Opinions

Op zich wel een interessante film om te zien, vooral het eerste halfuur begon sterk en daarna kabbelde het maar wat voort om vervolgens erg sterk te eindigen met de moord op de moeder. Die overigens best wel ziek in beeld wordt gebracht, top.

Dat gedoe met die fantasiewereld en die kleipoppen hoefde voor mij niet zo en aan Winslet ergerde ik soms ook wel.

2, 0 Sterren.

"The sword will kill the bearer."

Tegen beter weten in toch maar gekeken. Laat ik vooropstellen dat ik een groot fan ben van de gelijknamige game, maar wat men hier heeft gepresteerd, is ondermaats te noemen.

Qua verhaal is er gekozen om een aantal dingen te veranderen die niet helemaal goed uitpakken. Het is te merken dat dit gepaard gaat met de nodige problemen; plotgaten, matige dialogen en een slechte pacing. Wel is het te prijzen dat Anna Torv de stem van Nariko opnieuw inspreekt, wat tenminste voor enige herkenning zorgt.

Maar wat echt een heikel punt is, is de gedateerde CGI. Het resulteert zich in middelmatige karaktermodellen met fletse kleuren en hetzelfde geldt voor de gebruikte decors. Wat dat betreft verlopen de animaties niet helemaal soepel, wat ervoor zorgt dat je als kijker geregeld met houterige bewegingen en incomplete handelingen te maken hebt. Desondanks vind ik de actie op zich oké.

Al met al mag deze film totaal niet in de voetsporen staan van de game. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat een game uit 2007 er veel beter uitziet dan dit misbaksel. Mijn advies is dan ook om de game te spelen en deze mislukte poging links te laten liggen.

Krappe 2,0 sterren.

Ik vond dit maar een vage film om te zien, het idee vond ik op zich wel goed van hoe die groene bol gestopt moet worden. De animatie zelf was wel redelijk.

Ik geef 'm 2, 0 sterren.

"The number one thing about hecklers is, one hundred percent of them are douche bags."

Leuk dat er een docu is omtrent de 'haters' die zich geroepen voelen om hun ongezouten mening te geven bij stand-up comedyshows.

Het geheel wordt prima opgebouwd door uit te leggen wat een 'heckler' precies is. Dit wordt gedaan aan de hand van verscheidene comedians die terugkijken op hun eigen ervaringen en hoe het op hun overkomt. Ik had het eerlijk gezegd niet zo erg verwacht, maar sommige fragmenten die voorbij komen zijn best schokkend te noemen.

Alleen is het jammer dat Jamie Kennedy te veel de aandacht naar zich toetrekt. Hierdoor is het tweede deel minder en verslapte mijn aandacht een beetje. De manier waarop hij met een paar van zijn criticasters de discussie aangaat, is trouwens wel lachen.

Al met al een interessante documentaire om eens gezien te hebben, maar het voelt op momenten te eenzijdig aan. Naast het feit dat Kennedy de zielenpoot uithangt.

Kleine 3,0 sterren.

"There are rules."

'The Gallows' vond ik matig, maar door enkele positieve berichten was ik toch benieuwd geworden naar dit nieuwe project van Travis Cluff en Chris Lofing.

Wederom krijg je te maken met een stel dat is opgesloten en allerlei opdrachten à la 'Saw' moet opvolgen om in leven te blijven. Het is niets nieuws onder de zon. Door de toevoeging van wat relatieperikelen tracht men nog wat leven in de brouwerij te brengen.

Op zich begint de film nog interessant, maar na verloop van tijd is het veel van hetzelfde. Hierdoor ontbreekt de spanning enigszins. Daarbij zijn sommige elementen nogal twijfelachtig te noemen. Het is alsof er meer in had kunnen zitten.

Het moderne huis voorzien van allerlei snufjes zorgt voor een degelijke setting. Qua productiewaarde is 'Held' dan ook best in orde moet gezegd worden. Des te minder dat de onthulling weinig spectaculair is. Ergens snap ik de bedoeling van Jill Awbrey's script, echter komt het in deze opzet niet helemaal over.

Al met al een vrij nietszeggende horror.

Kleine 2,5 sterren.

"It sounds like I mouth raped somebody's grandmother and then murdered her."

Deze film zou eigenlijk zo in het rijtje passen tussen films als Scary Movie en A Haunted House, alleen worden er hier niet echt specifieke films op de hak genomen en is dit beter te noemen dan eerder genoemde films.

