Opinions

Complottheorieën hebben mij nimmer waarlijk aangesproken, omwille van hun onwaarschijnlijke karakter en ogenschijnlijke blindheid jegens een zo voor de hand liggende waarheid. Neen, complottheorieën zijn nonsens, zelfs al gaan zij gepaard met zo een bekoorlijke verschijning als die van Audrey Tautou. Het is spijtig dat men een dergelijk schone dame zo een drol van een personage laat spelen, net als dat het spijtig is dat mededrol Tom Hanks haar vergezelt. Hoe zeer zij beiden het ook proberen, zij weten Dan Browns kromheid geenszins recht te praten, hetgeen niet meer dan een melige film oplevert, tezamen met een groeiende verwondering naar waar die belachelijke hype rondom The Da Vinci Code vandaan kwam.

Eerder geplaatst op: Het leven van Karl

Dat men deze film hoog beoordeelt in een roes van Ledgers acteerwerk, kan ik goed beoordelen: hij zet namelijk een zeer goede schurk neer die met verve de show steelt. Ook voor het overige is The Dark Knight een uitstekend in elkaar gezette actiethriller, die helaas net iets te lang duurt, maar de kijker wel met een voldaan gevoel achterlaat. Hoogtepunt van de film: de arrestatie van de Joker en de daaropvolgende verhoorscène, waarin de dialogen uitstekend geschreven zijn en het voorgestelde dilemma je naar het puntje van je stoel verplaatst.

3,5*

Deze film hangt van los zand en slechte muziek aaneen. Ondanks een enorme veelheid aan scènes gebeurt er vooral het eerste halfuur maar bar weinig, en al helemaal niets dat interessant genoemd kan worden - en dat terwijl het onderwerp daartoe heus wel uitnodigt. Personages, wat mij betreft toch wel de kern van elke dramafilm, wandelen rond in beeld, maar geen een wordt er echt uitgediept; in plaats daarvan is de regisseur drukker bezig geweest alles zo lelijk mogelijk in beeld te brengen, van vreemde montage tot slechte muziekkeus tot afzichtelijke effecten toe. Nee, veel positiefs heb ik hier niet over te melden, en dat terwijl het basisgegeven - een Chinese student die in Amerika net zo onvrij is als in zijn eigen land - best sterk is en ik heus wel wat wil leren over donkere materie, dat nu slechts in vage metaforen wordt uitgelegd. O ja, Merryl Streep banjert af en toe ook even als een verloren schaap door het beeld.

1,5*

Net niet. Net niet grappig, net niet spannend, net niet meeslepend - deze film is het allemaal net niet. Het grootste probleem van Dark Shadows is, als je het mij vraagt, dat Burton focust op de relatie tussen Depp en Green. Grappig genoeg is dat het meest oninteressante element van de film. Een vampier die na tweehonderd jaar in de jaren '70 wakker wordt? Leuk uitgangspunt. Dat hij een vissersbedrijfje opzet? Leuk! Dat zijn aartsrivaal de concurrente is? Prachtig! Maar er wordt niets mee gedaan, en dat is ontzettend jammer. Dit had een heerlijk droge film kunnen worden met een goede dosis zwarte humor. Nu is het een halve komedie, een half sprookje en in de derde helft zit er een of andere saaie vechtscène in. Deze mag van mij naar de schaduwen verbannen worden. - O trouwens, Eva Green mogen ze wel hier houden; haar verschijning is het enige lichtpuntje (ha!) in een verder saai geheel.

