Opinions

"Can you still love me? I love you more then ever. The more you torment me, the more I love you."

Na het eerder zien van de Nederlandse films "Crepuscule (2009)" en "Vlees (2010)", wilde ik eigenlijk nog een film zien waarin de mooie Nellie Benner meespeelt, maar die zijn er helaas niet. Daarom ben ik maar opzoek gaan naar films van regisseur Victor Nieuwenhuijs (in beide genoemde films was hij één van de twee regisseurs) en toen kwam ik al snel uit op deze "Venus in Furs" uit 1995, welke een Nederlandse Drama / Erotiek film is, oftewel een film voor mij. Het mag dan wel een Nederlandse film zijn, maar de voertaal is Engels. Nellie Benner doet dan wel niet mee in deze film (in 1995 was ze ook pas negen jaar oud), maar de blonde stoot Anne van de Ven mocht er ook best wezen en ze is ook vaak naakt te bewonderen (ze heeft mooie borsten).

In de in 1869 verschenen roman "Venus im Pelz" van Leopold von Sacher-Masoch, werd voor de eerste keer het spel van onderwerping, fantasie en macht beschreven dat sindsdien met de term masochisme wordt aangeduid. Dit was voor het regisseursduo Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seyferth een uitgangspunt voor deze korte zwart-wit film, welke slechts 65 minuten duurt, waarin het draait om Severin von Kusiemski (André Arend van de Noord) en Wanda von Dunajew (Anne van de Ven). En om het verhaal nog wat allure te geven wordt er regelmatig muziek van Pjotr Iljitsj Tschaikowski, Gustav Mahler en Edvard Grieg gebruikt.

In het begin van de film belanden we in bed bij hoofdpersoon Severin von Kusiemski en zijn vriendin Wanda von Dunajew. De twee sluiten een contract waarmee Severin zich verplicht Wanda op haar wenken te bedienen. Met genoegen vervult hij zijn huishoudelijke taken, totdat strijken, tuinieren en het schrobben van de vloer hem niet genoeg bevrediging meer brengt. Severin daagt zijn meesteres uit hem eens lekker met de zweep te bewerken, zodat zijn masochistische verlangens bevredigt kunnen worden. Aanvankelijk slaat ze er vol overtuiging op los, maar al snel blijkt dat ze liever geknuffeld wil worden. Uit liefde blijft ze het spel echter meespelen. Uiteindelijk laat zij hem aan zijn lot over met een andere man (Raymond Thiry) en zelf poetst zij de plaat met een vriendin (Hilt de Vos).

Visueel gezien mocht deze film er best wezen met o.a. mooie close-ups van lichamen (vooral natuurlijk die van Anne van de Ven) en de zwart-wit beelden van de film zijn contrastrijk belicht en bevestigen zo de onwerkelijke, droomachtige sfeer van de film. Ook speelt de film zich af op verschillende locaties zoals in een trein, in klassieke plekken (zoals een stal en een pastorie), in de natuur en in een dierentuin (dan zien we o.a. een tijger en gorilla's). Maar qua verhaal vond ik het vooral saai, langdradig (ondanks dat de film maar 65 minuten duurt) en eigenlijk ook te braafjes.

Er valt opzicht best veel naaktheid te zien, vooral van de mooie Anne van de Ven, maar voor de rest krijg je alleen wat slaan met een zweep te zien, wordt er een sigaret (er wordt overigens best veel gerookt in deze film) op de rug van Severin (die zelf wilt dat Wanda hem Gregor noemt) uitgedrukt en wordt Severin gebrandmerkt (wordt wel niet expliciet getoond). De scene waarbij Severin met de zweep wordt geslagen door Wanda na circa 27 minuten in een geopende bontjas (met daaronder verder niets aan) en naaldhaken, mocht er best wezen en zeker qua intensiteit waarmee Anne van de Ven de zweep hanteert. Daarna gaat ze ook in een stoel zitten en trekt ze haar bontjas en schoenen uit (die Severin weer bij haar aantrekt) en vraagt Severin aan haar of ze hem weer wilt slaan met de zweep en gaat hij op handen en voeten zitten (zodat ze hem kan slaan op de rug). Maar i.p.v. daarvan schopt ze hem in de buik en zegt hij:

"Why did you kick me?"

Naderhand (op het einde) wordt Severin door Wanda ook met een touw vastgebonden aan een pilaar en worden er ook een man (Raymond Thiry) en nog een vrouw (Hilt de Vos), de vriendin van Wanda, bij betrokken (met de vrouw loopt Wanda uiteindelijk weg en dan samen naakt). De man krijgt dan van Wanda de zweep en kijkt dan naakt (met alleen nog naaldhakken aan) op een afstandje toe hoe Severin geslagen wordt. Dat laatste wordt wel niet zichtbaar getoond. Daarna wordt Severin nog gebrandmerkt door de man, maar dat wordt eveneens niet zichtbaar getoond. Maar dat zijn eigenlijk ook de enige scènes in de film die iets te maken hebben met sadomasochisme, oftewel SM. "Venus in furs" gaat dus niet zozeer over de SM-cultuur, als wel over het uitleven van erotische fantasieën.

Behalve de schoonheid van Anne van de Ven vallen vooral de details in deze film op zoals een ouderwetse rinkelende telefoon, een strijkbout of een treincoupé welke regelmatig te zien is in deze film. In die treincoupé zit Wanda dan met een andere man en Severin staat buiten de treincoupé met een conducteurspet een sigaret te roken en kijkt naar buiten en checkt ook regelmatig hoe het in de treincoupé gaat. Maar Anne van de Ven is natuurlijk de grote trekpleister in deze film en ze wordt ook regelmatig fraai in beeld gebracht en dat o.a. als ze op een trap loopt, als ze in een stoel gaat zitten en als ze in bad gebracht wordt door Severin die haar dan optilt. Ze is in de film ook meer naakt te zien dan met kleren aan (zoals een bontjas) en dan is het vooral genieten van haar fraaie lichaam en vooral haar mooie borsten. Aan de borsten en tepels mag Severin ook zuigen en ook mag hij haar voeten pedicuren en masseren.

Ze is overigens niet de enige vrouw die naakt te zien is, want op een gegeven moment krijgen we een fantasie van Severin te zien en daarin zien we hem in de natuur achterna gezeten worden door drie naakte donkere vrouwen (Claire Mijnals, Meredith Chanahung en Julia Braams), die hem te pakken krijgen en hem daarna spannen achter een kar (dus niet "paard en wagen" maar "man en wagen") die hij moet trekken. En dat onder toezicht van Wanda die op een soort van heuvel (waarop ook een stoel staat) staat uitgedost als een koningin met een pelsmantel (ze opent deze ook voor hem) en een kroon op haar hoofd. En verder zien we op het einde nog wat naaktheid van Hilt de Vos (als ze haar bontjas uittrekt) als ze samen naakt met Anne van de Ven wegloopt. Daarna is de film eigenlijk ook afgelopen en zien we enkel nog het shot zoals de film begon, namelijk met Severin zittend en denkend op een bankje in een klassiek gebouw, die daarna opstaat en wegloopt. Dan is de film ook echt afgelopen.

Ondanks dat de hoofdrolspelers André Arend van de Noord en Anne van de Ven het nog enigszins verdienstelijk deden, is "Venus in Furs" het kijken eigenlijk niet waard (misschien alleen voor Anne van de Ven). Door de strakke beeldtaal, de spaarzame Engels nagesynchroniseerde dialogen en het masochistische thema, zal de film ook niet iedereen bekoren. Temeer daar we uitsluitend de seksuele beleving van de personages te zien krijgen. De film lijkt daardoor vooral bedoeld voor kijkers die raakvlakken zien tussen de eigen fantasie en die van Severin en Wanda.

Visueel werkelijk schitterend want de decors en kostuums uit die tijd zijn werkelijk prachtig (inclusief het Nederlandstalig Afrikaanse taaltje werd). Ook het soms pikant getinte verhaal (regelmatig best obsceen maar ook vernederend) is best goed en boeiend en de cast doet het prima en dan vooral natuurlijk Yahima Torres als de ongelukkige, bedrogen en uitgebuite Saartjie met haar flinke borsten en vooral haar enorme kont (die kon je als salontafel gebruiken). Maar ook haar eigenaars/zakenpartners Andre Jacobs als Hendrick Caezar en Olivier Gourmet als Réaux deden het meer dan prima. Minpunt is echter de duur want 2,5 uur voor een film als deze eigenlijk veel te lang waardoor er hier en daar wat saaie momenten inzitten. De laatste drie kwartier zijn overigens wel goed (zeker de laatste paar minuten en de best wel indrukwekkende echte beelden, waar haar restanten eindelijk in 2002 worden overgevlogen naar Zuid-Afrika en daar begraven worden, tijdens de gehele aftiteling) en ook best pikant.

De Schulmädchen-Report films heb ik in 2011 allemaal bekeken en dat geldt ook voor deze film. Echter door omstandigheden stond deze film destijds nog niet op MovieMeter of heb ik hem toen niet gevonden. Dankzij research werk van Fransman die me hier naar verwezen heeft, kan ik eindelijk de Schulmädchen-Report (hier heet de film opeens Schulmächenreport ) films op MovieMeter afsluiten.

