Opinions

Het lijkt een drama te zullen worden en dat met een Thierry Lhermitte - hij die nagenoeg zijn ganse carrière in komedies te zien was - in de hoofdrol, maar éénmaal Paul Sneyder's besluiten zijn gevormd, krijgt de film een grappiger, feel-good tot zelfs wat hartverwarmend allure.
Het verhaal van de man die nu eens totaal anders reageert op een toestand waar de ganse wereld het onderste uit de kast zou halen; maar hij zet een punt achter al wat voorbij is, nadat hij zijn vroegere leefwereld heeft geanaliseerd en hypocriet bevonden. "All I need is some sunshine".
Een vlotte beleving die toch wel beter verdient dan wat de cijfers aanduiden. Mooie fotografie van het winterse Montreal (de man van de "Dog Dog Walk" spreekt even zijn "Canadees Frans".), verzorgde beeldvorming in het algemeen en toch een uitstekend Lhermtte, Géraldine Pailhas e.a.

Iedereen is met iets bezig en Philippe Mars met alles, maar niets rijmt met wat de anderen denken en doen.

Aldus komen we tot absurde, gelukkig niet al te vaak dwaze toestanden, en zijn er toch wel echt grappige momenten te beleven, te meer dat veel "probleempjes" herkenbare toestanden zijn.

François Damiens toont zich als de perfecte vertolker van een man die voortdurend in het andere kamp staat, terwijl Veerle Baetens me weer deed denken aan haar rol van "Sara" waarmee ze voor goed doorbrak.

Het slot is misschien wat flauwetjes maar heeft toch iets menselijks, wanneer ideeën elkaar toch vinden.

Frans vermaak.

"Als in de woestijn een meeuw tegen de voorruit van een autocar vliegt en de reis daardoor niet kan worden voortgezet is dit geen toeval meer, maar is er een tussenkomst van een heilige mee gemoeid..."
In hoeverre Teresa hieraan gelooft zal blijken uit het verloop van deze kleine, zeer eenvoudige film, met zeker geen opwindende scènes maar die toch boeit omwille van het natuurlijk menselijke in het verhaaltje. Gringo steekt met opzet de tas van Teresa weg om toenadering met haar te krijgen. Hoever zijn ambities reiken hoeven we niet precies te weten. Feit is dat Teresa, van wie we aan de hand van flashbacks meer te weten komen over haar eerder troosteloos bestaan, zich plots ver weg uit haar dagelijkse sleur bevindt.
Twee acteurs met keurige vertolkingen. Van Paulina Garcia zag ik reeds een paar films, o.a. "Gloria".
Camera d'Or- en Certain Regardnominaties in Cannes voor deze "La Novia del Desierto" dat best meeviel.

Toch wel wat geschokt door deze film en ik kan best begrijpen dat het harde bestaan, met aan middeleeuwse toestanden grenzende bestraffingen, bovenop het onnatuurlijke van de afzondering van de buitenwereld en de rem op hun seksuele ontplooiing, die jonge vrouwen in twijfel brachten, teisterden en deden besluiten "dat er meer is..."

Daarnaast was ik concreet niet op de hoogte dat pauselijke besluiten de oorzaak waren van de inkrimping van het nonnenbestand en bracht dit eerder in verband met de grotere maatschappelijke mogelijkheden die vrouwen te beurt vielen vanaf die jaren (erkenning, onderwijs, beroepen, zelfstandigheid...)

Interessant dus, en daar verrast de film toch wel. Daar waar hij grotendeels had gefocust op het specifieke geval van het meisje Cathleen legt hij op het einde en in de epiloog het accent op de gevolgen van het Concilie in het algemeen.

"Novitatie" kent misschien wel wat zwakke momenten, maar in zijn geheel toch een onderhoudende film.

Niet de allerbeste film over dit thema, maar toch, zeker naar het einde toe, een ontroerende prent.

Romantische film met toch wel dramatische achtergrond en met Bette Davis (en ook anderen) in haar gekende klassestijl.

Het is wel interessant om dergelijke film te zien of opnieuw te zien.

Het lijdt geen twijfel dat heden ten dage zo'n product in de melodramatische romantiek zou worden ondergebracht, maar toen was dit gegeven, met gedachten van overspel, veel ernstiger.

Op te merken in de film is ook de romantische muziek van Max Steiner met o.a. een instrumentale versie van de song "It can't be wrong" (allusie naar de onmogelijke liefde ?), lied dat zowat door elke crooner uit die tijd werd gezongen.

