Opinions

"You know you're my special boy."

Alexandre Bustillo en Julien Maury hebben met 'À l'Intérieur' één van mijn favoriete horrorfilms ooit gemaakt, dus een project rondom deze icoon is wel aan hen toe te vertrouwen dacht ik. Helaas heeft het anders uitgepakt dan ik had verwacht.

In deze prequel op het - inmiddels legendarische - 'The Texas Chain Saw Massacre' zie je hoe een onzeker jochie opgroeit tussen wat hillbilly's. Het is een ongeregeld stelletje inteelt gebroed bij elkaar die hem klaarstomen voor het echte werk. Op zich een aardig begin zou je zeggen, maar al gauw springt de film van hot naar her qua toon en ontwikkelingen.

'Leatherface' is namelijk niets meer dan een simpele road movie, zonder ook maar een greintje spanning te kunnen creëren. Men tracht hopeloos de psyche te ontleden of iemand van nature goed of kwaad is, terwijl er een goedkope bait and switch wordt uitgehaald. Het slaat werkelijk als een tang op een varken.

Hier en daar zie je als kijker sporadisch nog de handelsmerken van Bustillo en Maury langskomen; expliciet bloederige scènes die een tikkeltje morbide overkomen. Maar het blijkt slechts een druppel op een gloeiende plaat te zijn. Daarvoor is het narratief over het geheel vrij rommelig en saai te noemen. Het knappe is dan nog dat Bulgarije prima fungeert als surrogaat voor Texas.

Al met al een onnodige prequel die je snel weer vergeten bent. Hopelijk geraken Bustillo en Maury ooit weer terug in hun vertrouwde vorm.

Dikke 1,5 sterren.

"What do I do?"

Op voorhand had ik eerlijk gezegd geen idee wat ik hiervan moest verwachten en door de lage score hield ik mijn verwachtingen al laag. Maar dat bleek gelukkig ongegrond te zijn, want Leave heeft mij in positieve zin echt verrast.

Het verhaal lijkt op het eerste gezicht vrij rechttoe-rechtaan te zijn, maar het heeft toch een interessante verrassing in petto voor de kijker. Het kabbelt dan ook lekker voort en er hangt een bepaalde onheilspellende sfeer over, wat eigenlijk al een soort voorbode is voor de komende gebeurtenissen. De sterke cast speelt hier een belangrijke factor in. Ik heb nog nooit van Rick Gomez gehoord, maar de beste man zet als de protagonist een zeer gedegen rol neer.

Wat ik erg tof vond is hoe er met het surrealisme gespeeld wordt. Het kwam op mij over alsof ik zelf in een droom zat, wat dat betreft is het in zijn opzet geslaagd; naast het feit dat ik een liefhebber ben van dergelijke films. Tegen het einde aan wordt duidelijk hoe het geheel in elkaar steekt en daaruit komt naar voren dat dit niet opzettelijk is gedaan.

Al met al een intrigerende thriller om eens gezien te hebben. Het is wijs om je vooraf niet al te veel in te lezen en de film gewoon over je heen te laten komen.

3,5 Sterren.

"I think we know we're living a lie."

Sinds 'Mr. Robot' ben ik al fan van Sam Esmail en met deze film bewijst hij wederom waarom ik zijn werk geweldig vind.

Met 'Leave the World Behind' presenteert Esmail zijn eigen versie van een apocalyptische film en dan in het bijzonder het begin daarvan. In deze vorm volgen we een familie die even wil ontsnappen van het stadsleven en hun toevlucht neemt in een afgelegen villa. Wanneer er 's avonds twee onbekenden aanbellen, beginnen er naargelang meer raardere dingen te gebeuren...

Vervolgens wordt in verscheidene hoofdstukken het verhaal uit de doeken gedaan. Hierbij wordt er hoofdzakelijk ingegaan op het wantrouwen in mensen, want in hoeverre kun je iemand echt vertrouwen? Dit leidt tot een aantal interessante confrontaties onderling. De cast weet dit uiterst goed over te brengen, met name Julia Roberts past prima bij haar karakter en Mahershala Ali speelt eigenlijk altijd wel solide.

Als kijker word je lang in het ongewisse gehouden. Dit houdt het mysterie lekker in stand. De hand van Esmail is hier duidelijk zichtbaar, gezien hij op een slimme wijze speelt met allerlei details (schilderijen en kleuren) en de onheilspellende cameravoering. Hierdoor word je als het ware in de verwarring ondergedompeld. Het slot spreekt wat dat betreft boekdelen; ik vond het eigenlijk wel passend in de gehele retoriek van de film.

