Opinions

Ongedwongen komedie die naast de simpele, sentimentele Amerikaanse humor en vulgariteiten ook waarheden aanraakt aangaande de stabiliteit van een huwelijk, het ego van de mens in zijn relaties, de "sleur" en de "verveling in het dagelijks gedoe enz.. hetgeen wel goed gebracht wordt en daarom deze goede score verdient.

Die Seth Rogen heeft wel iets zijn mars.

De weduwe koelt haar woede op de Duitse soldaat, maar kan hem niet doden. Ondertussen is het tot door haar doorgedrongen dat deze jonge, laffe man, die fotos van zijn familie koestert en haar ook dankbaar is, geen schuld treft en ook maar een nietig slachtoffer is van de waanzin van het oorlogsvoeren en dit allemaal niet had gewenst. De opeenvolgende, schokkende gebeurtenissen brengen haar totaal van de wijs en is ze niet meer in staat haar gevoelens te beheersen en doet ze zoals ieder hulpeloos mens, namelijk steun zoeken...
Mooie, diepmenselijke film die niet alleen treft door het verhaal maar ook door de filmische waarde, de trieste wit-zwart tekening van de personages, de doodse kilte van het bos, de natuurlijke handelingen...en zeker door de vertolkingen.

Te weinig echt goede moppen om van een goede komedie te spreken.

Fijne humor is zo goed als zoek en toegegeven, af en toe gaat de film vervelen.

Komt eigenlijk ook wel bij momenten erg "gemaakt" en "geforceerd" over en al trok de film destijds vele, vele kijkers, er zullen er toch ook heel wat ontgoocheld huiswaarts gekeerd zijn

Zag reeds meerdere films waarin een man de zorg van een kin wordt opgedrongen, zondaar daar ervaring mee te hebben.

Zelden echter zo'n mooie als deze gezien.

Heel veel humor en tederheid en gevatte, doorgaans sarcastische, toespelingen op de Russische bezetting van Tsjechoslowakije op de achtergrond..

Is het slot misschien iets te sentimenteel, de mooie scenes met de groeiende toenadering tussen man en kind zijn niet weg te cijferen.

Mooie, emotionele muziek begeleidt deze film die ook al in zake gevatte, logische en gevarieerde opbouw, beeldvorming en doordacht dialoogwerk uitblinkt.

Kolja is een lieve jongen en Zdenek Sverák, met de Sean Connery looks, is gemakkelijk te aanvaarden als de nieuwe "daddy".

Omdat ik destijds zoveel van de serie had genoten, toch nog maar eens tijd gemaakt, na jaren, voor die kleurrijke figuren op het ministerie met hun niet al te zwaar werk, zodat ze tijd hadden voor fratsen, leedvermaak en elkaars karikaturaal gedoe te bespelen.

Film haalt natuurlijk niet het niveau en frisse kracht van een afzonderlijke aflevering. Dat is normaal, maar het was toch een fraai initiatief om zowat 10 jaar na de eerste uitzending deze film te maken. De kollega's in een noodsituatie wat nog meer hun ware aard bloot legt en hun potsierlijke bureauhierarchie stevig verstoort en goed is wel dat er een rol is weggelegd voor de "geliefden" van onze protagonisten (Alice, Germaine, Adelbertje,...), waarvan in de feuilleton soms werd gesproken, maar die zelden of nooit in beeld kwamen.

Het is grappig maar ik begrijp dat iemand die niet vertrouwd is met de serie en dit pas voor het eerst ziet, de knop omdraait.

Afscheid dus van dit volksvermaak waarbij een ministeriele dienst satirisch op de korrel werd genomen maar ook heel veel oog had voor de "mens".

Een remake van de film zal er wel nooit komen. GSM, weet je wel...

De minste "Vinterberg" die ik zag.

Het is wel origineel, ook wel erg traag en soms is het als scènes zich herhalen, wel goed vertolkt, maar, zoals hier al een paar keer aangehaald, te veel geconcentreerd op Anna/Erik, (eigenlijk een klassieke driehoek) ten nadele van de belevenissen van de commune op zich.

'k zag er twee delen in. Eerst op een reportage/documentaire lijkend stuk met een uiteenzetting over de relatie "baasje-hond" wat mij, als leek in de materie, wel kon boeien.

Daarna kwam het meer emotionele stuk. De betrachting van verzorgster Sam voor blijvende vriendschap en genegenheid en haar ervaring die ze hierbij te verwerken krijgt.

Eerder gemoedelijk filmpje

Enig mooie verfilming van het boek van Griet op de Beeck.

Mona is te braaf, te goedmenend en te gevoelig om de op ego steunende fratsen van haar omgeving van zich af te schudden.

Respect valt haar niet ten deel. Integendeel, vaak wordt haar ten onrechte de schuld gegeven.