Dit laatste deel uit de dertiendelige serie (in een tijdsbestek van 1970 t/m 1980) is qua concept hetzelfde als de vorige films en zeker qua opbouw. Zo begint dit verhaal op de repetities (op een school) van het toneelstuk "Romeo en Juliet" waar een aantal, in de ogen van de toneelmeester ,leerlingen niet gepassioneerd spelen (met de nadruk op "liefde"). Hierdoor gaat de toneelmeester al snel in discussie met de leerlingen en komen de typische flauwe Schulmädchen-Report verhalen snel naar voren en wel als volgt:

1e verhaal: soort van Krimi met de fraaie Katja Bienert. Hierin wordt Katja gedwongen om seksuele handelingen uit te voeren met een winkeleigenaar nadat ze iets gestolen (slip) heeft in diens kledingwinkel. Om de politie te voorkomen doet ze dat (ze wordt ook verkracht) maar al snel biecht ze het op tegen haar vriend die de winkeleigenaar vermoordt. Het verhaal is eigenlijk te belachelijk voor woorden, maar we mogen tenminste wel even (helaas maar kort en weinig) genieten van het lichaam van de fraaie Katja Bienert.

2e verhaal: soort van flauwe klucht waarbij iemand een weddenschap aangaat met een groepje vrienden dat hij het voor elkaar krijgt om het slipje van een scholiere (Gaby Fritz) te krijgen. Dit lukt in feite ook maar, maar de hele weddenschap schijnt een opgezet complot te zijn van de andere vrienden (inclusief de scholiere). Het verhaal stelt weinig voor en is ook niet grappig.

3e verhaal: hierin stelt een moeder een kennis uit India voor aan haar dochter (Manuela Kohlhofer). De kennis in India duikt al snel in bed met haar en verkracht haar eigenlijk ook. Hierdoor raakt ze gefrustreerd en aan de drank en wordt ze makkelijk een prooi voor mannen die haar misbruiken. Uiteindelijk belandt ze dan in een kliniek. Het hele verhaal heeft weinig omhanden en is wederom te belachelijk voor woorden.

4e verhaal: gaat over een groepje vrouwelijke scholieren die seks willen hebben en daarvoor aan condooms willen komen. Om aan condooms te komen (ze durven dit niet te vragen in een winkel en zijn eigenlijk ook te jong), gaan ze naar een herentoilet welke voorzien is van een condoom automaat. Daar lukt het ook niet maar treffen ze wel een groepje jongens waarmee ze in de hooizolder (hoort min of meer standaard bij een Schulmädchen-Report film) duiken. Seks hebben ze echter niet omdat ze betrapt en gestoord worden. Het verhaal stelt weinig voor maar hierin gaan tenminste wel verschillende meisjes uit de kleren (o.a. ook de rondborstige Karin König, wel maar heel eventjes).

5e verhaal, in dit verhaal treffen we gelijk twee jongeren in bed aan is er dus ook gelijk bloot te zien van Ingrid (Sylvia Engelmann). Het verhaal draait om de vriend van Ingrid die van meerdere walletjes snoept (o.a. de fraaie Claudia Körber). Ook dit verhaal stelt weinig voor, maar bevat wel de mooiste meiden. Ook vindt er een echte catfight gevecht plaats in het water tussen Sylvia Engelmann en Claudia Körber, waarbij al snel de borstjes van Claudia Körber tevoorschijn komen. Nadat het gevecht voorbij is, loopt Claudia Körber vrolijk verder zonder haar borsten te bedekken en dat tot het einde van het verhaal

Hierna zijn de verhalen afgelopen en komt het laatste matige en flauwe dertiende deel van de "Schulmädchen-Report" reeks ook tot een einde. Na bijna 3 jaar oponthoud kan ik nu eindelijk het boek wat betreft de "Schulmädchen-Report" films afsluiten. Al met al waren het geen hoogstaande films maar waren ze wel allemaal vermakelijk om een keer te zien. Ook was het mooi om weer de puur natuurlichamen te zien (zonder siliconen, verbouwingen, tatoeages en piercings zoals tegenwoordig vaak het geval is), inclusief de typische jaren 70 en 80 bos haar tussen de benen

Ondanks dat dit laatste deel niet veel voorstelt, geef ik de film wel een kleine voldoende en dat is vooral uit eerbetoon aan alle "Schulmädchen-Report" films waarmee ik me toch leuk vermaakt heb

Met dit gedrocht laat Nederland weer eens te meer zien wat voor een rotzooi men de laatste twee decennia maakt (deze regisseur spant daar overigens de kroon mee met o.a. wanproducten als "Costa!" en "Volle Maan"). Het is gewoon weer een inspiratieloos geheel met een goedkoop cliché verhaal van lek me vestje. De film staat betiteld als een Romantiek / Komedie en dat eerste klopt ook wel maar dat laatste ontbreekt juist volkomen. Wat dat betreft had men er beter van kunnen maken Romantiek / Drama waarbij dat laatste natuurlijk slaat op "dramatisch slecht". In deze film ontbreekt het natuurlijk niet waar de Nederlandse filmmaatschappij goed in is, namelijk het tonen van nutteloos bloot. Weliswaar weinig (o.a. Marly van der Velden), maar toch.

En hoe haalt iemand het in zijn hoofd om draak van een vrouw en vreselijke actrice Simone Klysma (gelukkig ging ze niet uit de kleren, want anders ging ik over mijn nek) een rol te geven in deze film. Ook de over het paard getilde acteur Jim Bakkum komt me langzamerhand de keel uit. De enige personen die me nog een beetje konden bekoren waren Lone van Roosendaal (fraai decolleté) en Gigi Ravelli en dat natuurlijk enkel en alleen vanwege hun uiterlijk.

Het spreekt natuurlijk voor zich dat ik deze film niet de (bijna) volle 120 minuten heb bekeken want dat is gewoon niet te doen. Dat iemand dit gedrocht nog een voldoende kan geven

Gewoon een vermakelijke actie film met soms mooie beelden. De special effect zagen er ook nog best aardig uit.

Het eerste deel was best een succes destijds en daarom werd er ook snel een vervolg deel opgemaakt. Helaas zoals vaker zijn vervolgdelen vaak minder en dat geldt ook voor deze hoewel ik het nog niet eens zo slecht vond. Men heeft er verstandig aan gedaan om de formule hetzelfde te houden en dat geldt ook voor de cast aangevuld met Tim Matheson die het best leuk deed als slechterik. Verhaal is minder dan het eerste deel (dat verhaal was trouwens ook al matig) en er valt ook iets minder te lachen.

De vorige Harold & Kumar films vond ik matig tot slecht en eigenlijk wist ik niet eens dat er ook nog een derde deel (deze kerstfilm dus) van is gemaakt. Maar ook voor deze film geldt dat hij zeer matig is. Zeg maar gerust tenenkromend slecht.

Het hele verhaal is zeer flauw en hetzelfde geldt voor de uitvoering en het duurt ook eventjes voordat ik voor het eerst heb gelachen (bij de commercial van de WaffleBot, die komt later ook nog in het verhaal voor en was eigenlijk best een leuke toevoeging). Echt veel te lachen valt er eigenlijk niet en de meeste humor is behoorlijk flauw (is met name seks en drugs gerelateerd) en eigenlijk ook wel kinderachtig. Gelukkig wordt dit wel wat gecompenseerd met wat fraaie vrouwen en ook met wat stilstaand bloot (in "The Plan") en hemels bloot (de twee fraaie chaperons van Jezus de redelijk wat op de plank hadden).

Met de komst van de zware en harde crimineel Sergei Katsov (leuk gespeeld door Elias Koteas) halverwege het verhaal, komt de film eindelijk wat opgang en vanaf dan komen er ook een aantal leuke scenes. Met name de scene met Neil Patrick Harris is leuk. Zo speelde hij leuk in de kerstrevue die hij iets seksistisch invult en ook daarna als hij een vrouw uit de revue een massage geeft en op een gegeven moment zegt:

"Wees niet ontstelt, maar ik ga over 35 seconden wat lotion (oftewel zijn zaad) op je rug spuiten"

Ook de scenes met de WaffleBot (die panenkoeken haat) waren geinig en vooral als hij praatte (Neil schopte hem en hij zij gewoon auwwwww ). Het einde met o.a. de kerstman was flauw en inderdaad ook wat klef. Nee, ook deze flauwe Harold & Kumar film was niet echt aan mij besteedt. Gelukkig duurt de film met circa 80 minuten wel niet lang.

P.S. Danny Trejo heeft ook een kleine rol in deze film, maar hij was eigenlijk totaal misplaatst in deze film.

Ik vond het meer "Vet Shit". Wat een waardeloze film is dit. Na 30 minuten heb ik nog steeds niet hoeven te lachen en de film begon hoe langer hoe meer de kont uit te hangen. Acteer prestaties waren echt waardeloos en het verhaal sloeg ook nergens op (bij een komedie is het vaak niet van belang, maar bij deze was het echt triest). Na ruim een uur kon ik mezelf niet langer martelen en heb ik hem afgezet.

Hoe het met de film afloopt zal me een zorg zijn, aan deze zooi verspil ik geen seconde meer.

