Opinions

De Talking Heads doen waar ze goed in zijn; en deze keer valt het nog te zien ook!

Want na het fantastische livealbum The Name Of This Band Is Talking Heads was het mij natuurlijk wel duidelijk dat ik met een stel fantastische muzikanten te maken had, maar na Stop Making Sense wordt te meer duidelijk dat de band - en dan met name frontman David Byrne - een stelletje steengoeie performers zijn.

Al vanaf het kleinschalige begin - met Heaven als een klein hoogtepuntje; kippenvel over mijn hele lichaam - wordt duidelijk dat we hier met iets episch te maken hebben, en die belofte weet de band meer dan waar te maken. Hierop wordt het tachtig minuten lang swingen, met Slippery People, Burning Down The House, Life During Wartime (let vooral op Byrnes meesterlijke dansmoves!) en Crosseyed and Painless als adembenemende hoogtepunten. Naast Tina Weymouth, natuurlijk; wat is dat een schone, schone dame.

Het enige beetje kritiek dat ik op deze liveregistratie weet te leveren, is dat ik persoonlijk liever de nadruk op de wat eerdere Talking Heads (Fear Of Music/Remain In Light) had zien liggen - Swamp weet bijvoorbeeld enkel en alleen te overtuigen door Byrnes gekke bekken; voor de rest vond ik het maar een matig nummerke -, maar dat is meer een kwestie van smaak dan een echt minpunt in de film.

Concluderend: wat is die Tina Weymouth toch een schandalig schone, schone dame. En, terwijl zij je ogen voor haar rekening neemt, verzorgt de rest van de band op een memorabele wijze je oren.

Een Lynch op z'n Lynch is het niet, nee, maar de hand van de meester is - vooral in het begin - zeker te voelen, met name in het acteerwerk en het mooie camerawerk. Voor het overige had deze film bijna door iemand anders kunnen gemaakt, mits diegene houdt van een ontzettend traag tempo (soms zelfs iets té traag) en hier en daar wat bijna absurde humor erdoorheen verweeft. Richard Farnsworth speelt de sterren van de hemel, de muziek is mooi, de sfeer is hartverwarmend, maar helaas wordt het af en toe een tikkeltje te zoetsappig. Een plezierige roadmovie is het verder wel geworden. David Lynch bewijst dat hij ook wel wat anders kan dan dromen verfilmen.

3,5*

De naam Peckinpah zegt me weinig en het enige wat ik van Straw Dogs wist was dat de hoes van de Nederlandse uitgave ontzettend lelijk is (in tegenstelling tot de prachtige poster die hier te zien is) en dat er op de achterflap zo op het eerste gezicht flink wat wordt overdreven. Een film die zonder verwachtingen werd bekeken dus, en wellicht daardoor een aangename verrassing vormde. Straw Dogs is namelijk een ontzettend spannende thriller / intrigerend psychologisch portret dat van de eerste (vooruit, de lelijke begintitels uitgezonderd) tot de laatste minuut weet te boeien. Het camerawerk is indringend, de montage rauw en het acteerwerk uitstekend. Vooral Dustin Hoffman valt positief op; ik herkende ook heel wat van mezelf in zijn karakter. Het verhaal is meer dan goed, al gaat het aan het eind enigszins slepen, wat de spanning overigens niet noodzakelijkerwijs nadelig beïnvloed; op het puntje van je stoel, of in mijn geval: bank, zitten is er hoe dan ook bij: in vrijwel elke scène valt de spanning te snijden, wat tot gevolg heeft dat je de helft van de film met ingehouden adem zit te kijken. Alleen één nadeeltje: dat de majoor twee meter na achteren vliegt na neergeschoten te zijn had van mij niet gehoeven.

4,0*

Er zijn waarschijnlijk maar weinig woorden die toereikend zijn om Sucker Punch uitputtend te beschrijven, maar als ik dan toch een bescheiden voorstel mag doen: awesome epicness is epically awesome! Want ja, dit is gewoon een heel vette film, met vette actie, stijlvol camerawerk, strakke montage, geile wijven (zoals dat heet) en vette actie. Hier en daar zijn er ook wat nadeeltjes: zo is het begin gewoon om te huilen zo slecht - dit is een film, meneer Snyder, geen videoclip! -, wil het, net als bij Watchmen, nog steeds niet helemáál lukken met de muziek, en hangt het geheel wel een beetje van los zand aan elkaar. Dat mag de pret echter niet drukken, want de funfactor ligt hoog en dat is vet, want dat betekent dat je 'n hele hoop vette actie, stijlvol camerawerk, strakke montage en geile wijven voor je kiezen hebt gekregen. En wat wil een jongeheer nu nog meer?

