Opinions

"Obvio."

Een passende weerspiegeling van de huidige situatie.

Het concept van een verticale gevangenis waar elke dag een uitgebreid feestmaal langs alle verdiepingen gaat, is buitengewoon intrigerend te noemen. In principe is er genoeg voor iedereen, maar door de gulzigheid van de bovenste etages blijft er weinig meer over voor de rest. De opzet doet denken aan een kruising tussen 'Cube' en 'Snowpiercer'.

De sociale allegorie is overduidelijk te zien. Desondanks blijft het mysterie over het geheel sterk aanwezig. Als kijker blijf je je dan ook afvragen waar Goreng terechtkomt en of hij degene is die daadwerkelijk de ban kan breken. Overgoten door een hoop narigheid en verontrustende momenten word je zeker niet ontzien.

Men gaat helaas nooit in op de motivatie van de hoofdpersoon; de beste man ontpopt zich opeens tot een barmhartige Samaritaan. Daarbij valt de film tijdens het middenstuk enigszins stil. Wat dat betreft had er wellicht iets meer duiding gegeven kunnen worden aan de context van de gevangenis. Het resultaat is dat het slot voor mij als een anticlimax aanvoelt.

Al met al is 'El Hoyo' een degelijke Sci-Fi, maar het had allemaal net iets strakker gemogen om naar een hoger niveau te gaan.

Dikke 3,0 sterren.

Style over substance...

Visueel een pracht van een film, maar dat is het dan ook wel.

Qua verhaal gaat het gewoon nergens naartoe en is simpelweg te langdradig.
Ik had misschien nog een grote plottwist verwacht tegen het einde aan. En eigenlijk gaat de film helemaal niet over Hugo, maar over Georges Méliès.

Verder veel te kinderlijk en goedkoop scoren met de filmgeschiedenis. Waar anderen het kunnen zien als een ode aan de film, vond ik het persoonlijk maar niks.

Het acteerwerk is ook zeer vervelend te noemen. Asa Butterfield is maar een irritant ventje en hij trilt de hele tijd alsof hij het koud heeft. Chloë Grace Moretz kijkt alsmaar de hele tijd vol verbazing terwijl er gewoon niks spectaculairs in beeld gebeurt. De rol van Sacha Baron Cohen had gewoon geschrapt kunnen worden, totaal niks grappigs aan.
De enige die het wel goed doet is Ben Kingsley gelukkig.

Oh, ja en dan nog het meest merkwaardigste. De gehele film speelt zich af in Parijs, maar geen enkel personage dat Frans spreekt...

2,0 Sterren.

Op zich wel een geinig filmpje moet ik zeggen, ik moest erg vaak onbedoeld lachen.
Vooral om die Japanse gast en al helemaal als hij z'n ontlasting kwijt moet.
Laser zet zijn rol als gestoorde chirurg echt goed neer.

Alleen wel een beetje jammer van de gore of beter gezegd de afwezigheid ervan, nu werd alles vrij subtiel in beeld gebracht.

2,5 Sterren.

Iets minder dan deel één. Deze film moet het dan ook meer van de gore hebben (gelukkig) en met de uncut versie zit er zeker meer dan genoeg in o.a.: masturberen met schuurpapier, een vrouw anaal(?) verkrachten met prikkeldraad, het babyhoofdje dat platgetrapt wordt door het gaspedaal enz.
Die Harvey is trouwens wel uitstekend gecast als de zwijgzame Martin met een vergaande obsessie voor de eerste film.

Alleen jammer dat het op het eind zo snel afgeraffeld wordt, Martin heeft de kunde niet om de mensen aan elkaar te opereren dus niet hij ze maar bij elkaar...

2,0 Sterren.

"I am a crippled baby, pooping in my diaper."

Tegen beter weten in gekeken, omdat dergelijke concepten me wel aanspreken. Helaas is het erg pover te noemen. Opzichtige zet trouwens om op de poster te zetten dat dit een 'waardige opvolger' is van Batoru Rowaiaru (2000), aangezien dit wanproduct daar niet bij in de buurt komt.

Op zich begint het nog wel aardig met de introductie van enkele hoofdfiguren en door wat achtergrondverhaal hierbij te geven. Al snap ik niet waarom er moeite is genomen om dat ene meisje uit te lichten als ze toch één van de eerste slachtoffers wordt.

