dramatisch gebeuren, maar beide fazes in de film worden schitterend gedragen door een weergaloos acterend Jean-Pierre Darroussin (wat heeft die men al veel mooie rollen neergezet) en een nagenoeg even sublieme Ariane Ascaride.

Kan naar het einde toe het misschien wel iets teveel naar het sympathieke gedreven overkomen, het doet goed dergelijke positieve ingesteldheid te ervaren.

Zou hij ooit gedacht hebben dat hij eens aan een wasdraad zou hebben gebengeld, stevig vastgemaakt met twee wasspelden of dat hij de waarde van bretellen ooit zo waardevol zou hebben ingeschat.

"Neighbors" zit weer vol met Keaton-humor. Twintig minuutjes zorgeloos vertier.

"Neighbors" is ook één van die filmpjes waarin de vader van Buster een rolletje kreeg. Hier in de rol van...zijn vader.

Onthouden we vooral het knappe spel van Jodie Foster want heb toch mijn twijfels over de geloofwaardigheid van dergelijke historie en de wetenschappelijke rechtvaardiging van het gebeuren.

Film boeit wel, wekt een zekere ontroering maar is op het einde toch wel erg melig en verklaart in feite hier duidelijk wat er vroeger is gebeurd en hoe Nell in dergelijke toestand is verzeild.

Liam Neeson is wel erg sympathiek in deze film.

Ook nu ontgoochelt Sautet niet al moet gezegd dat het vooral de klasse van Michel Serrault en het mooie, intelligente van Emmanuelle Béart de subtiliteit in de gevoelens van de personages tot hun recht doen komen en beletten dat de film in eentonigheid zou kunnen vervallen.

Een film over intimiteit en gehechtheid, rustig gebracht, met goede dialogen, met een beetje suspense en vooral met, naast de twee reeds vermelde, een stel uitstekende acteurs.

Nelly en Nadine ontmoetten elkaar in gruwelijke omstandigheden en wellicht werd toen de hechte band gesmeed die hun voor hun verder leven bijeen hield.

Een merkwaardig verhaal dat lang verstoken bleef, ook voor familie maar aan de hand van een dagboek, brieven, foto's en enkele getuigenissen kwam het verhaal tot leven.

Aandoenlijke beelden in het begin van bevrijde vrouwen bij hun aankomst in Zweden zetten de toon, gevolgd door de hardnekkigheid waarmee naar informatie werd gespeurd en de herinneringen die vooral door de nakomelingen van Nelly worden opgehaald.

Het verder leven van beide vrouwen lijkt vlekkeloos te zijn verlopen. Documentaire is zeer karig daar waar het over eventuele blijvende psychische littekens en trauma's zou gaan. Was ook moeilijk gelet op het tijdstip waarop hij tot stand kwam.

Zeer realistisch relaas van een liefdeloos huwelijk, waarvoor een hoge prijs wordt betaald, prijs die nog veel hoger uitvalt rekening houdend met de slotscènes die duidelijk maken dat ook nu het geluk achterwege is gebleven.
Indringende film die vooral in het eerste gedeelte zijn hoogste niveau haalt als het ontstellend haatvolle hoogtij viert. Daarna volgen de opsporingen die toch wel de aandacht van de essentie van de film, namelijk het ontbreken van enige vorm, hoe gering ook, van wederzijdse hulp en genegenheid, wat afleiden, al zijn de dialoogscènes tussen ouders en de recherche wel knap en precies gebracht.
Uitstekende, levensechte vertolkingen.
Staat de begin- en eindscène van de film in het bos met de omgevallen bomen als symbool voor de aangerichte menselijke verwoesting ?

Ontegensprekelijk heeft de naar de keelgrijpende slotscène de meeste indruk gemaakt, maar voorheen was de film ook wel interessant omwille van het goedgetekende beeld van het jonge meisje dat, wanneer het de drieste wens van haar vader verneemt, plots in de ernst van het leven staat en zich in tegenstelling tot anderen, veruit het meest mee met zijn uitzichtloze toestand begaan is.

Ondanks het zwaarwichtige van het gebeuren is de film ook wel voorzien van wat humor.

Abbey Hoes is erg overtuigend in haar rol en zeker te vermelden is het knappe, suggestieve camerawerk doorheen de ganse film.

Niet de eerste film die we zien over een expeditie waarbij de mens moet optornen tegen pech en de natuur en de zending een dramatische wending neemt, maar welke wit-zwarte cinematografie wordt hier neergezet !

Sober, realistisch en meerdere meesterlijk geschoten beelden, zoals deze met de expeditieleden, als zwarte schaduwen, scherp afgelijnd tegenover een dreigende omgeving.

Film haalt het hier op verhaal.

Het is ongedwongen en jeugdig, met bezinning en een traan altijd in de nabijheid, dit verhaal dat eigenlijk nergens naar toe leidt, maar dat toch voldoende boeit, mede door het filmisch knap werk ( zomerse taferelen en landschappen, leuke wendingen in het plot...), de prettige meezingers en het puik acteerwerk.

Is Hana Selimovic de blikvanger, het jongetje dat halverwege de film opduikt is een eveneens boeiende verschijning en de narator, Minja Janjic, verleent wat uitleg en lijmt het suggestief aaneen.

Genietbaar filmwerk met de nadruk op film.