Het verhaaltje is simpel gehouden en stelt alles in staat om een hoop idiote grappen en gestoorde situaties voorbij te laten komen. Alhoewel niet allemaal even geslaagd, omdat de meeste grappen iets te lang doorlopen. Maar door de hoge grapdichtheid en een paar geslaagde 'running gags' valt er genoeg te lachen. Met name het personage van Keegan Michael Key had een prima ''delivery'.

Van horror is hier overigens niet te spreken, twee derde van de film bestaat hoofdzakelijk uit comedy. Alleen tegen het einde aan is er sprake van lichte horror.

Al met al best wel een vermakelijke film om eens gezien, ondanks dat het niet helemaal in zijn opzet geslaagd is. En Riki Lindhome naakt is een pluspunt.

Dikke 2,5 sterren.

"You think you scare me?"

Uit een aantal berichten heb ik begrepen dat 'Blood Fest' eerder was uitgebracht, maar dat 'Hell Fest' dan weer de betere van de twee is. Helaas heb ik daar weinig van kunnen merken.

Het uitgangspunt van een groepje jongeren dat achterna wordt gezeten door een gemaskerde seriemoordenaar hebben we natuurlijk al eerder gezien. In deze opzet bevinden de jongeren zich in een pretpark dat geheel in het teken staat van Halloween, terwijl ze denken dat het allemaal bij de show hoort. Dat was het eigenlijk wel, want ondanks de vijf schrijvers(!) die hebben meegewerkt, is het script volledig te verwaarlozen.

Nochtans is het pretpark zelf nog best tof te noemen; de gebruikte decors, attracties en de gemaskerde medewerkers zorgen voor de juiste sfeer. Weliswaar komt niet elke attractie even goed over, maar het heeft zo zijn charme. Op een bepaalde manier passen de bordkartonnen personages hier prima bij, bovendien scheelt het dat ik ze niet dermate irritant vind.

Met de slakkengang waarop de gemaskerde moordenaar zichzelf voortbeweegt heb ik alleen niet veel. De broodnodige dreiging wordt hier duidelijk gemist en hij kan zich op geen enkele wijze onderscheiden. Wat dat betreft wordt het hele gebeuren al gauw gezapig. Op twee leuke kills na is er verder weinig te bespeuren in dit inspiratieloos vehikel.

Al met al een vrij nietszeggende horror die je zo weer bent vergeten. Als liefhebber heb je dit gegeven simpelweg al veel eerder en beter uitgewerkt gezien.

2,0 Sterren.

In navolging op Hellboy 2 heb ik deel 1 maar eens op tv gecheckt. Ik weet het rare volgorde.

Any way, ik moet zeggen dat ik hier dus echt niks aan vond. Waar het verhaal in deel 2 al nergens over ging. Gaat het hier helemaal nergens over.

Verder waren de special effects en actie op zich wel oké.

Ik geef 'm 2, 0 sterren.

"Where's my fucking violin?"

De twee delen van Guillermo del Toro heb ik nooit bijzonder gevonden, des te verrassender dat Neil Marshall mij met deze variant wel heeft weten te bekoren.

In deze reboot staat de heks Nimue centraal, die blijkbaar ooit door koning Arthur in stukken is gehakt. Door omstandigheden herrijst zij weer om het einde der tijden in te luiden. Echt origineel is het allemaal niet, maar Marshall geeft er een leuke draai aan.

Er worden gelukkig niet veel woorden vuilgemaakt aan het te verwaarlozen narratief, waardoor de actie centraal staat. Mede dankzij de Rated R kwalificatie en de meer duistere toon is het volop genieten geblazen. Het lompe geweld in combinatie met de rondvliegende ledematen en een hoop gore, ondersteund door een dik aangezette score zorgt namelijk voor een heerlijk onzinnige rit.

David Harbour doet het naar behoren als het titelpersonage; Ron Perlman heb ik überhaupt niet gemist. Milla Jovovich is daarentegen vrij belabberd, maar op de één of andere manier past het wel bij dit campy gebeuren. Men heeft duidelijk veel plezier gehad aan het maken van 'Hellboy', wat te merken is aan de humor. Het is alleen jammer dat het slot niet zo groots - als verwacht - uitpakt.

Al met al een vermakelijke reboot op steroïden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

Kleine 3,0 sterren.

Gisteravond via de Sneak Preview bij Pathé gezien en het was op zich een redelijke film.

Deze film moest het overduidelijk niet van het verhaal hebben, want dat ging echt totaal nergens over. De actie scènes en special effects waren daarentegen wel in orde. Humor was op zich best ook geslaagd.

Maar op de één of andere manier kon deze film mij toch niet zo geboeid houden.

