Opinions

Edgar Wright heeft zich uitgeleefd met montagetrucjes, geluidseffectjes en... eigenlijk elk ander effectje dat je je maar in kunt denken. En Mary Elizabeth Winstead. Het levert een propvolle film op die de ene grap na de andere op je afvuurt en nog vaak raakschiet ook: Scott Pilgrim vs. The World is topvermaak en belangrijker nog: Mary Elizabeth Winstead. Het is de vraag waar het misgaat, en die vraag is moeilijk te beantwoorden, want er schiet me geen enkele reden te binnen waarom ik deze film uiteindelijk maar 3,5* toeken; waarschijnlijk is het aan het eind van de dag gewoon 'niet helemaal mijn ding', om er maar eens een verschrikkelijke term tegenaan te gooien. Ik ben geneigd het te wijten aan Michael Cera - die lang niet zo cool is als ik en er toch maar mooi met Mary Elizabeth Winstead vandoor gaat (grmbl!) -, maar dat zou onterecht zijn: hij is namelijk behoorlijk grappig in deze film (die muts!). Het zal eraan liggen dat ik mijn videogamefase al een behoorlijke tijd ontgroeit ben; gelukkig breekt nu de Mary Elizabeth Winsteadfase aan.

3,5*

Mijn zusje zei dat ik deze film al eens gezien had, en na een halfuur in de film te zitten bleek ze nog gelijk te hebben ook. Probleem van The Sentinel is dan ook niet zozeer dat de film iets fout doet, maar eerder dat de film niet echt iets goeds doet. Het is op elk vlak standaard en op zich redelijk spannend op bepaalde momenten, maar ik weet al dat ik 'm morgen vergeten ben, deze film - ik heb het immers eerder meegemaakt. Leuk om een avondje te kijken, in ieder geval, ondanks de vele tekortkomingen, waaronder het haar van de First Lady (d'oh!). Normaliter zou ik voor een standaardprul als dit een 2,5* geven, maar er gaat een halfje vanaf vanwege het feit dat ik 'm al eens gezien had en er níets is blijven hangen.

2,0*

Na een geweldige eerste drie kwartier zakt deze film volledig in elkaar. Niet dat de laatste helft zoveel slechter is dan de eerste, maar vooral omdat het zoveel van hetzelfde is. Wéér een handgevecht dat wéér te lang duurt en wéér eigenlijk wat te onrealistisch is voor dit uitgangspunt (serieus, kent iederéén tegenwoordig kung fu?!). Jammer, want het begin is retespannend en lekker bruut: een actiefilm zoals het hoort... totdat de inspiratie blijkbaar op was.

Ontzettend knappe film over een man die zo erg bezig is oplossingen voor zijn problemen te zoeken, dat hij niet meer beseft hoe erg hij het eigenlijk heeft getroffen. Een zwaar onderwerp van de Coens, maar met zoveel humor en intelligentie en inzicht in de menselijke omgangsvormen gebracht dat het een heerlijke rit wordt die op sommige punten zo herkenbaar (of pijnlijk) is dat je er wel om móet lachen. Vooral de gesprekken met de rabbijnen zijn geestig en memorabel geschreven (het gesprek over de tanden van goj ) en illustreren op perfecte wijze dat antwoorden niet bestaan: iedereen moet het maar voor zichzelf uitzoeken. Niet noodzakelijkerwijs de meest optimistische boodschap, maar het is dan ook het donkere randje dat deze film zo goed maakt. Het einde is perfect en sluit hier ook naadloos op aan. Beste film van de Coens tot nu toe.

4,5*

Ik had een film over geesten verwacht, maar dat viel tegen: Anderson speelt met je geest gedurende de hele film en gooit er op het eind toch een andere, zij het chaotisch gebrachte, twist tegenaan. Geen meestertwist, het moet gezegd worden, maar dat is niet zo heel erg: de rest van de film was mijns inziens spannend genoeg om dat minpuntje op te vangen. Neem nou die scène waarin Hank midden in de nacht teruggaat naar dat ziekenhuis - een fantastisch enge locatie overigens! - om zijn gevonden geld op te halen: het is cliché, ja, maar ik zat op het puntje van mijn stoel; des te jammer van de matige afwikkeling van die scène dan ook. Want daar schort het bij Session 9 nogal eens aan: goede montage. Het camerawerk komt er niet altijd even goed door uit de verf en dat is jammer, want het camerawerk is lang niet slecht. Hetzelfde geldt voor het sounddesign en de karakterontwikkeling. De film wordt naar beneden gehaald door enkele kleine maar storende minpuntjes, waaronder dus die slechte montage en ook het chaotische verhaal. Desondanks toonde Anderson zeker wel talent te hebben met deze film: het is des te spijtiger dat het bij deze en geen enkele andere film die ik van hem heb gezien er helemaal uit is gekomen.

