Opinions

Het ruimteschip is een prachtig staaltje jaren '70-design (die bijpassende geluidjes ook!), maar verder is dit maar een saaie film. Te slap en slecht uitgevoerd om grappig te zijn, en te braaf om geil van te worden; zelfs mijn überpreutse vriendin kon er maar weinig mee. Balen, want het uitgangspunt is geweldig. En laat Hollywood nou uitgerekend dit níet remaken

Het grootste minpunt van After Earth is de wetenschap dat dit pure ijdelheid van de kant van Will Smith is. Het is vervelend om constant door je strot gedouwd te krijgen dat hij een badass is en dat zijn zoon echt wel net zo badass is als hijzelf. De hele opzet is om van te walgen en ik denk dat het met name dat punt is waardoor de film zo slecht is ontvangen. Want afgezien daarvan is het heus niet dramatisch of zo. Het is een aardige avonturenfilm; de aankleding is zelfs best grappig. Het is alleen jammer van de hoofdrolspelers en de nare nasmaak die zij met zich meebrengen.

Indien ik mij ertoe aan tracht te zetten de positieve punten op te noemen die Alien: Resurrection bezit, stuit ik op onoverkomelijke moeilijkheden. Verder dan het mooie ontwerp van de aliens, een terugkerend deuntje uit de eerste Alienfilm, het idee van een verstrengeld alien-mens-DNA en - en hier spreekt de psychoanalyticus in mij - het Oedipuscomplex dat in de film op weinig subtiele wijze verschijnt kom ik namelijk niet; alles bij elkaar amper genoeg om een kwartier vermakelijke film mee te vullen.

Het is eenvoudig aan te wijzen waar het mis is gegaan met deze film, te weten het script, dat volstaat met irritante personages, clichématige en voorspelbare gebeurtenissen, ongeloofwaardigheden en een uitgangspunt - het klonen van Ripley - dat nog belachelijker is dan het uitgangspunt van Alien³. Ik kan het regisseur Jeunet welhaast moeilijk kwalijk nemen dat hij met een dergelijk stupide film is aan komen zetten; hij kon ook moeilijk anders met zo'n barslecht scenario als dit. Desondanks treft hem ook enige blaam; hij was het immers die voor de bijzonder lelijke aankleding van de film heeft gezorgd, de barslechte acteerprestaties heeft goedgekeurd en de ontwerper van de kruising tussen mens en alien geen duchtige trap onder zijn reet heeft verkocht.

Derhalve doet Alien: Resurrection weinig meer dan de liefhebber van de voorgaande Alienfilms een klap in hun gezicht verkopen. Ik zou haast zo ver willen gaan dat dit overbodige vierde deel de reputatie van de originele franchise - die wat mij betreft logischerwijs ophoudt na het derde deel -, die toch al niet meer geheel onbevlekt was, heeft besmeurd door op stompzinnige wijze zijn reet af te vegen met alles wat Alien voorheen was. Doch dat kan ook de irritatie in mij zijn die spreekt.

1,5*

Alien³ begint goed: de tune van 20th Century Fox die overgaat in angstwekkende tonen, gevolgd door een shot van de ruimte dat aan de opening van de eerste Alienfilm doet denken. De openingstitels zijn spannend, goed gemonteerd en weten het, inderdaad, stompzinnige uitgangspunt dat de alienkoningin gauw even een ei aan boord heeft gelegd vrij goed te maskeren. De volgende twintig minuten - Ripley die wakker wordt op een gevangenisplaneet annex klooster, een vrij vermakelijk concept - kennen een uitstekende sfeer, met de zeer lugubere autopsiescène als hoogtepunt.
Vreemd genoeg begint het niveau van de film te dalen zodra de alien ten tonele verschijnt. Alien³ zakt algauw af naar het niveau van een - prima ontworpen en vanuit mooie, lage camerastandpunten geschoten, doch niettemin eenvoudige - slasher: één voor een worden de gevangenen op de planeet, waar men maar moeilijk enig medeleven voor kan opbrengen, afgeslacht door het elegante beest van Giger. De spanning is aanwezig, maar staat door dit gebrek aan medeleven - wat wil je ook met zulke idiote types? - op een laag pitje. Hierdoor weet de film, ondanks enkele in potentie billenknijpwaardige momenten en mooie shots (de gevangene die zijn fakkel laat vallen, terwijl de alien voor de oplettende kijker algauw op de achtergrond voorbij flitst), de kijker maar niet mee te slepen, zoals dat de eerste twee films nog wel lukte. De climax van de film, een achtervolging door het gangenstelsel van de planeet, moet hiervan het meest sprekende voorbeeld zijn: daar waar men spanning en beklemming verwacht, wordt men getrakteerd op een melige alienview (iets wat in Predator geweldig werkte bij het opbouwen van de spanning, doch hier de plank volledig misslaat, niet in de laatste plaats daar de alien niet eens ogen heeft) en erg middelmatige special effects. Er had meer in gezeten, en dat is een gevoel dat gedurende de gehele film blijft overheersen.