Al met al een zeer intrigerende thriller te noemen. Tevens zal dit bericht dienen als mijn laatste review op deze site. Ironisch gezien past de titel hier perfect bij.

4,0 Sterren.

"I need you to scream for me."

Blijkbaar wil Warner Bros. ook mee in het succes dat Disney heeft door dergelijke verhalen te adapteren, maar tot nu toe werpt het zijn vruchten niet af.

Van tevoren dacht ik dat dit een reboot/remake zou zijn van de originele vertelling, maar 'The Legend of Tarzan' is min of meer een vervolg; de beste man heeft de jungle al lang en breed verlaten en leidt zowaar een burgerlijk leven. Op zich een interessante insteek dat omringd wordt door vluchtige flashbacks waarin je als kijker alsnog de oorsprong van Tarzan ziet.

Helaas word je geconfronteerd met een te verwaarlozen plot dat nauwelijks uitgewerkt wordt. Daarbij kiest David Yates op de één of andere manier voor een langzame pacing om meer diepgang te geven aan het geheel, maar het resulteert zich in vlakke personages en onsamenhangende ontwikkelingen.

De cast doet het prima, al kan niemand echt imponeren. Zelfs Christoph Waltz - die ik normaal gesproken kan waarderen - vervalt in de automatische piloot. Alleen Samuel L. Jackson lijkt er nog enigszins plezier in te hebben. Wat overblijft zijn een aantal aardige actiescènes, gesteund door redelijke CGI.

Al met al een matig gebeuren waar miniem vermaak uit valt te halen.

2,0 Sterren.

Gisteren dan in glorieus Imax 3D gezien en het is echt niet normaal hoe gedetailleerd het er allemaal uitziet. Alleen voor de animatie al kijk je naar deze film.

Verhaal is iets minder sterk, het doet toch ietwat simplistisch aan. De humor voelt soms iets te geforceerd aan, wat hier en daar soms leidt tot een glimlach.

Al met al toch een vermakelijke animatiefilm, 3, 5 sterren.

"You can't spend the rest of your life alone, dressed in black and staying up all night."

Om eerlijk te zijn heb ik helemaal niets met Lego films en games, maar de trailer is dusdanig grappig dat ik 'm toch heb meegepakt. Daarbij helpt het dat ik een liefhebber ben van Batman.

De opening laat in ieder geval blijken dat je als kijker kunt rekenen op een zelfbewuste film die veelvuldig de draak met zichzelf steekt. Tot op zekere hoogte is dat ook zeker zo; pakweg de eerste 20 minuten zijn zonder twijfel het hoogtepunt. Er wordt op een onnavolgbare wijze naar van alles gerefereerd in een vlotte pacing, ondersteund door een hoop spektakel.

Op zich een goede basis zou je denken, maar zodra de toon rustiger wordt en er meer ingegaan wordt op het - clichématige - verhaal valt het vermaak voor een groot gedeelte weg. Weliswaar blijft het spervuur aan grappen en referenties intact, maar het geheel wordt al gauw langdradig. Hierdoor is het wachten op situaties die wel de moeite waard zijn. Bovendien kan ik me inbeelden dat er als niet-kenner een hoop langs je heen kan gaan.

De moralistische boodschap is nog zoiets wat er dik bovenop ligt en op een gegeven moment irritatie gaat opwekken. Wat mij betreft is 'The Lego Batman Movie' te lichtvoetig van opzet, maar met de beoogde doelgroep kan ik het enigszins wel begrijpen. Wat dan nog overblijft is de kleurrijke wereld waar de blokjes goed gebruikt worden.

Al met al een redelijke animatiefilm die beter had gewerkt met een kortere speelduur en een pakkender verhaal.

2,5 Sterren.

Leuke film om te zien, met goed acteerwerk van Reno en Portman. Er zit op zich wel actie in, alleen subtiele actie, niet actie die over de top is. Dat is ook een vak.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"It's not funny."

De trailer beloofde een erg grappige comedy, maar hetgeen wat ik in de bios zag, was verre van dat.

Op zich is het gegeven best aardig; twee losers die zich voordoen als agenten. Maar vervolgens wordt er simpelweg niets boeiends meer mee gedaan, tenzij je de puberale dingen meerekent. Het is dat Jake Johnson en Damon Wayans Jr. nog enige chemie met elkaar hebben om het ietwat dragelijk te maken. Om vooral de mooie Nina Dobrev niet te vergeten.

