Opinions

Leuke film met enkele bijzonder grappige momenten. Eigenlijk gebeurt er helemaal niets in de film, maar het wordt allemaal zo prettig weergegeven, dat het totaal niet stoort. Het acteerwerk is niet heel erg sterk, maar ruim voldoende. De muziek is daarentegen geweldig, pluim daarvoor! Ook het einde vond ik fantastisch en liet me met een grote glimlach op mijn gezicht achter. Had de film er wat mooier uitgezien - het doet nu wat lowbudgetterig aan -, dan had er nog een halfje meer in gezeten. Maar met deze score mag Factotum ook meer dan tevreden zijn.

3,5*

Hier heb ik als elfjarig jongetje heel wat slapeloze nachten aan overgehouden: vooral de douchescène en de scène in de kast zijn op mijn netvlies gebrand. Terugkijkend valt het moeilijk te begrijpen wat hier zo eng aan was, maar vermakelijk blijft de film wel, met de drugstest - een heerlijke parodie op de scène uit The Thing - als onbetwist hoogtepunt. Erg effectief verfilmd door Rodriguez. Elijah Wood doet het prima als sulletje, maar het relaxte personage van Josh Hartnett steelt wel de show. Spannende finale ook, waarin het verlangen bij een groep te horen op school op prima wijze wordt verweven. Jeugdsentiment dat overeind blijft staan!

3,5*

Nicolas Winding Refn begint voor mij langzaamaan een van de beste regisseurs van de laatste tijd te worden, en dat valt opnieuw te zien bij Fear X: de man kan plaatjes op het scherm toveren, dat is niet meer normaal. Als schrijver heb ik er echter minder mee. Net als bij Bronson heb ik het gevoel dat er meer uit deze prachtige stijl kan worden gehaald, als het script strakker in elkaar zou hebben gezeten. Dat is jammer, want met name het eerste halfuur is zó beklemmend dat het eng wordt (de vergelijking met Lost Highway ligt voor de hand). Naarmate de film vordert, begint het geheel helaas wel een beetje in te zakken - qua plot, bedoel ik, zeker niet qua sfeer. Daarom een wat minder hoge score dan ik helaas gehoopt had, maar toch: een bijzondere film van een bijzondere regisseur.

Ofschoon ik mij in het dagelijks leven daar waar mogelijk als een zeventiende eeuwse rationalist beschouw, valt het mij onmogelijk te ontkennen dat er tevens vele elementen der romantici uit de achttiende eeuw in mij schuilen, waarvan de voornaamste zonder meer het verlangen moet zijn in een andere tijd of plaats te leven. Zo had ik gaarne de jaren '20, '50 en '60 mee willen maken, als jazzmuzikant annex filosoof, rock 'n' rolllegende en liefhebber van de electrische Bob Dylan respectievelijk. Mijn verlangens naar de jaren '80 zijn aanzienlijk minder dwingend; de ongeïnteresseerde, grijze leegheid die wordt gemaskeerd door felle kleuren, foute kapsels en plastieken muziek, kenmerkend voor dit decennium - oordelend naar de diverse films uit deze periode - bezorgen mij eerder rillingen dat dan ze mijn interesse prikkelen. Op deze regel bestaan echter enkele uitzonderingen, waar Ferris Bueller's Day Off er één van is. Toegegeven, regisseur John Hughes had muziek uit de jaren '60 nodig - Twist and Shout van The Beatles, om precies te zijn - om mij te laten wensen in het universum van deze film te mogen leven, doch dat doet weinig af aan het feit dat Ferris Bueller's Day Off zo een typische film is die mij met een glimlach achterlaat - en een glimlach tracht ik gaarne daar waar mogelijk te bewerkstelligen

Karl.

Mijn bezoekje aan Duitsland kon volgens mijn Duitse vriend niet compleet zijn zonder een keertje Die Feuerzangenbowle te hebben gezien, een film 'die ja iedereen in Duitschland kent'. En eerlijk is eerlijk: dit is gewoon een behoorlijk grappige film met ontzettend leuke personages - die leraren! - en ouderwets kattenkwaad. Leuke dialogen ook: 'Pfeiffer met drie f'en' Je zou bijna willen dat je in die tijd leefde ('nou ja, afgezien van die oorlog dan'), zo gezellig ziet het er allemaal uit. Dit is gewoon een prima en onbezorgd avondje vermaak.

