Opinions

Een zwaar drama dat af en toe nogal karikaturaal werd en daardoor aan impact inboet. Soms werd het gewoon lachwekkend door lichaamstaal en taalgebruik, met name de moeder.

Aan het eind volgt nog een openbaring over de vader (dat hij AIDS had). Dit is, gezien de hoeveelheid pech die Precious toch al had, nogal absurd. Veel erger kan een mensenleven niet worden.

Overigens wel goed geacteerd van Sidibe als Precious (al doet ze de hele film weinig anders dan moeilijk en onbewogen kijken), maar vooral de moeder acteert erg goed.

Jammer van het einde.

3.5 sterren

Wanneer mensen Arnold zien prijken op de voorkant van een DVD-doos denken ze al gauw dat het een slechte film is die teert op het charisma van een overbetaalde bodybuilder met een vreselijk Oostenrijks accent.

Toegegeven, vaak klopt dat.

Maar soms ook niet. Samen met films als Terminator 1, 2 en 3, maar ook Total Recall, steekt deze film mijlenver boven de rest van Arnolds repertoire uit.

Een buitengewoon sterke cast (al is ieder lid van het commandoteam een stripfiguur op zich, maar goed), met een beklemmende sfeer, maken deze film tot een horror/thriller van hoog niveau.

Laat je niet misleiden door die kop van "The Governator" op de doos. Dit is een steengoede, spannende film.

Leuke film, stelde niet teleur.

Geen al te best verhaaltje maar de vele verwijzingen naar het meesterlijke origineel maken dit goed. Ik wist dus niet waar de film zich afspeelde, wat de beleving van deze film enorm ten goede komt. En de plot summary op deze site opent er nota bene mee Hetzelfde geldt voor Fishburne die halverwege ten tonele verschijnt. Leuke verrassingen.

Het principe van "one of everything" in een team wordt in deze film wel ultiem uitgebuit, van de obligatoire Yakuza tot de Latina aan toe. Dat maakt het allemaal een tikje intantiel maar de film heeft een aantal interessante twists die het toch wel meer dan waard maken om deze film eens te zien.

Het deel met Arnie blijft natuurlijk geniaal, maar van alle vervolgen en franchise crossovers (Alien) van de laatste jaren, vind ik deze toch wel het beste.

3.5 sterren

Het is een beetje een mindfuck film in de trant van Fight Club, The Game, The Others, etc. Maar niet een hele sterke. Op het moment dat die hoge hoeden daar liggen heb je het meteen door, en het feit dat Fallon nooit echt lang en prominent in beeld is, doet al snel vermoeden dat dat een broer in vermomming is (zeker door de vele hints als "vandaag houd je van niet van me, op andere dagen wel").

Wat de film had moeten doen, is de ontdekking van Robert Angier geheim houden tot het eind, en dan in een flashback (bijvoorbeeld de uitlegscène op het eind, waarin Angier wordt neergeknald door Borden) pas laten zien dat hij die berg hoge hoeden en een aantal katten zag. De rest kan je overlaten aan de interepretatie van de kijker. Dan was het laatste halfuur leuker geweest, nu zat er geen mysterie meer in.

Afgezien daarvan is de vertelstructuur ook erg ingewikkeld. Veel tijdlijnen doorkruisen elkaar, veel verschillende namen (waarbij Angier ook nog eens het pseudoniem Danton gebruikt) en het is niet altijd duidelijk wie wiens aantekeningenboekje leest. Daarnaast wordt de rivaliteit tussen Tesla en Edison niet uitgediept (moest ik na de film via Wikipedia lezen) dus waarom Tesla's lab ineens in de fik staat is ook niet echt duidelijk.

Ondanks deze kritiek, vond ik het een leuke, meeslepende en goed geacteerde film.

3.5 sterren

Prince of Persia begon als computerspelletje in 1989. Het spel kenmerkte zich door de voor die tijd mooie graphics, realistische bewegingen van de naamloze hoofdpersoon en de vele puzzels, obstakels, platformen, deuren en met sabels zwaaiende vijanden. Ik weet nog goed dat ik het voor het eerst zag, destijds op een 386, bij een vriendje. Ik had zelf alleen een Nintendo NES en was dus Mario gewend - mijn mond viel dan ook open toen ik, onwennig op een toetsenbord in plaats van een gamepad, de Prince of Persia in een valkuil liet donderen en hem met spiesen doorboord zag worden.