Daarom 2, 5 sterren. Gewoon een film om te kijken als er verder niks bijzonders meer is en ik vind 1 keer al meer dan genoeg.

Tijdreis.

Op voorhand had ik hier eigenlijk meer van verwacht. Achteraf lees ik dat er ook een OVA - bestaande uit drie afleveringen - bestaat. Misschien had ik dat eerst moeten kijken om meer informatie te vergaren over deze wereld.

Naomi Katagaki reist terug naar het verleden om zijn jongere zelf te behoeden voor een fout. Deze fout heeft een grote invloed op zijn toekomst. Op het eerste gezicht lijkt het een interessant verloop te kennen, maar het loopt nogal anders.

Het verhaal blijft vrij vaag, alsof ik een gedeelte heb gemist. Hierdoor komen bepaalde zaken, zoals de romance enigszins afgezaagd over. Als kijker hoop je dat het gebeuren nog een vlucht neemt, maar het is allemaal tevergeefs. Daarvoor miste ik de emotionele binding met deze personages.

De sprankelende animatie maakt gelukkig een hoop goed. De 3D CGI modellen tegen de 2D achtergrond zorgt voor een opmerkelijk effect. Wat dat betreft gaat het in de tweede helft lekker los. Daarbij moet gezegd worden dat de laatste scène alles weer in een ander perspectief zet.

Al met al is 'Hello World' een anime die het meer van de animatie moet hebben. Helaas wordt de potentie niet volledig benut.

3,0 Sterren.

A detective in love.

Na 'Stoker' ben ik Park Chan-wook enigszins uit het oog verloren. Gelukkig heb ik nu wel zijn nieuwste film in de bios kunnen meepakken en het was meer dan de moeite waard.

Park lijkt hier op het eerste gezicht een misdaaddrama te presenteren waarin de slapeloze detective Hae-joon de moord onderzoekt van een bergbeklimmer. Dit leidt hem naar Seo-rae, een Chinese immigrante die door haar man werd mishandeld. Naargelang raakt de beste man in de ban van haar en ontstaat er een zinderend kat-en-muisspel.

Het misdaadverhaal maakt langzaamaan plaats voor een liefdesdrama dat op de achtergrond al sluimerde. Het is zeer intrigerend te noemen, waardoor je blijft gissen naar het verloop. Door het mixen van genres word je net op het verkeerde been gezet, met af en toe wat onverwachtse humor. Daarbij spat de chemie tussen Park Hae-il en de beeldschone Tang Wei van het scherm.

'Decision to Leave' bestaat uit meerdere lagen die de psyche van de hoofdpersonages openbaart; de innerlijke tweestrijd is fascinerend. Door de visuele stijl (wat een camerawerk!) en montage word je als kijker daar helemaal in ondergedompeld. En tel daar nog eens de vele details bij op. Het zorgt voor een hypnotiserende ervaring waar je nog wel even van in de ban wil blijven.

Al met al een heerlijke neo-noir gevuld met de nodige intrige.

4,0 Sterren.

"You're dating your computer?"

Iets te lang uitgesteld, helaas is het niet geworden wat ik ervan verwacht had.

Het gegeven is best leuk, alleen komt het niet helemaal uit de verf. Op zich wordt er een prachtig gestileerd, doch enigszins dystopische wereld gecreëerd. Hierbij oogt het futuristische decor goed in al zijn subtiliteit. Door het kleurgebruik en de fijne soundtrack word je er als kijker helemaal in ondergedompeld, waardoor het op momenten een dromerige sfeer krijgt.

De uitwerking van het verhaal mist enkel net dat speciale om boven het gewone uit te stijgen. Het is dat Joaquin Phoenix als het ware een one-man show neerzet, ondanks zijn vlakke personage. Naast het feit dat Scarlett Johansson met haar zwoele stem een besturingssysteem volledig tot leven laat komen; qua uitvoering een onberispelijke prestatie. Hoe deze relatie tot stand komt, is in het begin leuk om te zien. Met name doordat er een vleugje eigenaardige humor aan toegevoegd wordt.

Jammer genoeg valt 'Her' op een gegeven ogenblik in herhaling. Het hele gebeuren wordt zo weemoedig gebracht dat het echt een sleur wordt om doorheen te komen. Dit resulteert zich in een hoop lange dialogen en zweverigheid. Hierdoor voelt het aan alsof er met het thema te weinig is gedaan, naast de durf om het rigoureus over een andere boeg te gooien.

Al met al vermakelijk te noemen door het uitgangspunt en het prima sfeertje. De film had alleen wel iets ingekort mogen worden, zodat er een betere focus op het geheel zou komen.