Leuk script met boeiende motieven, zoals artistieke integriteit tegenover geborgenheid, het loslaten van het verleden, het in stand houden van illusies (vergelijk ook de plek waar het zich afspeelt, Hollywood), de invloed die roem kan hebben op iemand... Erg leuk allemaal, maar na zestig jaar is er wel wat slijt op de film gekomen. Dat is niet erg en ook niet onverwacht, maar jammer is het wel, dat bijvoorbeeld het acteerwerk je er constant aan herinnert dat je een film aan het kijken bent, of dat de personages allemaal erg stereotiep zijn. Toch valt er nog genoeg moois te beleven: het shot vanuit het zwembad, aan het begin van de film, is bijvoorbeeld magistraal en hetzelfde kan gezegd worden van de scène waarin Joe en Norma in het donker naar een film kijken. Wilder bewijst wel dat hij goed in staat is iets moois op het scherm te toveren, wat het des te opmerkelijker maakt dat de film er voor het grootste gedeelte erg gewoontjes uitziet. Jammer. Een degelijke film en een begrijpelijke klassieker heeft het echter wel opgeleverd.

3,0*

Natuurlijk zijn de grappen in Superhero Movie te flauw en voorspelbaar voor woorden, maar godverdomme, ze werken wel... mits je melig genoeg bent. De vele missers worden gecompenseerd door enkele toch wel vermakelijke stukjes - de eerder aangehaalde immitatie van Tom Cruise was erg leuk - die de film kijkbaar maken. Benodigdheden: 'n paar vrienden en een kratje bier.

2,5*

Deed me aan The 6th Day met Arnold Schwarzenegger denken: Surrogates zit qua hyperfleurig-neppe look in diezelfde hoek. Ik kan niet zeggen dat ik een al te grote fan ben van die stijl, maar thematisch is dat natuurlijk een goede keuze geweest van Mostow. Nog een goede keuze: Bruce Willis in de hoofdrol. De man draagt de film in zijn eentje en zet gewoon een ontzettend goede acteerprestatie neer, zowel als plastic mannetje als gebroken man van vlees en bloed. Over de rest van de film ben ik helaas wat minder te spreken: het plot, de actie, de special effects - alles is een beetje onder de maat, eigenlijk. Camerawerk is ook heel matig: ik heb nog nooit zoveel scheve hoeken in één film gezien, tjonge. Het grootste minpunt is dat er met dit - erg leuke - uitgangspunt waarschijnlijk wel wat meer te doen viel. Toch is Surrogates een erg vermakelijk filmpje, maar de voldoende komt voornamelijk van Willis.

Zoals zoveel films van zo'n zestig, zeventig jaar geleden, is ook Suspicion tegenwoordig haast onkijkbaar vanwege de schrijnende traagheid waarmee het verhaal verteld wordt. Echter, wie daar doorheen weet te prikken, ontdekt een aardig thrillertje, dat helaas niet helemaal weet te overtuigen. Wel twee hoogtepunten: de scène met het glas melk en het eind, dat ik echt niet aan zag komen. Chapeau voor Hitchcock daarvoor: hij weet beter te verrassen dan met Psycho, maar levert deze keer simpelweg een veel minder spannende film af.

3,0*

Een leuke film, met een lekkere van sfeer overdruipende setting en fantastische over de top uitbarstingen van personages, die dik worden aangezet met muziek die zowaar nog over de topper is (let wel: ik heb hier over de score van de film, niet de liedjes). Het verhaal is prima en de acteerprestaties uitstekend, maar de liedjes, die godverdomde liedjes... die halen er toch een half puntje vanaf.

3,5*

Gigántisch over de top; eigenlijk gaat Swordfish natuurlijk helemaal nergens over, maar flitsend, snel en hip is 't allemaal wel. De scène waarin Jackman een supercomputer hackt is een beetje sneu, net als die ongelooflijke 'andere wereld' van Travolta, en de muziek is meermaals op het randje, maar wat zit ik nou helemaal te zeiken? Verstand op nul en tussen de explosies door loeren naar de voorgevel van Halle Berry, dát is Swordfish, en dat doet 't naar behoren.

3,0*

En Fins is inderdaad geen middelbare-school-Duits, goddomme.