Het uitgangspunt is erg leuk en de film ziet er zeer degelijk uit, maar Fido mist toch net een paar écht sterke grappen om helemaal boven de middenmoot uit te komen. Daarmee is niet gezegd dat er niet genoeg te lachen valt - de commercial over het wantrouwen van bejaarden is bijvoorbeeld zo'n hilarische vondst -, maar er had toch wat meer in gezeten. De film had van mij wat droger gemogen. Desalniettemin heb ik me prima vermaakt met deze film, en niet in de laatste plaats omdat Carrie-Anne Moss er werkelijk bloedgeil uitziet in jaren '50-setting.

Goor!

De make-up van The Fly wordt vandaag de dag nog altijd geroemd en dat is meer dan terecht: de transformatie van Jeff Goldblum in een vlieg is echt ontzettend vet en verdient complimenten. Sowieso verdient Goldblum complimenten, want hij zet een erg leuk personage neer. Het is alleen jammer dat de rest van de film, vooral de eerste helft, niet altijd even goed is - het plot en de dialogen zijn zelfs behoorlijk infantiel te noemen; acteerwerk is ook niet altijd even sterk en het camerawerk is niet zo bijzonder. Ook de jaren '80-sfeer is hier en daar gewoon pijnlijk, hoewel dat op zich ook wel vermakelijk te noemen valt. Toch weet The Fly goed te vermaken door de kijker hier en daar te trakteren op wat fantastische vondsten (die abortusnachtmerrie! ). Leuke film, maar er had meer in gezeten.

3,0*

Natuurlijk, Freaky Friday is cliché tot en met en doorzichtig als de pest - maar laten we wel wezen: het is een film voor pubermeisjes, dus met gezeur om originaliteit of een inhoudelijk sterk verhaal maak je jezelf alleen maar belachelijk. En belangrijker nog: de film is, zeker in het begin, nog daadwerkelijk leuk ook. Lindsay Lohan is prettig om naar te kijken (al kijk ik persoonlijk meer uit naar haar topless rol in Machete ), maar Jamie Lee Curtis, die zich met haar rol toch wel op glad ijs begeeft, steelt met verve de show en wist regelmatig een glimlach tevoorschijn te toveren. Af en toe een leuk camerastandpunt ook (maar daar geniet ik dan weer van). Zoals gewoonlijk bij dit soort films zwakt het tegen het einde nogal af om een of andere melige boodschap over te brengen, maar dat neemt niet weg dat het eerste gedeelte erg vermakelijk was. Prima tussendoortje, vergis je niet.

2,5*

Hollywoodkitsch tot en met. Het is ironisch dat een film die er zo erg op hamert (probleem)leerlingen serieus te nemen, de kijker behandelt alsof 'ie een klein kind is: de boodschap wordt er werkelijk met een moker doorheen geramd, zonder enig gevoel voor nuance of subtiliteit. De stereotype personages, het voorspelbare verloop van het verhaal, het overdreven sentiment, het zogenaaamd 'indringende' camerawerk, en vooral ook de eenvoudigweg slechte regie: alles werkt op de zenuwen. De te serieuze toon van de film zorgt er alleen maar voor dat ik hard kan lachen om Freedom Writers. Leuk om met een paar vrienden af te kraken.

1,0*

The French Connection schijnt een klassieker te zijn, doch de reden van deze klassiekerstatus is mij volledig onbekend. Wellicht heb ik een verkeerde film gekeken: The French Connection is rommelig, bij tijd en wijle zeer slecht gemonteerd, enigszins amateuristisch geschoten en eindigt zomaar midden in de film. De achtervolgingsscène (zie poster) is goed gefilmd en meeslepend, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Een zware tegenvaller.