Laura Gemser als de zwarte Emanuelle mocht er best wezen. Ze had een zeer fraai uiterlijk en lichaam. Verhaal is best wel leuk (regelmatig grappig) en de beelden zien er ook vaak fraai uit.

In 2020 heb ik redelijk wat films gezien van de kleine enthousiaste Linnea Quigley, die in iedere film wel uit de kleren gaat, en voormalig porno actrice Ginger Lynn Allen (ze was in de jaren tachtig een vooraanstaande ster op het gebied van entertainment voor volwassenen) is ook geen onbekende voor mij. Dus ik had redelijk wat verwachtingen qua naaktheid in deze komedie film, maar dat valt enorm tegen (je ziet maar drie een paar borsten in beeld en dat één keer van Linnea Quigley en twee keer van Karen Russell) en ook al het andere en dan doel ik op het verhaal, de humor en de cast.

"Vice Academy" is een een stompzinnige komedie over geile cadetten, waaronder Didi (Linnea Quigley), van de politieacademie onder leiding van Miss Devonshire (Jayne Hamil), die oog in oog komen te staan met gangsters die geld slaan uit prostitutie en pornografie.

De opening met Ginger Lynn Allen als undercoveragent Holly Wells is enorm flauw (zet gelijk de toon voor de rest van het verhaal) en daarna zien we de opening credits (in roze) in beeld die voorzien is van het leuke dubbelzinnige liedje "Pistol Whip" uitgevoerd door Marky DeSade, waarin o.a. gezonden wordt:

Got a pistol in my pocket.

And baby, you can cock it.

Put your finger on the trigger.

Feel it getting bigger.

Move a little closer.

Let me stick it in your holster.

Let's do it.

Shoot my bullet.

"Vice Academy", welke een parodie is op "Police Academy", is bedoeld als een komedie, met hordes bimbo's (o.a. de vrouwelijke cadetten, die als taak krijgen om als prostituee te infiltreren in organisaties) die zich sletterig kleden of slappe excuses vinden om hun borsten te ontbloten (zoals cadet Shawnee gespeeld door Karen Russell), maar de humor is zo slecht en flauw dat er niets aantrekkelijks is aan deze film.

De humor, of beter gezegd slapstick, is slecht dat zelfs de "The Three Stooges" zich ervoor zouden schamen. De meisjes van de Vice Academy zijn uitgerust met James Bond-achtige snufjes, waaronder lippenstift die geweervuur ​​simuleert, een parfumflesje dat giert als een politiesirene en oorbelzenders, maar deze gadgets zorgen niet voor een lach, maar eerder voor een traan (zo slecht is het namelijk).

In feite komt het enigszins grappige moment in deze film op conto van Didi's undercover persona, als ze met een cv, die al haar voorkeuren en antipathieën tegenspreekt, een rol probeert te krijgen als pornoster bij een stel criminelen die betrokken zijn bij een minderjarige porno bende. Ondanks dat krijgt Didi die rol en wordt er ook een XXX-film opgenomen met Didi. Het filmen van de XXX-film "Chafed Raw" is ook nog licht humoristisch, waarbij Didi verliefd wordt op haar tegenspeler en tevens pornoster Chucky Long (Stephen Steward). Hun seksscène tijdens het filmen is is wel bizar, want ze houden gewoon hun kleren aan. Als de criminelen daarna worden gearresteerd, arresteert Didi Chucky Long en neemt ze hem hem, waarna ze hem gebruikt als haar persoonlijke seksslaaf en dan zien we ook één keer de borsten van Linnea Quigley.

Tegen het einde, wanneer een arrestatie operatie zo slecht gaat dat Didi haar pornoster-vriendje Chucky Long moet bellen om haar mede-rookies te redden, wordt het helemaal belachelijk en vooral wanneer de belangrijkste slechterik in deze film verschijnt, te weten Queen Bee (Jeannie Carol), terwijl ze honing eet en een gigantische angel op haar achterste draagt (ze is ook voorzien van een enorm kapsel).

Op het einde wordt natuurlijk Queen Bee en haar handlangers (vooral hoertjes) opgepakt en afgevoerd in een busje en worden o.a. Holly (die dan niet echt blij is) en Didi en haar vrienden beëdigd als agenten op de "Vice Academy".

De dialogen in "Vice Academy" zijn natuurlijk afschuwelijk en het acteerwerk van de gehele cast is tenenkrommend slecht en de gehele cast verpest het ook. De grootste tegenvaller is misschien wel Ginger Lynn Allen (die ook geen echte grote rol heeft), want zij gaat als voormalig porno actrice geen enkele keer uit te kleren (je ziet alleen een keer haar billen) en dat deed Linnea Quigley tenminste wel (weliswaar maar één keer). Buiten Ginger Lynn Allen en Linnea Quigley zijn er ook nog rollen weggelegd voor Ken Abraham (als Dwayne die regelmatig een knietje in zijn kruis krijgt van vrouwen) en Karen Russell (Shawnee), die de beste vriendin zijn van Didi, en verder Jayne Hamil (als Miss Devonshire) en Cliff Corder (als Police Chief Wells). De laatste speelt de vader van Holly Wells.

Al met al is "Vice Academy" een vreselijke slechte Komedie film, die het aankijken niet waard is en eigenlijk nauwelijks te kwalificeren is als een film. Ondanks dat werden er toch nog vier vervolgen gemaakt, waarvan deel 2 t/m 4 op "MovieMeter" staan.

Dat deze film nog niemand gezien heeft (er is ook nog niet op gestemd) is opzicht wel begrijpelijk en dat ik de eerste stem en recensie uitbreng is opzicht ook wel begrijpelijk, want films waarin meestal veel naaktheid in te zien valt (valt bij deze film overigens enorm tegen), is meestal een kolfje naar mijn hand

Na het eerder zien van het vreselijke slechte "Vice Academy (1989)", oftewel het eerste deel uit de vijfdelige reeks, heb ik me toch nog gewaagd aan dit tweede deel, waarin Linnea Quigley (wederom als Didi) en Ginger Lynn Allen (wederom als Holly Wells) ook weer te zien zijn en dit keer moeten ze samenwerken (terwijl ze elkaar niet mogen) en nemen ze het op tegen de gemene Spanish Fly (Marina Benvenga), die losgeld eist met de bedreiging de watervoorraad van de stad Los Angeles te besmetten met een liefdesdrankje!

"Vice Academy" uit 1989 was een soort van parodie op "Police Academy" en dit is min of meer een parodie op "RoboCop", door het toevoegen van de vrouwelijke robot politieagente BimboCop (gespeeld door Teagan Clive), verschijnt wel pas na circa 53 minuten voor het eerst in beeld, die met een schakelaar op de rug in vijf verschillende standen kan worden gezet, te weten "Work", "Overload", "Worthless", "Rampage" en "Casual". En natuurlijk wordt die schakelaar misbruikt (o.a. door telefoniste Jeannie die door BimboCop vervangen wordt), wat dan zogenaamd grappige scènes moet opleveren.

Deze onleuke parodie is zo slecht dat hij, net als zijn voorganger, aanspraak maakt op de onderscheiding, de "Grootste Prul" van 1990. De film opent met Ginger Lynn Allen in een kleurrijke outfit in beeld, die zegt:

"Hi, it's me ginger. Now I understand that in vice academy part two you want more sexuality than you did in part one. Which of course I have no problem with."

Hoewel er inderdaad wat meer naaktheid te zien valt (dit keer van drie vrouwen i.p.v. twee vrouwen), valt de hoeveelheid naaktheid ook nu weer tegen. Want in Vice Academy Part 2 zien we twee keer de borsten van Toni Alessandrini (in de rol van stripster Aphrodite die werkt in bar / club "Vicerama"), één keer in de kleedruimte en één keer op het podium, en zien we één keer de borsten en billen van zowel Linnea Quigley en Ginger Lynn Allen als ze beiden op het podium staan van club "Vicerama" en daar een striptease act uitvoeren. Na de opening zien we zowel Ginger Lynn Allen en Linnea Quigley een flauwe en niet grappige arrestatie uitvoeren en daarna horen we net zoals in het eerste deel weer het nummer "Pistol Whip" van Marky DeSade,

Buiten dat we Linnea Quigley (tevens voor het laatst, want in de vervolg delen 2 t/m 5 zien we haar niet meer terug) en Ginger Lynn Allen wederom terug zien en dit keer heeft Ginger Lynn Allen ook een gelijkwaardige rol en zien we haar evenveel in beeld als Linnea Quigley, zien we verder ook Jayne Hamil als Miss Devonshire weer terug en ook Mark Richardson en dit keer als slechterik Horace. Nieuwkomers in dit verhaal zijn Scott Layne als agent Petrolino (die zichzelf "Big night stick" noemt) die enorm op zichzelf geilt (hij zag er ook uit als een soort van een Chippendale) en van alle vrouwen snoept (dat is soms wel komisch om te zien en met name als Didi en Holly bij hem één voor één op bezoek komen), Jo Steele als Jeannie de telefoniste op het politiebureau die haar werk niet bepaald serieus neemt en meer een sekstelefoniste is en bodybuilder Teagan Clive als BimboCop.

