Opinions

Eergisteren een erg leuk fragment uit deze film gezien bij Zomergasten met Maarten 't Hart. Hij had zelf ook nog een paar leuke anekdotes te vertellen over de tijd van de radio. Toevallig kwam deze film de dag erop - gisteren dus - op MGM voorbij, dus als een brave VPRO'er heb ik netjes de film afgekeken.

De beginscène is alvast een schot in de roos. Niet alleen de nostalgische jaren '40-sfeer komt direct goed over, maar de situatie is ook heerlijk absurd en humoristisch. Gedurende de film zijn er enkele meer van zulke scènes te bespeuren, maar voor het overige komt de film niet bijzonder veel verder dan sfeer. Ik geef toe, wat dat betreft zit het dan ook wel meer dan goed, maar als Radio Days uiteindelijk is afgelopen blijf je een beetje met een leeg gevoel achter. Er had meer in gezeten: meer humoristische dialogen, meer absurde situaties... Een aangenaam filmpje, zeer degelijk gemaakt, maar meer ook niet.

2,5*

Dat de film zwart-wit is, is eigenlijk het opvallendste aan Raging Bull. Hier en daar valt ook wel een mooi shot te ontdekken, bij tijd en wijle wordt er mooi met licht gespeeld. Maar verder? Tja, het is gewoon een biopic over een bokser, qua verhaal vond ik het allemaal niet zo heel erg boeiend allemaal. Meeleven met het personage van DeNiro (hij speelt wel heel aardig overigens, zijn uiterlijke transformatie is ook niet verkeerd) of de andere personages was er dan ook niet bij. Camerawerk is vaak een beetje saai, muziek is middelmatig... En nu ik de film een beetje in mijn hoofd probeer door te nemen, kom ik eigenlijk tot de conclusie dat er maar bar weinig van is blijven hangen. De boksscènes waren wel leuk. Eh, en dat was het eigenlijk wel...

2,0*

Op zich wel een vermakelijk filmpje, maar het is nogal een melige bedoening, hoe deze twee broers (natuurlijk) naar elkaar toegroeien. Dat de film er verder nogal saai-op-z'n-jaren-'80 uitziet soundtrack-op-z'n-jaren-'80 ook te verschrikkelijk voor woorden is, helpt ook niet mee. Verder is het overigens wel allemaal erg vakkundig in elkaar gezet, iets té vakkundig, eigenlijk: vooral het script is zó uit de Hollywoodfabriek te komen. Dustin Hoffman acteert ook best goed, al kan ik me niet echt aan de indruk onttrekken dat zijn personge eigenlijk gewoon ontzettend karikaturaal is. Tom Cruise doet het ook prima - alleen, waarom heeft 'ie z'n broek zo hoog opgetrokken?!

2,5*

De rol van James Dean als titelheld is legendarisch geworden, en niet geheel onterecht: gedurende de hele film steelt zijn coolheid de show, zonder zijn menselijkheid te verliezen. Integendeel eigenlijk, hij is menselijker dan de gemiddelde tienerheld en weet vooral tijdens de familiescènes te overtuigen. Die geërgerde blik van zijn moeder op het politiebureau, als zijn vader hem eruit probeert te praten: prachtig! De scène in het midden van de film, wanneer hij zijn vader probeert over te halen voor hem op te komen, is geniaal, niet alleen door het sterke acteerwerk, maar ook door de prachtige wijze waarop het geschoten is met scheve, indringende camerahoeken. Ook de rest van de film ziet er prachtig uit en weet een bijzonder mooi sfeerbeeld van de jaren '50 te geven. Het is dan ook des te jammer dat de film op driekwart compleet ontspoort: het einde is, zoals Co Jackso hierboven al treffend verwoordde, veel te theatraal en bombastisch en doet afbreuk aan de kleinschalige schets van het leven van Jim Stark die het begin van de film vormde. Gezien de leeftijd van de film wil ik hiervoor (en voor andere enigszins ongeloofwaardige zaken, en de wat te nadrukkelijke muziek) nog wel een oogje dichtknijpen, maar toch blijft de nare nasmaak achter dat de film beter had kunnen zijn als de verhaallijn met Plato wat subtieler was uitgewerkt. Desalniettemin een terechte klassieker die iedereen toch wel eens moet hebben gezien. Van mij mag 'ie ook wel in de top 250.