3,0*

Ik zei halverwege de film nog: "Als 'ie z'n hart maar niet weg gaat geven aan haar... dat zou nergens op slaan. Weinig subtiele symboliek ook." En wat blijkt...
Seven Pounds eindigt dan ook véél te sentimenteel om indruk te kunnen maken; het schiet gewoon, zoals wel meer Hollywooddrama's, door naar het belachelijke. De rest van de film is minder slecht, maar het geforceerde mysterie dat het eerste uur kenmerkt, werkt gewoonweg niet: er worden teveel puzzelstukjes gegeven, waardoor de oplettende kijker het verhaal algauw doorheeft. Behoorlijk pervers uitgangspunt ook: jarenlang mensen in de gaten houden (om van het treiteren maar te zwijgen) om te kijken of ze "goed" zijn en daarna zelfmoord plegen om je organen aan hen af te staan. Tja, en dat moet dan voor tranentrekkend "mooi" doorgaan.

2,0*

De ultieme film om met je vriendinnetje op Valentijnsdag te gaan bekijken. Voorwaarde is wel dat je vriendinnetje van ontzettend goede dramafilms houdt met fenomenaal acteerwerk - Fassbender spat werkelijk van het scherm af, en het enige wat hij daarvoor nodig heeft is een getergde blik - en het prachtigste camerawerk dat je in lange tijd hebt gezien. Shame is op zijn best in McQueens lange shots - Fassbender die door de straten van New York rent, Fassbender op date, Fassbender die geen erectie weet te krijgen, Fassbender die zijn zusje voor de tv de deur wijst -, maar de rest van de tijd valt er meer dan te genieten (op een wrange manier, dat wel) van de complexe karakters. Shame gaat over een iemand die tegelijkertijd sympathiek en onsympathiek is, tegelijkertijd menselijk en onmenselijk, tegelijkertijd een viespeuk en gewoon een heel zielige man. De film is niet zo kil en ongemakkelijk als ik van tevoren had verwacht, integendeel, hij is afstandelijk maar toch emotionerend, en het enige ongemakkelijke moment is het moment waarop Fassbender zich zelf alleen maar ongemakkelijk voelt (namelijk, als zijn zus seks heeft in de kamer ernaast). Hunger was al geen onaardig debuut, maar met deze film gaat McQueen daar dubbel en dwars overheen: een van de beste films sinds tijden.

Een typische Jackie Chan-film uit zijn eerdere jaren, wat inhoudt dat de humor bijzonder slecht is, het verhaal nergens over gaat, maar dat het vechtwerk wel prima in orde is. En dat is bij deze film ook weer zo. Toch weet hij Drunken Master I en II niet te overtreffen - maar dat kan ook aan mijn eigen sentiment liggen. The Young Master is in ieder geval een hele vermakelijke film, al hadden sommige scènes toch wel behoorlijk ingekort mogen worden; zelfs de vechtscènes begonnen af en toe behoorlijk te slepen, en dat is geen bijzonder goed teken.

3,0*

Echt horror kan ik deze The Shining niet meer noemen, nee, het is in wezen eigenlijk meer een dramafilm. Een ontzettend spannende en betrekkelijk bloederige dramafilm - een bovennatuurlijke bovendien, afhankelijk van je interpretatie -, maar toch: een dramafilm. Wel eentje met een ontzettend aanwezige soundtrack (om het maar zacht uit te drukken) - wel een vaak effectieve overigens, maar toch - en met hier en daar toch wel irritant acteerwerk. Deze punten worden gelukkig redelijk gecompenseerd door prima camerawerk en genoeg diepere lagen om je even bezig te houden, maar toch blijft achteraf het gevoel hangen dat The Shining iets mist. Ik kan er mijn vinger niet direct op leggen, maar hopelijk komt dat binnenkort nog eens. Aan Jack Nicholson heeft het in ieder geval niet gelegen: wat een fantastische rol zet die man hier neer, chapeau!