Net zoals in het eerste deel is zowel het verhaal, de humor en de cast weer waardeloos, maar is het net iets minder slecht en flauw als in het eerste deel. Zo moest ik zelfs een paar keer glimlachen als BimboCop het werk van Jeannie als telefoniste gaat overnemen en waarbij er dan tijdens de presentatie van BimboCop wordt gezegd:

Didi: Let her do something easy.
Commissioner: Yeah, that's a good idea.I'll tell you what.
Commissioner: Let's put her on the switchboard. Why any dumbo can do that job. She could do that easily.
Jeannie: Hey, wait a minute

Als BimboCop dan achter de telefoon wordt gezet en de telefoon overgaat en de zekere Daddy Trucker belt voor Jeannie, wordt er gezegd:

BimboCop: Hello, police station, how may I serve you?
Daddy Trucker: Jeannie, it's daddy trucker.
BimboCop: I'll put him on for you.
Jeannie: No wait. Just take a message for me.
Daddy Trucker: Hey, little Jeannie, I've got the party line waiting. I've got my pants off already.
Daddy Trucker: Have I got a little present for you.
Daddy Trucker: And I also have a message for you from your gynecologist.
Daddy Trucker: He wants to remind you of your appointment tomorrow.
Daddy Trucker: He says he thinks he has a new cream to try on that rash of yours

Daarna wordt Jeannie natuurlijk ontslagen door de Commissioner (gespeeld door John Henry Richardson) en wordt er gezegd:

Jeannie: Fired, me fired? How could you?
Commissioner: Now, now, now, now, don't think of it as fired Jeannie, think of it as replaced.
Jeannie: Replaced, by that bucket of bolts?

Ook is het wel grappig als Petrolino in de kleedruimte op het politiebureau roddelt over Didi en Holly waar hij het zogenaamd mee gedaan heeft (wat niet waar is). En als Didi, die samen met Holly aan het luisteren is aan de deur, dat niet pikt en de kleedruimte binnengaat en dan de handdoek van Petrolino's lichaam aftrekt, zegt ze:

"Ha, big night stick, more like cocktail weenie."

En als Petrolino naderhand naakt in de kettingen hangt en Didi en Holly hem komen losmaken, wordt er door Holly lachend gezegd:

"It looks like a Turkey all stretched out."

Op het einde wordt natuurlijk Spanish Fly gearresteerd door Didi en Holly en wordt BimboCop vernietigd door Holly (ze zet namelijk BimboCop op standje "Overload") en belandt Holly daardoor in de gevangenis en "Part 3" van "Vice Academy" gaat daarmee dan verder.

Ondanks dat "Vice Academy Part 2" verre van perfect is, is deze film wel een klein beetje grappiger, slonziger dan de eerste film en heeft het ook iets meer diepte. Het acteerwerk in deze film is meer van wat we in de eerste film zagen, behalve dat de personages iets meer persoonlijkheid hebben en ook wat grappiger zijn. Dit komt mede door de toevoegingen van Scott Layne en Jo Steele als de ondersteunende karakters, die ook de nodige aandacht krijgen. Linnea Quigley en Ginger Lynn Allen waren nogal teleurstellend in de vorige film, waarbij Ginger Lynn Allen ook nog maar een klein rolletje had, maar dit keer zijn ze wat leuker en zijn ze beiden ook naakt te zien.

Maar al met al is "Vice Academy Part 2" ook gewoon een bar slechte komedie film, maar dan net iets minder slecht dan het eerste deel. Misschien dat ik me volgende week nog ga wagen aan het derde deel, maar dat is zoals eerder gezegd wel zonder Linnea Quigley.

Ondanks de bar slechte eerste twee delen uit de reeks "Vice Academy" reeks, heb ik me gisteren toch nog gewaagd aan dit derde deel en dit is zeker ook het slechtste deel en dat gemaakt zonder noemenswaardig talent of budget.

In deze draak van een film draait het om Holly (Ginger Lynn Allen) en Didi's nichtje Candy (Elizabeth Kaitan), die in de zedenpolitie zitten wanneer een groep vrouwelijke gevangenen, bekend als de "Bad Apples", onder leiding van Malathion (Julia Parton) uit de gevangenis ontsnapt. Ze gaan op een rooftocht en het is aan hen twee om ze te stoppen voordat ze nog meer overvallen plegen.

De eerste twee delen begonnen steeds met een intro en daarna hoorde je dan het nummer "Pistol Whip" van Marky DeSade. Maar dit keer is er geen intro en begint de film gelijk met het verhaal en zien we Miss Devonshire (Jordana Capra) en de Commisioner (John Henry Richardson) in beeld en maken we ook al snel kennis met nieuweling Candy (Julia Parton), die de vervanger is van Didi. Oftewel Linnea Quigley zien we niet meer terug (het personage van Linnea Quigley kreeg een promotie aan het einde van de laatste film, dus daarom is ze weg) in deze film en ook wordt de rol van Miss Devonshire dit keer gespeeld door Jordana Capra i.p.v. Jayne Hamil. Een echte verbetering is het eigenlijk niet, maar een verslechtering eigenlijk ook niet, want beiden vervangers spelen eveneens bar slecht en vooral Jordana Capra. In het volgende vervolg keert Jayne Hamil dan ook weer terug als Miss Devonshire, maar aan dat deel ga ik me niet meer wagen. Ik heb het wel gehad met de "Vice Academy" reeks.

En bar slecht is eigenlijk ook alles wat de klok slaat in deze film, er is nauwelijks een plot, er zit totaal geen humor in, alles ziet er zeer goedkoop uit (o.a. alle gebruikte wapens en de gekozen locaties), de achtergrond muziek is vreselijk om aan te horen, de cast is waardeloos, de dialogen zijn tenenkrommend slecht en ook valt er wederom nauwelijks naaktheid te zien. Ginger Lynn Allen zien we net zoals in het eerste deel niet naakt en qua naaktheid moet je het dit keer doen met Elizabeth Kaitan (zij is één keer topless te zien na circa 13 minuten in busje), Toni Alessandrini (wederom in de rol van een stripster in een bar) en pornoster Julia Parton in de rol van de Joker-achtige Malathion (een vrouw die bespoten is met giftige chemicaliën). De laatste had overigens wel de mooiste borsten, maar die zie je tevens maar één keer na circa 45 minuten als ze haar shirt opentrekt na een overval.

Na circa 45 minuten valt er dus geen naaktheid meer te zien en dat ondanks dat we Ginger Lynn Allen en Elizabeth Kaitan nog twee keer schaars gekleed (in bh en slipje) zien rondlopen en één keer daarbij in een striptease act. De laatste circa 45 minuten zijn dan ook aankijken helemaal niet meer waard en daarom heb ik dan ook veelvuldig zitten vooruit te spoelen.

Nee deze draak van Komedie film is gewoon het kijken niet waard en dat geldt voor de hele "Vice Academy" reeks.

Best wel een aparte film, er gebeurt eigenlijk best veel maar aan de andere kant ook weer niet want uiteindelijk verandert er niets. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor maar door de verschillende karakters die eigenlijk allemaal best leuk en goed spelen is het toch best een aardige film. Natuurlijk hebben de vele mooie beelden van Barcelona de muziek en het eten en drinken daar ook een belangrijke bijdrage (zeker voor de sfeer) aan. Van de karakters vond ik vooral Rebecca Hall (Vicky) zeer leuk en goed spelen en ze zag er ook best fraai uit. De rol van Scarlett Johansson (Cristina) vond ik eigenlijk een beetje tegenvallen (hoewel ze niet slecht was) maar ze is ook eigenlijk niet een echte goede actrice. Wie ik trouwens ook best goed vond spelen (hoewel ze maar een kleine rol had) was Patricia Clarkson als Judy.

Dat Penelope Cruz voor deze film een Oscar (voor beste vrouwelijke bijrol) verbaasd me zeer want ik vond haar meer irritant dan goed of leuk spelen. Het is overigens wel een heerlijke vrouw maar in diverse andere films waarin ze speelde vond ik haar beter. Maar ja in die films had ze natuurlijk ook meestal een hoofdrol en in deze maar een bijrol.

Poster is inderdaad wel fraai, helaas geldt dat niet voor de film zelf. Het concept (had soms wel iets weg van Saw echter zonder de details) was wel aardig gevonden alleen wist de film nergens echt te boeien en was de uitvoering niet al te best. Dat laatste heeft o.a. ook met de cast te maken die nergens weet te overtuigen. Met name Bob Bancroft als Dr. Rudolph Volk was op zijn zachts genoemd waardeloos te noemen. De film duurt met 75 minuten (hoe men aan 90 minuten hierboven komt is me een raadsel) gelukkig erg kort waardoor het wel nog allemaal redelijk te behappen valt.

Hoewel ik het concept van deze Duitse Drama / Misdaad film wel leuk vond, zo is het verhaal in één shot opgenomen en speelt het zich af gedurende de nacht tot de vroegere morgen, had ik in eerste uur veel moeite om mijn hoofd bij de film te houden (wat ook niet altijd gelukt is), want het eerste uur is gewoon saai, langdradig en zeker ook strontvervelend.

