Opinions

Biografisch, historisch en wel interessant omwille van het doen en laten rond een Dalai Lama en de betreffende godsdienstige gebruiken.

Verwonderlijk dergelijk thema voor cineast Martin Scorsese, toch heel wat meer bekend om (bloederige) gangsterfilms...

Las iets op de generiek van "opgedragen aan mijn moeder"...

In ieder geval knappe beeldvorming maar helaas wat te langdradig.

Opgenomen in Marokko.

Het in-droef verhaal van een gezin waar elke vorm van spontaan familiaal geluk is uitgestoten.

Het drama wordt inderdaad gezien vanuit de ogen van een kind en dat legt niet alleen nog meer het accent op de ellende van het gebeuren maar zorgt ook voor een soort anti-cjlimax, onwetend hoe een kind staat tegenover een zwakke volwassenenwereld.

Goed verhaald en verfilmd.

Knap werk. Alle lof voor de acteurs.

De wil om eindelijk wederzijdse genegenheid te ervaren , maar ook de angst ze te zien verloren gaan, beheerst het doen en laten van twee mensen in deze nieuwe Kaurismäki film.

Kleine voorvalletjes lijken deze wil in de weg te zullen staan, dit in een wereld van zwijgzaamheid en pessimisme, gaande van de onmeedogende werkgevers, over de weinig ontspannen sfeer in de karaoke en andere bars, tot de norse koppen van de uitbaters van wat dan ook.

Een tedere, gevoelige film.

Ongewoon mooi.

Er is wellicht meer nodig dan één officier van justitie om rechtspraak en wetten te doen eerbiedigen door een bende corrupte machtsbezitters. En dat er een diepe kloof bestaat tussen beide wordt m.i; in de slotscène van de film goed gesuggereerd..
Het is een sterke film deze "Burning Days" met een intrige dat de vinger op vele etterwonden in de samenleving legt en dat alleen maar naar de ontknoping toe wat moeilijk doet met het voortdurend doorsijpelen van flitsen in het geheugen van de aanklager . Al helpt dit ook aan het opdrijven van het uiteindelijk thrillerallure van de film.
Knappe, doorleefde vertolkingen ook.
Bijna een 4,5.

Het waargebeurd verhaal over Murat Kurnaz schokkend in beeld gebracht.

Dat na 9/11 en met de vergeldingsdrang die er heerste, onschuldigen in Guantanamo Bay zouden belanden kon wel vermoed worden en dat de ondervragings- en behandelingstechnieken van de US op menselijk vlak niet altijd exemplair zouden zijn, evenzeer.

Film brengt een indringende schets van de leefomstandigheden in dit kamp met goede vertolkingen. Vooral Ben Miles als de cynische ondervrager is geknipt voor zijn rol.

Hoe verschrikkelijk de beelden over de menselijke verwoesting in de film ook zijn, HET beeld dat me steeds zal herinneren aan Hiroshima is die op die wereldfoto van het naakte, verbrande jonge meisje dat zich huilend op de weg bevindt, een weg die haar onvermijdelijk naar de dood zal lijden.

Imamura pakt zijn film heel subtiel aan met het verhaal te brengen van een familie die enige jaren na de ramp de symptonen van de radioactieve straling beginnen te vertonen, hun hoop, hun frustraties, hun vastklampen aan een normaal leven alsof er niets gaande is maar wel wetende dat ze stap bij stap...

Soms wat humor, maar soms ook ongemakkelijk emotioneel.

Knappe film

Na de winter komt de zomer. Het gras dat gisteren nog onder de sneeuw zat, is vandaag al droog door de warmte. Een bruuske tegenstelling, ook herkenbaar bij de mens...

Het is het thema dat de slow-cinema-film van Nuri Bilge Ceylan op het oog heeft en dat hij vooral etaleert in knap, wervelend dialoogwerk, met de scene (het etentje) tussen de twee opponenten, Samet, de man met de onhechte band met het leven, iindividualist, egoïst, pessimist, overtuigd dat er in het leven uiteindelijk toch niets te bereiken valt en Nuray, dik onder de tegenslag maar gelovend in de echte waarden van het leven.

Een zeer mooie film waarin de regisseur ook bewijst thuis te zijn in het brengen van portretten, tekeningen en landschappen. Mooie afwisseling tussen de toch intense te volgen gesprekken. Een knap geheel dus met ingeleefde acteerprestaties waarbij actrice Merve Dizdar in Cannes werd gelauwerd.

Leek mij een goed verhaal dat helaas naar het einde toe, wanneer een degelijke ontknoping wordt verwacht, erg onwaarschijnlijk wordt, holderdebolder met overdreven acties en eigenlijk simpelweg oppervlakkig.

Marie Vinck acteert uitstekend en ook Fedja van Huêt overtuigt volledig, terwijl de personages die Jan Decleir en Hilde Van Mieghem moeten uitbeelden erg onwezenlijk overkomen.

Van Regiseuse Hilde Van Mieghem zag ik reeds "Dennis van Rita" en "Smoorverliefd". Beide konden niet echt overtuigen.

Van deze "De Kus", die van oudere datum is en die het debuut als regiseuse van langspeelfilms van Van Mieghem betekende, zou ik toch zeggen "de beste van de drie".

Behoorlijke politiethriller, boeiend vooral omwille van de goede constructie met flashbacks, passend ingelast.

Het intrige rond de vermiste vrouw is akelig en lijkt mij toch wel extreem.

Komt inderdaad over als een TV-film of serieaflevering met een koppig, maar pienter en doorduwend hoofdpersonage, voor de kijker best aanvaardbaar en knap vertolkt door Nikolaj Lie Kaas.

Ook actrice Sonja Richter wist wat van haar werd verlangd.

Een liefdesaffaire, wat complexer dan gewoonlijk, die gedragen wordt door het goed acteerwerk van de twee hoofdrolspeelsters (zeker van Vega Fernandez) en al bij al in zijn categorie, zonder groots te zijn, toch meevalt. Cineast slaagt er hoe dan ook in, mede door het bijzondere intrige, de aandacht gaande te houden. Het slot daarentegen heb ik al vele keren gezien, mist dus zeker originaliteit, maar in een liefdesfilm zullen we ons daar maar niet over ergeren.