3,5*

Weet iemand overigens waar ik de Amerikaanse versie van deze film kan vinden? Heb vanavond de Europese gezien en ik miste hier en daar nogal wat scènes.

Dat Showgirls zou floppen in het puriteinse Amerika, mag op zich geen verrassing heten, maar zo slecht als men nog wel eens wilt beweren, is de film niet. Onze preutse medemens mag misschien schrikken van het vele naakt dat in deze film te zien is - dat lang niet altijd even elegant of stijlvol in beeld is gebracht -, maar uiteindelijk is dat niets om je echt aan te storen (erg geil vond ik het trouwens ook niet, maar dat zal wel aan mij liggen). Storender zijn de zeldzaam slechte acteerprestaties van Elizabeth Berkley: ouch! Ook het verhaal is weinig bijzonder en de omgevingen zijn uitzonderlijk lelijk (hetgeen overigens meer aan Las Vegas dan aan Paul Verhoeven te wijten is), maar toch weet de film prima te vermaken. Het camerawerk en de montage zijn uitstekend en de muziek is ook prima. Het eind is ietwat afgeraffeld, maar de film duurt toch iets te lang, dus storend is het niet; bovendien is het einde nog best bevredigend ook. De vele razzies die Showgirls in ontvangst heeft genomen, zijn in ieder geval onterecht verdiend; het is namelijk simpelweg een vermakelijk filmpje.

2,5*

Daar waar mijn vriend T. geenszins een liefhebber pleegt te zijn van poppen, ben ik nimmer dol geweest op geesten, waarschijnlijk vanwege hun ongrijpbare karakter, waardoor zelfs de enige veilige plek mijnes huizes, mijn bed, onveilig wordt. Derhalve was ik ook enigszins huiverig Shutter te kijken, een rolprent die handelt omtrent het verschijnen van geesten op fotografisch materiaal. Een dergelijk gegeven zou mij ogenschijnlijk de pleuris moeten laten schrikken, zoals dat heet, doch daar ik allesbehalve fotogeniek ben aangelegd, heb ik mij zeer goed weten te houden, moet ik zeggen. Daarbij komt dat de makers van deze rolprent zich uiterst sociaal hebben opgesteld, want de griezelfactor - bij gebrek aan een wetenschappelijker term - lijkt opzettelijk laag te zijn gehouden, hetgeen slechts in potentie akelige momenten oplevert. Alzo wordt Shutter niet meer dan een aardig prentje, alwaar meer in had gezeten, doch die redelijk weet te beklijven, voor zolang als het duurt.

Karl.

Die leeuw

Dit moet zonder meer de meest amateuristisch gemaakte film zijn die ik ooit heb gezien. De futuristische-à-la-seventies eindset (mét willekeurige kartonnen dozen!) vormt designtechnisch een dieptepunt: moordzuchtige lampjes! De eerste helft kon ik nog wel door de vingers zien vanwege de aanwezigheid van Bruce Lee zelf - altijd goed voor melige ophemeling -, maar zodra er een pop naar beneden valt bij het redden van een lijkkist (!) begint de film duidelijk naar de bodem te zoeken. Het tragische is dat die bodem zeer, zeer diep ligt, en de (kartonnen) lift naar beneden zich uiterst traag beweegt.

Maar ik heb wel kunnen lachen!

2,5*

The Signal begint als een veel te serieuze horrorthriller, maar slaat gelukkig algauw om een horrorkomedie, die het absurde verhaaltje toch nog wat weet te relativeren. Het tweede gedeelte van The Signal is dan ook veruit het beste (al verdient het pratende hoofd uit het derde deel een eervolle vermelding ): spanning, gore en absurde humor wisselen elkaar in hoog tempo af, en dan... zakt de film weer terug naar het serieuze toontje dat eerder was aangeslagen. Het eind is niet om aan te zien, maar desondanks weet deze film gedurende de volle lengte te boeien, met hier en daar een uitschieter richting de gezellige vermakelijkheid. De regisseur van deel twee mag er wat mij betreft nog eentje maken

3,0*

Uitstekend acteerwerk, zeer verzorgd camerawerk, strakke montage, goed geschreven en soms zelfs gewoon heel erg grappige dialogen: waar dat lage gemiddelde van Signs vandaan komt, is mij een raadsel. Toegegeven, het einde is wat aan de melige kant en had er baat bij gehad wat subtieler te worden gebracht, maar voor het overige is dit, zeker in het begin, gewoon een ontzettend goede suspensethriller, met een tempo dat laag genoeg ligt om je achterwerk geregeld naar het puntje van je stoel te verplaatsen. Een aanrader voor iedereen die van aliens houdt, zonder dat er al te veel explosies aan te pas hoeven te komen.