Die ruwe kantjes zijn er onderhand wel een beetje af. De naamloze prins kreeg een backstory en er verscheen bijna een dozijn aan games in de reeks waarbij velen op Nintendo systemen (die ik trouwens geen van allen gespeeld heb). Gezien het 'family-oriented' imago van Nintendo mochten de games niet al te veel 'gore' hebben. Dat geldt ook voor deze film. Het is geen ruwe bende. Het is gladjes, gepolijst en ja, ook een beetje slapjes. Ik ben geen horror-fan maar als iemand met een spies doorboord wordt en je ziet geen spatje bloed, dan heb je toch het gevoel naar een zouteloze, kuise Disneyfilm te kijken. Oh wacht, dat is ook het geval.

Het is dus bepaald geen ruwe film, maar dat is niet het enige kinderlijke element. Het is namelijk een film die zich langer dan 500 jaar geleden afspeelt en je weet wat dat betekent: iedereen een Engels accent en een eyeliner aangebracht met benzinestift. Mannen incluis. Blijkbaar een ongeschreven conventie in Hollywood: een historisch figuur, of het nou Alexander de Grote, Caesar of Jezus is - hij is enkel geloofwaardig met een Engels accent en eyeliner. Zo meet dus ook de Amerikaanse acteur Gyllenhaal zichzelf een cockney-uitspraak aan. En eyeliner. Zijn twee medespelers komen uit de UK en hoeven hier dus geen moeite voor te doen. Zo is daar de alweer beeldschone Gemma Arterton en de man zonder wie je geen historische film schijnt te kunnen maken: Ben Kingsley. Met de dikste laag eyeliner.

Het plot levert werkelijk geen enkele verrassing op en lijkt min of meer regelrecht afgekeken bij The Lion King. Met name door de typecasting weet je, zonder overdrijven, al na 3 minuten hoe de film zal lopen. En anders zegt een blik op de poster wel genoeg. Verder blijft de film redelijk trouw aan de reeks games dankzij een aantal actiescènes met deuren, vallende platformen kerkers, obstakels en acrobatiek.

Tegen het einde krijgen we weer te maken met een ander vreselijk cliché: de held slaat met weinig moeite honderden gelijkwaardige, getrainde tegenstanders neer, maar de eindbaas is ineens schier onoverwinnelijk, ook al is dat een papzak van twee keer zijn leeftijd.

Ik ben met mijn 32 dan ook zeker 22 jaar te oud voor deze film maar is niet zo erg. Ergens diep in zijn hart is elke kerel een binkie van 10 en dit binkie vond dit stiekem best een leuke film. Maar geen hoogstandje.

2,5 sterren

Met afstand de beste film van 2013 en vele jaren ervoor.

Een film waarbij ik na 10 minuten al zei: "volgens mij wordt dit best een goede film." Dat kwam door de geweldige sfeerschepping, ijzersterk acteerwerk van de hele cast en een naargeestige, sluimerende spanning.

De speelduur (2,5 uur) voegt echt iets toe. Ik was 2,5 uur lang niet op de bank, maar ik was dáár. In dat dorpje. Ik zocht mee naar de kinderen. Ik werd net zo radeloos als Jackman. De film neemt overal ruim de tijd voor, maar is nergens langdradig. De wanhopige Jackman die door woede en verdriet niet meer uit zijn woorden kan komen en tegen Gyllenhaal meer stamelt dan praat, is ook een perfect gebruik van de extra speelduur. Daardoor komt het allemaal heel natuurlijk over. In een film van 100 minuten is daar geen tijd voor. Het is een geweldige prestatie dat de film nergens inkakt, en juist als dat toch dreigt te gebeuren, volgt één van de vele goede plotwendingen.

De hele cast acteert subliem, zelfs de kinderen. Het geweldige script en de perfecte, natuurlijke dialogen dragen daar ook aan bij. Vaak krijgen kind-acteurs in films van die uitgekauwde, onnatuurlijke dialogen voor hun kiezen, die ze op geen enkele manier natuurlijk kunnen spelen. De kinderen in deze film zijn gewoon kinderen.

Prisoners is bovendien omlijst door een perfecte, ingetogen score die op de goede momenten juist ook àfwezig is. Denis Villeneuve (nooit van de man gehoord trouwens) laat op de juiste momenten stiltes vallen (deed denken aan No Country for Old Men) waardoor sommige scènes nog intenser worden. De film heeft - mede daardoor - meerdere ijzingwekkend spannende scènes zonder zich daarbij te hoeven bedienen van cheap ass schrikmomenten.

Het laatste shot is perfect gekozen en de ontknoping is zeker geen deus ex machina zoals ik hier iemand het zag noemen.

Mooi dat ik deze nog even in 2013 heb gezien want ik heb hem meteen op 1 gezet in mijn top 10 voor 2013. Bovendien heb ik mijn persoonlijke top 10 voor het eerst in jaren aangepast en hem daar meteen op 1 gezet.