'Let's Be Cops' is dan ook eigenlijk een langgerekte grap die al gauw zijn kruit verschiet. Het resulteert zich in een hoop voorspelbaarheid en random - domme - situaties die aan elkaar zijn geplakt om het geheel van materiaal te voorzien, terwijl de film al zo een lange speelduur heeft.

Hier en daar zijn er wel wat aanknopingspunten die naar de rode draad leiden, maar het mag niet baten. Met als gevolg dat de film in de laatste act opeens een serieuze toon aanslaat die het er niet beter op maakt. Hierbij vraag ik me af hoe Andy Garcia in dit misbaksel is beland.

Al met al vrij waardeloos te noemen. Je bent beter af door alleen de trailer te bekijken.

Kleine 1,5 sterren.

"What is the primal instinct of any life form?"

Gelukkig heb ik de trailer een paar weken terug met een half oog gezien, waardoor ik voor een mooie verrassing kwam te staan.

De film begint vrij standaard met de vondst van een bodemmonster dat iets meer bevat dan bodemmateriaal; namelijk een eencellig organisme dat in eerste instantie aandoenlijk oogt en zelfs een koosnaampje (Calvin) krijgt. Met heel veel gejuich wordt het organisme door de bemanning ontvangen, maar naarmate Calvin zich aanpast aan de leefomstandigheden blijkt hun leven in gevaar te zijn.

Op deze manier wordt de spanning goed opgebouwd, ondanks dat het monster wellicht iets minder in beeld had mogen komen. Door de overlevingsdrang en een bepaalde onvoorspelbaarheid zit je als kijker dan ook geboeid te kijken naar hetgeen wat zich gaat ontvouwen. Daarbij blijft 'Life' door de snelle pacing en de naadloze combinatie tussen Sci-Fi en horror van begin tot eind intrigeren.

De film slaagt erin om een claustrofobische sfeer over te brengen, waarbij je al gauw aan de bekende genregenoten moet denken. De strakke visuele effecten ondersteund door sterk sound design maken het plaatje af. Bovendien zorgt de degelijke cast ervoor dat de personages tot leven komen, hoewel deze beter geschreven hadden kunnen worden.

Al met al een heerlijk zenuwslopende ervaring die veel onheilspellende momenten behelst, met name het slot is lekker geniepig.

Dikke 3,5 sterren.

Same here. Man wat vond ik dit een saaie film zeg. Het verbaast me dat ik het helemaal heb uit kunnen kijken.

Ik geef 'm 1, 0 sterren.

Visueel een erg mooie film om te zien, knap hoe ze die special effects hebben gemaakt en de tijger die er net echt uitziet.

Maar daar houdt het voor mij eigenlijk wel op, het tempo is traag te noemen en het hele gebeuren rondom religie - waar toch best op gehamerd werd in het begin - vaagt in rook op zodra Piscine moet zien te overleven op de zee. Het wordt nadien eentonig zonder enige uitdieping van het verhaal. Nu ben ik zelf niet bekend met het boek, maar daar zal er ongetwijfeld wel dieper op in zijn gegaan.

En dan bij het einde aangekomen moet je bepalen wat je wel en niet geloofd in een poging tot filosofie om het verhaal er diepzinniger uit te laten komen, naar mijn mening mislukt.

Overigens is het ook jammer dat het verhaal door de volwassen Piscine wordt verteld, want zo weet je vanaf het begin al dat hij het schipbreuk heeft overleefd. Dan had ik liever een goede voice over gehad.

3,0 Sterren.

"The important thing is to make sure that you are not the bad thing yourself."

Met een dergelijke titel schep je natuurlijk wel bepaalde verwachtingen.

Zonder enige voorkennis word je als kijker in de film gegooid, maar langzamerhand krijg je steeds meer informatie over de protagonist. Drew is namelijk een shapeshifter die uit noodzaak mensen doodt om zelf voort te kunnen leven, met als kanttekening dat hij sinds kort slechts voor een bepaalde tijd het lichaam kan overnemen voordat er rot intreed. Het doet mij een beetje denken aan 'Fallen'.

Aanvankelijk had ik meer horror verwacht, maar de sporadische body horror komt desondanks aardig over. 'Lifechanger' speelt - op een filosofische wijze - in op het leven en de dood. Op deze manier worden een aantal dingen in perspectief gezet; wat is goed en wat is slecht? Samen met de dialogen zorgt het in ieder geval voor een intrigerend sfeertje waar je even helemaal in meegenomen wordt.

