Opinions

Het Jezus Christus-verhaal vanaf de periode van de mirakels tot de verrijzenis.

Niet precies, zeker niet in het slot, zoals wij het kennen, maar cinematografisch een voor zijn tijd beslist indrukmakende film, naar verluidt bij het verschijnen enorm populair maar ook, vanuit bijvoorbeeld Joods standpunt, omstreden.

Niet de eerste massaproductie van DeMille. "The Ten Commandments" was er reeds aan voorafgegaan.

Pas gerestaureerde versie van twee en een half uur, best het beleven waard.

Het gaat slecht met België. in die andere film wordt de premier ontvoerd en hier loopt de koning verloren, ver van huis.
Film over een koning die even, ondanks alles, wat vrijheid vindt.
Belgen kunnen iets meer aan deze film hebben, omwille van de vele herkenbare toestanden zoals het gebrek aan spontaniteit van het koningshuis, de politieke onmacht van de vorst en de bange instelling van zijn entourage om toch geen blunders te maken, het strenge protocol, de vlaams-waalse tegenstellingen (of, zoals net in Europa tussen Noord en Zuid waarbij iemand opmerkt dat België de knoop is die de helften van een hemd samenhoudt), het taalgebruik bij de medewerkers (alleen Carlos, de knecht, spreekt Vlaams en af en toe de koning)...
Het levert wat insidersplezierkes op maar aan het geheel ontbreekt het toch aan dynamiek.
Film springt nooit uit de band en eigenlijk twijfel ik of een goede acteur als Peter van den Begin, voldaan uit deze rol stapt.

Knappe film met de blitzstart van de Williams-zusjes-tenniscarrière als aantrekkelijke story maar met vooral papa-Williams in de picture; de man die al voor de geboorte van de twee een plan uittekende om zijn familie ver weg te halen van de gevaren van de hem tot dan toe gekend milieu.

Een goodfeeler zonder meer dat ongetwijfeld veel dankt aan de verbluffende act van Will Smith - anderen zijn ook goed zoals o.m.Jon Bernthal - in de rol van koppige doordrijver, hoofd en brein van zijn gezin en onhandelbaar in om het even welke relatie. En zeggen dat hij er nog sympathiek uitkomt ook...

Film kabbelt aanvankelijk wat en Gael Garcia Bernal, met zijn soms uitdrukkingsloze en onverschillige gelaatsuitdrukking, laat niet vermoeden over wat te gebeuren staat, maar wat volgt komt wel verrassend over en is het beste gedeelte van de film.

Is er één en ander te doen over God en geloofbelevenis en tegenstellingen dienaangaande, de hoofdbrok van de film blijft de vader-zoonrelatie, waarop het ganse, wat naar aandoend verhaal is gesteund.

Eerder middelmatig.

Niet alleen een historische veldslag die wel indrukwekkend oogt, maar ook veel tijd voor diplomatie en overwegingen allerlei. "Een koning heeft geen vrienden, alleen vijanden en volgers"...

Kon best bekoren.

Een drama eigenlijk zo'n gebrek voor iemand als een koning die vaak in de openbaarheid is.

Film werd terecht met prijzen bedeeld al vond ik hem af en toe wat ter plaatse blijven trappelen, maar de acteerprestaties van Collin Firth en zeker niet minder van Geoffrey Rush helpen de film uitgroeien tot een genietbaar kijkstuk.

Goede spektakelfilm met een historische waarde.

Prachtige massascènes, onbetwist de sterkte van de film, goed acteerwerk en keurige aangepaste muziek.

"The Gladiator", "Kingdom of Heaven"... Ridley Scott zit wel goed in zijn vel in dit genre. Eigenaardig dat Russel Crowe, een goede vriend naar het schijnt, niet tot de rijkelijke cast behoorde.

Actiefilm met een werkelijk spetterend slot.

De film neemt reëele toestanden in het Midden-Oosten als achtergrond maar het is duidelijk de de actievolle scènes primeren boven welke politieke intrigue ook, al houdt de slotsekwentie toch een betekenisvol besluit in : het uitmoorden zal nooit ophouden.

Frank Sinatra beslist in één van zijn betere prestaties op het witte doek en ook Tony Curtis is uitstekend in een op zijn lijf geschreven rol in dit romantisch drama met WO II als decor.

