Opinions

Soms is het echt dwaas - de smijt en gooi- en de "bump into things" scènes - maar heel dikwijls is het onweerstaanbaar grappig, zoals sommige dialogen, doorspekt met misverstanden, tussen onze beide helden en zoals in deze film " de twijfel omtrent de postbode"-scène en de weddingschap met de body guard.

Zoals altijd is Bud de onbetrouwbare vriend in noodsituaties en is Lou de man die incasseert maar dan ook de sympathie krijgt en bij de kijker op de lachspieren werkt.

Indrukmakende film met historische en gevoelsmatige achtergrond.

Inhoudelijk interessant, met meerdere sterke scènes met knappe dialogen die de ganse problematiek van het gebeuren dragen.

Film die zeker blijft hangen omwille van het onderwerp zonder daarbij het overtuigend acteren van vooral Mark Ruffalo te vergeten.

Geen sensatie in deze film maar een echt menselijk verhaal.

De weinige woorden zijn heel gevat; de weinig muziek is heel mooi (vooral "Claire de Lune" van Debussy wordt een paar keer heel passend ingelast)

Het einde kan als onvoltooid overkomen, maar het slotbeeld benadrukt nogmaals het pijnlijke en het wanhopige van de toestand.

Hitchcock himself komt in het begin van de film te laat om op de bus te stappen, maar hij is zeker, zoals meestal, op tijd om ons een goede suspense story op te dienen.

De hele intrige vind ik goed, sommige scènes schitterend (de achtervolging met het vliegtuig, de veiling van kunstvoorwerpen, de scènes in het chalet op het einde van de film), andere dan weer minder (het dronken besturen van een wagen in het beginne en het gevecht op de rotsen op het einde van de film).

De romantiek in de film zorgt voor wat detente en mag er gerust bij.

Ook niet te vergeten : de schitterende acteur die Gary Grant is.

Film over extreme seksuele intimidatie maar toch ook over hoe een samenleving gemakkelijk iemand bij wie het even mis ging toch laat vallen en met zonden overlaadt.

Op ware gebeurtenissen gebaseerd maar lijkt mij toch bijwijlen sterk op het sentiment in te spelen wat zich uiteindelijk ook uit in een toch beklijvende slotscène in de rechtbank.

De opbouw met tijdsprongetjes is wel goed gelukt en Charlize Theron is heel verdienstelijk.

Goede avonturenfilm, niet zinloos, met de Moslim-Hindoe-twisten in India op de achtergrond, aanvaardbaar (op de railvervanging na, wellicht) en in zijn geheel uitstekend opgebouwd met de nodige spanning die zulke films vereisen.

Bovendien wordt er zeer goed geacteerd, niet in het minst door koele schoonheid, weduwe Lauren Bacall, waarbij de onvermijdelijke romance gelukkig maar een klein bijrolletje krijgt.

Inhoudelijk, komen tussendoor ook de mentaliteitsverschillen tussen Britten en Amerikanen aan bod, wat soms de nodige humor oplevert en ook wordt er allusie gemaakt op wapenleveringen aan landen met interne conflicten, nog steeds actueel, zeker !?.

Naast het avontuurlijke, houdt ook dit de film levendig.

Nog een kleine randbemerking voor wat het waard is : de Britten waren erg bezorgd om de Indiase prins maar lieten toch niet na 10 jaar later enkele duizenden Indiërs de dood in te jagen aan de Somme...

Jane Austen en Britse filmmakers : they go together like a horse and a carriage...en al is dit mogelijks niet de meest pakkende verfilming (wellicht ook niet de beste novelle), toch weer een genietbare film, waarin nu eens een sterke allusie wordt gemaakt op de "gothic literature", maar vooral op de op geld beluste society.

Jon Jones kon al vast rekenen op sterke acteurs, als de heerlijk Felicity Jones en de als altijd puik in haar rol passende Carey Mulligan.

Keurig script, goede opbouw en zoals gezegd, frisse acts.

Misschien wel tedere, maar verschrikkelijke droefgeestige film over het verwerkingsproces van de dood van een geliefde.