Je gaat alleen wel erg snel van het ene personage naar het andere, waardoor je jezelf steeds aan het heroriënteren bent. De voice-over helpt hier weliswaar in mee, maar het laat iets te wensen over. Uiteindelijk zou het over Drew en zijn liefde voor Julia moeten gaan en toch krijg je weinig bevredigende antwoorden. Bovendien voelt het geheel op momenten te veel aan als een oude tv-film.

Al met al een redelijke horror, maar met een betere regie en meer budget had hier duidelijk meer mee gedaan kunnen worden.

3,0 Sterren.

Wel een leuke film om te zien, de sfeer is echt goed neergezet.
De special effects zijn alleen wat gedateerd, maar dat doet niet af dat deze film gewoon geweldig om te zien is. Wat me altijd zal bijblijven is dat meisje en die ene blinde man die gedood worden door de lift.

Ik geef 'm 4 sterren.

"Did we wake you?"

Nadat ik vorige week het verrassend vermakelijke 'Annabelle: Creation' van David F. Sandberg had gezien, was ik toch benieuwd geworden naar zijn debuutfilm.

Het concept alleen al klinkt op voorhand intrigerend; een demonische entiteit die zich alleen kan manifesteren in het donker, totdat het licht weer aangezet wordt. Reden genoeg om de korte film - die ik nog niet heb gezien - uit te werken tot een speelfilmlengte. Op papier een solide basis.

Echter is het mysterie achter het wezen als sneeuw voor de zon verdwenen en wordt er te veel tijd besteed aan de achtergrond hiervan. Hierdoor gaat het geheel al gauw slepen, ondanks de korte speelduur. Dat de cast niet zo denderend acteert helpt niet mee, hoewel ik Teresa Palmer graag aan het werk zie.

Met de simpele, doch sterke opzet wordt gewoonweg niets meer gedaan. Enkel het begin laat een glimp zien van hetgeen wat zou kunnen volgen. 'Lights Out' vervalt namelijk in weinig opzienbarende momenten waar nauwelijks spanning kan worden gecreëerd. Je zou zeggen dat er met licht een hoop toffe visuele dingen gedaan kunnen worden, maar dat valt hier vies tegen.

Al met al een tamme horror die nooit ofte nimmer eng wordt, best zonde. Nu maar eens op zoek naar de short die hieraan vooraf is gegaan.

2,0 Sterren.

Kung Fu splatter.

Deze beruchte titel heb ik al vaker langs zien komen, maar tot nu toe is het er nooit van gekomen om 'm te kijken.

Het opmerkelijke is dat je een toekomstbeeld van 2001 krijgt voorgeschoteld waar een gevangenis als een franchise opereert; niet dat daar verder meer op ingegaan wordt. In dit uitgangspunt krijg je te maken met Ricky die moet zitten voor de moord op een drugsdealer. En zo mag de pret beginnen.

Althans, dat zou je denken. De film is weliswaar lekker campy van opzet, maar voor mijn gevoel hangt er nog te veel dood gewicht (pun intended) aan. Het gebeuren rondom de vriendin van Ricky en enkele dramatische aangelegenheden leiden te veel af. Alleen een aantal situaties is zo onzinnig dat het weer grappig wordt.

Voor een actiefilm had ik eigenlijk meer hand-to-hand combat verwacht. Het merendeel komt namelijk neer op Ricky die zijn vuisten door mensen slaat, met als gevolg een hoop gore op je beeldscherm. Siu-Wong Fan acht ik in ieder geval wel capabel genoeg, maar verder dan à la Bruce Lee bloed van zijn vingers aflikken en een nietszeggend gevecht komt hij niet. Daarentegen word je als kijker wel getrakteerd op een hoop bloederige over-the-top scènes.

Al met al is 'Lik Wong' zeker een film die je moet hebben gezien, maar eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik hier meer plezier uit zou halen. Helaas is dit uitgelopen op een teleurstelling.

Kleine 2,5 sterren.

Nog nooit gezien en om deze film dan alsnog als 24-jarige te gaan kijken is eigenlijk wel een hele stap.

The Lion King is op zich wel een kleurvol, vrolijke tekenfilm met hier en daar wat leuke liedjes. Met name The Circle of Life en Can You Feel the Love Tonight zijn echt mooi.

Maar het soms gewoon net iets teveel van het goede qua vrolijkheid, de badguys (hyena's) zijn zelfs grappig. Dan vond ik Scar nog de beste personage uit de gehele film. Wat zet Irons toch een heerlijk sluw personage neer met zijn stem. I love it.