Opmerkelijk is ook de verschijning van Mary Wickes (als Dora), een actrice die gans haar loopbaan de rol van een karaktersterke, eigenwijze meid of nurse heeft gespeeld.

"André zegt niet veel, maar heeft een gouden hart", zoals Sebastien Dewaele het met zijn westvlaamse tongval verwoordt.
En dat is ook zo want André bekommert zich om het lot van anderen en zodoende slaagt hij er in, niet zonder moeite en doorzetting, een jonge mens in zich zelf te doen geloven en tot een geordend en liefdevol leven te komen ipv verder in de misdaad af te glijden. In het slot van de film zal André een dubbele voldoening beleven.
Goede film, maar niet "top".
Ondanks het edel thema miste ik onderweg een tikkeltje inleving in de houding van de jongen en ook wat emotie.
Ik weet niet hoe, want Koen De Bouw is uitstekend in zijn rol evenals de jonge No Tambwe Kabati.
Een kleine 3,5.

Hartverwarmend om te zien hoe mensen het geluk van het kind bovenal stellen: de vader (goed en minzaam vertolkt door James Norton), de mensen van het bemiddelingsbureau, de kandidaat adoptie-ouders.

Een pluim voor de casting en act van het jongetje dat precies in het naar waar gebeuren verhaal past, verstandig kijkend en precies alsof het begrip heeft voor het onvermijdelijk nakend onheil.

Een beetje op sensatie belust en eigenlijk ondermaats voor twee toppers als daar zijn Philippe Noiret en Guy Marchand.

Toon is niet altijd als sérieux te bestempelen en aanvaardbaar voor het intrige.

De talentrijke en nog jonge Deense cineast Michael Noer - nog niet zo lang met fictiefilms bezig en reeds enkele goede werken neergezet - reikt hier meerdere trieste aspecten van het oud zijn aan (eenzaamheid, leven als een plant, dementie, Parkinson, dood van een partner tot conflict met de kinderen maar besluit toch ook dat binnen "het weinige dat nog rest" er plaats schuilt voor levenslust en opgewektheid.
Toch, al bij al een tedere film waarin het duo Ghita Nørby en Sven Wolter heel overtuigend en vooral heel natuurlijk voor de dag kwamen.
Jongeren hoeven er niet aan te beginnen, ouderen zullen er over nadenken.

Niet vreemd een vreemde film van van Warmerdam en zeker ééntje die niet verveelde, mij nieuwsgierig maakte en boeide over de ganse lijn: de grimmig-grappige perikelen van het toneelgezelschap en het SF-mysterieus tweede deel, knap ondersteund door geslaagde speciale effecten.

Misschien zullen sommigen zich ergeren aan het slot - en mogelijks ook aan andere momenten - maar wat doe je aan van Warmerdam ?

Een dikke 3,5 is zeker verdiend.

Prachtfilm die de keiharde realiteit dat in een oorlog bij de mens andere wetten gelden.

Schitterend verduidelijk met de emotionele confrontatie tussen de oude verzetsstrijder en het idealisme van een jongere.

Heel mooie film die het volgens mij heeft over het egocentrisme in de mens.

Een sinds jaren stuk geslagen gezin kabbelt en moddert maar aan tot het noodlot toeslaat en de vraag is, zal dit iets veranderen ?

Als op een bepaald ogenblik het gebroken glas wordt opgeruimd is de symboliek duidelijk : de scherven zijn niet meer te lijmen.

Isabelle Huppert is een wereldster in deze film die door veel te weinigen is gezien.

In Vlaanderen is de franstalige film de laatste decennia inzake belangstelling er sterk op achteruit gegaan.

Redens zijn in de eerste plaats de reuzesterke opgang van het Engels, in alle aspecten van de samenleving, maar ook de vervreemding van de 2 gemeenschappen in België (ook in deze film wordt bijna smalend uitgehaald naar "Jan, de vlaming") waarbij de franstalige TV zenders geen enkele film ondertittelen.

In Nederland, zo moet ik, na een 1 jaar Moviemeter, vaststellen, komt de recente franstalige film ook amper in het stuk voor.

Het toch wel belovend begin waar een jonge bruid veel meer sociaal gevoel opbrengt dan haar eerder hautaine, onverschillige, familie, moet plots plaats ruimen voor verschrikkelijk geweld, plunderingen en moorden.

