Opinions

Inception: de tweede kijkbeurt.

Op dit festijn van gemiste kansen valt zoveel kritiek te leveren dat je haast zou vergeten dat je je best hebt vermaakt onder het kijken. Dat gezegd hebbende, doet dat er niets aan af dat het erg slordig is van Nolan dat hij maar niet kan kiezen waar het verhaal nou precies over gaat (Fisher of Cobbs vrouw; beide climaxen raken uiteindelijk ondergesneeuwd), het visueel niet verder dan degelijkheid komt en het concept om veel betere, subtielere en surrealistischer uitwerking schreeuwt. Ook het acteerwerk is degelijk - veel verder dan dat kom je ook niet gauw met zulke platte personages -, al mag DiCaprio de volgende keer wel wat minder over the top gaan als zijn vrouw weer eens zelfmoord pleegt. Ook dat moeilijke gekijk van hem werd op den duur een beetje lachwekkend. Het einde blijft een afknapper, maar ach, de tweeëneenhalf uur daarvoor waren best vermakelijk. Verstand op 0,1 en kijken maar.

3,0*

Erg Brett Easton Ellis, dit (al schijnt hij er zelf helemaal niet tevreden over te zijn): een hoop lege personages die een ontzettend leeg leven leiden in een lege film zonder verhaal. Dat is positief en negatief. Een boel personages zijn oninteressant, maar ik vond de rol van en de verhaallijn met Chris Isaak echt geweldig. De onuitgesproken spanningen zijn echt om te snijden in zijn scènes. Mickey Rourke doet het ook leuk, al is zijn tegenspeler behoorlijk waardeloos en hangt zijn verhaal er maar een beetje bij. Hier en daar is er ook een komisch momentje te bespeuren, zoals wanneer Mel Raido een film gepitched krijgt. Ook geen marteling om naar te kijken. De rest is echter betrekkelijk saai om naar te kijken - een voor de hand liggende valkuil bij een mozaïekfilm als deze. De scènes die handelen over de verhouding tussen Billy Bob Thornton en Kim Bassinger en het puberaal geneuzel rondom Jon Foster en Amber Heard lijken zó uit een aflevering van The Hills te komen. Zoals gezegd: het is een lege bedoening allemaal. Maar het laatste shot is wel mooi.

"Say 'auf Widersehen' to your Nazi balls!"

Na het abominabele Death Proof moet ik bekennen dat mijn verwachtingen van de nieuwste film van Quentin Tarantino - sowieso al een behoorlijk overschatte regisseur, luidde mijn mening - dusdanig laag waren, dat zij evenwel afwezig hadden kunnen zijn. Het verhaal loog er in ieder geval niet om: Inglourious Basterds beloofde lekker nazi's knallen te worden - volgens een vriend van mij 'het beste idee voor een film ooit' - en dat moet wel vermakelijk zijn, natuurlijk. Het eerste hoofdstuk verraste dan ook meteen in zijn prachtige opbouw en magistrale climax met schandalig harde opera-achtige muziek. Vanaf dat punt wordt Inglourious Basterds een achtbaanrit, zij het geen bijzonder goede: elk hoofdstuk wordt het karretje omhoog getild met lange gesprekken dit ditmaal wél leuk zijn om te volgen, resulterend in een spetterende tocht omlaag met een heerlijk stukje actiewerk of humor (de climax in de kelder, het einde, Brad Pitts Italiaanse accent). Het is ongelooflijk wat voor een terugslag Tarantino heeft weten te maken ten op zichte van Death Proof: de personages zijn voor het merendeel interessant (Hugo Stiglitz!) en grappig, de conversaties boeien, het verhaal is goed genoeg om niet te vervelen en het onderwerp nazi's afknallen is zelden zo vermakelijk in beeld gebracht. Zo hoor je historisch incorrecte oorlogsfilms te maken!

4,5*

Lynch maakt zijn reputatie als dromenverfilmer meer dan waar: de film is een nachtmerrie om te kijken en de kans dat je erbij in slaap valt is bepaald niet klein. Nou ja, ik lieg een klein beetje, want de kans dat je deze film uit frustratie af hebt gezet voordat je de kans hebt gekregen in slaap te vallen is een stuk groter.