Eenmaal aangekomen bij de 'race' zelf, gebeurt er nog geen eens zo veel. De regels zijn stompzinnig en de repetitieve kills zijn saai; alsmaar het hoofd dat ontploft. Wat dat betreft is de spanning dan ook ver te zoeken. Het acteerwerk is lachwekkend slecht, alleen het personage van Eddie McGee komt nog enigszins 'goed' over. De overige personages zijn ronduit irritant en voegen vrij weinig toe, naast het feit dat ze volledig inwisselbaar zijn.

Al met al om te huilen. Het verbaast me dat 'The Human Race' zo een relatief hoge score heeft.

1,0 Sterren.

"Do I look like a good man?"

Uit een aantal berichten had ik al begrepen dat dit niet zomaar een lomp B-filmpje is waar Jason Statham in lijkt te grossieren. Gelukkig probeert Statham het met deze film meer in de serieuze kant op te zoeken en dat gaat 'm op zich niet verkeerd af, ik ben in positieve zin best verrast met het resultaat moet ik zeggen.

De film heeft op sommige momenten ietwat weg van een film noir, de incorporatie van de redelijke felle avondtaferelen kwam goed over. Qua drama en actie is er een prima balans gevonden; de harde (knok)actie wordt goed gedoseerd en er wordt ruim de tijd genomen om het verhaal te vertellen. Het voelt in ieder geval niet afgeraffeld aan, hierdoor komt er zelfs een beetje diepgang om de hoek kijken.

Alleen wordt er naar mijn mening niet een consistent hoog niveau vastgehouden. Op sommige momenten ging het me toch wel erg sloom, waar ik op andere momenten weer lekker in de film zat. Het verhaal voelde voor mij niet helemaal compleet aan, d.w.z. de emotie werd niet goed overgebracht en hiermee doel ik op zijn posttraumatische stressstoornis. Alleen in een paar scènes komt dit redelijk goed over, met name in de scène waarin hij denkt dat hij met een machinegeweer op kolibries in zijn huis aan het schieten is.

Al met al op zich wel interessant om eens gezien te hebben. Ondanks dat het niet helemaal geslaagd is, mag Statham van mij wel vaker opdraven in zulke serieuze films. De potentie heeft hij er wel voor.

3,0 Sterren.

Avonturen van een 100-jarige...

In eerste instantie was ik nog geen eens van plan om deze film mee te pakken in de bios. Het is dat een vriend me erop wees, aangezien hij het boek briljant vond. Dus dat schepte wel wat hoge verwachtingen, wellicht te hoog.

Nu ben ik niet bekend met het bronmateriaal, maar de film doet me het meest denken aan - het matige - Forrest Gump (1994). De vertelwijze komt hiermee overeen, omdat Allan in zijn levensverhaal zelf ook de meest grootse dingen heeft meegemaakt en een aantal opmerkelijke mensen heeft ontmoet. Wat mij betreft iets te gemakkelijk, maar met dergelijke films moet je eigenlijk met de stroom meegaan zonder verdere vragen te stellen.

Jammer genoeg wordt het ondanks een hoop dik aangezette situaties nergens echt memorabel en/of grappig; bij mij bleef het vaak bij een glimlach. De personages maken het er niet gemakkelijker op, omdat ze vrij plat worden neergezet. Daarnaast heb ik zo mijn bedenkingen bij de manier waarop het hoofdpersonage verantwoordelijk is voor wat doden zonder over de verdere consequenties na te denken. Hierdoor vond ik hem zelfs onsympathiek overkomen, terwijl het tegenovergestelde de bedoeling moet zijn, lijkt me.

Al met al kijkt het door enkele fijne momenten best aardig weg, maar het voelt aan alsof het als boekverfilming enigszins mislukt is.

Kleine 3,0 sterren.

Leuke Chan film om te zien. Verhaal stelt niet zoveel voor, maar de actie en de stunts van Chan zijn echt top.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Vrij saai filmpje, valt me nog mee dat ik niet in slaap ben gevallen...

Wordt nergens echt spannend, op enkele momenten na tegen het einde aan.
Verder kloppen er zoveel dingen niet voor een film die Hunger wordt genoemd. Nergens zie je de mensen honger lijden, ja op een paar momenten na als er twee mannen kakkerlakken eten. Maar ze zien er nog vrij levendig uit na al die dagen met name Jordan dan die al die dagen niks heeft gegeten en nog genoeg kracht heeft om iemand te vermoorden en de ladder op te klimmen...