Dit droefgeestige houdt de ganse film aan, ook doorheen de nevenverhaallijnen die in de film zitten.

Nogal rechtuit daar waar het om seks gaat en die link naar het verdriet is toch wel vreemd.

Al te langdradig en echt rakend doet de film maar heel zelden.

Romain Duris speelt de rol van de man die zodanig begaan is met zijn beroep en met de problemen van anderen dat hij de gevolgen van zijn verwijdering van het thuisfront niet ziet aankomen.

Een eerder bekend thema waarbij Duris wel goed de verbazing en het ongeloof die hem overvalt goed uitbeeldt en waarbij de kinderen wel goed hun droefheid bij het gemis aan hun moeder weergeven, maar waarbij het geheel van de film er nooit inslaagt de kijker in de ban te houden en te doen meeleven.

Pierre Perret zong destijds over "Les jolies colonies de vacances. Merci maman, merci papa" en daar gaat deze luchtige, ongedwongen Franse komedie precies over.

Meer dan ontspanning is het niet maar toch worden kinderen, begeleiders, ouders en het gehele vakantie-kamp-gedoe herkenbaar geschetst.

Met het verschrikkelijke femicide op de achtergrond - en eigenlijk het belangrijkste want daar is de epiloog aan gewijd - een geslaagde film die eigenlijk voor het ganse gezin geschikt is en berust op een waar gebeuren.

Sentimentaliteit is uiteraard niet uitgesloten bij dergelijke thema's, maar de film houdt het netjes binnen de perken en legt vooral de nadruk op de moeilijkheden van de pleegouders om van de "nieuwe" als eigen kinderen het volledig geloof, vertrouwen en medewerking te krijgen, doorheen hun financiële moeilijkheden allerlei.

Dergelijke onderwerpen schijnen regisseur Andrea Porporati wel te liggen.

Melodramatisch, het verhaal van deze film die destijds zeker van een bepaald succes zal hebben genoten, ondanks het ontbreken van sterren in de cast. Het is evenwel precies de soberheid en het aansnijden van een, voor die tijd, maatschappelijk drama die de sterkte van de film uitmaakt. De happy-end zal het publiek er ook wel graag hebben bijgenomen al was het maar omdat uiteindelijk ware en trouwe liefde overwint.
Zo'n wit-zwart uit de jaren 40 kan er af en toe wel in, zeker deze "Not Wanted".

Een op ware gebeurtenissen gesteunde film en het lijdt geen twijfel dat er nog vele gelijkaardige toestanden bestaan in het geval van geloofsmatig gemengde huwelijken.

In ieder geval een sterk verhaal die hoe dan ook de minderwaardige positie van de vrouw in bepaalde regio's onderlijnt.

Merkwaardig is dat, wat de film betreft, ondanks het gevoelige van het onderwerp, deze nooit echt aangrijpt.

Is het omdat de film wat lang uitvalt of is het omdat Sally Field, ondanks een verdienstelijke act, toch echt niet die overrompelende dramatische uitstraling kan opbrengen ?

De plotse ommekeer in de drieste houding van Moody verrastte. Misschien was er ook op dat vlak één en ander beter uit te werken.

Hallmark TV-film die gemakkelijk wegkijkt en ook wel de aandacht gaande houdt, maar het is papperig, oversentimenteel, niet zonder clichétoestanden en eigenlijk weinig waarschijnlijk.

Aldus onthou ik vooral het degelijk acteerwerk en de harde realiteit van concurerende mediagroepen die in het verhaal meerdere keren opduikt.

Alcohol is nooit een oplossing. Dit toont het filmpje duidelijk aan en zo te zien lijkt Lars een nieuwe weg te zullen inslaan. Niet voor tijd.

Uitstekende britse film met fijne karaktertekening en haarscherpe dialogen.

Boeiend van het begin tot het einde, mede door het verbluffend acteerwerk, inzonderheid van Judi Dench.

Waren van Rod Lurie "Resurrecting the Champ" en "The last Castle" eerder matig, deze "Nothing but the Truth" zit toch wel een trapje hoger.