Natuurlijk, een horrorfilm kijk je niet voor het verhaal, maar dan nog, als het plot zo belabberd in elkaar steekt als bij Silent Hill: Revelation, dan gaat het irriteren. Dat is jammer, want de aankleding is nog best aardig hier en daar (al wordt het saai in beeld gebracht). De monsters zijn soms cool en soms niet, maar het grootste probleem met deze film is dat er geen enkele moeite in spanningsopbouw wordt gestoken. Schrikeffecten alom, maar de film zou erbij gebaat zijn geweest als hij wat trager en subtieler was. Maar dat zou dan nog alleen hebben gewerkt met een compleet ander script, want dit is gewoon rotzooi.

8mm is een behoorlijk eng format, althans, als je er moorden mee opneemt. De scènes waarin Ethan Hawke deze lugubere homevideo's bekijkt, zijn dan ook veruit het spannendst en engst aan deze film, met de 'pool party' (help! een man in het zwembad!) en de grasmaaiermoord (gruwelijk!) als hoogtepunt. De rest... minder. Het grootste probleem van Sinister is volgens mij dat er voor een of andere demon gekozen is; dit had veel luguberder kunnen zijn als de verklaring niet zo paranormaal was of toch in elk geval subtieler was uitgevoerd. Er zitten namelijk wel wat belachelijke scènetjes in waarin dit element niet goed uit de verf komt (ik noem de geestkinderen die constant achter Hawke verschijnen en de nogal stomme climax). Gelukkig is de soundtrack wel echt geweldig eng: het is vooral dit element dat je zo'n groot deel van de film op het puntje van je stoel houdt. Zeer vermakelijk, maar ontspoort op driekwart helaas wel.

Een goede film? Nee, natuurlijk niet. Vermakelijk? Jazeker! Zeurpieten (ha!) hoor je klagen over het slechte acteerwerk of het onlogische verhaal, maar Sint is gewoon een hartstikke vermakelijke film, juist omdát 'ie zo slecht is. Ik heb me in elk geval niet hoeven vervelen, en ik denkt dat dat voor iedereen wel mag gelden die met de juiste instelling dit pulpwerkje gaat bekijken.

Zoals in zoveel horrorfilms lijdt de spanning in The Skeleton Key zwaar onder de overdreven uitleggerigheid die met name het eindstuk kenmerkt. Wat aanvankelijk nog als een spannende film begint, zakt algauw af naar een clichématig en flauw zooitje vol met plotgaten. Vooral het einde is verschrikkelijk slecht, zowel qua verhaal als qua montage en effecten. De sinds Saw gebruikelijke plottwist is ook aanwezig, net als de gebruikelijke op geluidsband leunende schrifkeffecten, maar zelden is deze zo afgezaagd geweest. Wat veel filmmakers niet lijken te begrijpen, is dat een film veel enger is, als je niet wordt uitgelegd waar je nu precies mee te maken hebt; ik zou zelfs durven zeggen dat The Skeleton Key een betere film zou zijn geweest, als ik 'm na driekwart zou hebben afgezet, zonder precies te weten wat er nu aan de hand was. Toch is het niet een en al drama met deze film: de muziek - zowel de bluesnummers als de met zuidelijke accenten aangezette score - was bijvoorbeeld heel aardig en Kate Hudson is een prettige vrouw om naar te kijken. En ik vind het ook leuk om John Hurt, toch wel een van mijn favoriete acteurs sinds Alien, weer eens bezig te zien.

2,5*

Melig, melodramatisch broddelwerk dat zo'n beetje elke vorm van subtiliteit ontbeert. Vooral het script (clichématig) en de acteerprestaties (opzeggerig) zijn eenvoudigweg slecht. Sonny Boy is een film die je al honderd keer eerder hebt gezien: meng een of andere film over de rassenkwestie in het zuiden van Amerika met een willekeurig oorlogsdrama en je krijgt dit - maar dan van Nederlandse bodem. En hij duurt láng ook, tjonge, er kwam maar geen einde aan. Als je door je vriendin wordt meegesleurd naar deze filmische drol, zorg dan dat je in een donker hoekje achterin de bios zit, alleen in dat geval valt hier nog een beetje van te genieten.