Schitterende scènes wanneer haar vriend en ook haar stiefmoeder hun eigen frustraties grandioos op haar uitwerken.

Gevoelig verhaald, knappe regie en heel mooie vertolkingen.

Geen filmliefhebbers, zij die deze film, om God weet welk politieke verdenking, aan de circulatie onttrokken, want dit is een filmisch pareltje.
Het is een aaneenschakeling van schitterend camerabeelden en scènes. Er ééntje uithalen, heeft geen zin, want ze verdringen elkaar om de mooiste.
Kritiek op sociale onrechtvaardigheid en de oorlogvoering nemen wel een voorname positie in en het citeren van het sarcasme van de arme Yefim wil ik niet onthouden "We beleven goede dagen. De oude bezetter is weg en de nieuwe moet nog komen. Ze pesten ons nu niet met wetten en belastingen..."
Film werd, terecht, na zijn "vrijlating" en restauratie in Berlijn gelauwerd.

Misschien kun je stellen dat eenzaamheid en gebrek aan liefde de rode draad vormen in deze film, waarin drie zussen, onafhankelijk van elkaar niet bepaald gelukkig door het leven gaan.

Denderend en pakkend is het zeker niet en één verhaaltje is zelfs een beetje komisch maar toch is het het kijken waard. Precies wellicht omdat wat de zussen beleven als herkenbaar en tot het dagelijkse behorend overkomt.

Flinke acteerprestaties waarbij de act van Meret Becker het best opvalt.

Hartverscheurend drama dat zich afspeelt in een heropvoedingsgesticht met een onwaardige leiding.
Een scène die er werkelijk bovenuitsteekt is als de kleine Elmer, bibberend van de kou, na het bedwateren, naakt buiten staat, zijn nat laken in de hand, totdat deze opdroogt..
Zag nog gelijkaardige films, maar deze tart toch elke verbeelding, want naast de meedogenloze directeur zijn ook andere stafleden, de dokter zeker inbegrepen, minstens even schuldig.
In deze film, berustend op ware gebeurtenissen, zit iedereen zowat goed in zijn rol. Het is echter uiteraard vooral hetgeen de twee jonge hoofdrolvertolkers brengen, dat emotioneel aanslaat.

Langdradige film over de ongelukkige jeugd van een nochtans ambitieuze jongen die al zijn idealen ziet vergruizeld.

Eenvoudig opgebouwd met een behoorlijk gefilmd tijdsbeeld van de jaren 80.

Sommige indringende scènes maar over het algemeen nogal vlak.

Erg overtuigend vind ik de acteurs ook niet. Niet vertrouwd met Noorse films, misschien.

Film, ongetwijfeld met voor- en tegenstanders en vatbaar voor discussies.

Vele emoties van verschillende aard met de vraag hoe werkt het contrast tussen ellende en plezier bij de hoofdpersonages.

Bovenal blijft de film op vele momenten ontroerend ondanks de onverantwoorde manier waarop, in de gegeven omstandigheden, plezier wordt opgezocht. Maar ook die drang naar vertier deed pijn.

Hoe dan ook, ik vindt het een sterke film, veel beter dan verwacht met mooie, gevarieerde muziek en twee werkelijk prachtige acts van de hoofdpersonages, inzonderheid Carice van Houten.

Interessant natuurlijk, dit historsich gebeuren en inzake cinamatografie best te pruimen maar waar de film m.i. toch iets te kort schoot is dat er tijdens de tocht, te veel aandacht ging naar incidentrijke en avontuurlijke feiten en eigenlijk te verwachten gevaren, terwijl de uitputtingsslag bij de mens van zo'n reis eigenlijk minder aan bod komt.

Met een ernstig onderwerp als de teleurgang van onze planeet, toch een vermakelijke film gezien met droge, zwarte humor, die wat aarzelend begint maar dan zeker, met die spectaculaire operatie en even spectaculaire redding, toch gensters slaat.

Talrijk zijn de voorbeelden in literatuur en film waarbij een onopvallend personage stiekum optreedt tegen misdaad en onrecht, maar deze "Woman at War" is in dat genre toch wel een buitenbeentje, waarbij de "visuele soundtrack met backup-singers" toch een gesmaakt en grappig onderdeeltje vormt.

In de knappe slotscène krijgt Halla gelijk met haar beweringen dat er iets mis is met ons klimaat.

Nu beginnen de Denen al historische films te maken over hun geschiedenis en vorstendom en slecht is het niet. Natuurlijk, na al wat we al zagen van de Britten is het een beetje déjà-vu, maar, al is het naar mijn gevoelen iets te lang uitgesponnen, is de film zekerlijk verdienstelijk voor het script, costumering en decors en noteren we toch heel wat sterke acts.

Erg sterke film naar een waar gebeurd en erg intrigerend verhaal.