1,0 Sterren.

Wok hei.

Vooraf had ik verwacht dat deze film meer op 'The Menu' zou lijken, maar dit pakt toch anders uit.

Hier volg je de jonge straatchef Aoy. Zij staat elke dag noedels te wokken in het familierestaurant. Op een dag wordt ze gescout door een medewerker van chef Paul. Ze gaat bij hem in de leer en door zijn strenge bewind ondervindt ze wat er allemaal bij komt kijken om daadwerkelijk succes te hebben.

Chef Paul houdt er een eigenzinnige verstandhouding op na ten opzichte van de hogere klasse. Dit gaat gepaard met een opzichtige boodschap rondom de hypocrisie en decadentie van de sociale elite. Je zou verwachten dat hier de nodige spanning in zou zitten, echter kent de film wat pacing issues en sommige subplots hadden gerust weggelaten mogen worden. Daarbij gaat de opgang van Aoy wel erg makkelijk.

De wijze waarop de bereiding van eten en de gecreëerde hype die daaromheen in beeld wordt gebracht, vond ik dan weer wel vermakelijk. Het ziet er enorm gestileerd uit en smaakt zeker naar meer. Des te jammer dat men veelal aan de vlakte blijft, hoewel het ergens ook iets ironisch heeft qua verkondigde boodschap.

Al met al is 'Hunger' een redelijk drama. Wat mij betreft mocht de speelduur wel ingekort worden en meer peper in het narratief zou niet misstaan hebben.

Kleine 3,0 sterren.

Afgelopen zondag in de bios gezien en op zich wel een redelijke vermakelijke film. Allereerst wil ik zeggen dat ik niet bekend ben met de boeken en die zullen ongetwijfeld ook wel beter zijn, want The Hunger Games is eigenlijk een vrij standaard filmpje dat nergens boven zichzelf uitstijgt.

Verder veel te braaf, ik had graag een paar goede kills willen zien. Als ik dat wil zien, zal ik toch moeten uitwijken naar Batoru Rowaiaru (2000) met enigszins hetzelfde concept.

En als ik eerlijk ben snap ik dan ook niet echt de hele hype eromheen...

Tot slot zijn er echt zoveel dingen die niet kloppen, zoals het personage van Harrelson dat van totaal ongeïnteresseerd in behulpzaam verandert en Katniss en Peeta vanuit het niets helpt.
Er wordt gezegd dat 30% doodgaat aan natuurlijke verschijnselen, maar dat wordt nauwelijks goed in beeld gebracht.
Het personage van Kravitz sloeg nergens op.
Ik snap niet echt wat er zo bijzonder is aan Katniss, wordt nergens duidelijk. Overigens zet haar Lawrence haar wel goed neer.

Laat ik maar stoppen, al ben ik wel lichtelijk benieuwd naar de volgende twee delen.

Kleine 3,0 sterren.

"I think these games are gonna be different."

Vanochtend met lichte tegenzin toch maar meegepakt in Imax en ik moet zeggen dat ik in positieve zin erg verrast ben.

Want wat een significant kwaliteitsverschil t.o.v. deel één is me dit toch te noemen zeg. Dat heeft voor een groot deel met de regie te maken, dit keer aan de hand van Francis Lawrence. De vele schokkerige beelden uit het eerste deel zijn weg en het oogt gewoon stukken beter.

Het is te merken dat het dit keer ernstiger van aard is en ik begrijp nu beter waarom er een revolutie in opkomst is. Het gebeuren rondom de onderdrukking van de districten komt beter naar voren. Bij het vorige deel leek het namelijk alleen om de 'spelen' te draaien - die overigens erg matig waren -, nu worden de beweegredenen beter uiteengezet. Er is ook echt iets daadwerkelijk in beweging gebracht, wat een opmaat is voor de volgende twee films. Tevens vind ik Jennifer Lawrence beter in haar rol zitten, ik had meer empathie voor Katniss.