Dikke 3,0 sterren.

"I am Hercules!"

Vandaag in IMAX 3D met enigszins lage verwachtingen meegepakt, omdat de reviews over het algemeen negatief zijn. Maar ik moet zeggen dat het me reuze is meegevallen.

De 'realistische aanpak' waarmee de legende van Hercules gebracht wordt, is iets wat ik wel kan waarderen. Zeker de manier waarop er een loopje wordt genomen met de mythologie. Het - minieme - verhaaltje is dan ook vrij rechttoe-rechtaan zonder echte diepgang, maar het blijft onderhoudend genoeg. Tevens zit er een aardige plotwending in.

Met The Rock als protagonist zit je sowieso geramd; zijn fysieke voorkomen is indrukwekkend. Helaas is hij nog niet overtuigend genoeg in enkele serieuze dialogen, maar het is hem vergeven want de dikke actie maakt dat ruimschoots goed. Er zitten namelijk een aantal toffe veldslagen tussen waarin hij flink kan huishouden. Deze actiescènes zijn lekker over-the-top en zorgen ervoor dat je er als kijker helemaal in zit.

Daarnaast zijn de kameraden van Hercules een leuke toevoeging. Ze zijn stuk voor stuk prima gecast en hebben zo hun charme. Met name om de voorspellingen van Ian McShane's personage ging ik geregeld stuk. Wat dat betreft zit er zo toch nog een stukje humor in de film verwerkt, waardoor het niet te serieus blijft.

Al met al best vermakelijk, ondanks het simpele plot. Als het waar is dat er nog meer delen komen, dan juich ik dat van harte toe. The Rock is gewoon een baas in dergelijke films en daar zie ik graag meer van.

3,0 Sterren.

How you like me now?

Vermakelijke comedy met Kevin James en consorten. De fijne cast maakt veel goed.

Met name van Bas Rutten - die zelf ook een bekende MMA vechter was - heb ik erg genoten. Hij kwam steeds met de meest hilarische dingen aanzetten.

Verder steken de MMA gevechten goed in elkaar, dit moet natuurlijk wel omdat de film rond MMA draait. Een sterke toevoeging is dat de UFC (de grootste MMA promotie ter wereld) haar medewerking heeft verleend aan deze film, zo zie je dan ook de commentators (Joe Rogan & Mike Goldberg), presentator (Bruce Buffer), de vechters (o.a. Krzysztof Soszynski) enz.

Met name het laatste gevecht was echt sterk gedaan met de juiste technieken, mooi om te zien.

Een paar kleine minpuntjes zijn er wel, zo is de film hier en daar aan de kleffe kant en duurt het net iets te lang.

Daarnaast deed de film me ietwat aan Warrior (2011) denken, wel een aanrader als je meer van het serieuzere werk houdt.

Maar al met al is dit een zeer vermakelijke feel good comedy.

3,5 Sterren.

"She wasn't altogether there at the end."

Tegenwoordig lijkt men aan elke nieuwe horror het predicaat van engste film ooit mee te moeten geven. Deze titel ontkomt daar helaas ook niet aan, wat bij sommigen wellicht verkeerde verwachtingen kan scheppen.

Je volgt hier een gezin dat het hoofd moet bieden aan de dood van hun grootmoeder; ieder gaat er op zijn eigen manier mee om. Dit blijkt slechts het startschot te zijn van een hoop rampspoed die ze te wachten staat. Naast het persoonlijk drama rondom het rouwproces, wordt er gezinspeeld op verscheidene gedachtes. Hierdoor weet je nooit goed wat je daadwerkelijk te wachten staat.

In de eerste shot wordt er een gedetailleerd diorama van een slaapkamer getoond waar langzaam op ingezoomd wordt en overgaat naar de realiteit. Het zegt veel over het verloop van 'Hereditary', gezien Ari Aster je het gevoel geeft dat de personages enkel als speelstukken dienen in een onheilspellend schaakspel. De grip op de realiteit vervaagt langzamerhand en maakt plaats voor waanzin.

De grens tussen het verklaar- en onverklaarbare wordt namelijk steeds dunner. Op deze wijze word je als kijker naargelang ondergedompeld in een tragedie die alsmaar intenser wordt. Gesteund door het sterke acteerwerk (Toni Collette en Alex Wolff, wauw!) en de pulserende score wordt er toegewerkt naar een zinderende climax. Hoewel het toch zonde blijft dat Aster te veel prijsgeeft, waardoor er maar weinig te raden overblijft.