Uitstekende acts van de jonge gedetineerden, maar niet op zijn minst van directeur Stellan Skarsgard.

Heel wat droge humor doorheen het onnozel gedoe levert in zijn geheel een grappige, bekijkbare, ontspannende film op.

Dat het uiteindelijk op een feel-good-einde zou uitdraaien was te voorspellen maar dat stoorde niet, evenmin als de karikaturale personages van het politiekorps. Goed gespeeld trouwens. Ze konden zich behoorlijk serieus houden terwijl ze klinklare onzin verkondigden.

Eerste gedeelte inzake humor het beste, naar het einde toe toch wel wat geforceerd.

Oorlogssituaties waarbij mensen worden vervolgd en van hun vrijheid beroofd zijn steeds van gevoelige aard en ook in deze "Liberté" zijn er enkele emotionele scènes.

Evenwel lijkt de film toch niet zo best opgebouwd en verduidelijkt. Sommige situaties in de film krijgen geen vervolg en enkele keren is er van een belangrijk personage een tijd geen sprake meer. Het werkt een beetje storend maar de film blijft verdienstelijk door aan te tonen dat ook deze bevolkingsgroep leed onder de Duitse bezetting.

Misschien niet zo indrukmakend als "A Chain of short Stories...", maar toch weer mooie animatie met ook weer de romantiek als basisthema en met weer dat oog voor detail.

Uiteindelijk een gewoon verhaaltje van twee totaal verschillende mensen die elkaar ontmoeten. Zal het blijken of ze voor elkaar nuttig zijn ?

Idyllische plaatjes, met de regenval, de natuur, de sobere romantische muziekbegeleiding.

Zo'n korte, knappe animatie, een welgekomen afwisseling.

Film stevent af op een echte wraakthriller, maar langzamerhand neemt de humor de bovenhand, ondanks de vele "kruisjes".

Alzo leek het me mij meer een parodie op het maffia- en oog-om-oog, tand-om-tand-genre.

Puike regie en vlotte verhaallijn leidt m.i. naar een genietbare film waar geen zwaarwichtigheid of pure ernst moet achter gezocht.

De blikken die Stellan en Bruno in de slotscène uitwisselen zeggen genoeg.

Wat een indrukmakende film. Dit is er ene die je geen seconde loslaat...en zal blijven hangen.

De schitterende openingscène zet de kijker reeds op weg naar wat zal volgen : een kruisweg voor de diepgelovige Maria die dan nog onder de onrechtvaardige beoordelingen van haar tiranieke moeder en de pesterijen die ze ervaart, maar één uitweg ziet die met haar geloof in overeenstemming is...

Meerdere impressionante en betekenisvolle scènes (doorgaans met vastopgestelde of toch weinig bewegende camera) zoals de scène aan tafel en deze in de wagen, de LO-scène, de biechtscène, de scène bij de dokter...

Lea Van Acken is werkelijk verbluffend in haar rol. Een dikke pluim voor de regie, script en montage van deze film.

"Kreuzweg" kan alleen een Zilveren Beer en een nominatie voor een Gouden als adelbrief voorleggen, maar verdient m.i. veel meer dan andere onder prijzen bedolven producties.

Knappe film die zich opspitst in twee, verschillende maar even sterke gedeeltes.

In het eerste stuk komt de oorlogsvoering, heel realistisch en sfeervol, zekerlijk wanneer de korte, hypernerveuze en chaotische telefoonmeldingen, in snel tempo en in codetaal, evenzeer als de gevechtsactie de spanning doen ten top drijven.

Het tweede gedeelte speelt zich af in de rechtzaal en blinkt uit door de gevatte, zeer concrete pleidooien van aanklager en verdediging.

Het slot is een heel mooie, betekenisvolle scène, waarbij het hoofdpersonage zich even afzondert van vrouw en kinderen en er heel in de verte het geluid van alarm of hulpdiensten te horen valt. Alsdan is het duidelijk dat Claus, hoe dan ook, er voor altijd een verschrikkelijk moreel litteken aan overhoudt...

Film die heel wat kritiek uitspuwt op een Russische maatschappij die beheerst wordt repressie, geslotenheid, sociaal onrecht, corruptie, wreedheid en schijnheiligheid. De smalende bekrompenheid van gezagsdragers uit zich in potsierlijke tot akelige tot bijna surrealistische scènes.

Op Alianka na, die vecht voor een fundamenteel recht, niets dan onhebbelijke figuren, vol onverschilligheid, woede of haat in deze film, die overigens knap uitblinkt door de mooie beeldvorming, levensechte scènes en expressiviteit. De bus-, trein- en wachtzaalscènes zijn mooi filmwerk waarbij het acteren zeker te waarderen valt.