Het enige minpunt blijf ik de tamme spelen zelf vinden. Van mij had het vele malen gewelddadiger en bloederiger gemogen à la Batoru Rowaiaru (2000), wiens concept ze enigszins gekopieerd hebben. Daarnaast komt het einde vrij abrupt; opeens verscheen er vanuit het niets een zwart beeld met alleen het logo en 'cue' de eindcredits. Het liet me ietwat gedesillusioneerd, doch hongerig naar meer achter.

Al met al een erg geslaagd vervolg in alle opzichten, wat ik niet verwacht had na het matige eerste deel. Ik ben om, ik kijk reikhalzend uit naar het volgende deel.

Dikke 3,5 sterren.

"If we burn, you burn with us!"

The Hunger Games (2012) vond ik niet boeiend, maar met The Hunger Games: Catching Fire (2013) werd mijn interesse weer gewekt, met als gevolg dat ik reikhalzend uitkeek naar dit vervolg. Helaas ben ik van een koude kermis thuisgekomen.

Dit deel laat de nasleep zien van de rebellie die in 'Catching Fire' op gang was gezet; zowat alle districten zijn platgebombardeerd en er is weinig hoop te bekennen. Dit leed wordt in beeld gebracht door een berg puin en lijken, maar het maakt geen indruk. Hierbij helpt een passief toekijkende Katniss niet.

'Mockingjay - Part 1' is dan ook duidelijk meer gericht op de politieke spelletjes die tot uiting komen in de vorm van propaganda ofwel 'Propo's', zoals ze hier genoemd worden. Hierdoor krijg je als kijker veelal te maken met een cameraploeg die een onbevangen Katniss moet vastleggen, desondanks komt het hele gebeuren enigszins gekunsteld over.

Het probleem is dat er helemaal geen ontwikkeling is te bespeuren. Daarvoor vertoont de protagoniste geen groei en zijn de overige - nieuwe - personages te verwaarlozen. Niets ten nadele van Jennifer Lawrence die haar rol weer met verve speelt, maar het resulteert zich in ellenlange dialogen die vrijwel nergens naartoe leiden. Bovendien weet men gewoonweg geen spanning te creëren, ondanks een paar aardige actiescènes.

Al met al wel oké, maar het is klaarblijkelijk te merken dat dit deel er enkel en alleen is om te cashen. Wat mij betreft kan je hier gerust een dik uur van uitknippen en deel twee er gelijk aan vastplakken. Nu is dit uitgelopen op een deceptie. Ik hoop van harte dat het afsluitende deel stukken beter wordt, want dit kan echt niet.

2,5 Sterren.

"I can't make another speech about it."

De grootste fan van deze reeks zal ik nooit worden en alle delen m.u.v. The Hunger Games: Catching Fire (2013) vind ik persoonlijk middelmatig. Gelukkig is dit een lichte verbetering t.o.v. 'Mockingjay - Part 1'.

Voorop gesteld is het volstrekt onnodig geweest om het slotstuk in tweeën op te splitsen, aangezien te merken is dat de toegevoegde waarde simpelweg te verwaarlozen is; het had allemaal makkelijk in één film gepast. Waar het vorige deel erop gericht is om als opmaat te dienen, wordt het er met dit afsluitende deel er niet echt beter op gemaakt.

Als kijker krijg je weer te maken met een langdradige opbouw, wat zich op momenten resulteert in een trage pacing. Hierdoor valt het cruciale vrijwel weg en is er niets te merken van de ernst die er zou moeten zijn bij een dergelijke opstand. Daarbovenop lijken de vele loze dialogen enkel te dienen als opvulling. Als geheel voelt 'Mockingjay - Part 2' dan ook erg onevenwichtig aan.

Daarentegen kan ik de actie, die veel te laat op gang komt, wel waarderen. Met de bestorming van het Capitool wordt er namelijk een soort van nieuwe spelen gecreëerd, wat voor verscheidene interessante omstandigheden zorgt. Dat er tussen het hele gebeuren nog een onderliggende boodschap is over machtspolitiek is mooi meegenomen.

Al met al een onderhoudende finale, maar voor mij had het beter uitgepakt als het slotstuk ineen was gevoegd. Overigens blijft Jennifer Lawrence over de gehele reeks een stabiele factor, waardoor het qua matigheid tot een minimum beperkt blijft.

3,0 Sterren.

"Sing your way out of this one."

Om acht jaar na dato nog met een prequel te komen, lijkt mij rijkelijk laat, ook al is het bronmateriaal zelf nog niet zo oud. Alsnog vraag ik mij af wie hier nog op zit te wachten.