De keuze van regisseur David Fincher om terug te keren naar de spanning van de eerste film uit deze serie en de actie te laten voor wat het is, kan ik alleen maar aanmoedigen, doch zijn poging slaagt slechts ten dele. Zo is het gevoel van dreiging dat de alien in de eerste film bezat weer terug - in Aliens leek dit prachtige beest te zijn gereduceerd tot simpel knalvoer -, tezamen met een zekere, zij het afgezwakte, elegantie, die af en toe helaas teniet wordt gedaan door de shots van een rennende alien. Daar tegenover staat echter dat de claustrofobische sfeer die men op probeert te wekken, door middel van eindeloze gangenstelsels, niet geheel overkomt; daarvoor is een planeet nu eenmaal veel te groot, terwijl een ruimteschip klein en benauwend aanvoelt.
Bijzonder teleurstellend kan ik deze film echter niet noemen: de sfeer is gedurende de eerste helft van de film uitstekend, het camerawerk zeer goed en het acteerwerk in de meeste gevallen dik in orde. Welja, er had meer in gezeten, doch de moeilijke omstandigheden waar Fincher in had moeten werken in acht genomen, moet ik constateren dat hij nog lang niet zo'n slecht werk heeft geleverd, en dat de film in handen van een minder getalenteerde regisseur volledig zou hebben gefaald. Nu is Alien³ een aardig filmpje, en helaas niet meer, maar gelukkig ook niet minder.

3,0*

Daar waar Alien zich enkele dagen geleden nog als een tijdloze klassieker bewees, blijk ik, na jaren van vervaging uit mijn herinnering, Aliens plotsklaps een stuk minder te waarderen. Dit heeft twee oorzaken: het alombekende jaren '80-syndroom en een gebrek aan klasse.

Het jaren '80-syndroom manifesteert zich voornamelijk in de decors en, goddank, niet in foute kapsels; de omgevingen uit Aliens zijn veelal grijs, saai, inspiratieloos en ronduit lelijk. De scène in het verblijf van Ripley, waar Burke haar probeert te overtuigen mee te komen naar LV-426 is hier een mooi voorbeeld van: de set schijnt niet meer dan een krap keukentje te zijn, bekleed met grijze panelen om het geheel er steriel en futuristisch uit te laten zijn. Iets dergelijks geldt eveneens voor de scène in de ziekenboeg aan het begin van de film (zij het in mindere mate), de woonvertrekken op de kolonie (kort in beeld, doch niettemin lelijk) en, tenslotte, de oerlelijke voertuigen die voorbij komen (zie ook: Total Recall) - vergelijk ook de wapens: erg plastiekerig allemaal. Bijzonder storend is het niet, en de film kent heus wel enkele zeer aardige omgevingen, doch het blijft jammer: de film ziet er - in tegenstelling tot de eerste Alienfilm - enigszins gedateerd uit, en ik heb geregeld het gevoel dat Ripley en de mariniers door sets rondbanjeren, in plaats van werkelijke omgevingen. Het voelt goedkoop aan, en haalt voor een nitpicker als ik toch wel een gedeelte van de spanning weg.