In dat eerste uur gebeurt er eigenlijk ook helemaal niets (draait alleen maar om plezier maken) en maak je alleen kennis met de jonge Spaanse Victoria (gespeeld door Laia Costa), waar het verhaal ook om draait, die zit te dansen in een Berlijnse discotheek en daarbij vier jongens, te weten Sonne, Boxer, Blinker en Fuß, ontmoet terwijl zij de Berlijnse club wil gaan verlaten en hun juist naar binnen willen komen, maar dat niet mogen. Met de deze vier jongens (waarbij Sonne en Victoria gelijk een klik met elkaar hebben) gaat Victoria dan mee om en wat plezier maken en dat is ook alles wat je te zien krijgt in het eerste uur. Wat mij betreft had men dat eerste uur makkelijk kunnen afhandelen in circa 15 - 30 minuten, want dat was beter geweest voor het tempo en dan was deze film zeker ook minder saai en langdradig. Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen afhaken in het eerste uur en dat was bij mij bijna ook gebeurt.

Ik heb me nog door de zure appel weten heen te bijten en gelukkig wordt het na een uur ook allemaal beter (vanaf de parkeergarage) als het verhaal (en ook de sfeer) opeens omslaat van Drama (en in dit geval van Dramatisch slecht) film naar een Misdaad (een geldoverval m.b.t. 50.000 euro die ze moeten plegen voor iemand, die ze ook min of meer dwingt) film. Vanaf dan wordt je ook wakker geschud en weet het verhaal zelfs te boeien en te vermaken (o.a. het tweede bezoek in de discotheek na de overval) tot de laatste minuut (duurt ruim twee uren) en is het ook enigszins spannend (zeker als de politie hun op de hielen zit). Het laatste gedeelte is zelfs tragisch (zeker het einde) en daarbij loopt het ook niet bepaald goed af met de vier jongens die in het eerste uur van het verhaal nog veel plezier hadden. Visueel gezien werd het verhaal wel leuk in beeld gebracht (zeker de discotheek scenes) en dat ondanks dat het verhaal zich vooral afspeelt in de nacht. Het is wel jammer dat men eigenlijk niets gedaan heeft met de locatie, namelijk Berlijn, waar het verhaal zich afspeelt, waardoor je van Berlijn geen mooie beelden te zien krijgt.

Hoewel ik nog nooit gehoord had van de cast deden ze het opzicht wel nog verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Laia Costa in de rol van de naïeve Victoria die regelmatig ook wat raar gedrag vertoond (o.a. dat ze gewoon omgaat met vier onbekende jongens en natuurlijk ook dat ze gewoon meedoet met de misdaad). Ook Frederick Lau in de rol van Sonne, waarmee Victoria gelijk dus een klik heeft, deed het nog verdienstelijk. Hoewel André Hennicke maar een kleine rol heeft in het verhaal als Andi, die de persoon is waar de vier jongens een misdaad voor moeten plegen, vond ik hem nog wel het meest overtuigend spelen (moest zelfs om hem glimlachen) in zijn rol als slechterik en hij was ook niet bepaald vriendelijk tegen Victoria qua woordgebruik

Ondanks het best aardige concept (wel zeker niet origineel), is deze Duitse Drama / Misdaad film me toch tegengevallen en dat komt vooral door het saaie, langdradige en vervelende eerste uur (dat uur krijgt van mij 0,5*). Daarna wordt het gelukkig wel allemaal beter en wist het verhaal me eindelijk ook te vermaken (dat gedeelte krijgt van mij 3,5*). Maar helaas kan het wel de film niet meer redden en kom ik ook maar uit op een gemiddelde van 2,0*.

Inderdaad een aardige film met een goed verhaal en een uitstekende cast. Zelfs Sylvester Stallone acteerde goed. Het is jammer dat ze deze film eigenlijk nooit meer uitzenden op TV. De laatste keer was in 2003 zie ik hier.

Typische goedkope pulp Horror film uit die jaren 80, die je eigenlijk ook in dat tijdperk (het videotijdperk) had moeten bekijken (verbaasd me eigenlijk dat ik deze film destijds nooit gehuurd heb), want nu oogt deze film gewoon oubollig en zeer gedateerd.

Het flauwe verhaal omtrent de zombies die uit een TV verschijnen, was opzicht wel leuk gevonden en weet ook nog enigszins te vermaken, maar de uitvoering is gewoon slecht (zeker als je deze film nu, zoals ik, voor het eerst bekijkt) en alles oogt ook heel goedkoop zoals de special effecten (vooral make-up en maskers destijds) waardoor de zombies (die ook over humor beschikken zoals de scene waarbij ze iemand in de wasmachine gooien en dan beginnen te lachen als het lichaam begint rond te draaien) eigenlijk niet echt lekker uit de verf kwamen, maar desondanks zagen sommen er nog wel fraai uit (zoals de zombie met de bril op en ook de vrouwelijke bruid zombie). Ook de cast acteert heel slecht en dat vaak tot het lachwekkende af. Wat dat betreft is deze film nu ook meer een Komedie dan Horror, hoewel het toen waarschijnlijk ook vooral bedoeld was als Komedie.

Hier en daar zetten er wel wat leuke scenes in zoals de blote vrouw (gespeeld door Jennifer Miro, die tevens de zangeres was van de punkband "the Nuns") die uit de TV komt en Jeff Blair (gespeeld door Rocky Duvall) begint te verlijden terwijl die denkt dat hij stoned is en het laatste gedeelte van de film waarbij een aantal zombies worden aangepakt met een kettingzaag door Jeff (de kettingzaag wordt uiteindelijk wel voor Jeff noodlottig als hij de vrouwelijke bruid zombie onthoofd met een machete en deze hem doorboort met de kettingzaag die Jeff verloor). Bij die scenes is ook wat goor te zien en zeker als Jeff één van de zombies doormidden zaagt. Het einde vond ik overigens wel leuk gevonden en was ook best goed. Net zoals veel jaren 80 horrorfilms eindigt deze Horror film eigenlijk ook slecht, terwijl hij eigenlijk gewoon goed had kunnen eindigen.

Zoals gezegd speelt de cast zeer beroerd en geldt dat ook voor veel van hun dialogen, die vaak tenenkromend slecht zijn. Maar desondanks vond ik het bepaalde hoofdrolspelers nog wel leuk doen zoals Rocky Duvall (in de rol van Jeff Blair, die de jongere broer is van Zoe Blair), Roxanna Augesen (in de rol van Zoe Blair, die dus de zus is van Jeff Blair) en Sam David McClelland (in de rol van de Texaan Joshua Daniels die Zoe en Jeff komt helpen en de laatste noemt hij steeds "knul" ). De meeste acteurs en actrices uit deze film hebben nog maar enkele keren een rol gehad in andere films en dat is eigenlijk maar goed ook.

Hoewel ik me toch nog redelijk vermaakt heb met deze jaren 80 Horror film (nu eigenlijk meer een Komedie film), moet je deze film nu eigenlijk niet meer kijken, want daarvoor is hij gewoon te gedateerd en daardoor tevens erg flauw.

"Long live the new flesh."

"Videodrome" heb ik lang geleden voor het laatst gezien en omdat ik de laatste tijd veel oude films van regisseur David Cronenberg aan het kijken ben, heb ik deze cultfilm nog eens herzien na zes dagen met vakantie te zijn geweest.

In "Videodrome" zien we waar tv-kijken (waar je het in de begin jaren 80 vooral nog mee moest doen) in de fantasie van David Cronenberg toe kan leiden. In 1983 was een video iets wat op een "VHS" (van JVC), "Video 2000" (van Philips) of "Betamax" (van Sony) band (oftewel de videoband) stond en waren "YouTube", "Facebook", "Instagram", "TikTok", etc fenomenen die nog ver voorbij de horizon lagen. Maar regisseur David Cronenberg had in de jaren 80 al een (on)gezonde obsessie met de manier waarop de combinatie van technologie en media onze psychische staat in de toekomst zou veranderen. Onbewuste beïnvloeding, gewenning aan geweld, sadisme en seks en de vervaging van de grenzen tussen technologie en onze lichamen, het zit allemaal in "Videodrome".

In "Videodrome" draait om softporno televisie-baas Max Renn (James Woods) die voortdurend op zoek is naar nog uitdagender en controversiëler materiaal. Wanneer zijn sidekick Harlan (Peter Dvorsky) een opname van de snuffzender "Videodrome" laat zien, begint Renns wereldbeeld in snel tempo te kantelen. Vreselijke hallucinaties teisteren zijn brein. Op zoek naar het hoe en waarom van deze fysieke neergang ontdekt hij de programma’s van televisiegoeroe Brian O’Blivion (Jack Creley), die vertelt dat de show hem een hersentumor heeft bezorgd. Maar het kan erger.

De grote kwade genius achter "Videodrome", de aalgladde Barry Convex (Leslie Carlson), begint Max te programmeren met levende video’s, die hij in een lichaamsopening in zijn buik steekt. Voor Max, die muteert in een moordmachine, lijkt er geen weg meer terug. Of kan hij met hulp van O’Blivions dochter Bianca (Sonja Smirts) zichzelf opnieuw programmeren?

