Opinions

'Saw by way of Se7en' beloofde het hoesje, en dat is ook precies wat je krijgt: twee politieagenten - waarvan eentje oud en verbitterd en een nieuweling, uiteraard - en een moordenaar die uittest hoe ver mensen willen gaan, en dat alles in een lelijke, grauwe kleurfilter à la Saw. In principe had W Delta Z een vrij spannende thriller kunnen worden, ware het niet dat de makers, na het verzinnen van het redelijk originele motief van de dader, schijnbaar te weinig zin hadden alle clichés in het genre te omzeilen. Waar men mee blijft zitten is een voorspelbaar filmpje met een onbevredigend einde. En een belachelijke titel.

2,0*

Aardige biopic, maar toch wat te braaf en Hollywoodiaans naar mijn smaak. En met zo'n badass motherfucker als Johnny Cash als onderwerp kan dat alleen maar jammer worden genoemd. Toch is het zeker geen straf om de film te hoeven kijken: Phoenix zit goed in zijn rol, de muziek is (natuurlijk) fantastisch en het concert in Folsom Prison is uitstekend in beeld gebracht. Prima film om mensen in aanraking te brengen met Cash' muziek ook.

Leuk: muziek van David Byrne en Brian Eno. Voor het overige is dit een volstrekt oninteressante film met niet-boeiende personages die wat aanmodderen zonder dat het iemand veel kan schelen. Lelijk camerawerk ook en slechte montage. Allemaal gewoon niet boeiend om naar te kijken.

IJzersterke parodie op klassieke weerwolffilms, met veel aandacht voor detail en gevoel voor humor (woordgrappen!) uitgevoerd. De film is erg charmant en ontroerend en kan, in tegenstelling tot heel wat soortgelijke animatiefilms, ook de volwassenen onder ons meer dan boeien.

4,0*

't Is een potje hit & miss met Watchmen: Rorscharch en The Comedian (hit) tegenover Night Owl en Miss Jupiter (miss), oftewel: een spannende film noir (hit) tegenover een rommelig en oninteressant liefdesverhaaltje (miss); de prachtige beelden (hit) tegenover de veelal misplaatste muziek (miss); het spannende begin (hit) tegenover de overdreven stripachtige finale (miss), waarvan de eindconclusie overigens wel weer fantastisch was (hit), al valt het uiteindelijke complot enigszins tegen (miss). Eigenlijk wilt Watchmen teveel; schrap de oninteressante personages, maak een film rondom Rorschach - dát is nou nog eens een toffe superheld! - en je hebt een topper. Nu heb je een enerverende film waar meer in had gezeten.

4,0*

Betere film dan ik aanvankelijk verwacht had, maar wel eentje met wat minpuntjes. Met name het personage van Kevin is gewoon ietsje over the top. Een kind dat zijn arm breekt en geen krimp geeft? Of wat te denken van die constante blikken die alleen maar 'pure evil!' schreeuwen? (Dat moment waarop Eva haar zoon rukkend in de douche betrapt is ook zo'n moment.) Het is iets teveel van het goede allemaal en met name het middenstuk wil het daarom even inkakken. Pas helemaal op het eind lijkt de jongen een klein beetje menselijkheid terug te winnen, als hij toegeeft dat hij ook niet meer weet waarom hij het gedaan heeft. De symboliek is ook wat lomp - de moeder die rode verf (bloed, natuurlijk!) van haar huis (handen, natuurlijk!) moet wassen - maar storend is dat niet. Desalniettemin boeit We Need To Talk About Kevin genoeg om twee uur lang te blijven kijken, niet in de laatste plaats omdat het visueel af en toe best apart is. De lompe, moraliserende film die ik verwacht had, is het niet geworden, waarvoor hulde.