Het tweede probleem - het gebrek aan klasse - is storender. Daar waar de alien in de eerste film zich uiterst elegant voortbewoog, en op redelijk intelligente wijze, met veel geduld, zijn tegenstanders afmaakte, vormen de Aliens in deze film niet veel meer dan kanonnenvuur. Zij verschijnen vliegensvlug uit alle gaten en hoeken en bespringen alles wat zij zien, om vervolgens op spectaculaire wijze te ontploffen, waarmee zij veel van hun dreiging verliezen; een keuze die ik persoonlijk betreur, doch die begrijpelijk is gezien de verschuiving van het accent van spanning naar actie. Niet alles is echter verloren: de facehuggers - in de eerste film nog een kleine rol toebedeeld - nemen in Aliens de plaats in die de alien in het eerste deel had: zij zorgen voor spanning, beklemming, een zeer geslaagd schrikmoment en komen uiterst griezelig over.

Ondanks deze twee kritiekpunten wil ik benadrukken dat Aliens zeker geen slechte film is, en waardig in de (zeer duistere) schaduw van de eerste film mag staan. Ofschoon ik meer een liefhebber ben van het beklemmende, claustrofobische gevoel dat de eerste film had, kan ik niet anders concluderen dat de grotere nadruk op actie een goede keuze is geweest voor deze franchise: op een slappe kopie van het eerste deel zat ik niet te wachten, en Aliens biedt dan ook iets compleet anders, maar dan met veel van dezelfde elementen. De film is grootser en epischer dan het eerste deel, en hoewel dit een keerzijde heeft, die zich voornamelijk manifesteert in gedateerde effecten en weinig dreigende aliens, levert dit tevens een van de meer memorabele momenten uit de geschiedenis van de Alien-franchise en de filmgeschiedenis in het algemeen: de ontmoeting met de alienkoningin, die na een zeer spannende ontsnappingsscène (in wezen een kopie van de ontsnappingsscène in Alien; wel even spannend) de film op fantastische wijze afsluit. Dit zorgt ervoor dat Aliens geen simpele blockbuster met elementen uit de eerste Alien is geworden, maar een prima opvolger van een van mijn favoriete films allertijden.

3,5*

Goeie film: mooi traag tempo en een eenvoudig verhaaltje, waarin te zien is dat het leven van een huurmoordenaar lang niet altijd zo spectaculair is als je zou denken. Spannend is het wel, maar dan vooral onderhuidse spanning, ingegeven door de lichte - en vaak ook terechte - paranoïa van de hoofdrolspeler. Prima rol van Clooney: ingetogen en subtiel; eigenlijk kijkt 'ie de hele film alleen maar wat triest voor zich uit, maar dat doet 't 'm nou juist. Valt weinig op deze film aan te merken - enige minpunt is alleen dat 'ie je niet écht bij zal blijven. Wel met veel vakmanschap gemaakt, esthetisch verantwoord, maar vooral: onderhoudend.

4,0*

De enige vooruitgang ten opzichte van The Da Vinci Code vormt de afwezigheid van de belachelijke flashbacks naar vroegere perioden; voor de rest is Angels & Demons een achtbaanrit die dusdanig met toevalligheden aan elkaar hangt, dat je na afloop blij mag zijn dat je niet te pletter bent geslagen op een gladde, vrouwen nafluitende Italiaan met een christusbeeldje om zijn nek.

2,0*

De serie ziet er werkelijk waar prachtig uit en ook het acteerwerk is van hoog niveau; het is alleen jammer dat het leven van Annie MG niet zo heel erg interessant is - niet interessant genoeg om zeven afleveringen volledig te kunnen boeien, in ieder geval. Halveer de serie in lengte en je hebt uitstekend vermaak voor het hele gezin. Nu blijft men helaas steken in de middelmaat.