Van het eerste tot het laatste shot wordt "Videodrome" helemaal beheerst door televisie. Max Renn wordt aan het begin van de film wakker gemaakt door zijn secretaresse Bridey (Bridey), die hem via de televisie toespreekt. En in het laatste shot van de film zien we zelfs twee keer achter elkaar de zelfmoord van Renn (die zichzelf doodschiet). Eerst vanuit het beeld van een televisiescherm en daarna de herhaling in het echte leven, waarna het beeld op zwart gaat en de film na circa 87 minuten is afgelopen. De film laat daarmee zien wat voor een ingrijpende rol technologie is gaan spelen in ons leven.

In 1983, toen "Videodrome" uitkwam, was de combinatie van televisie en de videoband het technologisch hoogtepunt van die tijd en stonden computers nog in de kinderschoenen (de eerste goedkope, gebruiksklare en massaal op de markt gebrachte computer werd in 1981 uitgebracht). Nu hebben we weliswaar "internet", "YouTube", "Facebook" etc, maar de technologische angst van "Videodrome" is nog steeds relevant, zo niet relevanter. Het gevaar in "Videodrome" dat de wereld van de media zal samensmelten met onze wereld, is al lang onze samenleving ingeslopen. We zijn nu allemaal net zo obsessief met media bezig als Max Renn.

Gelukkig worden wij wel niet zo gek van al die media zoals Max Renn dat wordt. Hij kan geen onderscheid meer maken tussen "Videodrome" en de realiteit, waardoor hij in een constante nachtmerrie belandt van seks en geweld. Het ongeloof en de walging, maar ook de uiteindelijke overgave aan alle extreme hallucinaties die daaruit voortkomen, vertolkt James Woods perfect. Zijn intense blik sluit naadloos aan bij waar zijn personage voor staat, hij consumeert namelijk de wereld met zijn ogen.

Zijn tegenspeelsters Nicky Brand (Deborah Harry) en Bianca O'Blivion (Sonja Smits) mogen er ook wezen, namelijk seksuele vrouwen, die qua intensiviteit zelfs een perverseling als Max Renn kunnen intimideren. Zij zijn in een zekere zin even gevaarlijk als "Videodrome" zelf, ook een glimp van hen is genoeg om helemaal van op hol te slaan. Dat ervaart Max Renn ook als hij Nicky Brand na circa 12 minuten voor het eerst in een televisieprogramma, te weten "The Rena King Show", ziet in een volledig rode outfit (jurk en schoenen) en daarna tegen haar zegt om haar te versieren:

"Listen, I'd really like to take you out to dinner tonight."

Daar blijft het overigens niet bij, want niet veel later hebben ze seks met elkaar (waarbij je dan op de achtergrond "Videodrome" ziet) en doorprikt Max beide oren van Nicky met een naald en likt hij het bloed van de naald. Naderhand als ze nog eens seks met elkaar hebben gehad, drukt Nicky ook een sigaret op haar borst en ook laat ze zich graag snijden in haar schouder / hals, waarover ze tegen Max op een gegeven moment zegt:

"Take out your Swiss Army knife and cut me here."

"Videodrome" is een absurde film. Hallucinatie en realiteit zijn naar verloop van tijd niet meer uit elkaar te houden. Daarnaast probeert de film je veel te informeren en te vertellen, dat het moeilijk is om als kijker grip te krijgen op de gehele situatie. Maar juist dat maakt deze film juist zo goed. De film bevat ook een aantal iconische scènes (met daarin geweldig gore effecten) zoals Max zijn hand die muteert met een pistool (de organische samensmelting van vlees en staal werd daarbij fraai in beeld gebracht), daarmee schiet hij uiteindelijk twee voormalige zakenpartners, Barry Convex en zichzelf mee dood, en de onderbuik van Max die min of meer verandert in een vaginale videorecorder waarin videobanden worden gestopt, maar ook andere dingen zoals zijn hand en een pistool. En natuurlijk mocht ook de scène er wezen waarbij Max min of meer seks heeft met een televisie (waarop we dan de mond en tanden zien van Nicky Brand) en waarin hij uiteindelijk met zijn hoofd ingaat.

David Cronenberg heeft het beste uit zijn acteurs weten te halen en dat komt zijn film zeker ten goede. Sterker nog, dankzij de gedegen cast ben je bereid om mee te gaan in de bizarre wereld van "Videodrome". Zo geeft James Woods op sterke wijze gestalte aan Max Renn en weet hij zijn personage sympathiek neer te zetten, iets wat knap is aangezien hij een naar geld hunkerende televisie-baas speelt die de meest ranzigste shows uitzendt (met veel naaktheid, seks en geweld erin) om maar op te kunnen vallen in het televisie-aanbod.

Ook de andere acteurs zijn goed op dreef. Vooral rockzangeres Debbie Harry (van de rockgroep "Blondie") is goed in haar eerste filmrol van sadomasochistische vriendin van Max Renn die een voorliefde heeft voor zelfverminking. Ook besluit ze op een gegeven moment om auditie te gaan doen voor "Videodrome" in Pittsburgh. En dat we ook nog wat naaktheid (haar borsten) van haar te zien krijgen, is natuurlijk mooi meegenomen. Wel is haar rol onduidelijk en ook vraag je je af of ze eigenlijk wel bestaat?

David Cronenberg maakte met "Videodrome" een film over een reeds gedateerde technologie, die vandaag de dag echter nog steeds ontzettend relevant en ook nog eens spannend, mysterieus en aangrijpend is.

Tegen deze film zag ik behoorlijk tegenop om naar te kijken, omdat hij maar liefst drie uren duurt (dat trek ik tegenwoordig eigenlijk niet meer) en het ook maar gaat om een Drama / Romantiek (met name de laatste is niet één van mijn favorieten genres). Opzicht is het zeker een aardige film, maar hij was wel niet echt weggelegd voor mij, omdat ik hem te langdradig (waar ik tegenop keek, kwam dus uit) vond en eigenlijk ook wat saai.

Het verhaal (draait om de seksuele geaardheid van de vijftienjarige Adèle, die ontdekt dat ze lesbisch is, maar tegelijk ook van mannen houdt en dat zorgt natuurlijk voor problemen in een relatie) is best aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan en ook weet het verhaal op bepaalde momenten ook te vermaken. Dat waren voor mij vooral de bloot en seks momenten, die soms wat pornografisch oogden. Met name de lange lesbische vrijpartij tussen Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux, na circa 75 minuten, mocht er wel wezen en die werd ook mooi in beeld gebracht.

De beide hoofdrolspelers Adèle Exarchopoulos (in de rol van Adèle) en Léa Seydoux (in de rol van Emma waarop Adèle verliefd wordt, ze komt overigens wel pas laat in het verhaal voor, rond de 45e minuut) spelen goed en overtuigend. Vanwege de laatste heb ik eigenlijk ook deze film gekeken, want ik vind haar een goede en leuke actrice om naar te kijken. Dat ze in de film dus ook bloot is te bewonderen, is dan mooi meegenomen, haar blauwe haren vond ik overigens minder. Dat bloot is ook veelvuldig van toepassing op Adèle Exarchopoulos en ik vond haar een leuke en mooie verschijning. Visueel gezien werd alles mooi in beeld gebracht en ook bepaalde dialogen zijn goed. Echter geregeld vond ik de dialogen ook oninteressant, saai en vooral langdradig. Naarmate het einde van het verhaal vordert (we zijn dan al ruim 120 minuten onderweg), komt er ook wat dramatiek (vergezeld met ruzie, geschreeuw en gehuil) voor in het verhaal en is het einde best ontroerend en zielig. Maar goed dat is Adèle natuurlijk zelf schuld, had ze maar niet moeten snoepen van twee walletjes.

Had deze film 90 minuten korter geduurd, dan had ik het waarschijnlijk een goede film gevonden. Nu is deze film voor mij gewoon te langdradig (ik heb ook regelmatig vooruit zitten te spoelen) en eigenlijk ook te saai. Maar slecht is deze film zeker niet en daarom krijgt hij van mij toch nog een kleine voldoende en dat is vooral te danken aan de goede en mooie hoofdrolspelers Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux.

Mooi en sterk realistisch drama met een glansrol van Guillaume Canet als de kok Yann met het hart op de juiste plek. Het geluk zit hem echter niet mee want eigenlijk al vanaf het begin kent hij alleen maar tegenslagen, financiële problemen en wordt hij ook nog opgezadeld met het kind van zijn vriendin die vertrekt naar Canada met het doel daar financieel beter te worden. Hierdoor is het eigenlijk vooral een sober drama maar sluit het toch nog positief af. De rol van het jochie Slimane Ketthabi was ook best goed en Leïla Bekhti mocht er best wezen maar had wel maar een kleine rol.

2 sterren voor de sex scènes en 1 punt voor het verhaal. Vooral de scene waar Renée Soutendijk op Jeroen Krabbé zat en zei "kijk nu ben ik net een jongetje" staat me nog bij. De scene met de ijzeren staaf door het oog was ik best aardig.

Dokter: Dag, juffrouw Langrenier (die daarna uit de ruimte vertrekt).
Dokter: Ze heeft een mooi kontje. Neukt ze lekker?
Assistent: Ja, meneer.
Dokter: Gelukkig. Bij de intraveneuzen is dat niet altijd schitterend.