Het verhaal is vrij eenvoudig en geloofwaardig, goed opgebouwd met precies getimede scènes, goede dialogen, knap camerawerk, ook de oorlogscènes, ingetoomde sentimentaliteit maar best verantwoord emotioneel.

Goede film die betere score verdient.

Moest dit nu bedoeld zijn als satire op die films met technologische hoogstandjes, dan zou ik dan misschien wel zeggen, "vooruit dan maar", maar vermits het wellicht niet zo is, dan vind ik dit maar een flauw gedoe.

Humor en actie grenzen aan het belachelijke en logischerwijze is het acteren evenmin te genieten.

Een feel-good-movie met de typische Britse sociale inslag - de scènes met de fabrieksmensen in hun werkplaats zijn puik neergezet - maar bovenal met een spetterende Chiwetel Ejiofor die letterlijk en figuurlijk de show steelt.

Het plot is eenvoudig maar het blijft charmant en de geslaagde hituitvoeringen verhogen het kijk- en luistergenot.

Het leven is de som van al wat we ons beklagen, zullen beklagen of zouden moeten beklagen...

Een uiterst sterke film, met sterke waarheden en bovenal aangrijpend en ook hier komt het aspect van het pijnlijke "geen interesse van kinderen meer ervaren" om de hoek piepen. Zag het reeds in enkele Oosterse films en ook in "Medal of Honour" en onlangs nog in "Stanno Tutti Bene".

Mede hiermee en zeker door de ontroerende relatie tussen de twee hoofdpersonages is deze film meer dan ooit een liefdesdrama. Maar dan een heel mooie.

Aanbevolen.

Valt ongetwijfeld lang uit, maar blijft een boeiend werk, met niet te versmaden acteerprestaties.

Waarde zit zeker in de vele dialogen waarvan de lengte toch de volle aandacht doet vereisen, maar die uiteenlopende onderwerpen aansnijden waaronder de maatschappelijke ondergeschiktheid van de vrouw, de familietrots... maar ook gewone, herkenbare disputen en standpunten.

Wat theatraal.

Kabbelend doorheen een aaneenschakeling van korte shots waarin o.m. twee kids er heel wat voor over hebben om hun gezin opnieuw herenigd te zien.

Sommige van die scènes zijn expressief, soms zelfs ontroerend, andere gaan gewoon aan de aandacht voorbij.

Derde film die ik zag van Koreeda en dit is wel de minste. "Nobody knows" staat er zeker boven en ook "Still walking" beviel me net iets meer.

Niettemin blijft "I wish" een heel degelijk filmwerk waarin het meermaals genieten is van de manier waarop de wondere, ongekunstelde, spontane wereld van kinderen in beeld wordt gebracht.

In ieder geval, gezinsproblematiek schijnt wel de rode draad te zijn die door Koreeda's werk loopt, maar zonder twijfel heeft deze kundige cineast nog veel meer in petto.

Er is hiervoren al zo diepzunnig en kundig over deze film geschreven, dat ik amper enige mening durf geven.

Toch maar : Doden zijn nooit weg. Ze leven onder ons en het bestaan blijft gevuld met wat er vroeger in ons en met hen leefde.

Net als "Tokyo Sonata", die andere film die ik zag van Kiyoshi Kurosawa, lijkt mij deze "Journey to the Shore" geen meesterwerk maar een zeer degelijke film, best origineel, fantasievol en boeiend, met enkele (bijna) ontroerende scenes, zoals deze van het pianospelend klein meisje, in aanwezigheid van haar moeder en van Mizuki.

Niet altijd eenvoudig met de scenes waar het gissen was naar de toedracht ervan, maar die heb ik me maar laten vergoeden door de mooie, expressierijke ogen van Eri Fukatsu, Yu Aoi en Kaoru Okunuki.

Vermits de kijker van in de beginne grotendeels op de hoogte is van wie wat gedaan heeft en ook het waarom, valt er een zekere spanning weg. Slechts het laatste stuk van de film krijgt een thrillerallure, maar ook dan is één en ander voorspelbaar.

Middenmoot drama, wat clichematig, waarbij toch de jonge Robert Wagner best zijn rol vertolkt.

Kon de verwachtingen door de hoge scores niet inlossen.