Voor de rest eigenlijk maar een vrij simplistische verhaaltje dat veels te vrolijk is, maar dat zal wel komen omdat het voor een kleiner publiek is bedoelt.

Overigens wel grappig om enkele verwijzingen naar andere films te zien. Zoals Rafiki die opeens wat Bruce Lee moves uithaalt en Pumba die refereert aan Taxi Driver met z'n "Are you talking to me?"

Kleine 3,0 sterren.

"Who are you?"

Er is een hoop heisa rondom deze remake, maar met een meer dan capabele regisseur als Jon Favreau had ik hier wel vertrouwen in. Zijn versie van 'The Jungle Book' heeft mij drie jaar geleden immers ook erg verrast.

Wat natuurlijk gelijk opvalt, is hoe oogstrelend de CGI is; tegen fotorealisme aan zou je zelfs kunnen zeggen. Dit levert beeldschone beelden op van alle flora en fauna. Op deze wijze kun je als kijker heerlijk vertoeven in een weelderige savanne waar de dieren tot in de details zijn geanimeerd. Dit heeft echter wel een keerzijde, want al gauw merk je dat de dieren qua gezichtsuitdrukking niet helemaal goed overkomen. De broodnodige emotie raak je hiermee helaas kwijt.

In deze huidige vorm van 'The Lion King' ontkom je er moeilijk aan dat dit in feite een shot voor shot remake is. Hier en daar zijn er wel kleine veranderingen te bespeuren, maar er zijn geen verrassingen die je laten opveren. En wie heeft eigenlijk bedacht dat een prachtig nummer als 'Can You Feel the Love Tonight' geschikt is voor het daglicht?!

Qua narratief lijkt men nauwelijks moeite gedaan te hebben, waardoor je niets anders doet door van het ene plotpunt naar de andere te gaan. Het is een enorme misser dat hier geen gewicht aan wordt meegegeven. Dit is eveneens te merken aan de cast. Iemand als Chiwetel Ejiofor komt bij lange na niet in de buurt van Jeremy Irons' vertolking van Scar. Alleen Seth Rogen vind ik één van de weinige uitschieters.

Al met al heeft deze ongeïnspireerde remake weinig te bieden. Voor Disney zal het niets uitmaken, want die blijven toch vrolijk hun geld binnen harken.

Kleine 2,5 sterren.

Brains.

Een uiterst vermakelijke horror/comedy en ook ietwat onconventioneel, omdat we niet te maken hebben met een echte zombie. Maar meer een zombie in wording.

Het verhaal is qua opzet simpel te noemen. In een notendop gaat het om Steve die met zijn verloofde Tina, zus en diens man een weekendje weg gaan om even verlost te zijn van het aankomende huwelijk aldaar hij gestoken wordt door een mug die daarvoor een zombie heeft gestoken.

Dan begint alle pret en ondertussen volgen we ook de zombiejager - geniale rol van Stephen McHattie - en zijn assistent op zoek naar zombies.

Er zitten veel leuke grappen en situaties in de film, een pluspunt is dan ook dat de film zichzelf niet te serieus neemt. Alhoewel sommige grappen wel iets te geforceerd over kwamen en/of gewoon niet werken. Maar het is duidelijk te merken dat het hart van deze film op de goede plaats zit en met A Little Bit Zombie levert regisseur Casey Walker dan ook een erg genietbare film af.

Verwacht trouwens niet al teveel horror, het is meer dat de film om een zombie draait. In het begin en tegen het einde aan zie je wat bloed, maar dat is het ook wel.

Overigens zit er wel leuke eye candy in deze film in de vorm van: Crystal Lowe, Kristin Hager en Emilie Ullerup.

Dikke 3,0 sterren.

"It's part of the game. The zombies are not real."

Wat een welkome verrassing.

Nadat zijn relatie is stukgelopen gaat Dave tijdelijk inwonen bij zijn zus Tess en haar zoontje Felix. Dave is een typische zakkenwasser die buiten het oprichten van een band weinig heeft bereikt. Wanneer hij Felix naar school brengt, valt hij gelijk voor de charmes van juf Miss Caroline en besluit zich spontaan op te geven als begeleider van een schoolreisje naar een kinderboerderij. Dit uitje neemt op slag een andere wending aan wanneer er zombies ontsnappen uit de naastgelegen militaire installatie.