Is water eng? Nee, niet echt, maar een spannende film blijkt het wel op te leveren. Dark Water kent een uitstekende, ongemakkelijke sfeer, goede acteerprestaties, hier en daar een effectief schrikmomentje en een acceptabele hoeveelheid clichés die de kijker toch nog op zijn gemak weten te stellen. Het probleem van deze film is dat het - afgezien van het uitstekende acteerwerk - nergens echt uitspringt: de film is spannend om te kijken, maar valt niet op tussen de stortvloed aan andere horrorfilms en begint naar het einde toe te slepen. Een dergelijk minpunt hebben horrorfilms vandaag de dag wel vaker: hoe dichter men bij het einde komt, des te meer voelt men de behoefte de zonderlinge gebeurtenissen uit te leggen, hetgeen de spanning geen goed doet. Desondanks is Dark Water een vermakelijke film, zoals de typische jaren '00-horror dat wel vaker is.

3,0*

Dat het verlies van een kind in combinatie met een geestje hier en daar, goed kan werken, werd wel bewezen in El Orfanato. En dat een onverwerkt trauma in combinatie met een geestje hier en daar, best spannend kan zijn, was al te zien in Dark Water. De rest van de berg clichés die in The Dark voorbij komt - een enge zolder, kleine meisjes die niet erg lief blijven te zijn - mogen inmiddels ook wel inherent aan het spookfilmgenre worden genoemd. Wat tilt The Dark dan boven het maaiveld uit? In theorie zou dat het snuifje folklore moeten zijn, dat het uitgangspunt voor het verhaal vormt - maar helaas: de wijze waarop men oude mythen en sagen in het verhaal heeft weten te verwerken is zó geforceerd en ongeïnspireerd, dat het algauw moeilijk wordt naar The Dark te kijken zonder een gnuif te onderdrukken. Zodra de clichématige eerste helft van het verhaal doorworsteld is, schiet de film zodanig uit de bocht, dat het belachelijke geheel - dat bovendien veel te serieus wordt gepresenteerd - dat het een behoorlijk lachwekkende aangelegenheid wordt. En dat is toch wel een klein beetje funest voor een horrorfilm. De laatste plottwist is overigens nog wel best aardig, maar weet de voorgaande dertig minuten lang niet goed te maken.

2,0*

Darkman wordt vooral gekenmerkt door miscasts: Liam Neeson overtuigt amper als op zich niet onaardige superheld en Frances McDormand zowaar nog minder als love interest, en de bad guys zijn eerder lachwekkend dan dreigend. Ook enige budgetaire beperkingen worden af en toe op pijnlijke wijze duidelijk, wat gelukkig enigszins wordt opgevangen door de comic-achtige regie van Raimi: hij neemt de film niet al te serieus en weet met veel gevoel voor dramatiek zelfs de simpelste scène tot een episch hoogstandje te verheffen - al is de muziek van Danny Elfman af en toe wel iets té aanwezig. O, de make-up-effecten zijn ook lang niet onaardig. De climax is helaas behoorlijk teleurstellend en aan het eind van de dag is er maar weinig wat ervoor zorgt dat je Darkman in je achterhoofd houdt - al was de cameo van Bruce Campbell wel ontzettend tof.

2,5*

Nou ja, vergeleken met deze film is zelfs Avatar nog een meesterwerk in subtiliteit. Vooral grappig ook, de boodschap van deze film, gezien het belachelijke script waarin het wordt gegoten: het ene moment zegt Keanu Reeves nog dat niets in het universum verloren gaat, het andere moment probeert hij de aarde te redden; na eerst een berg aan rationele argumenten te hebben gehoord, gaat onze hyperintelligente ruimtemannetje toch overstag nadat hij een vrouw en haar irritante kind heeft zien knuffelen: met lof kun je niet over dit script spreken. Een ook op alle andere punten gaat het mis: het acteerwerk is saai, de muziek te overheersend, de beelde ronduit lelijk... Allemaal zaken die overigens niet wegnemen dat The Day The Earth Stood Still nog best vermakelijk is als komedie en daarom toch op geen al te zware onvoldoende hoeft te rekenen. De mooie verschijning van Jennifer Connely helpt ook mee.