Tenzij ze vandaag of morgen een pilletje of erotisch hulpstuk uitvinden waarmee je een 2,5 uur durend orgasme kunt hebben, is dit de beste 2,5 uur die je in lange tijd zult hebben.

Gaat dit zien.

5 sterren

The Professor and the Madman schept een mooi sfeerbeeld van halverwege/eind 19e eeuw. We zien eigenlijk niet zoveel films die zich in die tijd afspelen. De mooie pakken, hoge hoeden, het is leuk aangekleed en geloofwaardig.

Wat gaan we zien? Een man wil een woordenboek maken. En de film presenteert dit als ware het Neil Armstrong op weg naar de maan. Man man, kom op. Je krijgt echt het gevoel dat de spoeling van mooie verhalen dun begint te worden. Alles is al eens verteld. Dus gaan we kijken naar iemand die een woordenboek gaat maken. Nou, de film zal dan wel een verrassing in petto hebben toch? Het zal toch niet zo saai zijn als het klinkt?

Gibson mag zijn Schotse Braveheart accent weer eens van stal halen. Hij is getrouwd, heeft wat naamloze kinderen en staat continu onder druk van de leiding van de Oxford University. Verder leren we hem amper kennen. Waarom wil hij dit zo graag? Wie is hij? Wat drijft hem? Aan de relatie met zijn vrouw wordt anderhalve scène besteed. Hij is druk met zijn werk, maar zij laat hem begaan. Einde verhaallijntje.

Veel meer komen we te weten over William Chester Minor, die langzaam afglijdt naar totale krankzinnigheid maar onderwijl een belangrijke bijdrage levert aan het werk van Murray. Hoewel hij een misdaad heeft begaan, weet hij door een goede daad het respect te winnen van de cipiers, waarna een gezapig Shawshank Redemption sfeertje ontstaat.

Met name het personage van Eddie Marsan (die met die markante kop) is zo übersympathiek dat de vullingen uit je kiezen klappen.

Het acteerwerk van Penn kun je goed vinden of je kunt het overdreven noemen. Maar het meest kwalijk is de totaal ongeloofwaardige band die hij heeft met weduwe Eliza Merrett, die op zeker moment zelfs haar kinderen meeneemt naar het gekkenhuis waar Minor gevangenzit. Je ziet een raam open zwaaien, de geloofwaardigheid wordt eruit gesmeten en het venster wordt met een doffe dreun weer dicht getrokken. Alsof dat niet erg genoeg is, heeft de actrice in kwestie ook nog eens lelijke ogen, het is met een karper.

Een andere grote tekortkoming is dat sprongen in de tijd niet goed duidelijk worden. In werkelijkheid loopt het verhaal van 1857 tot 1910, maar je ziet alleen Penn wat ouder worden, Gibson blijft even grijs als hij al was. Nog meer geldt dit voor zijn vrouw, die in het tijdsbestek van 53 jaar continu een MILF is en blijft.

Daarnaast speelt Penn een veteraan van de Amerikaanse burgeroorlog, die pas in 1865 afgelopen was. Gibson's personage Murray begint aan zijn klus en vrijwel direct komt Penn om de hoek kijken, terwijl daar zeker nog zo'n 10 jaren tussen moeten zitten.

Je weet waar je aan begint maar je verwacht toch iets méér. Je gaat een film kijken over Gibson die een woordenboek maakt, getooid met een enorme hipster baard. Helaas is dat eigenlijk ook alles wat je krijgt. Er zit zeker wat kwaliteit in de film maar het weet niet te beklijven.

2,5 sterren

Te veel abstract geneuzel over wiskunde. Daarnaast ook nog eens slaapverwekkend. Er gebeurt bijna niets.

Hij is niet romantisch, niet grappig, niet spannend, geen ingenieus plot, geen meeslepende sfeer, ik snap niet waarom deze film gemaakt is. Kwinnet Paltro speelt een goed Forrest Gump typetje, maar waar Hanks een aimabel personage neerzette, is die Catherine een irritant mens dat alleen maar loopt te zeiken.

2 sterren

Volgt het stramien van de standaard "tegenpolen beginnen elkaar leuk te vinden" romantische komedie, en probeert nergens iets nieuws. Toch is het best een geestige film die je, als je van het genre houdt, heel goed kan kijken. Dat omaatje is een erg flauw personage, maar verder is het allemaal heel aardig.

Formulematig, maar dan wel goed uitgevoerd.

3 sterren

Je zal maar set dresser van beroep zijn, en maanden lang hebben gezwoegd om voor deze film de jaren '30 tot leven te laten komen in kleding, decors, auto's en de rest - en dat is verdomd goed gelukt in Public Enemies - en dan zie je dat de film geen verhaal heeft. Waar gaat het mis?