3,5*

Och, wel een aardig thrillertje. Het begint nogal saai met vlakke personages die allemaal niet echt weten te boeien, maar tegen het einde, als de ene plottwist na de andere zich opstapelt, wilt het wel een beetje spannend worden. Puntje-van-je-stoel-niveau wordt het echter nergens, vooral ook niet omdat de laatste plottwist behoorlijk makkelijk te raden valt. Camerawerk, acteerwerk, muziek en montage zijn allemaal degelijk; schrijfwerk is af en toe wel een nogal op het randje, zoals op het einde, waarin Pacino tot twee keer toe zich verplicht voelt zijn meesterplan aan iedereen uit te leggen. Ja, natuurlijk word je dan gepakt, leren die schurken het dan nooit?!

2,5*

De opening van Red Dragon laat al meteen een in potentie erg tof verhaal zien: Hannibal Lecter die, nog altijd op vrije voeten, zelf meehelpt bij het oplossen van zijn eigen zaak. Maar helaas: het duurt niet lang voordat Lecter opgepakt wordt en nog alleen maar enkele flauwe, cryptische aanwijzingen mag geven. Anthony Hopkins speelt zijn rol uitstekend - al dreigt hij af en toe wel een parodie op zichzelf te worden -, hetgeen het des te jammer maakt dat zijn rol zo klein is ten gunste van Ralph Fiennes, die een geloofwaardige moordenaar neerzet, maar spijtig genoeg gewoon niet zo heel erg eng is. (De scène waarin Fiennes oraal bevredigt wordt terwijl hij naar een videoband van zijn volgende slachtoffers kijkt was wel vrij luguber.) Er is dan ook maar weinig wat Red Dragon boven de middelmaat uittrekt: het doet de film geen goed dat er te zeer binnen de lijntjes wordt gekleurd; Red Dragon is een standaard kat-en-muis-verhaaltje, maar dan met een bekende filmmoordenaar in een bijrol.

2,5*

Reeker kent in het begin nog de nodige spanning (de blinde man die de kamer binnenloopt waar een halfdode vrouw ligt en het niet merkt; het kleine jongetje dat opeens op de achtergrond verschijnt), doch verandert in niet meer dan een bloederige komedie zodra de Reeker in beeld verschijnt. Het feit dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, is in dezen de redding: eng is 'ie niet, maar wel uiterst vermakelijk - en dat wisten de makers ook maar al te goed.

3,0*

Hij heeft de twijfelachtige eer de minst enge (en lelijkste) zombies te hebben die ik ooit heb gezien in een film, maar verder is Resident Evil hartstikke vermakelijk hoor. Hoofdschuldige: Milla Jovovich, want daar valt met het grootste gemak anderhalf uur naar te kijken, zelfs al is haar acteerwerk niet echt om over naar huis te schrijven. Voor het overige is eigenlijk alles in deze film onder de maat - vooral de decors en CGI zijn te slecht voor woorden -, maar storen doet het niet echt. Resident Evil heeft immers niet de pretentie meer te zijn dan een of ander hersenloos actiefilmpje dat niks met de games te maken heeft - en wat dat betreft is het gewoon geslaagd. Op naar het vervolg, waarin men deze hordes bleke mensen hopelijk heeft vervangen voor daadwerkelijk zombies!

Even vermakelijk en stupide dan de voorgaande delen, maar toch op de een of andere manier minder. Waar het precies aan ligt, valt moeilijk te zeggen. Ten opzichte van het best wel uitstekende vorige deel is er in ieder geval enorm aan sfeer ingeboet: Afterlife ziet er wat gepolijster en bovendien veel faker uit dan zijn voorganger. De kleurenfilter die ze hier overeen hebben gesmeten is in elk geval ontzettend lelijk, camerawerk is ook niet om over naar huis te schrijven. Het gaat wat ver het gebrek aan spanning nu juist dáár aan toe te schrijven, maar iets anders schiet me niet echt te binnen. Over schieten gesproken: de actie is wel nog steeds leuk. De opening en climax (beide afkomstig uit The Matrix overigens) zijn hilarisch-cool en de scène in de douche ("lekkere natte meiden") is meer dan voldoende. De rest van de film is goed genoeg om niet te vervelen. Milla Jovovich vond ik er trouwens wat minder goed uitzien dan in de vorige delen. Misschien dat het daarom niet zo spannend was.

Wat Resident Evil: Afterlife dan weer wel op heeft geleverd: een leuke avond voor deze drie heren - en drie minuten die me langer bij zullen blijven dan deze film.