Met een fictief presidentieel schandaal brengt de cineast een "interessant", enigszins aangrijpend en tevens boeiend uitgewerkt verhaal waarbij er toch wel bedenkingen vallen o.m. bij het haaienwerk van de advocaten en het verrassend gedrag (wat is er toch vlug sprake van smaad aan het Hof) van rechtsinstanties.

Matt Dillon en good old Alan Alda overtuigen in hun rol en ook beide betrokken dames, Kate Beckinsale en Vera Farmiga leveren stevig werk.

Knappe dialogen, maar het einde van de film is wel wat kortaf en niet op het niveau van het geheel.

Waardering voor de filmmakers die met zo weinig middelen, bewegingsruimte of denderende gebeurtenissen een zo boeiend, sterke film hebben gemaakt.

Toegegeven dat het paar Stephen Rea en Lotte Verbeeck hun rol op werkelijk sublieme wijze invullen.

Knappe beeldvorming in deze vooral innemende film.

Dit zou ongetwijfeld een hogere score verdienen ware het niet om het plotse einde.

Ondertussen is het wel Hitchcock die vanuit een romance-situatie een spannend verhaal opbouwt, met suspens en twee iconen van het witte doek, zoals dat destijds heette.

Heb al betere Hitchcocks gezien maar "the master of suspens" wint toch "het ploegenklassement" in mijn films "for all times".

Er wordt een beeld opgehangen van enkele nietsnutten uit de grootstad wier enige ambitie is om, via diefstal, enkele prostitueés te versieren en verder om voor wat geruzie en onheil te zorgen.

Eigenlijk is het een heel triestig beeld : de armoedige huisvesting, verwaarloosde buurt, de prostitutiewijk en vooral de plaatsen waar de omgang met de meisjes plaats vindt.

Op dat gebied is de film wel sprekend, in zijn geheel kon hij moeilijk boeien.

Schets van een Italiaanse (snobistische) klasse. Een film over verveling, onvoldaanheid, eenzaamheid, onverschilligheid en oppervlakkigheid in een decadent sfeertje met de tanende relatie van de twee hoofdpersonages als verhaallijn.

Een typische Antonioni waarbij op acteursvlak vooral te genieten valt van Monica Vitti en een werkelijk sensuele Jeanne Moreau, op haar best.

Het is echter vooral het subliem zwart-wit camerawerk dat van deze film zal bijblijven. Ontelbare knappe beeldcomposities en heel veel oog voor detail.

Niet bepaald een meesterwerk, naar mijn gevoelen, maar de Italiaanse cinema bracht toen toch iets vernieuwend en schril afstekend tegen wat uit de Hollywood-studios kwam, wat toch in de smaak viel.

Fellini houdt van contrasten: geluk tegenover ongeluk, armoede tegenover weelde, naïeviteit en goedgelovigheid tegenover bedrog...
Tussen de beginscene en de scene naar het einde toe waarin Cabiria telkens van haar geld wordt beroofd ligt haar ganse leven: de prostitutie om de armoede te omzeilen, de hoop uit de vernederingen te geraken met de zucht naar ware liefde...
Fellini voert het aan in enkele losstaanden onderdelen, het leven op straat, de filmster, de processie, de hypnotiseur, de charmeur en zoals nogal dikwijls een sfeertje van fatalisme dat over het arm zijn en het zich niet kunnen losmaken aan dit minderwaardig bestaan hangt. Wordt trouwens bevestigd door de eindscene waarbij Cabiria precies in haar droefheid een zeker levenskracht terugvindt. Zij is niet alleen en hier hoort ze wel thuis...
Giuliette Masina is een certitude voor dergelijke rol.

Eindelijk een romantische komedie gezien die me kon bekoren en voor één keer niet voortdurend vervalt in het gekende Amerikaans onnozel gedoe en oversentimentaliteit. Niet dat het deze keer niet eindigt in een feel good-situatie en dat er na het einde toe geen voorspelbare cliché's insluipen maar het blijft grappig en charmant en de dialogen zijn echt plezierig en doorgaans inhoudelijk en verantwoord. De film is goed opgebouwd en is bevolkt met keurige acteurs en muzikaal passend opgesmukt.

Hugh Grant is gegoten in zijn rol van sympathieke, dromerige jonge man en Julia ? Wel julia is gewoon adorable.

Wat een gekte als de vrienden van "Les Petits Mouchoirs" elkaar na 7 jaar nog eens weer zien.

Gelukkig bestaat de kliek uit acteurs die volledig hun "métier" beheersen en naar wie het een genot is te kijken en te luisteren, als ze door een emotionele en avontuurlijke passage in hun leven gaan.

Een film over vriendschap waarin voldoende gelegenheid is om zich te verkneukelen aan de pittige dialogen en gekke situaties.

François Cluzet lijkt wat dikker en ouder (hij moet ook een 60-jarige verbeelden) sinds zijn "Intouchables", maar hij blijft een geliefde Franse topper.

Zowat het verlengstuk van "Un éléphant ça trompe énormément" met dezelfde schitterende cast maar het verhaaltje kent naast heel grappige momenten ook wel enige mindere. Eigenlijk niet zo erg want op figuren als Rochefort en Lanoux geraakt ge niet uitgekeken. Onbezorgde franse humor.

Uitstekende film over amoureuze relatieproblemen met heel wat herkenbare toestandjes en menselijke trekjes. Beide hoofdacteurs zijn verbluffend goed. Yanne, als de bezitzieke en eigenlijk degoutante minnaar, kreeg terecht een prijs in Cannes als beste acteur. Ook de titel van de film is zeer goed gekozen en spreekt tot de verbeelding. Mooie,suggestieve eindscène. Ook Christine Fabréga vertolkt uitstekend haar rol.

Pleidooi voor een vreedzaam en verenigd Europa dat zich enerzijds uit in de moeizame oprichting van de EGKS (begin jaren 50) omwille van de wrok die Fransen koesterden tegen de gewezen Duitse bezetter en anderzijds in de emotionele ervaringen van een Duits-Frans koppel.

Alhoewel ze met elkaar rechtstreeks verband houden, komen de voortdurend wisselende verhaallijnen niet als erg geslaagd over. Het verhaal van het ontstaan van een Europese instelling geldt zo goed als een historische documentaire, is breed uitgesponnen en onderbreekt en stoort de opbouw van het concreet verhaal van het oorlogskoppel waar toch meer uit te halen was.

Interessant omwille van wat zich toen heeft afgespeeld maar geen homogeen geheel. Acteurs laten ook geen overtuigende indruk na.

Deze film van André Cayatte, zelf advocaat, is een pleidooi tegen de doodstraf. Het is een, zekerlijk als film teruggebracht in de tijd, een indrukwekkend dokument die de franse bevolking zeker niet onverschillig liet. "Nous sommes tous des assassins" is zelfs als uitdrukkiing blijven leven onder de bevolking. De moed die het individu moet opbrengen om zichzelf mede schuldig te verklaren voor de onvolmaaktheden van maatschappij en rechtspraak.

Familiaal drama, met een klassiek thema, gezien door de ogen van een tienjarige : "Wat is het leven van volwassenen toch veel ingewikkelder dan dat van kinderen..."

De min of meer komische ondertoon alsook de fantasiewereld van het kind milderen de ernst van het gebeuren.

Alle acteurs overtuigen in hun rol, niet in het minst de kleine Nathan Georgelin in een best genietbare film.

François Ozon stopte Romain Duris in een heel bijzondere rol en die gast bracht het er goed van af, maar de meeste aandacht en bewondering gaat toch naar Anaïs Dumoustier die, in deze tragie-komedie, in haar rol toch een diversiteit van gevoelens en emoties keurig weergeeft.

Veruit het sterkste gedeelte van de film is het speelse middenstuk maar Ozon heeft stielkennis genoeg om de film over de ganse lengte levendig te houden, een klein voorbehoud misschien voor het slot dat wat braafjes en clichématig overkomt.

Een pluim voor de costumering en maquillage en ook de chansons waren inhoudelijk passend en mooi.