Nogal onduidelijke plot en de manier van "vertellen" vanaf het begin kwam mij eerder irriterend over.

Later volgden er nog wel enkele grappige gezegden, maar in zijn geheeld toch onvoldoende.

Mike Hammer is de man die weinig informatie nodig heeft om zijn onderzoeken te doen voortgaan en tenslotte de sleutel tot het geheim te vinden. Eén en ander is wel met een stevige korrel zout te nemen, maar feit is toch dat Aldrich een spannende misdaadfilm wist op te bouwen.

Het is een beetje zwoel voor zijn tijd, wat de mysterieuze sfeer mede bepaalt en de persoon van onze privédetective goed schetst.

Het acteerwerk is niet altijd echt overtuigend.

Een muzikaal filmpje uit de jaren 40 en 50, ons allerbekend : een simpel "hit and run" verhaaltje en het inlassen van zang- en dansnummers door stars van het ogenblik.

"Kiss me Kate" is niet anders, maar als men denkt dat Shakespeare's "Timing of the Shrew" en de Cole Porterr's muziek garant staan voor filmische kwaliteit mag het wel vergeten.

Het geheel is de stupideit zelve, nummers als "So in love", "From this moment on" en "We open in Venice" ten spijt. Maar dat is muziek, filmwaarde mogen we vergeten.

Dean Martin stapt zo uit de "Sands" en uit zijn Rat Pack-leven in deze komedie, erg grappig van opzet - en zelfs een beetje pikant voor begin jaren 60 volgens Amerikaanse normen - met plezierige momenten, maar ook af en toe een beetje dood en saai.

Typisch voor filmkes waarin leden van de Rat Pack in optreden is dat er steevast allusies gemaakt worden naar hun echte leven.

Zo vraagt Dean hier aan de politie in het begin van de film of "the Sinatra kid is missing again", waarbij het woordje "kid" vertaald werd als "meid", terwijl hier duidelijk gedoeld werd op de kidnapping van Frank Sinatra Jr het jaar ervoor.

Goede maar niet denderende film noir, met enkele stevige en gevatte scènes en behoorlijke acts.

Toch merkwaardig in dergelijke misdaadfilms uit die tijd dat een boosdoener eerder als een slachtoffer van de maatschappij wordt voorgesteld. Eénmaal, hoe onschuldig ook, in het circuit beland en met een strafregister opgezadeld, is het nagenoeg onmogelijk opnieuw in de normale samenleving (aanzien, werk...) te worden opgenomen en blijft er maar één uitweg...

James Cagney is eens te meer de door en door slechterik in deze doorsnee film noir van toch behoorlijke makelij. De plot is misschien wat complex en de "supersnelle romantiek" zit er ook in, maar verbazen moet dit laatste niet voor het filmmaken uit die tijd.
Eigenaardig hoe in de acts van dat driftige mannetje vaak humor verscholen gaat. Zag ooit eens een gala uitzending ter gelegenheid van zijn "Lifetime Achievement Award" en merkwaardig genoeg werd toen een fragment geciteerd uit deze "Kiss tomorrow goodby", namelijk deze waarbij hij een koffiepot naar zijn hoofd geslingerd krijgt en zich verwonderd afvraagt waar de suiker blijft.
Naast James Cagney zitten de twee dames, Barbara Payton en Helena Carter, goed in hun rol, evenals good old Ward Bond, als de corrupte politie-inspecteur, ook al iets dat heel dikwijls in de films noirs verweven zat.

Het eerste gedeelte verloopt wat traag en traditioneel (kinderpret, een trouwpartij, een begrafenis..) maar achteraf valt er een spannend verhaal te beleven, met zelfs een paar actievolle scènes en ten slotte ook nog een happy-end. Doorheen worden toch een paar nefaste gevolgen van de conflicten in Afghanistan nader belicht. Goede film naar het einde toe ontroerend.

Ginger Rogers is beter dan de film.

Het eerste gedeelte is flauwe romantiek, daarna toch wat inhoudelijker daar waar klassenonderscheid een belangrijke rol gaat spelen in de plot, die toch in zijn geheel geen indruk maakt en alleen even doet opschrikken als Ginger zich eens kwaad gaat maken tegen haar schoonfamilie. Deze scene en de slotshot in de taxi maken Kitty's keuze duidelijk. Het werd tijd.