"Mijn man heeft nooit gezeten, dus heb ik niets van deze wereld gezien" is in het begin van de film al een eerste aanzet om de achtergesteldheid van deze maatschappij te illustreren. En er volgen er nog vele. Topfilm toch wel.

Erg deprimerende film met een schokkend moord- en doodstraf scene.

Dit laatste zelden zo brutaal en indringend gezien.

Kieslowski koos om scenes over de aanhouding of over het proces op zich te negeren, en komt dat in een klassiek opgebouwd verhaal zelden voor, uiteindelijk lijkt het de intensiteit van wat volgt nog te verhogen. Zeker daar waar de persoon van de advocaat op de voorgrond treedt.

Toch heel iets anders dan het "Trois Couleurs"-drieluik of "La Double Vie de Véronique".

Nasleep van de etnische burgeroorlog in het voormalig Yougoslavië in een tempoloze film die pas bij mondjesmaat het gebeurde prijsgeeft, al valt één en ander wel te voorspellen.

Film wil aantonen hoe de herinnering aan die vreselijke tijden blijft, hoe er ook wrok blijft hangen maar dat uiteindelijk de vergevensgezinde mens niet kansloos is.

Het slot van de film is abruusk en ontgoochelend, net als ik toch wel ontgoocheld ben om deze film met zijn hoge scores.

Wat een broeierig familie-intrige.

Stof genoeg voor een miniserie maar hier, als film, te ongeordend, met al te veel dode momenten, van de hak op de tak springend, tempoloos tot dan plots naar het einde toe de onwaarschijnlijkheden - en de lijken - zich opstapelen. Het slot kan niet anders zijn dan ontgoochelend, komt onverwacht en laat de kijker beduusd achter.

Ik was erg verbaasd een toch zeer gekende actrice als Marie-José Nat in dergelijke film terug te vinden.

Voor een stuk opgenomen in Gent (de regisseur is aldaar meest bekend om zijn pralines!) getuigt deze film over te veel amateurisme om hem te prijzen. Toch ken ik hem een heel kleine 3 toe al was het maar om Marie-José Nat die er qua act en presence met kop en schouders bovenuit steekt, maar ook om mensen als Pros Verbruggen ( vooral bekend om zijn TV-kwisprogrammas) en Roger Bolders en Nand Baert in hun jongere jaren bezig te zien.

De Franse journalist Michel Ciment slaagde er in, wat vele anderen nooit lukte, namelijk een vraaggesprek te hebben met Stanley Kubrick.

Het resultaat ervan is te horen in deze documentaire over deze cineast die amper 13 langspeelfilms maakte, maar waarvan enkele behoren tot de beste wat de cinema ooit heeft voortgebracht.

We luisteren naar de mans vele merkwaardige en diepzinnige opvattingen over het maken van film, de omgang met zijn acteurs en medewerkers en vernemen hoe zeer de perfectionist in Kubrick schuilde.

Er zijn ook de vele getuigenissen van mensen die Kubrick kenden van op de set en waaruit blijkt hoe gedreven hij was en hoe velen het moeilijk hadden om zijn nooit opgevende veeleisendheid te ondergaan.

Eigenlijk had ik persoonlijk wat meer en langere fragmenten verwacht en ook wat zin voor emotie, maar zoals de interviewer zei : Stanley Kubrick was een afstandelijk man waarin ge nooit echt kon binnendringen.

Film die aansluit bij de documentaire reeks die ik onlangs zag en waaruit bleek dat Canada toch niet zo'n "beloofde land" is, als bleek dat, net als in "Kuessipan", een achteruitstelling en discriminatie tov de oorspronkelijke bewoners, pijnlijk in reservaten geplaatst, aanwezig is.

"Kuessipan" houdt evenwel nog een emotionele troef in, namelijk de oprechte vriendschap tussen twee jonge mensen, die van hun leven trachten te maken wat er van kan worden verwacht, maar bovenal hun principes en hun aan elkaar gehecht zijn en steun bewaren en koesteren.

Mooie film.

Er is zo veel liefde te geven in het leven... en dit begrip staat loodrecht tegenover de waanzin van het oorlogvoeren in deze mooie Russische film waarin een jonge vrouw zich boven elke vorm van conflict stelt hoezeer ze daar ook mee geconfronteerd wordt. Hierbij gaat ze op zo'n natuurlijke, ongecompliceerde manier te werk dat de film doorheen de geschetste gespannen toestanden zijn schalkse momenten kent tot in het slot toe.

Met het Russisch-Fins conflict en ook wel de WO II als achtergrond ook een stukje geschiedenis ter herinnering, een film die uitmunt door zijn zorg voor detail (de vrijmaking van de scherpschutter), het oog voor het ruige landschap en leven in Lapland en de zin voor enkele knap suggestieve scènes (de strijd tegen de dood).

Goed acteerwerk, niet te vergeten.