Warempel, het kan dus toch: een Resident Evil die er niet compleet brak uitziet. Da's mooi, en de zombies lijken eindelijk op echte zombies in plaats van bleke kantoormedewerkers. Voeg daar nog eens aan toe dat Milla Jovovich er nog nooit zo op dreef is geweest - o, en haar acteerwerk is er ook ontzettend op vooruitgegaan sinds het eerste deel - en dat de setting erg leuk is, en je hebt gewoon een heel vermakelijke film. Eén schoonheidsfoutje: een opening die voor een groot deel bestaat uit gerecycled materiaal uit het eerste deel is wel érg goedkoop; film dat dan gewoon opnieuw of zo. O, nog een schoonheidsfoutje: Ashanti hoort niet te acteren, klaar.

Allereerst: wat een verschrikkelijke muziek hebben ze onder deze film gezet. Veel te sentimenteel en te nadrukkelijk aanwezig; het haalde me helemaal uit de film. Afgezien daarvan: prima dramafilm, duidelijk een boekverfilming, want de personages hebben teveel gebreken/zijn te menselijk voor een product dat rechtstreeks uit Hollywood komt. Chapeau daarvoor! Ook het camerawerk is erg mooi en de acteerprestaties zijn prima in orde; alles is, afgezien van de muziek dus, heel degelijk en vakkundig in elkaar gezet door een duidelijk ervaren regisseur. De laatste paar scènes - wat overduidelijk de epiloog van het boek vormt - waren helaas wel behoorlijk overbodig en haalden een beetje de kracht uit het einde. Van mij had het mogen eindigen op het moment dat Winslet het ziekenhuis belt, op dat moment dacht ik: nu stoppen! Maar helaas.

3,0*

Hoeveel uitleg is er nodig voordat een horrorpersonage compléét niet meer mysterieus is? Krap twee uur. Toegegeven, de eerste Ring kon er al wat van als het op uitleggerigheid aankomt, maar Nakata gaat er hier maar al te graag overheen. Dat geldt eigenlijk wel voor de hele film: het is hetzelfde, maar dan meer: meer schrikmomenten, meer computergeanimeerde herten en zowaar een nog belachelijker uitgangspunt dan eerst. Opvallend is dat: de logica achter het verhaal lijkt het enige te zijn dat dramatisch is achteruitgegaan. Uiteindelijk levert dat een vermakelijk standaardfilmpje op in dit genre, maar zo sterk als het eerste deel wordt het nergens. Toch is er nog wel één pluspuntje: Naomi Watts. Je hebt de hele film lang zin je kruis tegen haar dij aan te duwen.

Het kan komen doordat ik genoeg films in hetzelfde genre gezien heb, maar The Ring was toch minder eng dan ik verwacht had. En dat is vreemd, want die ene avond, zo'n drie, vier jaar geleden, dat ik alleen thuis was en vijf minuutjes naar deze film had gekeken, behoren tot de engste van mijn leven. Het grootste minpunt is, zoals eigenlijk altijd wel met hedendaagse horror, dat alles op het eind maar weer moet worden uitgelegd. Wanneer snappen filmmakers nou eens dat met het mysterie tevens de spanning verdwijnt? Want spannend was de film wel, vooral in de eerste helft. De videoband ziet er ook zeer creepy uit: niets dan lof wat dat betreft. Maar eng is 'ie niet (meer?); daarvoor is hij al te vaak gekopieerd.

Ik zal heus niet de eerste zijn die het zegt, maar deze film deed me ontzttend denken aan I Am Legend - niet alleen qua setting (een postapocalyptische wereld, deze keer niet in de stad maar op het platteland), thematiek (alleen op de wereld) en dreiging (ditmaal geen zombies maar in barbarisme vervallen mensen), maar ook de vertelstructuur (flashbacks) leek rechtstreeks uit die film te zijn overgenomen. Dat gezegd hebbende is The Road wel een veel betere film dan het actievehikel met Will Smith. Mooier ook vooral, zeker in het begin, als Mortensen en zijn zoontje door dorre bossen trekken. De sfeerschepping en ook het camerawerk in deze film mogen dan ook zeker wel de sterkste punten genoemd worden: The Road is grauw, vuil en troosteloos, zoals een postapocalyptische film hoort te zijn.