Al met al een intrigerende slow burn horror die zo zijn gestoorde momenten heeft. Aster is zeker een regisseur om in de gaten te houden.

3,5 Sterren.

Erg vermakelijke film met een vleugje drama erin verwerkt die me af en toe aan het Japanse Bijita Q deed denken.

Hesher is een erg luidruchtige, onbehouwen personage en toch ontwikkel je een zwak voor hem gedurende de film. Erg sterke rol van Levitt.

Ook Portman mocht er zijn in een totaal andere rol die ik van haar gewend ben.

De film had misschien iets dieper kunnen gaan qua verhaal, maar zo 'rauw' als het nu is daar kan ik ook best mee leven. Beetje net zoals de personage Hesher zelf eigenlijk.

3,5 Sterren.

Vermakelijke documentaire en zeker niks mis met de (korte) duur.
Blijft toch interessant om de vele pogingen te zien die Bill doet om het wereldrecord te verbreken, dat alsmaar verstoord wordt door een haperende machine ondanks dat 'ie meerdere keren gerepareerd is.
Alleen een beetje jammer dat het abrupt eindigt.
Er zit trouwens wel een goede soundtrack onder.

3,5 Sterren.

"There are, like people or something living in those hills."

Het origineel heb ik niet gezien, maar deze remake schijnt veel beter te zijn.

Je volgt hier een Amerikaanse familie die met een camper door de woestijn rijdt op weg naar Californië. Eenmaal aangekomen bij een onheilspellend tankstation geeft de pompbediende hen een sluipweggetje als advies mee. Dit is natuurlijk vragen om problemen, want binnen de kortste keren krijgen ze panne en worden geterroriseerd door gemuteerde kannibalen.

Het gezinnetje zelf is niet bijster interessant, maar de onderlinge verhoudingen worden wel prima weergeven. Ieder heeft zo zijn rolletje en het is leuk om een jonge Emilie de Ravin te zien. De sfeer zit er ook gelijk goed in. De hete woestijn biedt bovendien een aantal opmerkelijke verrassingen.

Als je bekend bent met het werk van Alexandre Aja, dan weet je dat hij niet neerkijkt op een druppeltje bloed meer of minder. Wat dat betreft zit je als liefhebber gebeiteld bij deze remake. De film is lekker smerig van opzet en de kills gaan gepaard met de nodige gore. Op momenten lijkt men zelfs over het randje te gaan, heerlijk!

Al met al is 'The Hills Have Eyes' een enorm toffe horror. Zoiets zul je tegenwoordig niet zo snel meer zien. Overigens heb ik de Unrated versie gezien waarin ten opzichte van de originele cut weinig tot geen materiaal is weggesneden.

3,5 Sterren.

Van wat ik allemaal gehoord had van deze film, dacht ik echt dat het een kansloze film zou zijn gebaseerd op de game. Dat is maar ten dele waar. Eerlijk gezegd vond ik het wel een vermakelijke film.

Die Olyphant vind ik erg goed gecast als 47 en zijn stem deed me ook erg aan die van 47 denken. Verder wordt hier door de mensen ook gezegd dat 47 te menselijk wordt neergezet, dat klopt voor een gedeelte wel, maar in de game reeks wordt hij zelf ook menselijker. Zie Hitman 2 Silent Assassin.

Verhaal was best wel vaag eerlijk gezegd. Ik had eigenlijk gehoopt dat ze dieper zouden ingaan op 47's afkomst. Je zag wel wat flash backs, maar dat was het dan ook en over de organisatie waar hij voor werkt wordt ook nauwelijks uitgeweid.

Maar goed je ziet verder wel wat bekende settings uit het spel zelf voorbij komen zoals Sint Petersburg enz. Dat vond ik wel goed gedaan en ook de knipoog naar de game zelf als je in het begin 47 door de hotelraam ziet gaan dan zie je 2 kinderen Hitman spelen.

Dat met Nika was op zich wel lachen, het deed me zelf aan die ene prostituee denken genaamd: Lei Ling.

Verder was de actie zelf wel goed in beeld gebracht met de herkenbare wapens: uiteraard de Ballers en nog wat anders guns.

Al met al toch 3, 5 sterren waard, omdat het me toch wel heeft kunnen vermaken.

"Tell me how to make an agent."

Zelf ben ik een groot fan van de gelijknamige gamereeks, maar met een verfilming lijkt het niet te lukken getuige deze reboot.