De zombies worden meer als subplot gebruikt om de boel op gang te zetten, want in de basis is deze film een uiterst charmante romcom, ondanks de grove humor van tijd tot tijd. Ik kan mij voorstellen dat kijkers met een andere insteek nogal bedrogen kunnen uitkomen, maar als je hier open-minded ingaat, kan je nog eens positief verrast worden. Er zit namelijk meer dan genoeg in om je te vermaken.

Lupita Nyong'o is ongetwijfeld de ster van de show; het is werkelijk waar een genot om te zien hoe haar vrolijkheid zo aanstekelijk werkt. Dit vormt een leuke dynamiek met het personage van Alexander England dat op den duur sympathieker wordt. Josh Gad als schmierende kindervriend Teddy McGiggle mag zeker niet vergeten om genoemd te worden. Dat de zombies slechts een bijrol hebben vergeet je al gauw wanneer Miss Caroline weer een liedje inzet op haar ukelele.

Al met al is 'Little Monsters' een erg vermakelijke film geworden. Op voorhand had ik eigenlijk niet verwacht dat een dergelijke mengelmoes zou werken, echter slaagt Abe Forsythe er wonderbaarlijk in.

3,5 Sterren.

Wannabe Hostel.

De film begint dan zelf ook met veel bloot en seks om later uiteraard plaats te maken voor de naarheden. Qua gore zit dit op zich wel goed en de 'slager' die op de poster te zien is, is indrukwekkend te noemen. En er zitten op zich best wel geinige martelscènes in, zoals de glazen tube die door iemands strot wordt geduwd gevolgd door een giftige slang. Alhoewel er toch wel een klein minpuntje is, de camera brengt het geheel niet altijd goed in beeld. Je ziet het bloed wel rondspuiten, maar waar dat bloed vandaan moet komen? Want de sneeën worden niet in beeld gebracht.

Maar het grootste minpunt is toch het povere acteerwerk. De film gaat ten onder aan het amateuristische acteerwerk, soms leek het net of de acteurs hun zinnen gewoon aan het oplezen waren. Met name tegen het einde aan als er veel 'serieuze' conversaties plaatsvinden.
Tevens had ik het gevoel dat de film iets te lang door ging.

Overigens heb ik de Unrated versie gezien.
2,0 Sterren.

Erg vermakelijke film om te zien, echt zoveel actie zit erin niet te geloven. Waardoor sommige dingen nogal ongeloofwaardig lijken Ik noem bijvoorbeeld een auto die een door tegen de balk van een tunnel omhoogspringt een helicopter raakt, een vrachtwagen die maar op 9 wielen rijdt enz. Maar dat mag de pret niet drukken. Verder vind ik de humor in deze film echt goed met een leuke rol van Silent Bob en natuurlijk mag McClane's punchline niet ontbreken: Yippie Kay Yee Motherfucker.
Tip kijk deze film met je verstand op 0 en dan komt alles goed.

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had om eerlijk te zijn.
De opbouw vond ik overigens wel aardig, niet echt saai te noemen. Het werkte wel ergens naartoe.

Maar als je een film à la A L'Intérieur verwacht kom je toch wel bedrogen uit. De gore is nauwelijks aanwezig en vrij weinig kills. Wel leuk dat er wel weer gebruik gemaakt wordt van een schaar.
Schandelijk trouwens dat Dalle maar zo een klein rolletje heeft, had graag meer van haar willen zien.

Overigens visueel erg sterk met enkele fantasie-elementen op het eind, wat de film wel enigszins redt.

Kleine 3,5 sterren.

"We can keep it here. It can do no harm."

Met het origineel ben ik niet bekend, maar dit leek mij wel een interessante film.

Gesitueerd in de jaren '50 volg je Mr. Williams, een vastgeroeste ambtenaar. De beste man werkt al tig jaar op dezelfde afdeling en voert alsmaar dezelfde bureaucratische taken uit. Wanneer hij op een dag krijgt te horen dat hij terminaal ziek is, besluit hij zijn leven drastisch om te gooien.

Op deze wijze zie je de stijve Mr. Williams, ook wel bekend als Mr. Zombie, langzaamaan een transformatie doormaken. De verscheidene interacties die hij met personages heeft zijn intrigerend om te aanschouwen. Daarbovenop is het allemaal kleinschalig gehouden; groter is zeker niet altijd beter. Deze innerlijke reis kabbelt zo lekker voort.

Bill Nighy speelt degelijk en de tijdsgeest wordt goed gevangen. Er is eigenlijk vrij weinig op aan te merken. Desondanks miste ik voor mijn gevoel iets dat de film pakkender maakt. Met de bijpersonen had eveneens iets meer gedaan mogen worden. Het weemoedige slot kon ik dan weer wel waarderen, prachtig.