1,5*

Je ziet het al voor je: twee producers in een rokerige kamer met een filmprojector. De één neemt een trekje van zijn sigaret, wendt zich tot de ander en vraagt: "Dus hier zit ons geld in?" waarop de ander zich van het scherm afwendt en antwoordt: "Ik vrees van wel." "Oké," zegt de eerste na een lange pauze, "geen probleem, we gooien er gewoon wat goeie marketing tegenaan om de schade beperkt te houden."

Maar helaas, de grote schare aan bedenkelijke reclamespotjes die zo rond de release van deze film op de tv voorbijkwamen, wisten mij niet te overtuigen. Dan kan natuurlijk ook moeilijk met bronmateriaal van zowaar nog bedenkelijker niveau. Het verhaal is twijfelachtig en zit vol met plotgaten en de CGI ontzettend slecht, maar toch wil ik de eerste helft van A Sound Of Thunder, vriendelijk als ik ben, op zijn best nog als 'knullig' omschrijven. Spijtig genoeg gaat het van kwaad tot erger. Ik zou een opsomming kunnen geven van alles wat slecht is aan deze prent, maar de vreemde constatering dat het acteerwerk nog wel het beste is aan deze film, zegt eigenlijk wel meer dan genoeg. Jammer, want in principe zitten er best wat aardige thema's in - tijdrijzen en het 'butterfly effect', corruptie, wetenschap en commercie -, maar dit alles verdrinkt in een poel van talentloosheid, talentloosheid van vrijwel elke medewerker aan deze film, zou ik haast willen zeggen. Ik deel niet gauw een 0,5* uit - meestal probeer ik nog wel wat moois in een film te zien -, maar hier kan ik eenvoudigweg niet anders. Tjonge.

0,5*

Deja Vu meets Groundhog Day meets The Day The Eart Stood Still. Die laatste heeft overigens niets met deze film te maken, maar dat vond ik ook een saai filmpje dat alle kanten op zwabberde. Want dat is eigenlijk wel het grootste probleem van Source Code: waar gaat het over? Jake Gyllenhaal die de badguy moet pakken? Jake Gyllenhaal die de liefde vindt? Jake Gyllenhaal die vrede moet vinden met zijn lot (lees: dood)? De eerste kan het niet zijn, want de badguy hebben we al na een uurtje te pakken. De tweede is eenvoudigweg stom - kom op Jake, je kent dat meisje nu hooguit een uurtje - en bovendien een stuk beter en meer gefocused gedaan in Groundhog Day. Het derde punt, tenslotte, valt thematisch niet echt te rijmen, gezien onze Jake een tweede leven krijgt - als iemand anders niettemint?! Dus wat wil de film nou precies? Ik weet het niet precies. Het helpt ook niet mee dat Source Code niet écht spannend is, er niet zo heel mooi uitziet en daarnaast ook nog eens een beetje belachelijk overkomt door die veel te nadrukkelijke muziek. Het uitgangspunt is aardig, de rest is jammer. Na Jones' debuut 2001 Light wilde ik 'm best nog een kans geven, maar dit is niet meer dan vermakelijke Hollywoodmeuk die snel weer vergeten zal zijn.

Wat voornamelijk blijft hangen na een avondje Soylent Green is de vieze nasmaak die de afstotelijke vormgeving in je mond achterlaat. De film ziet er eenvoudigweg lelijk en goedkoop uit - de budgettaire problemen zijn van de gezichten van de boeken en het meubillair af te lezen, bij wijze van spreken. Het verhaal bevat nog enige aardige vondsten - de zelfmoordkliniek, bijvoorbeeld, en dat Soylent Green van mensen wordt gemaakt (te voorspelbaar voor woorden) vond ik ook erg grappig -, maar deze worden ofwel slecht uitgewerkt, ofwel bijzonder lelijk weergegeven. Het verhaal is niet spannend en het acteerwerk lachwekkend - al is het wel leuk om te zien hoe Charlton Heston toch nog zijn best doet er iets van te maken.