Het opmerkelijke is dat schrijver Skip Woods - die eveneens verantwoordelijk is voor het origineel - wederom van de partij is om een inspiratieloze bijdrage af te leveren. Qua narratief hoef je hier niet veel van te verwachten; het is het origine verhaal van de protagonist met een kleine twist eraan. Het is gewoonweg bedroevend te noemen hoe dit is uitgewerkt.

Als kijker krijg je namelijk een uitgekauwd kat-en-muisspel voorgeschoteld, ondersteund door slappe dialogen en bovenal te veel uitleg. Het is alsof elk personage zijn handelingen van uitgebreid commentaar moet voorzien, terwijl het overduidelijk is wat zich afspeelt. Vanaf het begin zorgt dit al voor een lichte irritatie. Gelukkig schuilt er in Rupert Friend een aardige huurmoordenaar die op zijn sterkst is als hij zwijgt.

Het is dan ook hoofdzakelijk wachten tot 'Hitman: Agent 47' met dikke actiescènes op de proppen komt. Deze worden redelijk goed in beeld gebracht, hoewel bepaalde clichés als het overmatig gebruik van slow motion ingeperkt hadden kunnen worden. Daarbij wordt de actie voor de verandering eens vrij grafisch getoond. Overigens kan ik een aantal subtiele verwijzingen naar de game wel waarderen.

Al met al een te verwaarlozen reboot die niets nieuws brengt. Je bent beter af bij Hitman (2007), die film heeft tenminste nog een bepaalde visie.

1,5 Sterren.

"Prepared for that assault, motherfucker?"

Nadat er vorig jaar een filmpje online ging van een Porsche die een Smart in het water rijdt, keek ik met interesse uit naar deze film.

'The Hitman's Bodyguard' geeft me weer het gevoel van die ouderwetse no-nonsense actiefilms waarin het plot achterwege wordt gelaten en het plezier voorop staat. Ditmaal in de vorm van een bodyguard die een huurmoordenaar tegen vele aanslagen moet beschermen, zodat hij kan getuigen om een moordlustige dictator in de cel te krijgen.

Er volgt een hectische road trip gevuld met de nodige actie en humor. Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson vormen twee uitstekende tegenpolen die elkaar niet kunnen uitstaan, maar tegen wil en dank moeten samenwerken. De chemie tussen deze twee is duidelijk te zien, getuige de vele grappige dialogen gevuld met heerlijke scheldkanonnades, zoals alleen Jackson dat ten tonele kan brengen.

De speelduur van bijna twee uur is eigenlijk iets te lang voor een dergelijk gegeven, maar door de snelle pacing blijft het geheel vermaken. Met name de over-the-top actiescènes - die goed gedoseerd zijn - springen eruit. Er zitten een aantal spectaculaire momenten tussen tegen het Nederlandse decor die sterk uitgevoerd zijn; in het bijzonder een halsbrekende achtervolging op de grachten en in nauwe straten.

Al met al een prima actiefilm waarvan er wel meer gemaakt mogen worden. Hopelijk komt er een vervolg.

Dikke 3,0 sterren.

"Oh, we are definitely gonna screw this up."

Op voorhand had ik de verwachtingen bewust laag gehouden, maar dit is mij nog best meegevallen.

In dit vervolg moeten bodyguard Michael en huurmoordenaar Darius weer gedwongen met elkaar samenwerken om één of andere bedreiging op Europa te verijdelen. Sonia, de vrouw van Darius speelt ditmaal een grotere rol. En zo gaan ze van hot naar her.

Het verhaal is werkelijk all over the place. Op momenten lijkt het zelfs alsof ze dingen ter plekke hebben verzonnen. Dit is ook te merken aan de rollen van Frank Grillo die een Amerikaans geheim agent speelt en Antonio Banderas die komt opdraven als een Griekse bad guy. Het raakt eigenlijk kant noch wal. Als kijker is het wijs om hier niet te veel aandacht aan te besteden.

De mix tussen harde actie en grove humor is iets minder geslaagd. Dit komt voornamelijk door de grotere inbreng van Salma Hayek; ze moet het meer van haar borsten hebben dan haar komische timing. In eerste instantie is het nog leuk, maar naargelang gaat het enigszins irriteren. Gelukkig maakt de actie veel goed en het gekibbel tussen Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson blijft lachen.

Al met al is 'Hitman's Wife's Bodyguard' een aardig tussendoortje dat net voldoende vermaakt.

Kleine 3,0 sterren.

Slipjesman...

Bij de titel dacht ik in eerste instantie aan geanimeerde porno, maar deze film dekt de lading weer op een erg opmerkelijke manier.

