Opinions

Een hommage aan Feuillade, een van de pioniers van de cinema. De verhalen die Feuillade op het witte doek toverde zijn onderhoudend, maar logischerwijs ook statisch, traag en soms nogal knullig, en in dat opzicht was het aardig zijn typerende werk vol vermommingen, listen, ontvoeringen en acrobatische toeren eens te zien in de context van een speelfilm van anderhalf uur. Net als in Feuillade's origineel is de held nogal kleurloos, al had hij aardige goocheltrucs en was zijn hier al vaker genoemde introductie op het gemaskerd bal veelbelovend mysterieus. De ster is uiteraard Francine Bergé als schurk zonder scrupules. Passend, want in het origineel werd de show gestolen door Musidora die diezelfde rol vertolkte.

Als hommage vond ik het wel geslaagd. Maar als film vond ik het verder niet heel interessant omdat het weinig toevoegt behalve dan antwoord geven op de niet bijzonder prangende vraag: hoe zou Feuillade een film van anderhalf uur gedraaid (kunnen) hebben in de jaren 60?

Hmm, vond het een beetje tegenvallen. Judy and Punch is een wat merkwaardige film die maar niet lijkt te kunnen besluiten of het een donkere komedie is, een klucht, een drama of een wraakfilm, en het wordt uiteindelijk een potpourri van genres. Dat kan soms werken, maar hier werkt het niet.

Het eerste deel van de film vond ik nog wel aardig, al vond ik de al te luchtige stoning-scenes -die inderdaad niet hadden misstaan in Life of Brian- maar flauw. Maar net als clowns en buiksprekers hebben poppenspelers iets sinisters (al dan niet gevoed door films als Sombre), en dat beloofde toch wel iets. Daar wordt in deze film uiteindelijk te weinig mee gedaan en na het WTF-moment met de baby ontvouwt zich een weinig boeiende tweede helft. De scenes met de outcasts in het bos voegen eigenlijk niks toe, en als Judy dan eindelijk haar podium krijgt valt de uiteindelijke "punch" tegen. De look van de film had van mij donkerder gemogen, visueel vond ik het er soms karig uitzien. Muziek balanceerde tussen leuk gevonden en met-de-haren-erbij-gesleept.

Redelijk drama is wat te fragmentarisch en ovenwichtig om echt te boeien. Fonda speelt sterk en ook de rest van de cast doet het naar behoren maar Oscars voor Redgrave en Robards vind ik dan weer wat overdreven.

De trein-scene vond ik wel aardig en zorgde in ieder geval voor wat spanning, maar als ze samen reisde met twee compagnonnen hadden die ook net zo goed het geld naar Duitsland kunnen smokkelen, ik had niet het idee dat die veel strenger gecontroleerd werden dan Lilian ?

Lang niet zo sterk als het thematisch verwante Do the Right Thing maar toch weer een fijne Spike Lee. Ik ben niet zo'n fan van Snipes maar hier zet hij een goeie rol neer. Dat geldt ook zeker voor Turturro en Jackson, en het is verder noemenswaardig dat Halle Berry een verlopen crackhoertje speelt in haar debuut. En verrassend genoeg ook Anthony Quinn, niet iemand die ik had verwacht zien op te duiken in deze film. Sciorra doet het wel aardig maar toch is geen moment duidelijk waarom Snipes, na de one night stand, zijn gezin voor haar op het spel zet. De grootste nieuwsgierigheid was inmiddels wel bevredigd lijkt me.

De verhaallijn van Jackson was niet slecht, zijn smeekbedes en gebekvecht met Berry waren vrij hilarisch in al hun treurigheid, maar dat einde was me wat te veel. Vond de rol van de patriarch sowieso wat misplaatst, alsof Lee in de haast ook nog even de oude garde mee wilde pakken. Want ook hier krijgt iedereen er flink van langs, zwart en wit, vrouw en man, jong en oud. Lee heeft zelf weer een leuke bijrol als buurman. De onderonsjes waar alle vooroordelen de ruimte krijgen waren wel aardig, waarbij het gesprek tussen de vrouwen wel een stuk interessanter was dan de wat stereotype racistische Italianen- die oudere man met dat mutsje en hangende mond zit volgens mij in elke film over Italian Americans.