Lynch noemt het een "mystery film about a woman in trouble", ik zou het 't best kunnen omschrijven als... een reeks beelden. Lelijke beelden vooral, die met name gedurende de dagscènes niet om aan te zien zijn. Gelukkig blijft Lynch, ondanks dit gebrek (dat gelukkig wel enigszins went), wel een meester in het creëren van een bedrukkende, beklemmende en naargeestige sfeer: het is alsof je een drie uur lange nachtmerrie aan het bekijken bent. En dat is eigenlijk ook precies het probleem van Inland Empire: ten eerste dat de film drie uur duurt (veel en veel en veel te lang), ten tweede dat de nachtmerrie-achtige structuur niet bepaald de kijker tegemoetkomt bij het ontrafelen van het verhaal. Normaliter hou ik wel van films die de kijker uitdagen, maar het is duidelijk dat Lynch hier zelf ook niet echt een idee heeft van wat hij wilt zeggen en maar hoopt dat de kijker het zelf een beetje recht weet te breien. Het irriteert meer dan dat het intrigeert, waardoor je na het tweede uur toch wel naar de aftiteling begint te verlangen. Ironisch genoeg vond ik dat ook meteen een van de meest genietbare onderdelen van deze film - al ligt dat volgens mij vooral aan de bekoorlijke cameo van Laura Harring.

2,0*

Vreemde film, die steeds van genre lijkt te wisselen. Het geheel wordt opgezet als een thriller - Russen afluisteren en zo -, dreigt dan een romantisch drama te worden - wat gelukkig geen ramp is, want Isabella Rossellini is best wel om aan te zien -, schakelt dan terug naar thriller - met de vraag of Rossellini een spion is, en al helemaal als haar ex-man wordt vermoord -, wat vervolgens op een zwartkomische manier wordt uitgewerkt - en best geslaagd ook, met Scott die zijn koffers niet kwijt kan -, maar eindigt tenslotte als... een romantisch... dingetje, denk ik? Hoe het ook zij, de sfeer is best oké en de film weet best te vermaken, ondanks dat het een beetje vlees noch vis is, allemaal. Hopkins doet het ook prima, wat mij betreft. Het einde is te stompzinnig voor woorden, wat het geheel een half puntje kost, maar toch: verkeerd is het alleszins niet.

Een onderhoudende film met spanning en humor. Misdaadfilms als deze zijn altijd leuk omdat je samen met de politie probeert te ontrafelen wat de misdadigers nu precies van plan zijn, maar de climax in deze film valt uiteindelijk toch wel een beetje tegen. Bovendien heeft Inside Man niet echt een element dat je langer bij zal blijven: het is een leuke avondvuller, maar meer niet, helaas.

3,0*

The International deed me denken aan Michael Clayton: de film ziet er gelikt uit; het verhaal is eenvoudig, maar wordt door de makers geforceerd en nodeloos ingewikkeld gebracht, en laat het meermaals op het gebied van spanning afweten. De scène in het Guggenheim zat wel goed in elkaar; het is haast jammer dat er nog een hele film aan vast zat.

2,5*

Dat Sean Penn en ik verschillen over hoe een film eruit moet zien, dat blijkt al uit de afschuwelijk lelijke openingstitels van deze film. Dat is iets wat ik Penn kan vergeven, dat is namelijk maar vijf van de honderddertig minuten. Wat ik hem niet kan vergeven, is die afschuwelijk drukke montage: hij lijkt geen enkel shot langer dan vijf seconden te kunnen of willen aanhouden, en dat is zonde, want hier en daar weet hij best wel iets aardigs uit zijn camera te trekken. Maar Penn lijkt bang te zijn z'n film al te mooi te maken: splitscreens, afzichtelijke tekst in beeld en snelle beeldwisseling lijken het devies, wat een ontzettend onrustige kijkervaring oplevert waar ik persoonlijk niks van moet hebben. Maar ook op andere punten gaat het mis: de hoofdstukindeling bijvoorbeeld, die zo subtiel duidelijk moet maken dat de reis van McCandless een metafoor is voor het leven (gaap), of die verschrikkelijke voice-over van zijn zus, die het in de afzichtelijkste bewoordingen nodig acht de precieze motieven van de hoofdpersoon te ontrafelen. Uiteraard gaat dit alles gepaard met door lelijke filters gekenmerkte flashbacks die geen enkele indruk achterlaten. De rest van de film bestaat uit een weinig zeggende montage van willekeurige dingen die Chris McCandless op zijn reis meemaakt, vergezeld door het gitaargejengel van Eddie Vedder: ook niet bijster interessant, en dat ruim twee uur. Pas tegen het eind lijkt Penn eindelijk wat gas terug te nemen en komt er zowaar een volwaardige scène om de hoek kijken, waarin de hoofdpersoon melige levenslessen uitspuwt tegen minder wetende medemensen. Je zou het inspirerend kunnen noemen, maar het zijn toch vooral de clichés die de boventoon voeren. En dan sterft 'ie - en het valt me nog net mee dat zijn zus niet om de hoek komt kijken om te vertellen wat voor een ov-er-weldigende indruk dat op haar heeft gemaakt.