Sowieso is het gegeven van een student die d.m.v. een damesslipje transformeert tot een superheld, goed gevonden. De eerste keer dat je Kyosuke zo in vol ornaat ziet, is het wel even schrikken hoe weinig hij aanheeft. Maar door de idioterie raak je er als kijker vrij snel aan gewend. Qua verloop gebeurt er verder weinig bijzonder en is het overduidelijk dat het geheel erop gericht is om zo veel mogelijk ongein in beeld te brengen.

'Hentai Kamen' zit dan ook vol met de nodige gestoorde situaties en bad guys. In ieder geval is de moveset van de perverse superheld eigenaardig te noemen; deze is met name gericht op 'kruisaanvallen'. Dit levert een aantal leuke, overdreven gevechten op.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben. Alleen jammer dat het soms wat goedkoop oogt, maar dat heeft toch zijn charme. Tevens had het wat betreft de speelduur iets korter gemogen om de explosiviteit te behouden.

3,0 Sterren.

Gisteren in de bios gezien en op zich wel een vermakelijke film met mooie special effects en goede actie. Alleen wat is deze film langdradig zeg, ik vroeg me soms echt af wanneer het afgelopen was. De film had gerust een uur ingekort kunnen worden.
Er wordt gewoon teveel onnodig de tijd genomen om het (voorspelbare) verhaal te vertellen.

Daarnaast ergerde ik me aan het Disney-niveau, het was soms gewoon veel te vrolijk allemaal. Boosaardige Orcs die grappen en grollen met elkaar uit halen, Radagast enz.. Ik had het allemaal veel liever donkerder gezien, nu is het gewoon te familievriendelijk gemaakt.

Gelukkig gaat het in het laatste uur wel aardig los, met name als ze dan in de grotten beland zijn en - voor mij persoonlijk toch wel het hoogtepunt van de film - de ontmoeting van Bilbo met Smeágol. Ik blijf Smeágol een intrigerend personage vinden en ik was echt blij om hem weer te zien.

De dwergen vond ik trouwens best slecht uitgewerkt, ze zagen er best nep uit en hebben totaal geen persoonlijkheid, op Bombur na die van eten houdt en een andere dwerg die blijkbaar goed is met de pijl en boog.

3,5 Sterren.

"You gave a promise."

De voorgaande delen vond ik niet echt denderend, maar net genoeg om te vermaken. De verwachting was dat het zich zou culmineren in een groots slot, helaas valt dat vies tegen.

Met The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) en The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) ben je als kijker de hele tijd aan het wachten op de confrontatie met Smaug. Dit vervolg pakt het verder op, maar je komt wel erg bedrogen uit. Het gevecht met Smaug is namelijk slechts een futiliteit die in een klein kwartier afgerond wordt. Om daar nu twee jaar op te wachten...

De film vervalt vervolgens in ellenlange dialogen met personages waar je nooit een binding mee krijgt en ondertussen hobbelt Bilbo Baggins er vrolijk tussendoor. Hoofdschuddend en zuchtend moest ik het allemaal aanzien. Met name de geforceerde poging om 'comic relief' te creëren in de vorm van het personage Alfrid is helemaal tenenkrommend. Wat dat betreft is te merken dat deze franchise het kinderachtige nooit ofte nimmer ontstijgt.

Eenmaal aangekomen bij de - beloofde - veldslag tussen vijf legers wordt het niveau er niet beter op. Weliswaar zitten er een aantal toffe scènes tussen, maar dat is enkel zo in de één-op-één gevechten. Nergens kreeg ik het gevoel in een grootse oorlog te zijn beland. Visueel voelt het dan ook gewoonweg hol aan; generieke legers en een clichématige/brave afwerking. Het resulteert zich in een vermoeiend geheel dat maar niet wil boeien.

Al met al een zwaar teleurstellend vervolg om de trilogie mee af te sluiten. De keuze om een dun boekje uit te smeren over drie films van bijna drie uur heeft overduidelijk verkeerd uitgepakt. Wel kan ik de link waarderen die Peter Jackson tussen deze franchise en 'The Lord of the Rings' legt. Jammer genoeg weet deze melkkoe nergens de epische proporties daarvan aan te nemen.

2,5 Sterren.

"Well, thief! Where are you?"

Vanochtend met een enigszins positieve stemming in Imax 3D meegepakt, omdat het merendeel van de gebruikers er zo lovend over is. Helaas was daar niks van te merken toen ik de film zag.