Dit monument van Franse cinema en van Frans oorlogstrauma had ik nog nooit gezien en had ik ook nog nooit van gehoord. Maar toen ik deze uitzonderlijk wrede en tedere film in de afgelopen dagen voorbij zag komen op een pindakaas site / app en ik de film ging opzoeken hier, viel me gelijk het hoge gemiddelde op. En toen ik ook nog eens zag dat het om een Tweede Wereldoorlog film ging, waar ik een liefhebber van ben, en ook nog eens met de mooie en goede Oostenrijkse actrice Romy Schneider (met haar fraaie groene ogen), moest ik natuurlijk "Le Vieux Fusil" zien en heb ik de film in 4K resolutie gepindakaasd en gisteravond bekeken.

Het schijnt dat regisseur Robert Enrico zich voor deze film liet inspireren door de wrede gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Franse dorpje Oradour-sur-Glane. Op 10 juni 1944 ("Le Vieux Fusil" speelt zich ook af rond die datum) passeerde namelijk een SS-Panzerdivisie (wat in "Le Vieux Fusil" ook het geval is) het dorpje, op de weg naar Normandië. In één dag tijd werden bijna alle 650 inwoners van het dorp zonder duidelijke reden vermoord en een deel van de huizen ging in vlammen op. "Le vieux fusil" vertelt eenzelfde soort verhaal en dat op een uiterst persoonlijke en betrokken manier.

Montauban, 1944. De invasie van Amerikaanse en Britse troepen in Normandië heeft plaatsgevonden en de Duitsers in Frankrijk zijn in grote verwarring. Alleen de Franse collaborerende militaire organisatie "Milice" gelooft nog in een goede afloop. Dokter Julien Dandieu (Philippe Noiret) verzorgt af en toe verzetsstrijders in zijn ziekenhuis. Omdat hij daardoor bedreigd wordt door de commandant (Jean-Paul Cisife) van de "Milice", besluit hij zijn vrouw Clara (Romy Schneider) en zijn 13-jarige dochter Florence (Catherine Delaporte) in veiligheid te brengen in het hooggelegen kasteel "La Barberie" dat de familie bezit op het platteland, in de onmiddellijke buurt van het dorpje Le Quercy. Omdat hij niet echt zonder hen kan leven gaat hij hen een kleine week later opzoeken met zijn auto. Bij aankomst in het dorpje treft hij er niemand aan. Alle dorpelingen werden samengedreven en neergeschoten in de parochiekerk. Vervolgens ontdekt hij bij het kasteel de levenloze lichamen van zijn vrouw en zijn dochter. Julien is radeloos van verdriet en woede en beraamt plannen om wraak te nemen op de in zijn kasteel overnachtende Duitse SS eenheid (negen SS'ers) onder leiding van een Hauptsturmführer (Joachim Hansen). Daarvoor gaat hij het jachtgeweer van zijn vader gebruiken dat in het kasteel verstopt ligt.

De film opent met een fietsende Julien, Clara, Florence en hun hond Marcel in betere tijden en dat begeleidt met mooie instrumentale muziek, waarna we "Montauban 1944" in beeld te zien krijgen, gevolgd door het mooie gezicht van Romy Schneider die zich in de avond voor een spiegel zit op te maken op haar slaapkamer. Daarna maken we even kennis met de hond Marcel die op hun bed ligt en ook met dochter Florence die de slaapkamer binnenkomt en bang is voor de ontploffingen buiten, waarna we marcherende Duitse soldaten zien die langs twee opgehangen Franse mannen lopen. En daarna krijgen we een rokende dokter Julien te zien, die vanuit het ziekenhuis (waarin veel oorlogsslachtoffers liggen en waaronder ook mannen uit het verzet) uit een raam kijkt. En als Julien dan op een gegeven moment naar huis rijdt, maken we ook nog kennis met zijn moeder (Madeleine Ozeray) en collega en goede vriend François (Jean Bouise) die samen met Clara een woordspelletje aan het spelen is. En dan hebben we min of meer ook alle hoofdrolspelers gehad en later in het verhaal maken we natuurlijk nog kennis met de SS'ers.

"Le vieux fusil" is een erg aangrijpende film (de twee opgehangen Franse mannen en de gewonden in het ziekenhuis tijdens de opening laten dat al gelijk zien) en op sommige momenten misschien iets te melodramatisch. De spanning wordt langzaam opgebouwd en tussendoor wordt herhaaldelijk met behulp van flashbacks getoond hoe het er in het gezin Dandieu aan toeging in betere tijden. Zo zien we hoe de wat sullige Julien zijn knappe vrouw Clara ontmoet en hoe ze samen met Juliens dochter Florence, uit een eerder huwelijk, gelukkig waren op hun kasteel "La Barberie".

Het kasteel speelt namelijk een belangrijke rol in de film, omdat Julien namelijk besluit, met de steeds dichterbij komende oorlog en de bedreiging van de "Milice" (die o.a. Juliens vrouw en dochter noemen), om zijn vrouw en dochter daar naar toe te brengen door François. Julien belooft zich snel bij hen te voegen, maar zijn roeping is op dit moment nog bij zijn drukke ziekenhuis en zijn oude moeder die liever thuis blijft en van wie hij hoort dat de Duitse "SS-Panzer-Division Das Reich" naar Normandië onderweg is. Maar de dagen zonder zijn geliefden trekken een zware wissel op Julien en François raadt hem aan om ook zijn vrouw en dochter achterna te reizen, al is het maar voor een weekendje. Via het liefelijke Franse landschap zien we hoe Julien in een vrolijke bui over de wegen rijdt in zijn auto.

Als Julien aankomt bij het dorpje Le Quercy in de buurt van het kasteel, valt hem op dat het dorpje stil en verlaten is, op een loslopende koe na. Dan ziet hij een vermoord kind op de grond liggen bij de kerk en als hij de kerk binnengaat, ligt deze vol met vermoordde dorpelingen, Als dokter kan hij geen hulp meer bieden en zijn gedachten vliegen naar het kasteel waar Clara en Florence zijn. Hij rent naar de hoofdpoort van het kasteel, maar daar zijn Duitsers en hij moet dus via de buitenkant het kasteel benaderen. Hier ziet hij door een gat in de muur een Duitse pantserwagen (een "Sd.Kfz. 251") die men aan het repareren is en een Volkswagen Kübelwagen.

Maar dan ziet hij ook de schoenen van zijn vrouw en zijn dochter in het gras liggen onder het bloed,… dood. En dan valt zijn blik op een zwart geblakerd lichaam,… zijn vrouw, zijn Clara,… Julien zijn gedachten worden dan aan ons getoond, waarbij we op heftige wijze zien hoe Clara verkracht wordt (dan krijgen we ook een borst van Romy Schneider heel eventjes te zien), terwijl dochter Florence moet toekijken. Clara ontsnapt aan de graaiende Duitse handen en rent op haar dochter af en probeert samen met haar te vluchten. Maar een Duitse luitenant (Robert Hoffmann) schiet met zijn pistool Florence dood in de rug. Clara wordt dan opgejaagd en kan geen kant meer op en stuit dan op een SS'er met een vlammenwerper. Deze SS'er giert in eerste instantie stralen vuur met zijn vlammenwerper over Clara heen, tot ze vol getroffen wordt. Die hele scène duurt maar een paar minuten, maar was wel heftig en indrukwekkend om te zien en te horen (o.a. vanwege het gierende geluid van de vlammenwerper en het geschreeuw van Clara). Julien denkt dan nog maar aan één ding, namelijk WRAAK.

Wat volgt is een schitterend kat en muis spel tussen Julien en de Duitse SS eenheid (die in het kasteel ook naar een gevonden strandfilm uit 1939 van Julien kijken) met wie hij één voor één afrekent en dat o.a. met sabotage van het kasteel via het drinkwater en de kasteelbrug. Daarbij is het natuurlijk voor Julien handig dat hij alle in's en out's over het kasteel weet (welke o.a. veel gangen en een doorkijkspiegel, welke we regelmatig te zien krijgen, heeft in een kamer), waar ook nog een jachtgeweer verstopt ligt, waar hij vroeger samen met zijn vader mee deed jagen op dieren zoals wilde zwijnen (daar krijgen we ook een flashback van te zien).

Het kat en muis spel begint na circa 62 minuten en van te voren krijgen we nog diverse flashbacks over betere tijden te zien. Snel na die flashbacks schakelt de regisseur dan weer over naar de actuele gebeurtenissen in het kasteel, waar na circa 63 minuten Julien met het jachtgeweer de eerste SS'er doodschiet vanuit de waterput en niet veel later laat hij twee SS'ers in de kübelwagen (die een Duitse divisie die langs het kasteel rijdt moeten gaan waarschuwen) naar beneden storten via de gesaboteerde kasteelbrug. Door het instorten van de kasteelbrug, zitten de overgebleven SS'ers ook opgesloten in het kasteel.