Vreemd genoeg staat Where The Wild Things Are bij mijn plaatselijke videotheek weggestopt in de sectie 'Actie'?! (net als Pan's Labyrinth, een min of meer vergelijkbare film die daar net zo hard niet thuishoort); persoonlijk zou ik 'm echter liever onder het kopje 'Hartverwarmend' willen plaatsen - jawel, met hoofdletter. Het zal wel aan mij liggen, maar ik, groot kind dat ik ben, kon het maar amper drooghouden onder het kijken van deze film. Sterker nog, hoe meer deze prent vorderde, hoe meer ik het jammer vond dat ik al zowaar negentien jaartjes oud ben, wat betekent dat ik niet meer met harige monsters mag knuffelen, of oorlogje mag spelen, of in een bootje weg mag varen naar een of ander vreemd eiland, zoals alle kleine kinderen, of ze nu Max of Laura heten, wel nog mogen. Natuurlijk, ook het volwassenenleven heeft zo zijn voordelen, maar geen seks en drank die opkan tegen kinderlijke fantasie, dat blijkt maar weer eens. Spike Jonz, je bent echt een klootzak dat je me zoiets in het gezicht moet wrijven. Blegh, rotvolwassenenleven...

4,0*

Een onderhoudende kinderfilm met genoeg leuke humor en personages om ook de kinderlijke volwassenen onder ons te vermaken - zeker als die ook nog eens de tekenfilmserie hebben gekeken, hetgeen bij mij helaas niet het geval is. Desondanks heb ik best kunnen lachen met Wickie de Viking, al had ik persoonlijk op iets meer subtiele volwassenenhumor tussendoor gehoopt. Een erg vermakelijk tussendoortje, dat er bovendien nog lang niet slecht uitziet ook.

3,0*

Een komedie in elkaar zetten blijkt Lynch ook te kunnen, maar dan wel een volslagen absurde, surrealistische en soms verontrustende komedie met duistere randen - en waarom ook niet? Wild At Heart is een aaneenschakeling van memorabele scènes, en daar zit ook het probleem van de film: het schiet alle kanten op en is allesbehalve een coherent geheel. Een verzameling vreemde maar wel leuke en mooi gefilmde sketches, vooral de bijrol van Willem Dafoe is zeer de moeite waard. Tof.

4,0*

Het toffe aan The Wolverine vind ik dat het eigenlijk best een kleinschalig verhaaltje is. Geen mutanten die de wereld willen vernietigen of mensen die mutanten willen gebruiken om de wereld te overheersen... sowieso maar heel weinig mutanten, eigenlijk. Het grootste gedeelte van de film loopt Wolverine zelfs zonder mutantkrachten rond! Dat bevalt me wel. Ik denk dat Wolverine een heel geschikt personage is om het klein en menselijk te houden. Dat gezegd hebbende, heeft de film wel behoorlijk wat mankementen. Ten eerste duurt hij gewoon véél te lang. Op een gegeven moment ga je je gewoon afvragen wanneer het eens is afgelopen. Dat komt ook (ten tweede) doordat het verhaal eigenlijk niet bijster interessant is. Ik juich het toe dat er eindelijk eens niet op wereldschaal wordt geopereerd, maar zorg dat wat je wél doet dan ook interessant is. De actiescènes zijn tenslotte niet bijster geweldig, en met name op het eind, met die robot, gaat het gewoon helemaal nergens meer over. Jammer, want dit is het gewoon net niet.

Aardige horrorfilm, maar niet echt bijzonder. Dat wil zeggen: vooral het enge gedeelte valt een beetje tegen. Veel harde geluiden, maar niets wat je daadwerkelijk de stuipen op het lijf jaagt. Komt ook wel een beetje door het plot: de geest is niet écht eng. De aankleding is wel mooi, en in het huis zelf wil het nog best spannend worden zo op zijn tijd. Wel jammer dat de film niet zo heel erg mooi geschoten is; de beperkingen van het budget waren hier en daar voelbaar. Erg storend was het gelukkig niet: als de anderhalf uur voorbij zijn, heb je een prima tijd achter de ru... - HARD GELUID.