Vanaf dan is het voor de kijker zich afvragen waar zich de hoofdlijn van het verhaal bevindt. De opbouw is matig en het geheel onsamenhangend.

Was het de cineast er om te doen aan te tonen hoe maatschappelijke tegenstellingen kunnen leiden naar haat en anarchie en dat zelfs overheidsinstanties evenmin te betrouwen zijn, dan is hij wel geslaagd.

Had iets anders verwacht met een opstand op de achtergrond, maar dit is van een heel ander kaliber. Aldus eerder teleurgesteld.

Spirituele look achter de schermen bij het maken van een film met dramatische en komische hindernissen.

Echt origineel : de cineast die de rol van "metteur en scène" vertolkt in zijn eigen film...over het maken van een film.

Een eerbetoon aan cinema eigenlijk, deze onderhoudende film, ook speels en ondeugend, met stevig acteerwerk (Valentina Cortese, de onvermijdelijke Jean-Pierre Léaud, Nathalie Baye...)

Nogal flauwe en geforceerde Franse komedie waarin alleen Josiane Balasko af en toe uitblinkt.

Niet voor gevoelige kijkers deze film die enkele heel mooie beelden van het afrikaanse landschap in petto heeft.

Een fictieve lokatie en mogelijks een verzonnen verhaal, dat echter, gelet op het vele geweld en oorlogssituaties die Afrika heeft gekend en nog kent, tot de realiteit behoort.

Als de film een boodschap heeft dan is het m.i. dat oorlogspijn niet zo maar kan worden vergeten en dat haat steeds zal blijven smeulen.

Heel dikwijls boeiend, soms langdradig.

Interessante documentaire over een heel belangrijke gebeurtenis in de aanloop naar WO II of hoe Hitler elke vorm van tegenstand binnen de eigen grenzen uit de weg ruimde en hiedoor de weg opende naar een totale vrijheid van handelen door hem zelf. Democratie werd van de kaart geveegd, het volk werd handig bespeeld en voor hem gewonnen en vanaf nu was Hitler synoniem van staat en macht, zover zelfs dat soldaten bij hun eedaflegging geen getrouwheid meer zwoeren aan de grondwet maar aaan Adolf Hitler.

Veel archiefbeelden en duidelijke uiteenzettingen van historici.

Toch wel even afwijkend van de andere films in dat genre en eigenlijk viel dat heel goed en verfrissend mee.

Er is niet alleen het privéleven van de politieman dat sterk belicht wordt maar ook de eigen kijk op hun job, collega's en ervaringen.

Bouli Lanners is zoals gebruikelijk charismatisch goed maar ook Bastien Bouillon is sterk in zijn rol.

Renoir stak broer Pierre in de rol van inspecteur Maigret en dat was een goede keus want die rol werd behoorlijk waargenomen. Alle andere tegenspelers ontgoochelden in meerdere mate. Bovendien was de klank van deze film ellendig, de beeldcomposities ook al niet denderend (de achtervolging vormt een uitzondering en is merkwaardig voor zijn tijd) en het intrige toch wat al te complex en niet altijd netjes uit de doeken gedaan.

Weinig boeiend trouwens. Een ontgoocheling.

Ergens gewaagt men over deze TV-film "als in Chabrol-stijl", maar wellicht had deze cineast er toch wel wat beters van gemaakt.

Komt behoorlijk ongeloofwaardig over en het personage van de gijzelnemer lijkt niet "au serieux" te nemen.

Onderhuids lijkt het wel een komedie, maar dat vloeit wellicht voort uit wat er allemaal aan menselijke kleinzierigheden en tekortkomingen komen bloot te liggen. De acteurs, toch enkele gevestigde waarden, make er op zich wel het beste van maar het geheel mist op vele vlakken overtuiging.

Na Resnais' film zijn er natuurlijk al pakken documentaires en zelfs fictiefilms gemaakt over het gruwelijke van de concentratiekampen tijdens WO II.

Toegeven echter dat deze Resnais-film nog het meest indruk heeft gemaakt met ondraaglijke scènes waarbij de neiging werkelijk ontstaat het kijken stop te zetten.

Het zien van het dumpen van menselijk resten en te bedenken dat dat ooit levende wezens waren met ambities en verlangens en een gelukkig leven nastreefden, is inderdaad iets dat u volledig overheerst en dooreen haalt.