Al met al is 'Living' een aardig drama, alleen jammer genoeg geen film die mij lang zal bijblijven.

Dikke 3,0 sterren.

Letterlijk ziek.

Allereerst wil ik het acteerwerk van Leo Bill prijzen die James speelt. Niet normaal hoe hij zo een rol neer heeft kunnen zetten.

Daarnaast is de montage zeer bijzonder als de film enkele versnelde scènes heeft met een onheilspellende soundtrack eronder, als kijker voelt het namelijk ook alsof je een hallucinerende trip aan het maken bent. Met name de operatie is een hoogtepunt.
Wat dat betreft is de speelduur precies perfect, het voelt niet uitgerekt aan.

Alleen jammer dat het einde niet goed uitgewerkt is, alsof er een bepaalde climax ontbreekt. Maar over het algemeen een zeer sterke film met een idem sfeertje.

Een kleine opmerking nog voor de mensen die een horror verwachten, verwacht hier geen bloedbad of iets dergelijks in. Het is meer een sterke drama gevuld met menselijke- en psychologische terreur in een film die mee op hol slaat samen met z'n personages, zoals Onderhond al zo mooi zegt.
Al zou je de film wel onder psychologische horror kunnen kwalificeren.

De titel is trouwens wel een beetje onhandig gekozen, als ik zo een titel zou horen dan zou ik gelijk aan zombies denken. Maar dat terzijde.

Dikke 4,0 sterren.

"I just have myself and the car that I'm in. And I'm just driving and that's it."

Met Hummingbird (2013) leverde Steven Knight al eerder een interessante film af. Diezelfde stijl is namelijk lichtelijk terug te zien in 'Locke'.

De opzet is sowieso opmerkelijk te noemen, omdat je de gehele speelduur kijkt naar een man rijdend in zijn auto die ondertussen druk aan het telefoneren is. Het markante daaraan is dat de film over meerdere keren in één take is geschoten, waarvan dit het resultaat is.

Jammer genoeg zijn de drie verhaallijnen - voor mij - niet interessant; te veel geneuzel over allerlei details en bijkomstigheden. Op een gegeven moment gaat het zoveelste telefoontje je dan ook op de zenuwen werken. Hierdoor vervalt de film in een repetitief patroon waar de langdradigheid al gauw om de hoek komt kijken.

Gelukkig zet Tom Hardy een dermate prestatie neer; hij weet het hoofdpersonage van de juiste emoties te voorzien en komt zodoende sterk over. Daarbij zorgen de nachtscènes voor een enigszins beklijvende sfeer, omdat de manier waarop o.a. de verkeerslichten en reflecties in beeld worden gebracht, iets hypnotiserend heeft.

Al met al best aardig, maar helaas niet wat ik ervan verwacht had.

3,0 Sterren.

Vermakelijk tussendoortje.

Van het verhaal moet je van zo een film als dit niet al teveel verwachten, het is gewoon een standaard verhaaltje die het meer moet hebben van de actie.

Daarnaast vond ik Guy Pierce - overigens geen idee wat een acteur van zijn kaliber in zo een film doet - als Snow erg geslaagd, voor elke situatie lijkt hij wel een leuke/sarcastische one liner te hebben. Hij draagt deze film echt.

Tevens zet Joseph Gilgun echt een geflipte bad guy neer en Maggie Grace deed het op zich wel aardig.

Al moet ik zeggen dat ik in het begin wel even schrok van de belabberde special effects bij de achtervolgingsscène à la Akira. Gelukkig worden de special effects wel beter naarmate de film vordert.

3,0 Sterren.

"De zuster is ontvoerd!"

Vroeger heb ik weleens een paar afleveringen van de serie gezien, maar ik ben nooit een fan geworden. Gelukkig is dit een op zichzelf staande film waarvoor weinig tot geen voorkennis nodig is.

Qua verhaal is het erg simplistisch gehouden; als kijker weet je al gauw hoe de vork in de steel zit waardoor er een stukje mysterie weg is. Maar dat mag de pret niet drukken, omdat het als kapstok is bedoeld voor een hoop onzinnigheid bij elkaar waarbij de patiënten in over-the-top situaties belanden.