Zonder meer een van de betere films van Chaplin. Door de afwezigheid van (slapstick)humor voelt de film nergens onevenwichtig aan en door de vrij korte speelduur blijven dode momenten uit. De subtielere humor die wél aanwezig is, is erg geslaagd en weet geregeld een glimlach tevoorschijn te toveren. Verder is het camerawerk erg mooi, de muziek prachtig en het acteerwerk wat je ervan mag verwachten. Hoewel de film heus niet uit zal blinken tussen bepaalde andere liefdesverhaaltjes uit die tijd, heb ik me wel uitstekend vermaakt en erg meegeleefd met de hoofdpersonen, wat gerust een prestatie genoemd mag worden, daar genoeg hedendaagse films falen in dat opzicht. Maar goed, ik heb dan ook wel een zwak voor stokoude, geromantiseerde films.

4,0*

Een wijvenfilm in de puurste zin van het woord: er komt namelijk geen enkele man in voor. En o ja, het is een beetje 'n vervelend geheel bij elkaar ook - niet in de laatste plaats vanwege het vervelende botoxhoofd van Meg Ryan. Typerend voor The Women is de scène ergens in het midden waarin een van de hoofdpersonen - een succesvolle redactrice, uiteraard, die maar weinig van mannen moet hebben - haar pogingen het niveau van haar tijdschrift op te krikken moet staken omdat dit eenvoudigweg niet verkoopt, en zichzelf moet degraderen tot redactrice van een tweederangs modeblaadje over uitgekauwde, oppervlakkige onderwerpen. Zo is het met deze film ook: er is geen enkel spoortje intelligentie te vinden, sterker nog, het lijkt een excuus om de vrouw alleen maar meer in haar rolpatroon te duwen (modekoningin, moeder, etc.): als je maar vrouwelijk bent, lijkt de boodschap wel. Wat dat betreft mag deze film dan ook een belediging worden genoemd voor het zelfdenkende publiek. Echter, als pretentieloos vermaak à la Sex & The City - waar The Women overigens wel opvallend veel op lijkt - is dit prima te verteren, zo is de bevallingsscène aan het eind best vermakelijk. Dat behoedt de film dan toch nog voor een al te diepe onvoldoende.

2,0*

Een prima feelgood filmpje. Wonder Boys is nou niet direct de bijzonderste film, maar wat 'ie doet, doet 'ie goed: het verhaal is leuk om te volgen en bevat enkele grappige scènes (met het moment waarop Downey Jr. hem probeert te redden van 'Vernon' het hoogtepunt is), het acteerwerk is dik in orde en de film kent een hele aardige sfeer. Normaliter zou ik mijn beoordeling voor een dergelijke film naar beneden afronden naar een 3,0*, maar met een geweldig nummer als Things Have Changed van Bob Dylan op de soundtrack, kan ik niet anders dan een 3,5* geven. Wat een fantastisch nummer is dat: absoluut een reden om de aftiteling nog eventjes af te kijken

3,5*

Met de laatste twee Bondfilms in het achterhoofd (vooruit: eigenlijk alleen Casino Royale) valt op hoe stompzinnig deze film eigenlijk wel niet is. Vooral de dialogen zijn tergend slecht geschreven: Sophie Marceau - wel een erg mooie vrouw, overigens - is een bombastisch stripfiguur, net als de mannelijke badguy, wiens onderscheidende kenmerk lekker kitscherig is. Denise Richards is een miscast van heb ik jou daar, maar voor het overige valt alles wel prima op zijn plek. Dat wil zeggen: het is een vermakelijke actiefilm die niet stoort, maar bijblijven wil het niet. Na het ronduit dramatische Die Another Day is het maar goed dat deze serie gereboot is, want in deze voorlaatste is ook al te merken dat er slijt op de formule begint te komen.

Charlie Kaufman met een vleugje David Lynch, zo beloofde de cover. Ik zie wel waar de vergelijking vandaan komt, maar het grote verschil tussen die twee en Dupieux is dat er bij Kaufman en Lynch iets achter schuilt en bij Dupieux he-le-maal niks. Dat is niet per se erg, als je daar van houdt, maar als je mijn vriendin bent levert het een vermoeiende anderhalf uur op. Ik kon er daarentegen wel om lachen. De stijl is vreemd, de situaties lekker absurd en het sfeertje is prima. Over het acteerwerk, camerawerk en de muziek valt ook maar weinig te klagen. Ten opzichte van Rubber is het in elk geval een behoorlijke vooruitgang.