Qua verhaal is het gelukkig wel minder kinderachtig te noemen en neigt het zelfs iets naar het duistere. De pacing is dan ook vlotter met letterlijk een paar goede actiescènes (de scène met de tonnen kwam goed uit de verf). Alleen is het jammer dat The Desolation of Smaug na een aardig begin goed inzakt en het langdradige om de hoek komt kijken. Hierdoor voelen de meeste scènes te langgerekt aan en verslapt de aandacht.

De focus wordt in dit deel meer verlegd naar het personage van Richard Armitage, maar ik vind dat hij te weinig flair heeft om constant in de 'spotlight' te staan. Daarentegen is de toevoeging van Legolas en met name Tauriel (Evangeline Lilly blijft nice) geslaagd. Sowieso tillen de elven de actiescènes naar een hoger niveau.

Een minpunt is de tegenvallende CGI, ik had het eigenlijk veel mooier verwacht. Maar in plaats daarvan ziet het er op momenten ietwat ongeïnspireerd en lelijk uit. De Orcs en spinnen zijn erg matig weergegeven. Om vooral Smaug niet te vergeten; wat een imposant voorkomen had moeten worden, zag er maar slapjes uit. Al heeft het er denk ik wel mee te maken dat de confrontatie gewoonweg niet boeiend genoeg was.

Al met al een aardig vervolg, maar niet het geroemde vervolg waar ik op gehoopt had. Het zal wel met mij te maken hebben, maar ik snap de hype rondom The Hobbit echt niet. Een dun boekje - wat prima in één film past - uitmelken tot drie films van ruim drie uur, gaat er bij mij niet in.

Kleine 3,0 sterren.

Heerlijke pulpfilm met een geweldige rol van Rutger Hauer als zwerver.

Erg mooi om te zien hoe er zo een jaren 80 stijl erover heen is gegoten. Als deze film in de jaren 80 zou zijn uitgekomen had ik het ook wel geloofd.

Verder lekker veel over-the-top gore en martelingen, top.

3,5 Sterren.

De film heeft veel weg van Dalkomhan Insaeng (2005), zelfs het film noir aspect lijkt overeen te komen.

Qua verhaal komt het dan ook erg clichématig over zonder echt grote verrassingen. Ik had hier meer van verwacht, zeker nadat de film met een dikke actiescène was begonnen. Het te verwaarlozen middenstuk moet je enigszins voor lief nemen, voor het weer goed losgaat. Aan Ji-sub So ligt het niet, hij zet de protagonist gedegen neer en draagt de film prima.

Gelukkig zijn de actiescènes echt geweldig te noemen. Met name het camerawerk hierbij is erg geslaagd. De manier waarop de camera met de kogels en neergelegde bad guys op momenten meevliegt, zorgde ervoor dat ik als kijker helemaal erin zat. Van de shootout tegen het einde genoot ik met volle teugen.

Al met al een onderhoudende film die best de moeite waard is om eens te zien, ondanks dat het niet veel nieuws brengt in dit genre.

3,0 Sterren.

"You can't even dream a whole dream, can you?"

Ergens is het zonde dat deze film pas na december een release in de bios heeft gekregen, maar aan de andere kant is het wel aangenaam om in deze tijd zo een warme film te mogen zien.

Alexander Payne presenteert hier een opmerkelijk kerstverhaal gesitueerd in de jaren '70. Hiervoor volgen we een nukkige geschiedenisdocent op een kostschool die verantwoordelijk wordt gesteld om toezicht te houden op een aantal overblijvers. Uiteindelijk blijft hij alleen over met de rouwende kokkin Mary en druktemaker Angus, waardoor ze op elkaar zijn aangewezen en samen er het beste van moeten maken.

Op deze wijze vormen de drie uiteenlopende personages - of eigenlijk verloren zielen - een bijzondere band met elkaar. Als kijker is het fijn om te zien hoe de drie langzaamaan naar elkaar toegroeien en zichzelf stukje bij beetje emotioneel blootgeven. Dit gaat gepaard met de nodige gevatte dialogen en levenslessen; zonder meer een mooie dynamiek. De sterk spelende cast zorgt er bovendien voor dat je er helemaal in zit.

Ergens zou je verwachten dat dit een zoetsappige kerstfilm zou worden. Echter hanteert Payne een vrij realistische aanpak met voldoende ruimte voor nuance, ondanks wellicht een aantal clichés. Dit levert een enorm sfeervolle en intieme film op die rustig voortkabbelt. De heerlijke soundtrack maakt het helemaal af.

Al met al is 'The Holdovers' een hartverwarmende kerstfilm te noemen. Zo zie je maar dat er vanuit onverwachtse hoek toch hoop en menselijkheid is te vinden.

Dikke 3,5 sterren.