Jungle Fever heeft een wat volle soundtrack, waarbij Stevie Wonder te horen is in de scenes met de African Americans en Frank Sinatra in de Italiaanse onderonsjes.

Prima avonturenfilm met meestal geslaagde dino´s en een leuke opbouw. Het park werd echt geloofwaardig neergezet, en Attenborough deed het prima als ietwat excentrieke en kindse baas. Laura Dern vond ik minder- ik kan haar niet los zien van Lynch-films,waarin ik haar uitstekend vind, en hierin acteert ze dan toch een beetje op de automatische piloot. Haar altijd wat halfopen schreeuwmond en blik die het midden houdt tussen verbazing en doodsangst helpen ook niet mee. Kinderen vind ik in dit soort films meestal een storende factor maar viel mee dit keer.

Het verhaal wordt rustig vertelt, maar helaas was de eerste dino een beetje een tegenvaller. Later werd dat wel weer goed gemaakt met de T-Rex en ook de meeste anderen, maar de "veggie-dino" leek dan weer nergens naar, ook 20 jaar geleden zag die er veel te cartoonesk uit.

Aantal typische Spielberg scenes zoals de bizarre auto-achtervolging in een boom en de scene met "Newman" en de dino springen eruit. Einde was een beetje abrupt, en overkill aan Raptor-scenes.

Gemengde gevoelens na het kijken van deze blockbuster.
Het park ziet er mooi uit, met veel oog voor detail- mocht er ooit een echt Jurassic Park komen zal deze film ongetwijfeld als inspiratie dienen (de kans is overigens groter dat er ooit een Megafauna-Park komt). Het acteerwerk is redelijk, met zowaar wat droog-komische momenten. Wel jammer dat de wetenschapper uit deel 1 vervangen is door een all American dino-cowboy die nog net niet zelf op een Raptor springt.

De dino's vallen me niet mee. Ik zie echt niet veel progressie als je deze naast Jurassic Park legt van meer dan 20 jaar terug. Ook jammer dat de Raptors weer een hoofdrol krijgen, en nog jammerlijker dat ze als soort getrainde jachthonden worden gebruikt. Dat een film fictie is betekent niet dat het zo onrealistisch moet zijn. Ook de genetisch gemanipuleerde dino kwam niet echt uit de verf. En te vaak wordt het iconische shot uit Jurrasic Park herhaald: het oog van de dino in close-up, na 4 keer wist ik het wel.

Ook is duidelijk te merken dat de film PG-13 rating heeft- kills gebeuren meestal buiten beeld, of het wordt zo onduidelijk in beeld gebracht dat je maar moet raden wat er precies gebeurt. En echt spannend is de film nauwelijks.

Maar het grootste probleem is toch wel het slappe script, dat hele gedoe met het leger- bedoeld om de film een maatschappijkritisch randje te geven wellicht, maar het werkte voor geen meter en met name D'Onofrio was wel heel matig. Ook het bezoek aan de ruines van het oorspronkelijke centrum (om de fans van het eerste uur te pleasen?) was onnodig, net als het subplotje met de ouders in scheiding.

Leuk om een keer gezien te hebben maar wat meer aandacht voor het script en wat meer spanning had de film goed gedaan.

Film waar ik weinig van verwachtte en ik werd dan ook niet teleurgesteld. Het is een best vermakelijke onzinfilm, al zit het hoogtepunt vrij vroeg in de film (de vulkaanuitbarsting) en wordt het daarna snel minder. Acteurs zijn OK-ish, dit is niet het type film waarbij je acteergeweld of scherpe dialogen verwacht, hooguit wat klinkslagen. De pogingen tot humor kwamen meestal niet aan (al vond ik het wel geinig dat die computernerd als een soort manusje van alles zijn tijd moest doorkomen). Vroeg me wel af wat Geraldine Chaplin hier in hemelsnaam deed maar zie net dat ze een Bayonera regular is, die hebben misschien een goeie connectie.

De dino's zijn natuurlijk weer prima, maar dat waren ze in 1993 eigenlijk al. Wéér een loerende T-Rex, wéér een kudde stegosaurussen, wéér die zachtaardige brachiosaurus, het is toch een grote deja vu. Misschien wordt het een keer tijd voor Pleistocene Park.