2,0*

In mijn vriendenkring bevindt zich een personage, die ik voor het gemak T. pleeg te noemen. T. is niet bijzonder goed bestand tegen het fenomeen 'horrorfilms', hetgeen resulteert in een irrationele angst voor bezetenheid door den duivel, enge oude vrouwtjes, geestverschijningen en griezelige poppen - voornamelijk griezelige poppen. Aldus mag het geenszins een verrassing heten dat mijn vriend T. welhaast zijn broek bevuilde, onderwijl hij den horrorfilm Dead Silence bekeek. Derhalve kan ik u, waarde lezer, bij dezen mededelen: zijt ge een bangerik, en bezit ge allesbehalve liefdevolle gevoelens richting buikspreekpoppen, dan is den horrorfilm Dead Silence een uitstekende huurtip voor u. Doch ik dien u te waarschuwen: naast de poppen en enge oude vrouwtjes, zijn het toch vooral de acteerprestaties die angstwekkend zijn. Slecht, bedoel ik te zeggen, angstwekkend slecht.

Eerder geplaatst op: Het leven van Karl

De zoveelste liefhebbende-vader-wordt-engel-der-wrake-film. Subtiel of diepgaand is het niet, maar dat wordt ook nergens geprobeerd, dus dat is niet erg. De film neemt zichzelf net ietjes te serieus, wat jammer is en ook nogal contrastreert met de af en toe strip-achtige effecten (benen die eraf worden geschoten en dergelijke) en het feit dat er nogal wat onlogica in het verhaal zit. Ook is het overdreven sentiment zoals gewoonlijk ontzettend irritant. Maar ach, uiteindelijk sta je wel praktisch te juichen als er weer eens een bad guy wordt afgemaakt - vooral de scène in de parkeergarage is geweldig! -; des te jammer van het tegenvallende einde dan ook.

2,5*

Dit moet haast wel de ultieme film zijn voor elfjarige jongetjes: makkelijk, kitscherig en ontzettend vermakelijk. Het blijkt wel dat de doelgroep maar al te goed wordt begrepen door de makers: de film neemt zich geen enkel moment serieus, zit vol met melige grappen en one-liners en is over het geheel genomen eigenlijk alleen maar lachwekkend. Brambilla's toekomstvisie is zuiver irritant, wat het des te vermakelijker maakt dat zowel Stallone als Snipes alles en iedereen kapotmaken, als niet met geweld, dan wel verbaal. Het levert een leuke scifiactiekomedie op die het avondje prima weet te vullen.

Goddank, ik ben niet de enige. Zoals ik tegen mijn vriendin zei toen deze film (ein-de-lijk) was afgelopen: je kunt niet gewoon je handcameraatje op wat ellende richten, een werkelijk verschrikkelijke voice-over wat pseudodiepzinnige dingen van het kaliber alles-is-kut laten zeggen en dan menen een goede film afgeleverd te hebben.

Er waren wel één of twee pluspuntjes. De scène waarin een leraar eerst een foto van een zonsondergang en vervolgens van een vagina toont, is echt hilarisch. Ook dat personage dat steeds aan het hek hangt is leuk. De ouderavond vond ik ook leuk, surrealistisch haast, alleen wel veel te lomp gebracht (zeker in de verder serieuze context van de rest van de film).

Desalniettemin: deze film is een pretentieuze hoop stront. Iemand met talent kan een goede, interessante film maken over deze problematiek - en daarvoor hoeft het nog niet eens zo inktzwart te zijn. Maatschappijkritiek of het schetsen van een in existentialistische moeilijkheden geraakt individu is niet hetzelfde als (letterlijk!) zeggen dat alles eenvoudigweg klote is.