2,0*

Feitelijk is Friday the 13th niet meer dan een herhalingsoefening van Halloween, maar dan bij een meer en dan met een pak minder spanning. Het begint al met de openingsscène, die net als zijn grote voorbeeld (gedeeltelijk) vanuit de eerste persoon gefilmd is, wat in deze film helaas totaal niet werkt en ontzettend knullig overkomt. De rest van de moorden is al niet veel beter: het wordt allemaal nogal flauwtjes in beeld gebracht en ziet er constant maar weer goedkoop en nep uit. Grootste minpunt van de film is echter het einde (dat overigens wel wat van Hitchcock's Psycho wegheeft), als blijkt dat niet Jason, maar zijn moeder (!) de moordenaar is. Vanaf dat moment valt alle spanning die er nog was compleet weg, omdat zo'n oude vrouw, die ook nog eens ontzettend onhandig blijkt in het vermoorden van de laatste overlevende, gewoon niet eng is. Erg jammer. Het laatste schrikeffect met Jason die uit het water springt was wel heel aardig. De vraag blijft echter wel waar deze film zijn klassiekerstatus vandaan haalt, want er valt maar weinig positiefs aan te ontdekken, vandaag de dag. En belangrijker nog: hoe komt men van de moordzuchtige moeder van een klein en misvormd jongetje tot een enorme gast met een hockeymasker?!

2,0*

Leuke film, vooral het tweede deel. Het eerste deel werkt niet helemáál omdat Clooney en Tarantino niet zo heel erg goed acteren. Goed genoeg wel, maar ze doen allebei niks om het materiaal naar een hoger plan te brengen. (Trouwens, Tarantino ziet er écht uit als een verkrachter, tjongejonge. Wat dat betreft wel goede casting.) Gelukkig wordt dat een beetje gecompenseerd door prima acteerwerk van Keitel en Lewis. Er gebeurt eigenlijk ook niet zo heel veel interessants, al is de scène bij de grenscontrole wel redelijk spannend. De tweede helft daarentegen heeft gelukkig geen last van alle minpunten uit het eerste deel, omdat het hier er duidelijk om gaat zoveel mogelijk hilarische shit op het scherm te tonen - en daar slaagt Rodriguez met verve in. Grappig, goor, maar bovenal: pure fun. Dat krikt de score met zeker een vol punt omhoog.

I'm saying, that when the president weares those shoes, it means: they're not feminan!

Afgaande op Frost/Nixon moet ik concluderen dat Frost een vervelend lulletje is en Nixon een sympathieke vent met humor, die grondig de mist in is gegaan. Het is spijtig dat de film pas na anderhalf uur, na Nixons telefoontje, een beetje ergens naartoe lijkt te gaan; gedurende het voorgaande moest ik toch regelmatig een gaap onderdrukken - en dat is nooit een goed teken, zeker niet bij een film die je midden op de dag kijkt. Het is spijtig dat Ron Howard een in potentie zenuwslopende film om weet te vormen tot een voortslepend en oninteressante gevalletje met een leuke soundtrack.

2,0*

Zoals altijd bij een Kubrick is het camerawerk ook hier weer van uitmuntend niveau: elke scène is een visueel meesterwerk, het acteerwerk en de dialogen nog achterwege gelaten. Het eerste deel is ontzettend grappig maar ook intens en beklemmend, maar het tweede gedeelte is toch wel favoriet bij mij. Vooral het eind met de sluipschutter is fenomenaal: alweer een hele tijd geleden dat ik zo lang met ingehouden adem naar de tv heb zitten kijken. Met recht een meesterwerk.

4,5*

Waar de titel Funny People vandaan komt, mag een raadsel heten: als deze film namelijk iets níet is, dan is het wel grappig - tenzij je van die typische antigrappen houdt die de gemiddelde Amerikaanse komiek er nog wel eens uit wilt gooien ('oh, hij doet een stemmetje!'). Helaas hou ik daar niet van. En ik hou ook niet van véél te lange, véél te trage films met personages die me niet boeien. Funny People is simpelweg een te lange en vervelende zit. Goed, de muziek is aardig en het camerawerk is verzorgd - wel enigszins anoniem -, maar dan hebben we het qua positieve punten ook wel weer gehad.

1,0*