2,5*

Controversiële film, en niet onterecht, want met balken die op penissen worden gesmeten, slijptollen die in onderbenen verdwijnen en clitorissen die worden afgeknipt vraag je natuurlijk om controverse - zeker als je het allemaal nog zo direct in beeld brengt ook. Van de kracht van suggestie heeft Von Trier in ieder geval geen kaas gegeten, zoveel is duidelijk. Storender dan deze schokkende elementen, zijn echter vooral de oneindig uitgestrekte pretenties die schaamteloos op je netvlies worden geworpen: hoofdstukindeling (nooit een fan van geweest), een overdaad aan onduidelijke symboliek, vaag gelul over de aard van vrouwen - en als klap op de vuurpijl ook die opdracht aan Tarkovsky... halverwege de film weet je het al zeker: Lars Von Trier wilde iets zeggen, maar wát, daar was hij zelf volgens mij ook nog niet helemaal over uit. Tel daar bij op het vaak lelijke camerawerk dat je compleet uit de film haalt - constant heb je het gevoel dat iemand erbij staat vakantiekiekjes te schieten - en de belachelijk overdreven acteerprestatie van Charlotte Gainsbourg, die geregeld onbedoeld op je lachspieren werkt, en je weet dat deze film het gewoon niet is. Voor mij niet althans, en dat is jammer, want na de prachtige openingsscène had ik goede hoop. Sowieso bewijst Von Trier wel dat hij af en toe echt schitterende plaatjes kan schieten, maar dit consequent doorvoeren zit er helaas niet in, en een interessante film eromheen bouwen al helemaal niet. Jammer.

1,5*

Leuk hersenloos vermaak van Stallone (die ook echt hersenloos overkomt) en Banderas. De film stelt weinig voor, maar weet met wat psychologische spelletjes, wat actiescènes hier en daar en wat neurotische trekjes toch goed de aandacht vast te houden. De romance tussen Stallone en Moore komt totaal niet uit de verf, maar daar kijk je zo'n film toch niet voor: de acties daarentegen is goed verzorgd; af en toe is het nog best spannend ook. Uitstekend filmpje.

3,0*

Het is waar: Avatar moet zonder meer één van de mooist gemaakte films allertijden zijn; het is overduidelijk een met vakmanschap in elkaar gezette rolprent met adembenemende CGI en fantastische actiescènes. Avatar is zelfs zo goed, dat een vriend van me - zo beweerde hij althans - gedurende de gehele film een gelukzalig gevoel ervoer, dat hij slechts éémaal eerder in zijn leven had gehad.

En toch laat deze film me met een dubbel gevoel achter, al direct nadat het scherm zwart werd en de aftiteling begon te rollen. Want hoewel Avatar er prachtig uitziet, kan ik het niet opbrengen ook maar enige emotie bij deze film te voelen - deels veroorzaakt door (te) hoge verwachtingen en deels veroorzaakt door het slappe verhaal. Nu, begrijp me niet verkeerd, van mij hoeft niet elke film een uitdagend en vernieuwend plot te hebben - Cameron heeft in het verleden bewezen uitstekend met clichés om te kunnen gaan zonder dat deze storen -, maar Avatar is zó weinig uitdagend voor de kijker, dat het me eigenlijk niet meer uitmaakte wat er op het scherm gebeurde: ik kreeg het niet voor elkaar al te veel sympathie op te brengen voor de Na'Vi, noch een afkeer voor het handelen van de mensen te voelen. Dit gebrek aan opgewekte emotie, zorgde ervoor dat ik tweeëneenhalf uur naar het scherm heb zitten kijken, mezelf constant vertellende dat alles er prachtig uitzag, maar dat ik uiteindelijk zonder wow-gevoel de bios verliet. En dat is jammer. Je vraagt je toch af: wat blijft er van Avatar over als je door de effecten heenprikt? Tja, bar weinig.

Toch zou ik iedereen Avatar aan kunnen raden, mits men gewillig is zich mee te laten voeren in de wereld van Pandora. Mij lukte dat helaas niet, wat een teleurstellende kijkervaring opleverde.

2,5*

Wat ik hierover moet zeggen, weet ik niet precies. Het eerste gedeelte van The Aviator vond ik erg leuk, en ik heb ook regelmatig moeten lachen (Hughes die zijn eten niet meer naar binnen krijgt, nadat iemand een van zijn erwten heeft gegeten; de scène bij de schoonouders); helaas zwakte mijn aandacht, ook dankzij de de lange speelduur, toch een beetje af naarmate de film vorderde. Dat neemt overigens niet weg dat The Aviator erg interessant bleef om naar te kijken, wat er misschien ook voor zorgde dat het eind wel érg abrupt kwam. Alsof iemand na bijna drie uur dacht: oké, nu is het wel genoeg geweest - en vervolgens de stekker uit mijn dvd-speler trok. Jammer, want nu is The Aviator een film die zomaar ergens begint en zomaar ergens eindigt - maar wel met een sterk middenstuk.

3,5*