Public Enemies is niet meer dan een 2,5 uur durende aaneenrijging van schietpartijen, slappe dialogen die nergens over gaan en andere triviale scènes zonder spanningsopbouw of verdere toegevoegde waarde.

Na het zien weet je nog steeds niets over Dillinger noch Purvis. Je kan de film zien als een soort "Heat" (ook van MIchael Mann) die zich in de jaren '30 afspeelt. Twee mannen, tegenpolen, maar beide de beste in hun vak, staan tegenover elkaar. Maar in tegenstelling tot het (briljante) Heat gaat deze film totaal niet in op de personages, maar worden er allerlei oninteressante randfiguren aan de haren bijgesleept.

Ook kon ik maar niet wennen aan de gebruikte cameratechniek (het ziet eruit alsof het gefilmd is op een JVC camera van 350 euro van de Mediamarkt, zonder statief). Soms werkte het (de actiescènes waren soms extra intens) maar meestal zag het er juist amateuristisch uit. Dat kan de bedoeling niet zijn.

Nee, de goede Depp en super decors kunnen deze film niet redden. De bordkartonnen Bale, de afwezigheid van verhaal, spanningsopbouw en de mogelijkheid om je in te leven helpen alles om zeep. En daar komt het malle camerawerk nog bij, wat goed uitpakte in Miami Vice, maar in een jaren '30 film werkt het niet.

1,5 sterren

Bizarre film.

Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten. Ik verwachtte een 13-in-een-dozijn Sandler film (50 First Dates, je kent het wel) maar had al vrij vlot dat deze film een heel andere insteek had (meer arthouseachtig) maar vond daarvoor Sandler niet overtuigend genoeg.

Er zijn wel wat goede scènes (dat hij zijn sofinummer aan de telefoon geeft enz. zijn erg onheilspellend en beklemmend) maar de film mist verband en uitleg. Wat was nou zijn beroep? Verkoper in een garagepand? Sinds wanneer komen klanten naar je toe om zich iets te laten verkopen? Waar sloeg dat gedoe met dat harmonium op. Ik mag aannemen dat dat ding een beetje expres de absurde factor in de film was, zoals de kikkerregen in Magnolia? Nou vooruit.

Conclusie: na het zien van Magnolia, There Will Be Blood en Punch Drunk Love ben ik erachter gekomen dat P.T. Anderson niet mijn regisseur is. Ik heb mijn films het liefst 100% vaag of 100% normaal. Dit is vleesch nog visch.

2.5 sterren

Enorm standaard, ubercliche voorspelbare actiefilm die door aardig wat (vaak vermakelijk lekker overthetop) bloederigheid nog nèt opvalt tussen de grote massa. Ik ken Ray Stevenson niet, en na deze film eigenlijk nog steeds niet, want hij heeft nog geen 10 zinnen dialoog. Het enige dat hij doet is boos kijken.

Ook inhoudelijk slaan sommige dingen nergens op. Het is niet een film waar je er op inhoudelijke onzin moet letten natuurlijk, maar zelf binnen deze context is het erg vreemd hoe Castle na een moordpartij, tot de tanden bewapend gewoon over straat loopt en via een metrostation vol reizigers naar zijn schuilplaats gaat.

Los daarvan is het wel vermakelijk, zij het allemaal al honderd keer gedaan, vaak beter. Als 12-jarig binkie zou ik hem geweldig hebben gevonden, nu is het een ronduit saaie formulefilm.

2.5 sterren

Dat gevoel had ik er ook bij!!

Het is geen slechte film maar ook niet buitengewoon emotioneel/spannend/intrigerend of wat dan ook. En ik snapte de hele tijd niet waarom hij in plaats van een onbetaalde stage te doen, niet gewoon ging burgerflippen bij McDonalds.

Is de American Dream het waard om omwille van je droombaan in een metro-WC te slapen?

3 sterren

Viel me wel tegen, maar een film met katten is gewoon bij voorbaat cool (ja ik ben een liefhebber).

De grapdichtheid ligt vrij laag, de humor is meer een beetje slapstick en niet zo lekker subtiel (of juist grof en fout) als in Shrek. Ook weinig tot geen kwinkslagen naar sprookjes. Daarnaast vond ik het Humpty Dumpty personage heel vervelend en stom. Ik snapte ook niet het nut van dat wandelende ei. Misschien omdat ik het bijbehorende sprookje (als dat er is) niet ken.

Het is eigenlijk vooral het personage Puss die de show steelt en de film draagt, zij het met flinke moeite. Alle andere personages zijn forgettable. Hayek als Kitty kon me echt gestolen worden.

Wel heel mooi gemaakt. Gekeken in HD op een 65 inch plasma. Lust voor het oog.

3 sterren