Neen, Soylent Green kan ik geenszins aanbevelen aan de gemiddelde filmkijker. Wellicht dat een liefhebber van pulp en/of cult er mee uit de voeten kan, maar voor de rest van de aardbevolking is er gelukkig nog Soylent Yellow

1,5*

Een grappig slechte film. Pijnlijk slecht verhaal, houterige dialogen, belabberde montage, lelijke setting, ronduit afstotelijke special effects (opvallend genoeg af en toe afgewisseld door best aardige CGI)... Al met al is Spawn gewoon niet om aan te zien, maar dat heeft ook wel weer zo zijn charme. Ik kan er in ieder geval erg om lachen dat Martin Sheens geheime organisatie maar uit vier personen lijkt te bestaan of dat Spawn maar twee emoties kent, te weten 'boos omdat mijn vrouw met iemand anders getrouwd is' en 'vergevingsgezind omdat ik een dochtertje heb'. Leuk, maar aan het eind van de dag toch echt vooral slecht.

Het is al honderd keer gezegd: de film is vaak flauw, maar ook wel behoorlijk grappig. Vooral het begin kent leuke momenten; later zwakt het helaas behoorlijk af. Toch een vermakelijk tussendoortje.

2,5*

Ai, de knulligheid overheerst hier en daar toch wel een beetje bij deze klassieker. Dan heb ik het niet over de special effects, die er lang niet altijd slecht uitzien als je de tijd waarin deze film is gemaakt in ogenschouw neemt. Nee, vooral het verhaal is eenvoudigweg lachwekkend en zit vol met hilarische gaten, vooral als het op de Strom Troopers aankomt (serieus Vader, hoe moeilijk is het nou om gekwalificeerde mensen voor die baan te vinden?!). Hoewel dat voor de onvoorbereide filmkijker misschien als een ernstig kritiekpunt mag worden beschouwd, moet ik toegeven dat het Star Wars ook wel zo zijn charme meegeeft - en het enorme jeugdsentiment dat ik aan deze film over heb gehouden maakt me sowieso al een stuk milder in mijn oordeel. Want begrijp me niet verkeerd: een ontzettend vermakelijke film is het wel, en de herinnering aan toen ik nog een klein Karltje was en compleet werd overdonderd door A New Hope maakt me nog steeds wel een beetje warm van binnen. Al heb ik niet meer de neiging om direct naar de bieb te rennen om de vervolgen te lenen, daarvoor is de film toch wat te erg gemankeerd. (Zeker die verschrikkelijke opgepoetste versie uit de jaren '90 is gruwelijk: waar zat George Lucas met zijn hoofd?)

3,5*

Ik weet niet precies wat mensen van deze film verwacht hadden toen hij uitkwam, maar het is gewoon een kleurrijke familiefilm in de ruimte geworden. Net als deel vier, dus al dat gezeur over dat dit nou zoveel minder zou zijn, is wat mij betreft ongegrond. Natuurlijk, er is genoeg op aan te merken: de special effects zijn inmiddels behoorlijk verouderd, er wandelen nogal wat nutteloze personages door het scherm (Jar Jar Binks is de meest in het oog springende, al is hij minder irritant dan sommigen beweren) en de casting en het acteerwerk zijn af en toe - of wellicht ietsje vaker dan dat - ronduit slecht. Maar datzelfde kan van de allereerste Star Wars gezegd worden. Bovendien: wie kijkt er nu Star Wars voor het hoogstaande acteerwerk of de gelaagde, volwassen personages? Deze film kijk je omdat lightsabers en ruimtegevechten vet zijn, en wat dat betreft stelt de film niet heel erg teleur. De podrace is bijvoorbeeld een uiterst vermakelijk en spannend staaltje blockbustercinema: de strakke montage, uitstekende geluidseffecten en het lange tijd afwezig blijven van muziek zorgen ervoor dat je op het puntje van je stoel zit. Ook het eindgevecht met Darth Maul, dat op vaardige wijze wordt afgewisseld met de veldslag op Naboo en de bestorming van het controleschip, is meer dan de moeite waard - niet in de laatste plaats vanwege de prachtige muziek van John Williams, die één van zijn beste scores aflevert met deze film. Het is waar dat de actie tussen deze scènes door nogal eens op zich wil laten wachten, maar nergens kakt de film zo erg in dat het oninteressant of vervelend wordt. Dit is gewoon een prima gemaakt ruimteavontuur, dat het meer dan de moeite waard is een keertje in de bioscoop te zien - en ik persoonlijk ben hartstikke blij dat dat nu kan, zelfs al is het in nauwelijks merkbaar 3D.