Hoe kon dit toch allemaal en is de mens dan toch rijp voor dergelijke extremen ?

Uit Rohmers zesdelige reeks "Comédies et Proverbes" met deze keer als zegswijze, vrij vertaald "Wie twee vrouwen heeft verliest zijn ziel. Wie twee huizen heeft, zijn rede".
Een dialoogfilm eigenlijk. Louise is haar tijd vooruit, wil een perfecte relatie,... naar haar zin, wat volledige vrijheid impliceert, ongedwongen omgaan met vrienden, van welk geslacht ook, geen bemoeienissen, en komt zelfs tot het besluit dat haar partner haar in dat opzicht zelfs te veel bemint..
Heden ten dage niet meer zo ongewoon dergelijke ingesteldheid, zou ik durven denken.
Hoe dan ook aandachtig en geboeid geluisterd naar de vele gesprekken tussen de drie hoofdpersonages en de kronkeltjes in het verhaal.
Een typische Rohmer film over liefde, relatie en verleiding, heel eenvoudig eigenlijk met vooral belangstelling voor het uitfileren van de karakters en het woord.
Pascale Ogier was goed gecast voor haar rol en blinkt uit en ook een nog jonge Fabrice Luchini, ondertussen toch uitgegroeid tot een vaste all-round-waarde in de Franse cinema.

Zo te zien kan rookverslaving niet alleen de gezondheid schaden...

Verhaal was niets denderend, maar de animatievoorstelling van die twee koppen vond ik wel puik.

Prachtige film van Fred Zinnemann, met onzettende veel oog voor detail, sobere maar mooie fotografie en met een innemende act van Audrey Hepburn, zonder twijfel één van de grote dames van het witte doek in de twintigste eeuw.

Wat gebeurde er met dat klein dorpje ergens in Roemenië in 1953 ?
We komen het te weten aan de hand van de belevenissen van een pak karikaturaal voorgestelde volkse, dorpsfiguren, expressieve koppen met grof taalgebruik en er op uit om elkaar te treiteren en om te imponeren.
Het leidt tot een pak komische toestanden met echt grappige vondsten waarmee ge onvermijdelijk hard om moet lachen. Het zijn de beste momenten van deze film (de stille maaltijd-scène is hilarisch) want doorheen het ganse gedoe is er een dreiging en voelt ge het gewicht van politieke onenigheid, weliswaar potsierlijk voorgesteld, maar het leidt toch naar de kern van het verhaal, het ontnemen van eigen vrijheden en de heersende repressie.
Schalkse, fantasievolle voorstelling van hoe een dorp om een bagatel van de kaart werd geveegd en de omgeving daarna nog een paar keer een ander uitzicht kreeg naar gelang de machthebber.

Teder, nostalgisch, ontroerend. Emotionele muziek en prachtige beelden en pitoresque bijzonderheden over het leven en gebruiken in een Siciliaanse dorp en wat de cinema was in de jaren 40, 50...De liefde van de "operateur" voor zijn vak en de bewondering van het kind voor de magie van het gebeuren. Mooi.

De acteurs zijn schitterend. Philippe Noiret is voor mij een top-tien acteur en de anderen, die kleine ook en vooral, zijn uitmuntend. Dit zijn de films waar ik van hou. Terecht overladen met prijzen.

Heerlijk werk.

Gebeurtenissen speelden zich precies honderd jaar geleden af.

Eenvoudige wit-zwart film (1939 !) met eigenlijk te weinig aandacht voor de hulp op zich die de Britse verpleegster bood.

Het laatste gedeelte van de film, het proces en het vervolg, is trouwens het beste stuk van de film.

Echt imponeren doet de hoofdactrice niet en eigenlijk is het een beetje verwonderlijk dat er na 1939 geen overtuigender remake is verschenen.

Het gegeven, waargebeurd uit WO I, is nochtans nog altijd een hapbare brok voor cineasten.

Het feit dat de cineasten vertrouwd waren met het maken van documentaires, komt deze biopic wel ten goede, want al is hij wel typisch Amerikaans in het bewondering afdwingen van wereldrecordpogingen, topprestaties, moed, volharding, wilskracht en overwinnen ondanks alles, het moet toegegeven dat de film je toch wel tijdens de avontuurlijke overtochten in de ban houdt.

Annette Bening en Jodie Foster zijn sterk in hun respectievelijke rollen.