House Of 1000 Corpses vond ik een leuke film, maar de verrassing is er in dit vervolg wel vanaf. Het grootste mankement is de ronduit zwakke regie van Zombie, die heus wel een paar leuke ideeën heeft - Freebird op het einde is bijvoorbeeld te vet voor woorden - maar deze gewoon niet op een fatsoenlijke manier uit weet te werken. Daarbij spreekt de onverzorgde look van de film, hoewel misschien wel passend, me gewoon totaal niet aan, wat ervoor zorgt dat dit maar de helft van de film is die het had kunnen zijn. Op zich genomen echter biedt The Devil's Rejects genoeg - af en toe afschuwwekkend - vermaak om gedurende de speelduur te blijven boeien, dus geen al te diepe onvoldoende.

Nou, hij is in ieder geval niet zo slecht als ik me herinner. Sterker nog, hij is best vermakelijk. Een goede film is Die Another Day echter niet geworden, daar is het plot en de aankleding toch echt te melig voor. Zo'n ijspaleis, een vliegtuig dat door een allesvernietigende laserstraal heenvliegt, geïmproviseerd kite-surfen op een door een ijsberg veroorzaakte golf... het is allemaal wat teveel van het goede. Wat ook teveel van het goede is: de hippe montage. Die is te hip. Het doet pijn aan je ogen, zowaar. Dit is de slechtst gemonteerde Bondfilm allertijden en daarnaast ook in het algemeen een ontzettend slecht gemonteerde film. Slowmotion hoort niet thuis in een Bondfilm. Althans, niet zoals hier gebruikt. Zoals hier gebruikt, hoort slowmotion in geen enkele film thuis. Getverdemme. Gelukkig is de zwaardvechtscène wel cool.

Tjonge, wat heb ik het eerste uur van deze film vaak gezien als klein jongetje; de tweede helft mocht ik nooit kijken omdat het bedtijd was. Achteraf bezien is dat geen ontzettend gemis: de eerste helft van Die Hard 3 is namelijk veruit het beste en kan zich gerust meten met het eerste deel, dat nog altijd een van de beste actiefilms allertijden is. Na het eerste uur zakt het een beetje in met hier en daar een wat belachelijk momentje (surfen op een kiepwagen, serieus?) dat in Die Hard 4 - een beetje 'n belachelijke film - niet misstaan had, maar het geheel blijft vermakelijk. Het einde is wel ontzettend flauw (je vindt de badguy omdat hij op zijn aspirinedoosje zijn verblijfplaats had geschreven, serieus?), maar als wegkijkfilm blijft 'ie prima te doen. En gezien dat niet meer is dan je van een actiefilm mag verwachten, een ruime voldoende: opnieuw een topsamenwerking tussen McTiernan en Willis.

3,5*

Het moet gezegd worden: het idee van een ruimteschip dan vanwege technische problemen op een willekeurig punt op aarde blijft hangen, is best grappig. Dat de aliens, op humanitaire gronden, vervolgens worden ondergebracht in een kamp in de buurt van hun schp is ook leuk gevonden, en dat ze vervolgens uit moeten worden gezet is al helemaal lachen. Dat de film aanvankelijk als documentaire over dit onderwerp opent, maakt het toch wel compleet: District 9 begint als een erg aangename en leuke film - die hier en daar zelfs nog tegen de komedie aanleunt.

Echter, na een tijdje heb je het wel gehad met de nepdocumentaire - en dat lijken de makers door te hebben gehad, want halverwege schakelt District 9 plots over naar een 'gewone' vertelstijl, wat enerzijds vrij slap is (als je 'n nepdocumentaire maakt, maakt dan ook 'n nepdocumentaire) en aan de andere kant wel voor de broodnodige afwisseling zorgt. Het is alleen behoorlijk jammer dat het verhaal dat zich vervolgens ontvouwt vrij matig is en niet altijd wilde boeien. Ook komen de treurigste clichés in dit gedeelte van de film opzetten, met als dieptepunt de "Ga maar verder zonder mij"-"Nee, ik laat je hier niet achter"-dialoog; daar kun je tegenwoordig toch echt niet meer mee aan komen zetten. Daarnaast liet de actie ook hier en daar steken vallen: slechts een klein gedeelte van de alienwapens die eerder in de film te zien waren, worden benut en dan nog niet met al te veel overtuiging. Het wapen dat mensen uiteen deed spatten was wel vermakelijk, daar niet van.