Waar het eerste deel in mijn ogen nog erg charmant was, is dit gewoon heel, heel slecht. Dat zou ik kunnen wijten aan het oninteressante verhaal, de slechte dialogen, de afzichtelijke locaties, de overkill aan eigenlijk best lelijke CGI of de saaie actiescènes, maar in plaats van redelijk te zijn, wijs ik liever een beschuldigende vinger naar de grootste irritatie die ooit over het witte doek heeft mogen wandelen: Hayden Christensen. Wie weet waar George Lucas zielig hoopje van een acteur vandaan heeft getoverd, mag het zeggen: ik heb nog nooit zo'n grote miscast gezien. En dat wil wat zeggen, want Lucas bewees al eerder met Jake Lloyd dat hij niet in staat is een goede Anakin voor zijn film uit te zoeken. Elke seconde die meneer Christensen in deze film doorbrengt, is niet om aan te zien. Met name zijn ellenlang uitgerekte liefdesscènes zijn een kwelling voor oog en oor, net als die belachelijke scène waarin hij zijn moeder opnieuw ziet: je weet niet of je moet lachen of huilen, maar voor je het weet zit je rillend op de bank en heb je om onduidelijke redenen je geslachtsdelen toegetakeld. Natuurlijk, het is spijtig dat je voorlopig geen seks meer kunt hebben, maar ik heb liever een half jaar geen seks dan dat ik nog langer naar die wandelende banaan van een Christensen kijk. Bah.

Laat ik het zo zeggen: een complete verspilling van tijd is het deze keer niet. Dat ligt vooral aan het feit dat Hayden Christensen zijn acteertalent (jaja!) deze keer niet voor zo'n groot deel hoeft te verspillen aan debiel geschreven liefdesscènes - voor het overige is het er nauwelijks op vooruitgegaan sinds Attack Of The Clones. De hele film is een invuloefening die niet tot zijn recht komt als deze niet wordt bekeken in het licht van de oude trilogie. De actie is aardig, maar omdat elke vorm van spanning ontbreekt, is het gewoon niet interessant om naar te kijken. En het acteerwerk is opnieuw van een niveau om van te huilen; al zou ik niet direct de acteurs de schuld willen geven, omdat het moeilijk is iets te maken van de belachelijke dialogen. De regie van Lucas is ook niet bepaald sterk. Het is alsof hij de hele tijd van achter zijn camera heeft lopen roepen: 'Doe het grootser! Anders snappen ze het niet!' Grappigste moment: Darth Vader die als een klein kind gaat lopen huilen omdat zijn vriendinnetje dood is: 'Noooooo!'

Twee agenten in de jaren '70, dat is per definitie een tof concept, maar de uitwerking hiervan in deze film valt wat teveel binnen de lijntjes. De fout ligt wat mij betreft bij Ben Stiller en vooral Owen Wilson, die met hun veilige humor gewoon geen enkele keer een oprechte lach tevoorschijn weten te toveren (nou ja, Stiller was wel 'n keertje leuk met zijn "Do it, do it!"). Als komedie kan deze film dus nauwelijks geslaagd genoemd worden. Maar er zitten ook wel minder vreselijke kantjes aan: de funky soundtrack is bijvoorbeeld best vermakelijk en met jaren '70-popliedjes tussendoor kan het ook niet misgaan, en die establishing shots met dat typische inzoomen brachten ook wel een glimlach teweeg. Ook de cameo van de originele Starsky en Hutch mag een lichtpuntje worden genoemd, maar de film redden kan het natuurlijk niet.

2,0*

Hilarisch leuke film, vooral dankzij het heerlijk droge acteerwerk van Nicolas Cage. Die man kan als de béste acteren (acteren?) alsof hij er totaal geen zin in heeft. De muziek is ook lekker, haast alsof het rechtstreeks uit een politieserie uit de jaren '70 is getrokken. Ik zou dan ook graag een wat hoger cijfer geven, ware het niet dat je de film alweer vergeten bent zodra hij is afgelopen. Zaten er actiescènes in? Ja, maar het enige wat ik me nog kan herinneren:

"He's got my daughter You gotta believe me "