Beslist niet erg vindingrijk de wijze om de flashbackepisodes aan elkaar te lassen.

Film waarin de conversaties voorop staan wat leidt tot het openen van aspecten van het familiaal en maatschappelijk leven in een afgelegen Turks dorp. Soms grappig maar meestal vol ernst en met een boeiende tekening van de karakters van de drie zussen maar ook van hun naaste omgeving.

Emoties kunnen hoog oplaaien wat enkele mooi geacteerde scènes tot gevolg heeft maar ook de momenten van soberheid en ingetogenheid maken deze film mooi.

Waargebeurde escalatie van de gevolgen van pesterijen op school. Thema dat "in" is en zich ook op het werk manifesteert, hier op een degelijke manier filmisch verhaald.

Destijds niet alleen gelauwerd met Bafta-onderscheidingen, deze Britse film, maar ook succesvol in Cannes, Berlijn en op de Golden Globe Awards.

Typisch Britse humor in woord en beeld, soms erg geslaagd, soms eerder flauw temeer dat na bijna 50 jaar, één en ander toch door de tand des tijds werd onderuit gehaald.

Zo zal Michael Crawford destijds wel als verrassend en verfrissend zijn overgekomen, terwijl iedereen hem nu nog wel éénzijdig herinnert uit series als "Some Mothers have them...".

Al bij al toch wel een doenbare prent.

Er wordt in "The Knack..." ook wel bewust gesneerd naar het sociaal leven in de de Londense grootstad (de praatjes, de onverschilligheid van de man in de straat, politie inbegrepen, de frivoliteit....)

Te veel van hetzelfde vind ik en wat eigenlijk het meest beviel was de manier waarop heel dat gedoe in het bespottelijke wordt getrokken en daarbij vielen de acteurs, ook als ze even ernstig waren, best in.

De film begint goed met de anachronistische rockmuziek en ook de ontmoeting met Chaucer is best aangenaam, maar daarna te langdradig en te éénzijdig en uiteraard voorspelbaar.

Het is een avontuurlijke komedie.

Nog eens zo'n lekkere "wie zou het nu toch eindelijk gedaan hebben?" met twee heel belangrijke personages in het ontrafelen van het mysterie.

De ene is een privédetective (vele soortgenoten zijn hem in film voorgegaan) die op zijn eigen, lepe manier de stukjes van de puzzel in elkaar doet passen, zorgt voor een spetterend slot en terzelfdertijd de politie-officier en zijn brave "wacht" van de kaart veegt.

De andere is de jonge vertrouwelinge van de vermoorde (?) die in het verhaal heen en weer wordt geslingerd en er een rare psycho-fysische trek op nahoudt die aanvankelijk absurd tot potsierlijk leek, maar achteraf vergroeit met de komisch en luchtige toon van de film en naar het slot toe nog zijn nut heeft.

De rest van de cast spelelt een pak familiale aasgieren waarbij de cineast rustig de tijd neemt om ze elk in hun huichelachtig en leugenachtig gedoe aan bod te doen komen.

Wie van het genre houdt kan zich verkneukelen van A tot Z.

Agatha had het zelf niet beter gekund.

Tenslotte van de acteurs geen kwaad woord. Alleen ziet Craig er in close-up niet bepaald symparhiek uit, maar dat stoort niet.

Komedie gesteund op het talent en vooral de welbespraaktheid van Louis Jouvet.

Het verhaal is behoorlijk origineel en de situaties dolkomisch.

De film toont aan dat kwakzalverij van deze wereld blijft en dat de massa bereid is, blindweg in het bedrog te lopen.

Heb Louis Jouvet (1887-1951) ondertussen al heel goed weten te waarderen. Het was een acteur die zijn voet naast de beste Franse acteurs mocht zetten. Aan veelzijdigheid geen gebrek al is zijn taalkunde en mondelinge expressie zijn beste troef. Het moet dan ook niet verbazen dat Jouvet voornamelijk een carrière uitbouwde in het theater, waarvan hij meer hield dan van de cinema.

In verband met het verhaal van dokter Knock is het pikant te weten dat Jouvet in het echte leven een apothekersdiploma had en dat hij kort na de opnames van de film overleed aan een hartaanval.