1,0*

Niet zo'n goede film. Het grootste probleem is dat enige spanningsopbouw gewoon compleet ontbreekt. Dat is niet in de laatste plaats de schuld van de rommelige vertelstructuur, het constant wisselen tussen twee verhaallijnen. Er is nauwelijks plek voor een rustmoment: zodra het horrormoment in Madrid afgelopen is, worden we op een horrormomentje in London getrakteerd. Dat de structuur er tevens voor zorgt dat er geen tijd is om welk personage dan ook uit te werken, helpt natuurlijk ook niet mee. Maar toch, de structuur is niet het enige probleem. Een ander minpunt is de antagonist Hollowface. Ten eerste wordt hij al in de openingsscène vol in beeld genomen, wat de mogelijkheid dat de kijker zichzelf voor al bang aan het maken is, wegneemt. Ten tweede is een monster zonder gezicht gewoon niet eng als je het mij vraagt (al dacht mijn vriendin daar anders over). De uiteindelijke ontknoping met de onthulling van de identiteit van Hollowface is best leuk gevonden, maar opnieuw: eng is het absoluut niet. Laatste probleem: het acteerwerk is gewoon matig. Clive Owen speelt op de automatische piloot en Carice van Houten weet helemaal niets met haar rol aan te vangen - wat overigens ook maar moelijk kan, gezien haar personage eigenlijk overbodig is. Opvallende positieve uitschieter was Daniel Bruhl, maar ik denk dat het vooral komt doordat ik me er zo over verbaasde dat een Duitser zo vloeiend Spaans kon spreken.

Ondanks dat er genoeg mis is met Intruders - te veel voor een voldoende van mijn kant althans -, is het toch geen verschrikkelijke film. Als horror of als thriller is het niet bijzonder geslaagd, maar uiteindelijk blijkt de film daar ook helemaal niet over te gaan. Intruders gaat over traumaverwerking, en met dat als uitgangspunt kan ik niet zeggen dat ik bijzonder ontevreden ben. Het geeft een beetje stof tot nadenken in ieder geval, en dat is meer dan je van de gemiddelde horror kan zeggen.

Op het hoesje van de DVD stond met grote letters een waarschuwing dat Irreversible absoluut niet is voor 'gevoelige kijkers' - een waarschuwing die geen woord teveel bevatte. Want hoewel ik doorgaans best wat kan hebben in films, maakte deze film mij kots- en kotsmisselijk - en dan doel ik niet op het chaotische camerawerk. De brandblusserscène hakt er flink op in, maar valt in het niet bij de verkrachtingsscène die even later verderop plaatsvindt, die zo lang duurt en zo nietsontziend in beeld wordt gebracht, dat ik er haast fysiek onpasselijk van werd. Erg veel zin in mijn pizza had ik dan ook niet meer. De desbetreffende scène heb ik halverwege dan ook maar doorgespoeld, omdat ik ontzettend naar werd van het nog langer naar dit schouwspel kijken. De daaropvolgende scènes vallen er eigenlijk bij in het niet, omdat er niets afschuwelijks in gebeurt, wat een behoorlijk zieke constatering is onder het kijken van de film.

Welke score ik Irreversible zou moeten geven weet ik dan ook niet. Qua camerawerk - hoewel chaotisch, wel sfeervol -, montage, vertelstructuur en acteerwerk behoort deze film tot de absolute top, maar het verhaal is zo ziek en pervers (in beeld gebracht) dat ik niet weet wat ik er nou precies mee aanmoet. Naar is het geheel in ieder geval wel, en het is volgens mij aan te raden direct hierna een goede komedie te kijken om er niet compleet levensmoe van te worden. Een score kan ik niet geven, om redenen die Cinch al eerder treffend verwoordde: