Opinions

Bij vlagen grandioos, dit eenvoudig filmpje met zijn eenvoudig verhaaltje. Maar dan gaat het wat lang duren en lijkt de film nood te hebben aan wat frisse vernieuwing maar toch is het weer het jongetje met zijn ernstige, verwonderde, onzekere en soms ietwat paniekerige blik in zijn ogen die je overmeestert en je doet opgaan in zijn belevenissen.

Een voorbeeld van westerse jeugd met zijn vele previleges is deze Ahmed alvast niet. Tegen volwassenen kan en durft hij niet tegen op en vindt er trouwens amper gehoor, behalve dan bij die oude man die nog even de kans krijgt een opsomming van zijn vroeger werk te geven. Typerend in de beginfaze van de film is de onderwijzer die als het ware zijn leerlingen gaat brainstormen over hoe hij het wil. Geen spoor van tegenspraak.

Visueel best interessant en geslaagd, zeker de kijk op de behuizing, de onmogelijke straatjes en steegjes en ook op de werkzaamheden van de inwoners van deze uiterst kleine dorpjes en gehuchten.

Evenwel, bovenal, een film over vriendschap.

Is wel een 4 waard.

Weinig begeesterend en nogal wat tijd besteed aan de intrige rond de wil van de Britse overheid om in het conflict afzijdig te blijven.

Charlton Heston en Laurence Olivier, vertrouwd in dergelijke epische filmtoestanden, zitten wel goed in hun rol, maar een vergelijking met bijvoorbeeld "Laurence of Arabia" valt in het nadeel uit van deze "Khartoum".

Natuurlijk zijn er de massagevechten, maar daarnaast weinig echte emotie, laat staan enige romantiek, wat doorgaans dergelijke films toegankelijker maakt.

Matig.

Door armoede gedreven en met een familie die nog met flarden aaneen hangt, zijn kinderen uit grootstad Teheran een gemakkelijk slachtoffer van kinderuitbuiting. De Fagins zijn nog lang de wereld niet uit.

Ali is zo'n kereltje dat belast wordt met allerlei karweien, doorgaans oneerlijke en, met het oog op mogelijke rijkdom, in een onmogelijk en, zo blijkt, levensgevaarlijk avontuur stapt.

Af en toe komt er wel een vrolijke, ontspannende noot, een schalks moment in de film, maar in zijn geheel is dit een keiharde, realistische kijk op het leven van straatjongens.

De enige houvast die ze hebben is de bijzondere school voor hun soort, maar als blijkt dat deze noch gesponsord, noch gesubsidieerd wordt, verdwijnt ook deze hulp. Het is zowat het slotbeeld van deze film waarbij het tot Ali doordringt hoe zwak en afhankelijk en...alleen hij in de wereld staat.

Harde maatschappelijke kritiek van Majid Majidi die hierbij een wereldprobleem onder de loep neemt.

Ook de zwakke positie van de Afghanen, gevlucht voor burgeroorlog en Taliban, wordt aangeraakt.

Goede film, indrukmakend en spanningsvol, genomineerd in Venetië voor de Gouden Leeuw en de jonge Ali (Rouhollah Zamani) verkozen tot de beste jonge acteur.

Fien Troch maakt toch heel bijzondere films, films waarin het verhaal doorgaans, zoals in deze "Kid", voor haar lang niet zo belangrijk is als het uitdrukken van menselijke gevoelens. De hoofdrollen toekennen aan twee kinderen maakt het plaatje nog gevoeliger.

Film om rustig naar te kijken en de geboden tijd te gebruiken om zich in de gedragingen en de emoties van het kind in te leven.

Het is wel een intrieste film met, niet te vergeten, knap gekozen, onheilvoorspellende muziek.

Een film van Charly is steeds een belevenis en steeds maar kunt het genie Chaplin bewonderen.

Deze "The Kid" is echter mijlen onder een "Modern Times" of "City Lights". Echt ontroerd wordt ge er niet door en de film eindigt daar waar nog een kleine verlenging van het happy end aangewezen was. Tussendoor zijn er de gags en ook Jackie Coogan, het kindsterretje van weleer.

Krachtig kortfilmpje dat met het tekenwerk heel goed de spanning, de chaos, de vrees en de wanhoop van een nakende oorlog weergeeft.

De personges blijven veelal heimelijk onscherp wat het wat mysterieuzer maakt.

Vraag is wel wat er achter het verhaaltje steekt. Misschien dat cultuur en intellect opgewassen zijn tegen brutaal geweld en ook dat vaderlandsliefde loont.

Te waarderen is ook de zachte voice-over en het "Ave Maria".

Fantast Almodóvar zet hier toch weer een heel bijzondere film neer.

Niet op het niveau van "Atame","Hable con ella", "Volver", "La Piel que habito" e.a., maar toch weer visueel present, met de klassieke elementen als feminisme (ook hier zijn de vrouwen toch dominant aanwezig) en erotisme (dat was duidelijk).

'k Geloof dat Almodóvar een cineast is die lak heeft aan de mening van de kijker. Of die het nu choquerend, kitcherig of soapachtig vindt, Almodóvar drukt zijn visie op alles en nog wat ongeneerd door.

Een pak satirische humor, verrassende wendingen en variatie in het plot en uitstekende acteurs die in zijn films vaak terugkeren : ben in deze "Kika" niet ontgoocheld.

Merkwaardige film. Schitterend camerawerk. Heel dikwijls wordt het gebeuren niet getoond, wel de gevolgen ervan.

Eigenlijk gaat de film over eenzaamheid en ook over het afstoten van verantwoordelijkheid. Boven dit laatste staat de kleine Masao, die eigenlijk meer last heeft van zijn begeleider dan omgekeerd. Mogelijks verwacht men een happy-end, maar dat hoeft niet. Belangrijker is het menselijke gedragingen in beeld te brengen. Enkele heel, heel knappe scènes, niet zonder ontroering.

Aanvankelijk vond ik dit helemaal geen komedie maar dan gaat de film toch wel over naar een zwarte komedie met als hoogtepunt de boswandeling. Helaas, lang houdt die tendens niet aan en vervalt de film in absurditeit waarbij men het gissen heeft naar de betekenis er van. Toch niet volledig afbreken, want hoezeer naar het einde toe wansmakelijke tonelen zich opstapelen, de film behoudt toch wel een zekere spankracht en wat vooral te loven blijft, is het spel van de acteurs waarbij de pluim niet naar hoofdrolspeler Aurélien Recoing gaat, maar wel naar Bouli Lanners.

Iets te oppervlakkig maar toch weer ontstellend dit verhaal over niet voor mogelijk geachte activiteiten van een overheids-veiligheidsdienst.

Film brengt tevens het relaas hoe nieuwsgeving - ook al strookt het met de waarheid - niet altijd op sluitend bewijskracht is gesteund en uiteindelijk hoe onbelangrijk de mens is als het om politiek en macht gaat.

Zeker boeiend en ook spannend, al zwakt de film naar het einde toe wat af.

Jeremy Renner zet een goede acteerprestatie neer.

Kleine film noir met een toch al te klassiek en clichématig onderwerp : wraak na de gevangenisstraf. Ook de gevaren die een vrouw van een politieman loopt is niet nieuw. Bovendien zitten er geen verrrassende wendingen in het plot zoadat het geheel toch erg "déjà vu" uitvalt. Spanning is er even maar lang duurt het niet.

Joseph Cotton is natuurlijk een routinier in het vak en mooie Rhonda Fleming was een talentvolle actrice.

Begint wel sterk, al is het weer het oerklassieke verhaal van schulden ophoesten of kop er af, maar gaandeweg gaat deze film, met toch erotische inslag, verzwakken, wordt nog meer clichématig om er tenslotte een eind aan te breien waaraan ik geen touw kan aan vastknopen.

Een samenhangend verhaal moet ge er niet in zoeken wel een aaneenschakeling van scènes waarvan er enkele (de motor) verbluffend goed zijn.

Een rode lijn is er wel, namelijk de sociaal moeilijke omstandigheden waarin enkele families, eigenlijk in achterbuurten, leven : hun werk, hun ambities, hun onmacht, hun onderlinge relaties en hun poging om toch even, hoe dan ook, uit het slop te geraken.

Film heeft beslist niet veel gekost, maar slaagt er toch in een rauw, indringend sfeerbeeld van een achtergestelde bevolkingsgroep uit de grootstad, weer te geven.

Kubrick schetst een sociaal milieu : een loser-bokser en een "ten cents a dance-girl".

Het verhaaltje is sober uitgewerkt en niet bepaald schokkend en het slot houdt ook niets bijzonders in.

Aldus is sfeer- en milieuschepping het beste van de film. Een lange balletscène heeft amper betekenis.

Jamie Smith is behoorlijk als de bokser, terwijl Irene Kane er eerder als een oud vrouwtje bijloopt.

Matige Middenmoot. Een beetje Kubrick onwaardig.

Schoolvoorbeeld van een film noir.

Wanneer een hoofdrolspeler in het begin van de film wegvalt, dan weet ge dat ge met flashbacks te doen krijgt om het verhaal weer op gang te brengen en deze "The Killers" hanteert dit procédé volop, een beetje te fel en wat chaotisch naar mijn gevoelen.

Film begint nochtans heel sterk (de openingsscène in het eethuis is knap gefilmd, maakt indruk en belooft voor het vervolg) maar kan, mede door de complexe manier waarop het intrige wordt uitgesponnen, dit niveau niet aanhouden.

Burt Lancaster is best OK, terwijl O'Brien wat bezieling in zijn act mist en natuurlijk is Ava heel mooi, maar deze keer erg sober.

Hoe dan ook, toch mooi en interessant om af en toe zo'n filmpje uit de jaren 40 te kunnen meepikken.

Liefhebbers van Lee Marvin waren mogelijks wat teleurgesteld omdat hun acteur, door de vertel-flashbacks, enkele keren voor geruime tijd niet in het stuk voorkwam, maaar daarnaast toch een goede, onderhoudende film, met als curiositeit Ronald Reagan, die trouwens heel goed speelt.

Zelfs zonder de kennis dat het gebeuren verwant is met een verhaal uit de oude Griekse Mythologie - een verhaal van doding, wraak, schuld en offerbrenging - is dit een film die je op alle vlakken overmeestert en meesleurt.

Menselijke fouten en onvolmaaktheden passeren de revue en het begint al met de afstandelijke kilte die van het vermeend "liefdevol en perfect" Murphy gezin uitgaat. Diezelfde kilte vindt ge trouwens terug in het camerawerk met scènes met lange, lege ziekenhuisgangen of enorme, metaalkoude ruimtes, vaak uit een bijzondere hoek opgenomen.

Colin Farrell en Nicole Kidman zetten uitstekende acts neer, maar wat dan gezegd van Barry Keoghan (schitterend gecast) met zijn gedecideerde, ondoorgrondelijke kop, niet zonder dreiging.

Meerdere scènes die je onbehaglijk naar de keel grijpen.

Stevige, dreigende, vaak overdonderende soundtrack.

Heel bijzondere film. Een buitenbeentje die ge niet kunt laten liggen.

Had het moeilijk met het project. Uiteindelijk is dit veel meer dan "elkaar tijd en ruimte geven" want de man woont bij zijn vader, de vrouw gaat openlijk een nieuwe relatie aan en er zijn 4 kinderen, waaronder een tiener !
Ook de vele scenes waar de acteurs heel ver van de camera staan hielpen mij niet dicht bij de personages en hun karakters te brengen en ook waren die harde slagen of knallen eerder storend. Bedoeld om het dramatische van de gemoedstoestand van de man te onderstrepen ? Wellicht, want eigenlijk is het zijn verhaal. Hij die zijn huwelijk wil redden en het meest afziet van het gedrag van zijn vrouw en het gemis van zijn kinderen.
Een betere scene is die met het echtpaar in de wagen, hun kinderen gaande slaand, alsook die waar de tienerdochter haar mening zegt over de toestand... maar zo zijn er toch net iet te weinig.
En het slot ? Er lijkt niets veranderd. Familie lijkt me nog altijd op losse schroven te staan...

Kubrick zet hier fijntjes het verhaal van een geldroof uiteen, met oog voor de actie én voor de personages die er deel van uitmaken. Al van de eerste minuut maakt de voice-over indruk en noopt tot aandacht, mede door de precisie waarmee het gebeuren uit de doeken wordt gedaan en zo blijft het tot het verrassende slot : grappig-spottende manier om duidelijk te maken dat misdaad dan toch niet loont.
Stevige acteerprestaties, heel expressief, en met een knappe Marie Windsor als onvermijdelijke femme fatale.
Prima film in zijn tijd en genre.

Zo zie je maar hoe je met onze consumptie- en "more, more, more..."maatschappij te vergruizelen toch een schitterend, cinematografisch subliem werk kunt maken.

Te apprecieren is het sterk, expressief cameramerk, meerdere erg suggestieve scenes (het waarom van de zelfmoordpoging was best origineel) en de menselijke warmte die er van uitstraalt.

Amerikanen kunnen dit niet. Leve dit soort films.

Als uw vrouw zegt dat haar leven met u als een begrafenis was, is het toch maar normaal dat ge een opruimer-na-sterfgeval opbelt om alles weg te halen...
Het is de eerste trieste grappigheid in deze Chinees/Deense film die eigenlijk in zijn geheel als een lach en traan te omschrijven is.
Keld is een brave man die met pech opgezadeld wordt maar er minzaam onder blijft en zich zelf, als het nodig is, heel grootmoedig opstelt,...ook in de liefde.
Een beetje ontroering mocht er dus ook bij in dit mooi, geen stof doen opwaaiend filmpje, alzo aangenaam om volgen

Handcamerabeelden van het armoedige Manilla en anderzijds tevreden gezichten bij het bescheiden huwelijk zijn m.i. een goede aanvang van deze film.

Daarna volgt er de lange autorit, te donker naar mijn gevoelen, maar toch net voldoende om de groeiende verbazing bij het hoofdpersonage vast te leggen. Het is de aanloop naar wat ik toch als gruwel aanzie.

"Kinatay" is een merkwaardige film die het misdadig karakter van een broeierige stad behandelt vanuit het standpunt van een goedmenende jonge man, niet opgewassen tegen het akelige van zijn belevenis.

Een ongewoon verhaal.
Schooljuf Lisa is uitermate geboeid door een begaafd jongetje, en het mysterieuze dat het kind uitstraalt en de buiten de grenzen tredende passionele houding van de juf, geeft de film algauw een wat thrillerallure en in het slot kreeg ik even het gevoel dat een horrorscene niet onmogelijk was .
Gelukkig kwam het niet zo ver en had de film over de ganse lengte toch veel oog voor de groeiende ontreddering van de vrouw, complexe rol die trouwens door Maggie Gyllenhaal klasrijk wordt vertolkt.

Mooier nog dan "Fallen Art" die andere animatie van Tomasz Baginski.

Een mooi verhaal en prachtig tekenwerk: de figuurtjes, de straten, de huisjes, de interieurs, het tijdsbeeld.

Joseph Losey bracht met deze "King & Country" een film die je naar de keel grijpt omwille van de beklemmende kijk op het leven in de loopgraven van Flanders fields maar vooral door het optreden van een legerleiding die zich stoïcijns vasthoudt aan de koele militaire wetten en elke menselijke nuancering niet eens overweegt.

Zeer harde beelden in het slot.

Overtuigend acteerwerk van Tom Courtenay als de eerlijke, naïeve soldaat en van Dirk Bogarde als de enige officier die wel begrip vertoont.

Chaplin ridiculiseeert "the american way of life" en laat natuurlijk niet na (wellicht het hoofddoel van deze film) de communisten-jacht, waarvan hij zelf het slachtoffer werd, op de korrel te nemen en dit in een film die ge bezwaarlijk "geslaagd" kunt noemen.

Er zit weinig dash in ook al zijn er een paar scènes (de lift, bijvoorbeeld) ingelast die aan de grote Charlie moeten doen denken.

Eigenlijk toch wel ontgoocheld over deze late Chaplin.

Een meesterwerk voor zijn tijd. Verbluffende decors, trucage en effecten. Nog altijd zeer genietbaar.

Hoe onze "beschaving" natuur en liefde teniet doet.

Onthouden we vooral de geslaagde "crazy act" van Michael Douglas in een volbloed waanzinnige film die wel iets heeft, namelijk een satirische ondertoon gericht op allerlei instanties (Het slappe optreden van de politie wordt meerdere malen op de korrel genomen, de ironische uitlating "Ik dacht toch dat instellingen voor zwakzinnigen dienden om mensen beter te maken" zegt genoeg en de bezorgdheid omtrent Charlies' uiteindelijk lot is toch behoorlijk naar).

Virtuoos Martin Scorsese ontdoet zich van bloederige scènes en presenteert ons een prettige - wat zwarte - komedie.

De samenwerking met Robert De Niro heeft hij wel behouden en dat valt goed uit want ook deze virtuoos schittert alweer en die Sandra Bernhard is een attractie.

Een inhoudelijke komedie, altijd knap

Toch een hele opdracht dit Jezus Christusverhaal te brengen, wetende dat het gebeuren genoegzaam bekend is.

Aldus moet het van de cinematografische waarde komen en van het gepast aanhalen van de bijzonderste gebeurtenissen uit het leven van Christus.

Laat ons zeggen dat dit behoorlijk geslaagd is zonder van een grootse, overweldigende film te spreken.

Zo is het acteren niet altijd echt overtuigend en eigenlijk mist de film acteurs als een Peter Ustinov of een Richard Burton om wat meer (literaire) kracht in het woord bij te brengen.