De minpunten wegen echter zwaar tegenover dit pluspunt. Zo is het kindje ("Poppah! Poppah!") dat Mortensen de hele film met zich meesleurt eigenlijk alleen maar irritant. Er zijn wat oorzaken hiervoor aan te wijzen ("Poppah! Poppah!"), maar wat vooral stoort is de oneindige goedheid van het personage, wat zo erg contrasteert met de rest van de film - die juist gaat over mensen die hun menselijkheid/goedheid kwijtraken - dat het op de zenuwen gaat werken. Wat dat betreft is het ook jammer dat de hoofdpersonen de hele film lang de 'good guys' blijven - ondanks enkele halfgeslaagde pogingen van de makers -; er had wat meer grijs gebied mogen zijn. Ook een misser is dat er gedurende de hele film - uitzonderingen daargelaten (de scène in het huis van de kanibalen is ontzettend spannend en de scène waarin de vader zijn zoontje laat zien hoe hij zelfmoord moet plegen is ook sterk) - eigenlijk maar weinig interessants gebeurt. Natuurlijk, het gaat over de relatie tussen vader en zoon en de manier waarop hun persoonlijkheden zich ontwikkelen, maar dat verzacht niet het gegeven dat je gedurende een groot gedeelte van de film niet veel bijzonders of opmerkelijks te zien krijgt. Ook het einde was naar mijn smaak iets te sentimenteel en duidelijk op Amerikaans publiek gericht. De uiteindelijke boodschap die de laatste scènes naar voren brengen is - hoewel eveneens erg Hollywoodiaans - wel mooi en voor een Amerikaanse film nog vrij subtiel gebracht ook.

The Road is een mooi uitziende film die hier en daar wel enkele aansprekende thema's aansnijdt, maar deze niet echt goed uit weet te werken. De film niet bijzonder interessant om te zien, helaas, al weet het een avondje wel prima te vullen. Maar er had meer in gezeten.

2,5*

Een auto die een stel willekeurig geplaatste stoelen op nauwgezette wijze omver rijdt, waarna er een man uit de kofferbak stapt, dat is erg grappig. Dat deze man er vervolgens 'n paar minuten voor uittrekt om de kijker duidelijk te maken dat deze film geen reden heeft, is dan weer jammer: een blik op de plotomschrijving heeft hetzelfde effect. En mijn reactie op de openingsscène kan worden geëxtrapoleerd naar de rest van de film: bij tijd en wijle is dit gewoon erg grappig - een autoband die op bed televisie kijkt, een autoband onder de douche, een autoband die in een driewieler reïncarneert (!) -, maar de rest van de tijd zit je te kijken naar ofwel de zoveelste moord die precies hetzelfde is als de voorgaande, of naar een vervelend stel toeschouwers die bepaald niet veel toevoegen aan de film. Het had Dupieux dan ook gesierd als hij wat minder graag absurdistisch had willen zijn en wat meer tijd had gestoken in de uitwerking van enkele van zijn andere ideeën. Ook het camerawerk is af en toe gewoon slecht, want te dicht op de huid gefilmd en vaak onscherp, en sommige scènes hadden wel wat sneller gemonteerd mogen worden. Toch geef ik Rubber een niet onaardige voldoende, omdat het uitgangspunt leuk is, hier en daar wat leuke creatieve dingetjes worden gedaan, maar vooral omdat Roxane Mesquida 'n verdomd mooie dame is.

Na een hilarische openingsscène ("I will not shoot at unarmed civilians, aaargh!") en een vermakelijke gevangenisuitbraak, duurt het niet lang voordat The Running Man inkakt. Dat is vooral te danken aan de afschuwelijk lelijke vormgeving die zo afgezaagd is dat het zelfs in de jaren '80 pijn aan je ogen moet hebben gedaan. Toegegeven, voor een groot deel zit daar ook de kracht van deze film - wie wilt Arnold Schwarzenegger nou niet in zo'n strak pakje zien? -, en het zou ongetwijfeld minder storend zijn geweest als de actie een beetje de moeite waard was. Maar dat is voor het grootste gedeelte niet zo, sterker nog, de actie is over het algemeen betrekkelijk saai, en Schwarzeneggers oneliners zijn, ondanks zijn altijd vermakelijke accent, lang niet zo leuk. De sneer naar commerciële televisie is wel aardig, maar lang niet genoeg om een daadwerkelijk vermakelijke film op te leveren. Een mindere van onze favoriete Oostenrijker wat mij betreft.

2,0*

Beetje 'n richtingloos jaren '80 vehikel met teveel subplots: twee love interests (waarvan één compleet overbodig), de bar in Key West (waar helaas niets mee wordt gedaan), het opleiden van twee nieuwelingen (wiens rollen marginaal zijn) en uiteindelijk ook nog het pakken van de bad guy (die het totaal aan charisma ontbreekt). Toch valt er nog genoeg leuks te beleven: Crystal en Hines vormen een leuk duo en af en toe valt er best wel wat te gniffelen. Toffe scènes ook, die achtervolging op de spoorrails en de taxi die in een vuilniswagen verdwijnt Prima eindscène ook, maar tegen de tijd dat de aftiteling over het scherm rolt ben je alweer grotendeels vergeten waar het nou eigenlijk over ging.

2,5*