In 'The Ballad of Songbirds and Snakes' gaan we 64 jaar terug in de tijd. Hiermee wordt er een oorsprongsverhaal gecreëerd rondom Coriolanus Snow. Hij wordt als mentor geselecteerd voor de tiende editie en denkt het tij te kunnen keren. In deze rol ontfermt hij zich over de jonge Lucy Gray, een arme muzikant uit District 12.

De film is opgesplitst in drie hoofdstukken waarin steeds een ander onderdeel wordt belicht. In eerste instantie begint het nog interessant, maar naargelang lijkt het alsof men zich in allerlei rare wendingen wurmt om enigszins boeiend te blijven. Het resultaat is dat het geheel enorm overvol en onevenwichtig is te noemen, vooral het laatste hoofdstuk wordt er zo doorheen gejaagd.

Het personage van Snow maakt een curieuze ontwikkeling door die vrij lastig is te plaatsen, hoewel Tom Blyth hem gedegen neerzet. Dan loopt Rachel Zegler als Gray er eigenlijk helemaal verloren bij; als kijker weet je alleen dat ze arm is en goed kan zingen... Laatstgenoemde word je helaas wel erg door de strot geduwd. Al die liedjes zijn too much. En de spelen zelf zijn niet eens zo denderend.

Al met al een matige en onnodige prequel. Wat mij betreft blijft het hierbij.

2,0 Sterren.

"Shit just got real."

Op voorhand had ik hier zo mijn bedenkingen bij, omdat 'What We Do in the Shadows' niet mijn ding is. Gelukkig slaat Taika Waititi met deze titel een andere richting in.

Waititi levert namelijk met 'Hunt for the Wilderpeople' een eigenaardige comedy af waar een probleemkind opgescheept zit met zijn pleegoom of is het andersom? Het zorgt voor een vermakelijke klopjacht op de twee geleid door een hoogst opmerkelijke sociale werker die geen kind wil achterlaten.

Hec en Ricky zijn twee tegenpolen van elkaar; Hec is een brombeer en Ricky waant zich te veel als een gangster. Een belangrijk punt hierbij is het aanstekelijke spel van zowel Sam Neill als Julian Dennison, waardoor de onderlinge chemie goed naar voren komt. De personages die zij portretteren hebben zo hun eigen gebreken, maar dat maakt ze juist zo sympathiek.

De humor is zonder twijfel spot on. Het varieert zich van droge grappen tot en met gestoorde situaties, maar de vele referenties zijn ook zeker de moeite waard. Wat dat betreft is het schrijfwerk echt top te noemen, getuige de geweldige dialogen. Daarnaast word je als kijker getrakteerd op oogstrelende beelden van het Nieuw-Zeelandse landschap, ondersteund door een heerlijke soundtrack.

Al met al een geslaagde feel-good comedy waar ik eindelijk eens hard om heb moeten lachen. Een erg leuke verrassing.

4,0 Sterren.

"What is this Avatarshit?"

Na alle heisa en uitstel had ik hier meer van verwacht.

Je ziet hier hoe twaalf mensen gedrogeerd en ontvoerd worden naar een afgelegen plek door de liberale elite. De bedoeling is om op deze groep te jagen voor de sport. Overgoten door een - wannabe - satirisch sausje gebeurt er vervolgens niets bijzonders.

Nochtans gaat de opening voortvarend van start. Er gebeurt van alles en op een vermakelijke wijze worden er slachtoffers gemaakt. Het is lekker absurd te noemen, alleen merk je al gauw dat de rek eruit is. 'The Hunt' schiet namelijk op meerdere vlakken tekort; het is niet grappig genoeg, de gore had beter gekund en het verhaaltje is te verwaarlozen.

Op een gegeven moment valt de film dan ook stil. Het is alsof men überhaupt geen sturing weet te geven aan het geheel. De onthullingen slaan dood, omdat je als kijker simpelweg niets geeft om deze personages. Daarbovenop zijn het sociaal commentaar en de verwijzingen naar 'Animal Farm' enorm geforceerd.

Al met al een vrij zwakke poging om maar te kunnen provoceren, maar ik denk niet dat iemand zich aangesproken zal voelen.

Kleine 2,0 sterren.

"I made him what he is, I can stop him."