De Duitsers denken dat ze te maken hebben met partizanen en gaan ook achter Julien aan met o.a. de vlammenwerper. Hij wordt ook na circa 69 minuten opgepakt door een SS'er, maar dat is van korte duur omdat hij die SS'er tijdens een schermutseling doodslaat via o.a. een wasbak. Na circa 70 minuten komen er partizanen aangereden via een auto (die niet veel later ook weer vertrekken om versterking te halen) en proberen de SS'ers te ontsnappen door te abseilen uit het kasteel via een lang touw. Maar de eerste SS'er die probeert te ontsnappen via het touw, wordt na circa 74 minuten doodgeschoten door Julien met het jachtgeweer, waarna de overige SS'ers op hem beginnen te schieten en hij o.a. gewond raakt door een granaatontploffing (een scherf slaat in zijn linkerarm).

Er zijn dan nog vier leden van de SS eenheid over, waaronder hun Hauptsturmführer en die zegt na circa 75 minuten:

"We zitten in de val. De Partizanen hebben ons ingesloten. Hier komen we niet meer weg. Onze eenheden zijn al te ver weg. We zullen Duitsland niet meer terugzien. Er zit niets anders op dan onze huid zo duur mogelijk te verkopen. Voor Fuhrer, volk en vaderland. Heil Hitler."

Daarna probeert één van de SS'ers, te weten Walter (Antoine Saint-John), te deserteren door zich als een burger te vermommen, maar dat wordt verhindert door de Hauptsturmführer die Walter doodschiet met zijn pistool en waarbij hijzelf ook gewond raakt door een terugschietende Walter met een machinegeweer. Daarna lopen de SS'ers Klaus (Patrick Caillard) en Gunther (Daniel Celich) in een val (een put) van Julien, waarin hij beiden laat verdrinken door er water in te laten stromen en er een rooster op te gooien (zodat ze er niet uit kunnen komen).

Als Julien daarna wegloopt, vindt hij de vlammenwerper en komen er ook steeds meer partizanen naar het kasteel. De overgebleven Hauptsturmführer is dan ten einde raad en trekt zijn pistool na circa 92 minuten om zich door het hoofd te schieten voor de doorkijkspiegel. Verbaast ziet hij dan de spiegel vervormen en knetterend kapot springen als de vlammenwerper hem vol treft en de complete kamer in de hens zet. Partizanen zien de vlammen uit de ramen vliegen en trachten bluswater uit de waterput te halen.

Niet veel later arriveert François in een Jeep en vangt hij Julien op en samen vertrekken ze dan in Julien zijn wagen waarmee hij naar het kasteel was gereden. Julien is danig in de war en verkeert in een staat van ontkenning, en dan weer realisatie. Je weet dan als kijker dat Julien nooit meer zal terugkeren naar zijn kasteel. De film is dan na circa 95 minuten afgelopen, waarna we weer fietsende Julien, Clara, Florence en hun hond Marcel in betere tijden te zien krijgen en nu ook weer begeleidt met dezelfde mooie instrumentale muziek.

Behalve het verhaal, mocht de cast er ook wezen. Romy Schneider als Juliens lieftallige vrouw Clara, die het verloren geluk van Julian moet vertolken, schittert in haar rol met haar typerende stijl en vrouwelijkheid. Romy Schneider speelt nog levend een liefhebbende huismoeder, maar verandert in Juliens flashbacks in een intrigerende persoon waar zowel Julien als de kijker niet precies zijn vinger op kan leggen. Jammer dat Romy Schneider veel te vroeg (op 43-jarige leeftijd) is gestorven na een gebroken hart na de dood van haar 14-jarige zoon David, die op een hek gespietst werd toen hij viel tijdens een klimpartij.

Ook het spel van hoofdrolspeler Philippe Noiret als dokter / chirurg Julien Dandieu overtuigt. Het is duidelijk te zien wat zijn vrouw en kind voor hem betekenen en met dat als vertrekpunt wordt zijn wraaktocht even begrijpelijk als realistisch. Voor zijn rol won hij in 1976 ook de Franse "César (filmprijs)" als "Beste acteur", die toen voor het eerste werden uitgereikt. Ook de jonge Catherine Delaporte als de 13-jarige speelde goed en haar krijgen we zelfs een keer naakt (haar borstjes) te zien als ze uit bad komt na het uitvallen van de stroom. We zien haar via flashbacks soms ook als 8-jarige, waarbij haar rol dan gespeeld wordt door Caroline Bonhomme. De overige cast deed het ook goed zoals Jean Bouise (hij won de Franse "César (filmprijs)" als "Beste mannelijke bijrol") als François en de Duitsers praten gelukkig ook gewoon Duits.

Hoewel "Le vieux fusil" inmiddels al 50 jaar oud is, maakt de film nog steeds indruk en is het ook geen film voor gevoelige filmkijkers. De film doet een beroep op de primaire wraakgevoelens van de kijker en de emoties lijken daarbij de overhand te hebben op de rationaliteit. Het geweld dat door de Duitsers wordt gebruikt is te gruwelijk voor woorden en de wraak die Julian drijft, is eigenlijk net zo gruwelijk. "Le vieux fusil" laar je herinneren aan de hartverscheurende zinloosheid van de oorlog (zoals nu het geval is in de Oekraïne) en laat zien wat de implicaties zijn van geweld tegen burgers, tegen vrouwen en kinderen. Ondanks de datering is de film daardoor van alle tijden en voor alle tijden, want dat geweld vindt vandaag de dag nog steeds plaats.

Vond het best een leuke een leuke komedie / romantiek. In deze film werd ik tevens enigszins verliefd op Gwyneth Paltrow want ze zag er bloedmooi uit. Verder was de rol van Mike Myers natuurlijk hilarisch.

De laatste film van Roger Moore en dat was ook hoog tijd want hij speelde behoorlijk stijfjes in deze film. Het verhaal was best aardig en Christopher Walken als schurk vond ik ook best goed. Grace Jones speelde ook best goed maar aantrekkelijk is ze zeker niet en daarom snap ik ook niet waarom ze werd gekozen als bad bondgirl.

Wat een belachelijke jaren 70 film was dit. Ben Arnold (Jan-Michael Vincent) huurt zijn broer Aaron (Kris Kristofferson) en een aantal geflipte Viëtnam-maatjes in om het dorpje veilig te houden van tuig. In het begin lukt dat aardig totdat Aaron en zijn Viëtnam-maatjes het recht in eigen hand nemen en het dorpje beginnen te terroriseren en uit te buiten. Iedereen die het daar niet mee eens is wordt zonder pardon uit de weggeruimd, dit gebeurt echt letterlijk en vaak tot het belachelijke toe (o.a. Victoria Principal). Als Ben Arnold erachter komt gaat hij achter zijn broer Aaron aan en komt het uit op een belachelijk eindgevecht op een olieopslag plaats. 10 keer raden wie er dan wint !

Nee m.u.v. het begin was deze film nog wel aardig maar na ongeveer 30 minuten werd de film met de minuut belachelijker met als dieptepunt het einde. Er spelen best veel bekende acteurs en actrices in mee waarvan velen iets later in series zijn beland (m.u.v. Kris Kristofferson). Het was wel leuk om een jonge Victoria Principal (bekend van de serie Dallas) terug te zien.

Mooi Actie / Avontuur uit de oude doos met veel fraaie beelden. Verhaal is best goed en datzelfde geldt ook voor de cast en dan met name Kirk Douglas. Ze zenden hem nog wel eens uit op MGM.

Vroeger eens gezien en ik moet zeggen dat het verhaal wel leuk gevonden was maar dat de uitvoering helaas wat minder was. Ook heb ik me vreselijk zitten te ergeren aan de irritante rot kinderen. Dat was natuurlijk wel de bedoeling ervan. De film begint nog best goed en weet ook wel te boeien maar zodra de kinderen de hoofdrol opeisen vond ik het allemaal minder worden. De cast deed het wel aardig en dan met name Christopher Reeve.

Deze film viel me dus enorm tegen. Er spelen heel veel bekende acteurs in mee maar die brengen het niveau van de film niet omhoog (Joaquin Phoenix vond ik best wel goed spelen, maar helaas te kort in de film).

Het idee achter het verhaal was best origineel maar de uitvoering beroerd want ik vond de film geen moment spannend en bovendien zeer voorspelbaar.

De film is ook niet echt snel en de mysterieuze wezens zien er zo slecht en nep uit dat je makkelijk de clue van het verhaal kunt raden.

Op iets verrassends of op special effects hoef je niet te rekenen in deze film. De film was erg goedkoop gemaakt.

Een hele slechte oorlogsfilm die je totaal niet raakt. Het verhaal is zeer matig en over de wreedheid van commandant Kittel waarover het men heeft zie ik niets terug in deze film (ik vond het maar een watje).

De acteurs presteren heel slecht in deze film en op het einde ben je zelfs blij dat ze allemaal overhoop worden geschoten. Omdat ze allemaal overhoop worden geschoten (hun verdiende loon vanwege slecht acteren) krijgt deze film van mij toch nog een "1".

Jezus wat een onzin film was dit. Het verhaal klonk best aardig en de beelden waren ook regelmatig fraai, maar spannend werd deze film nooit. Snap niet dat deze film betiteld staat als een drama/horror want deze film had niets met horror te maken. Het einde sloeg eigenlijk nergens op maar was wel nog het beste van de film. De acteurs wisten overigens ook niet te overtuigen. Wat wel apart aan deze film was het begin en soms ook de muziek.