Ambitieus project om de revoltes van 1968, de impact ervan en de weerslag op de volgende generatie weer te geven.

Beginnen we maar het studentikoos idealisme, kritisch, afstandelijk van de gevestigde orde, revolutionair, smachtend naar meer vrijheden en dapper genoeg om het anders te proberen...maar... idealen brokkelen af, de liefde was gemakkelijk, de dagelijkse bekommernissen en uiteenlopende verschillen veel minder.

En natuurlijkis is er ook de politiek: De Gaulle, het communisme, Algerije...

Twintig en meer jaren later zijn de youngsters van '68 meer ernst en verantwoordelijkheid toegeschoven en bij de nieuwe generaties zijn er ook weer revoltes: roep om medische hulp bij aids, legalisering van het recht op abortus...en ook nu is er mistevredenheid over het politiek beleid...

Het klinkt misschien wat oneerbiedig maar het tweede gedeelte van deze miniserie krijgt zowat het allure van een soap met zijn korte scènes, fluks huppelend van het ene personage naar het andere elke met zijn eigen problematiek, zodat ik de indruk krijg dat de ambitie van de makers niet verder reikt dat een zo uitgebreid mogelijk en zeker toegankelijk snapshot te brengen van het maatschappelijk leven in Frankrijk na 1968.

Alzo gemakkelijk te verteren en af en toe toch wel ook verhelderend. Een diepere studie was m.i. niet de bedoeling.

Misschien kunnen we het gewoon stellen met dat het leven onontkomelijk in de eerste plaats bepaald wordt door de tijd waarin wordt geleefd.

Ook al besefte ik wel dat de serie meer ging inhouden dan betwistingen en emoties rond een draagmoederschap, hij stevende af, mede door de degelijke opbouw en vertolkingen, op een mooie kwotering. De eindfase bracht helaas een ontgoocheling.

Geen enkele personage blijft gevrijwaard van een ernstig kwalijk feit uit zijn verleden, zodat het behoorlijk ingewikkeld wordt en ge u afvraagt waarnaar ge nu eigenlijk zit te kijken. Wat is het thema van de serie en wat is nog de geloofwaardigheid ervan ?

Besluiten we maar dat al te veel ambitie voor een all-in verhaal de serie toch wel heeft geschaad.

Merkwaardig hoe deze toch romantische film veel spanning in zich houdt.

Best origineel en verrassend hoe het meisje ervaart dat ze een stuk van haar leven als een droom heeft meegemaakt en hoe ze uiteindelijk met de nieuwe realiteit omgaat.

Torn between two lovers .... het is niet nieuw, maar Hamaguchi's film is mooi, teder en begripvol uitgewerkt en kan bogen op degelijk acteerwerk.

Televisie is fake, het leven ook, de massa hysterisch, dom en o zo gemakkelijk te manipuleren, het geldgewin alomtegenwoordig en veruit het belangrijkst....

De acteurs die deze gedachten in deze film moeten verspreiden zijn gewoon uitstekend, maar, naast meerdere zeer goed geslaagde passages, is er m.i. te veel gewriemel van personen in scènes die te langdradig en dus saai uitvallen.

Gebeurtenissen uit het verleden verteren twee broers en hun tijdelijke en zakelijk bedoelde hereniging verhoogt nog de spanning.
Film laat druppelsgewijs aanvoelen dat de mogelijkheden tot verzoening zich kunnen aanbieden : een oude, stervende vrouw die veel klaarheid schept, een jong onschuldig kind dat ontwapenende optreedt, de liefde en het geluk die worden vastgesteld bij anderen, oude kennissen, het uitklaren van misverstanden en het bekennnen van echte gevoelens...
Goed bedoelde film, eerder op het psychologisch vlak, die evenwel toch een paar al te eenvoudige en clichématige elementen aanvoert om tot een besluit te komen.
Acteerwerk is zeer behoorlijk.
Een kleine 3,5 volstaat m.i.

Het klassieke thema van de wraak na de moord op nabestaanden, hier in een goede, avontuurlijke western met een Steve McQueen die aanvankelijk vreemd aandoet als de knullige cowboy om daarna, zoals gebruikelijk, sterk uit de hoek te komen.

Een film heeft niet persé behoefte aan een dramatische climax of een verrassend en denderend moment om mooi te zijn. Bewijze deze "Never, rarely...". Kijker krijgt ruim de tijd om beide meisjes te observeren, de situatie waarin ze zich bevinden, hun gedragingen, karakters, ambities en onderlinge relatie.

Ook dat kan boeiend zijn.

Fijn acteerwerk.

Flauwe, oppervlakkige, ongeloofwaardige en bijwijlen potsierlijke oorlogsfilm met als enige bedoeling Sinatra, op het toppunt van zijn naoorlogs succes, en mooie Gina samen ten tonele te voeren.

In dit gegeven doet Frank, weg van zijn micro, het behoorlijk al zit hij wel in een rol die zijn "privé" benadert : funseeker, drinker, vechtersbaasje en rokkenjager.

Steve Mc Queen en Peter Lawford (nog een ratpacker) brengen wat affichegewicht. Punt.

Voor de rest vervelend en vol ongerijmdheden. Amerikanen die zich in de jungle van Birma beter thuis voelen dan de Jappen... De realiteit is wel anders.

Zo rap mogelijk vergeten.