Dit is een mislukte combinatie van The Fugitive (1993) en First Blood (1982).

Qua verhaal is het erg rommelig van opzet; de 'samenzwering' tegen Aaron Hallam wordt gewoonweg niet uitgewerkt en het blijft tot het einde onduidelijk. Naast het feit dat de vele plotgaten en continuïteitsfouten zich al gauw laten zien. Hierbij krijg je als kijker te maken met een ongemotiveerde Tommy Lee Jones en Benicio Del Toro kun je beschouwen als een miscast.

Dan zou je denken dat het met het kat-en-muisspel wel goed zit in 'The Hunted', helaas is dat ook spanningsloos te noemen. Weliswaar zitten er een aantal vermakelijke actiescènes tussen, maar door de slordige montage komt het niet helemaal over. Gelukkig zijn enkele locaties nog het aanzien waard.

Al met al een vrij inspiratieloze actiefilm om z.s.m. te vergeten.

Dikke 1,5 sterren.

"Did we just start a war?"

Deze titel had zo in de jaren '90 kunnen uitkomen.

Ditmaal mag Gerard Butler komen opdraven als kapitein van een duikboot, met als doel een verdwenen Amerikaanse onderzeeër te onderzoeken. Ondertussen is een team Navy SEALs bezig om de Russische president te redden van een militaire coup. Op deze wijze komen land en water op den duur bij elkaar.

Eigenlijk zou je 'Hunter Killer' kunnen zien als twee films, alleen worden deze nu op een erg vergezochte manier aan elkaar gebreid. Om het narratief maar voort te kunnen stuwen pompt men een hoop conflicten en clichés erin. Wat mij betreft had het hele gebeuren zich onder water mogen afspelen, gezien dit meer spannende momenten oplevert.

De actie zelf is onderhoudend genoeg. Met name de situatie aan boord van de duikboot komt het best uit de verf, mede door het dicht op de huid filmen; als kijker lijkt het net alsof je zelf aan boord bent. Het scheelt ook dat Butler - voor zijn doen - een iets ingetogener rol speelt. En dat terwijl Gary Oldman al schreeuwend verloren rondloopt, de ironie.

Al met al een redelijke actiefilm die er baat bij had gehad om de focus meer te leggen op de onderzeeër.

2,5 Sterren.

Al een halfjaar op m'n pc staan en nu pas gezien.

In het begin is de film overladen met vecht scènes, ik had toen echt zoiets van: "Is dit het nou?" Maar gelukkig begon daar het drama met het verlies van zijn vrouw en dochter en het zoeken naar zichzelf.

Verder zijn de vecht scènes echt goed gechoreografeerd en mooi in beeld gebracht. Met name het gevecht tegen Chin.

Op het laatst heb ik wel een traantje weggepinkt.

De beste Li film die ik heb gezien, 4, 5 sterren.

"This is not good."

Met een dergelijke titel zou je denken dat The Asylum hierachter zit, ware het niet dat dit project met serieuze bedoelingen is gemaakt.

Je krijgt hier te maken met criminelen die op het geniale idee zijn gekomen om tijdens een orkaan een vestiging van de Amerikaanse schatkist te beroven. Aan een meteoroloog en een agente is het om hen tegen te houden in al deze chaos. Het resultaat is een mengelmoes van films als: 'Die Hard', 'Hard Rain' en 'Twister'.

Op zich is het vergezochte uitgangspunt nog best vermakelijk. 'The Hurricane Heist' is namelijk gevuld met prima actie, waardoor er over het geheel altijd wel iets te beleven valt. Daarbij is de CGI in orde, hoewel het niet oogstrelend is, kan het er zeker mee door. Het is alleen jammer dat de film zich zo serieus neemt, terwijl je hier gerust een campy film à la 'Sharknado' van zou kunnen maken. Het zou zeker niet misplaatst zijn als er op een gegeven moment haaien in de orkaan te zien zouden zijn.

Toch is het verloop niet pakkend genoeg. Dit is vooral te merken als er wat gas teruggenomen wordt en de nietszeggende personages weer aan het woord zijn. De dialogen die er dan gebezigd worden zijn werkelijk te onzinnig voor woorden, zoals de reden waarom een pistool leeg is of van welk merk pindakaas en jam er gebruik gemaakt wordt. Zo erbarmelijk heb ik het als kijker al een tijdje niet meer meegemaakt. Je zou bijna denken dat je zelf ook een scriptschrijver zou kunnen worden.

