Detachment (2011)

Schandalig stuk bocht. Mijn verwachtingen waren heel hoog en in het begin was ik minstens gefascineerd maar de film heeft niets te zeggen. Het lijkt alsof Kaye ons de "zware kant van de realiteit" wil tonen door de negatieve sfeer en het documentaire-achtige draaien maar dit blijkt een pijnlijke leugen waarin op oppervlakkige en een geforceerde toon veel leed geëxploiteerd wordt. Letterlijk alles en iedereen moet (zonder samenhang) ongelukkig zijn. Op een bepaald punt is het zelfs om het even of het voor het verhaal er toe doet en krijgen zelfs onbelangrijke bijpersonages scènes om er toch maar op te hameren dat het leven niets dan narigheid te bieden heeft. Detachment is een haast puberaal slecht werkje, erg jammer.

Dit is geen film meer, dit zijn sketches. Het meest opvallende is dat context helemaal niet geboden wordt. Waar staat die school ergens? (Die school ziet er overigens nog opvallend verzorgd uit.) Wie zijn die kinderen, wat is hun achtergrond? (alleen van het zielige obesitasmeisje komen we het een en ander te weten) Wat heeft dat meisje dat bij hem inwoont, behalve dat ze hoer is en eigenlijk best lief, nog meer meegemaakt - ja ze heeft niemand meer maar hoe is dat zo gekomen? Dat alles maakt het moeilijk om een verhaallijn met logica te ontwaren. De existentialistische thematiek ligt er dik bovenop, maar dan moet je daar ook een verhaal bij geven. We zien dat al die leerkrachten zich bijkans van kant maken, en de reden wordt gegeven, maar niet de opbouw ernaartoe. Er wordt teveel 'getelld', te weinig 'geshowd'. En dat is jammer voor een film waarin de acteurs zich lenen voor dit soort zwaarmoedigheid.

Henry Barthes is dient de tegenslagen des levens, net als ieder van ons, te bekampen, zo goed als hij kan. Geen sinecure echter want zowel op privé- als op professioneel vlak is het leven weinig rooskleurig te noemen. Hoewel begiftigd met een aantal cruciale vaardigheden raakt hij voorlopig niet verder als een interimaris op een high school. Een high school waar de motivatie en progressie van de leerlingen op apegapen ligt. Met een flinke scheut positivisme en idealisme worstelt hij zich door het leven waarbij hij oog tracht te hebben voor de anderen. Klinkt nogal sentimenteel, maar dat valt heus wel mee. Het probleem zit hem eerder in de diepgang en balans. Ik miste bijvoorbeeld omkadering. Het leek alsof dat Barthes er letterlijk en altijd en overal alleen voor stond. Maar Brody deed het wel goed, moest ook wel om de film enigszins staande te houden. Een film die zeker zijn momenten kent en raakt, maar er zijn er betere binnen het genre.