Wat blijft er over van District 9? Een nepdocu-goes-actiefilm, die vermakelijk is, maar waar toch meer in had gezeten.

Een ruime 2,5*.

Domestic Disturbance gaat, buiten de beangstigende hoeveelheid aan clichés, ten onder aan slecht acteerwerk: John Travolta is een miscast van jewelste en Vince Vaughn, hoewel aardig, lijkt ook niet helemaal te kloppen in zijn rol, maar vooral dat jongetje wist me enorm op de zenuwen te werken. Tel daarbij een matige regie op en een lekkere hoeveelheid aan onwaarschijnlijkheden en het feest is compleet. Het rolletje van Buscemi is wel leuk, maar al met al is dit dus een thriller zoals het niet moet.

2,0*

De melige scène ergens in het midden van de film, waarin er met een kettingzaag op een legertje zombies wordt ingerend (inclusief de absurde amputatie van de arm) was best grappig en toont goed de potentie van het idee zombie-Nazi's. Dat maakt het ook des te jammer dat de rest van de film weinig aan is. Mocht er een Dead Snow 2 komen, laat het verhaal dan voor het gemak achterwege aan ga over op anderhalf uur non-stop brute manieren om zombies af te slachten

Het moet gezegd worden: Peter Sellers is wel echt enórm op dreef als titelheld in deze film; het is lang geleden dat ik zo heb kunnen lachen met een filmpersonage. Fantastisch geschreven en, belangrijker nog, hi-la-risch uitgevoerd, hulde voor meneer Sellers, die niet alleen als Dr. Strangelove, maar ook in zijn andere rollen fantastisch weet te overtuigen. Dat gezegd hebbende, heeft de rest van deze film de tand des tijds een stuk minder goed overleefd: vooral de montage - en dan met name bij scèneovergangen - is hier en daar enorm ruw, wat het ritme van de film niet ten goede komt. Ben je net lekker aan het lachen met een stel paranoïde Amerikanen, komt er weer zo'n oninteressant en langdradige scène in een bommenwerper voorbij. Jammer. (Al is de manier waarop die verhaallijn wordt afgewikkeld dan weer wel geniaal.) Heerlijk einde ook, al blijf je als kijker wel een beetje op droog brood zitten, zo zonder epiloog. Een heel, heel, héél ruwe diamant, kun je wel zeggen.

3,0*

Wat Drag Me To Hell doet is de kijker van schrikmoment naar schrikmoment slepen. Daar is op zich niets mis mee, ware het niet dat alles wat tussen de schrikmomenten in zit gekenmerkt wordt door een gebrek aan spanning (en een gebrek aan interesse bij mij, de kijker) en dat de film simpelweg niet eng is. Hoe langer de film duurt, des te absurder hij wordt - het eind was ook eerder lachwekkend dan wat anders. Ik kan slechts één goed moment voor de geest halen, en dat was de onthulling dat het oude vrouwtje in de auto zat - hoe voorspelbaar dat ook moge wezen. De begrafenisscène was ook erg geslaagd, maar dan eerder als komediemoment (wel behoorlijk goor).

2,5*

Met zijn debuut bewees Spielberg wel dat hij over talent beschikt: hij weet het uiterste te halen uit een eenvoudig uitgangspunt, een simpele autoachtervolging, met minimale middelen bovendien. Het camerawerk is echt ontzettend goed, maar het beste van Duel is wel de heerlijke seventiessfeer en de constante dreiging die door heel de film heen hangt. Vanaf minuut één is het spannend en die spanning is pas voorbij als de aftiteling over het scherm is gerold. Misschien wel Spielbergs beste film.

4,5*