Al met al een vrij matige bedoening die je gerust kan overslaan.

2,0 Sterren.

Op zich wel een indrukwekkende film. Ik had er alleen meer van verwacht vanwege al de Oscars die deze film heeft binnengehaald.

Het was met name veel van hetzelfde, van bom ontmanteling naar bom ontmanteling. Gelukkig waren er ook nog scènes als die in het woestijn waarin ze onder schot werden genomen.

Verder worden de karakters niet echt goed uitgediept. Je hebt James die op z'n gemak bommen onschadelijk maakt. Je weet wel dat hij een zoontje en een vrouw heeft, maar verder...
Sanburn die daar gewoon zit en Eldridge die bang is om elke dag dood te gaan.
Dat was het dan ook wel.

Gelukkig worden de beelden wel fraai in beeld gebracht.

3, 5 Sterren.

Redelijk filmpje, niet al te bijzonder leuk als tussendoortje.

Heeft ook flink leentjebuur gespeeld bij andere films uit dit genre.

Het wordt helaas nooit echt spannend op enkele scènes na.

2,5 Sterren.

"I can come in any time I want."

Absentia (2011) vond ik tegenvallen, maar met Oculus (2013) leek Mike Flanagan de juiste weg gevonden te hebben. Vandaar dat ik met redelijk hoge verwachtingen deze film inging.

Dit lijkt een typische 'home invasion flick' te zijn, alleen wel eentje met een twist; de protagoniste blijkt doofstom te zijn. Met een afgelegen locatie en een gemaskerde man met snode plannen, biedt dit mooie mogelijkheden die helaas niet ten volle worden benut door Flanagan.

Wat volgt is een psychologisch kat-en-muisspel waarin de bad guy - zich al gauw - bewust is van Maddie's handicap. Door op momenten te spelen met het geluid ervaar je als kijker een beetje hoe het is om in haar schoenen te staan. Daarbij wordt er slim gebruik gemaakt van verscheidene elektronische hulpmiddelen.

Het knappe is dat 'Hush' je voor geruime tijd geboeid kan houden, ondanks dat er nauwelijks dialoog in zit. De overtuigende gezichtsuitdrukkingen van Kate Siegel tijdens het noodlot van haar personage spreken namelijk boekdelen. Jammer genoeg wordt de film in de tweede helft te repetitief ten spijt van de snelle pacing en de minieme spanning. Tevens mist er een bepaalde daadkracht bij de moordenaar.

Al met al best een aardige thriller voor tussendoor, maar niets nieuws onder de zon voor de doorgewinterde horrorfan.

2,5 Sterren.

"Look, there's nothing I can really say to make sense of what went down."

Om eerlijk te zijn heb ik helemaal niets met films waarin een vrouwelijke cast centraal staat, maar dit viel mij eigenlijk nog best mee.

Voormalige strippers die tijdens de financiële crisis beurshandelaren drogeren en hun geld aftroggelen, klinkt als een leuk uitgangspunt. In de vorm van veteraan Ramona wordt nieuwkomer Destiny in dit wereldje geïntroduceerd. Zoals verwacht kun je het verloop van tevoren wel raden.

De eerste akte waarin het reilen en zeilen wordt weergegeven, is duidelijk het sterkst. Dit levert een aantal sfeervolle momenten op. Jammer genoeg speelt de vertelvorm 'Hustlers' te parten. Op den duur is te merken dat het geheel stuurloos, repetitief en langdradig wordt. Logischerwijs haalt dit de angel eruit, zonde. De running gag met de kotsende stripper had eveneens weggelaten kunnen worden.

Met Jennifer Lopez heb ik vrij weinig. Derhalve had ik verwacht dat zij juist het zwakste onderdeel van deze film zou vormen, echter zet ze - tot mijn verbazing - een verrassend goede rol neer. Het is dan ook een gemiste kans dat er nauwelijks wordt ingegaan op haar personage, alleen over de motieven van Destiny kom je nog enigszins wat te weten. Men had gerust iets dieper mogen gaan.

Al met al een redelijk drama dat het voornamelijk moet hebben van het optreden van Lopez. Overigens is de cameo van Usher een welkome verrassing.

3,0 Sterren.