Wat dat betreft moet de film het van de jolig spelende cast hebben, hoewel het soms tegen overacting aanschurkt. De humor is dan ook veelal hit-and-miss te noemen, met name omdat de grapdichtheid niet al te hoog is. Desondanks zorgen enkele geslaagde momenten ervoor dat er nog wat te lachen valt. Hierbij zitten er een aantal leuke verrassingen tussen die je niet ziet aankomen.

Al met al is 'Loenatik, Te Gek!' zo flauw als het maar kan, toch denk ik dat de fan het wel zal kunnen waarderen. Zelf vond ik het best te doen.

Kleine 2,5 sterren.

"The world is not the same as it was."

Het was als fan lang wachten op een film die eer doet aan het personage Wolverine, vooral als je bedenkt dat de vorige twee delen matig zijn. Maar James Mangold - die een aardige poging deed met 'The Wolverine' - weet zich te revancheren.

Dit sluitstuk is gesitueerd in het jaar 2029; een nagenoeg post-apocalyptische wereld waar mutanten niet meer zijn te vinden en Wolverine zijn klauwen aan de wilgen heeft gehangen. Het is opmerkelijk om te zien hoe hij zich al strompelend, zuipend en vloekend voortbeweegt om de zorg te dragen voor Charles. Dit alles verandert zodra hij opgescheept zit met een jonge mutant die veel gelijkenissen met hem vertoont.

'Logan' is niet de zoveelste superheldenfilm, ondanks het rechtlijnige verhaal. In alles is te merken dat men zich voornamelijk richt op het menselijke. Op deze manier wordt er een prachtige karakterstudie gecreëerd waarin je als kijker een getormenteerde held volgt die in zijn nadagen het liefst met rust gelaten wil worden. Een zeer groot contrast ten opzichte van de vorige films. Het resulteert zich in een sombere sfeer die in combinatie met de worstelende Wolverine voor een aantal interessante thema's zorgt.

Hugh Jackman is op zijn best en zet zonder twijfel een onnavolgbare Wolverine neer. De bezieling waarmee hij zijn wanhoop uit tot aan elke slag en stoot. Daarbij moet gezegd worden dat Patrick Stewart een formidabele Charles is. De Rated R keuring is dan ook passend. Het vormt de opmaat naar lekker rauwe actiescènes waar de ledematen en het bloed in de rondte vliegen, zonder rekening te houden met tere zieltjes. Hierdoor krijgen deze momenten meer gewicht mee.

Al met al de perfecte Wolverine film die je zowaar met een brok in de keel achterlaat. Eindelijk een waardige adaptatie dat het personage, Jackman en bovenal het publiek verdient.

4,0 Sterren.

Ook ik ga mee met Crook. Het is zeker een aardig concept, het had alleen wat beter uitgewerkt kunnen worden. Waardoor het verhaal dus een rommeltje is geworden.

Verder kon ik mij niet echt in de spanning vinden die de film probeert over te brengen met de pompende soundtrack en een Potente die toch haar best doet.

3,0 Sterren.

"Well you should've brought more men."

'Olympus Has Fallen' was prima vermaak, ondanks het gebrek aan een interessant verhaal. Wel had ik zo mijn bedenkingen bij dit deel vanwege de vele negatieve reviews, maar deze blijken gelukkig ongegrond te zijn.

'London Has Fallen' is namelijk een onderhoudend vervolg die dezelfde lijn volgt als zijn voorganger; het is een herhaling van zetten waarin Washington wordt verruild voor Londen. Het is dan ook te verwachten dat de geloofwaardigheid overboord wordt gegooid voor een onzinnig verhaal waar de logica ver is te zoeken, alleen dan gepresenteerd op een grotere schaal.

Als kijker word je al gauw in de chaos gegooid. De snelle pacing is daar debet aan, waardoor je nooit lang hoeft te wachten voor de president en zijn lijfwacht in de zoveelste benarde situatie belanden. Het resulteert zich in een hoop dikke actie waar een game als 'Call of Duty' niet voor onderdoet. Daarbij zorgt het dichte camerawerk ervoor dat het net lijkt alsof je zelf in de film zit.

Een pluspunt t.o.v. deel één is dat het patriottisme tot een minimum beperkt is gebleven. Dit scheelt een hoop ergernis. Bovendien is Gerard Butler beter op dreef, getuige de manier waarop hij als een eenmansleger de ene vijand na de andere uitschakelt. Een opmerkelijke bijkomstigheid is dat de one-liners ditmaal wel beter werken.

Al met al een gedegen vervolg, mits je van hersenloos vermaak houdt. Wel had de CGI op momenten beter gekund. Kom maar op met deel drie zou ik zeggen.

3,0 Sterren.