Opinions

Van Der Baader Meinhof Komplex had ik best wel hoge verwachtingen, om redenen die mijzelf niet helemaal duidelijk zijn. De potentie is er dan ook: uiterlijk - met name het acteer- en het camerawerk - is de film dik in orde, en duidelijk met een flink budget in elkaar gezet.

Wat de inhoud betreft is deze film echter teleurstellend: aanvankelijk wordt er veel te veel verhaal in een veel te korte tijd verteld, wat de film bijzonder rommelig en af en toe welhaast onnavolgbaar maakt. Mooi voorbeeld hiervan is het moment waarop Ulrike haar man betrapt met een blonde stoot. De scène lijkt er alleen maar in te zijn gestopt 'omdat haar man in het echt nu eenmaal ook vreemd was gegaan', want verder wordt er totaal niet op dit gegeven ingegaan. Nu begrijp ik ook wel dat deze gebeurtenis in haar leven ertoe heeft geleid dat zij een stuk gemakkelijker de bruggen achter haar kon verbranden, om zich aan te sluiten bij de RAF, maar iets dergelijks hoor je niet zomaar aan de kijker over te laten. Duidelijk een gebrek aan uitwerking. De makers lijken dan ook een checklist bij de hand te hebben gehad, en de gebeurtenissen die zich in de tijd van de RAF getrouw te hebben gefilmd, zonder daarbij na te denken of het een echte functie in het verhaal had, of de gebeurtenissen goed uit te werken.

Het tweede gedeelte van de film is echter nog een stuk dramatischer. De eerste helft mag dan rommelig zijn geweest, het was in ieder geval vermakelijk. Zodra enkele van de belangrijkste RAF-leden worden opgepakt en in de cel belanden begint de film te slepen alsof z'n leven er vanaf hangt. Enige sympathie voor de hoofdrolspelers weet de film nergens op te brengen, wat voor een dik uur aan eenvoudige verveling zorgt; een doodzonde voor een film.

Waar Der Baader Meinhof Komplex voornamelijk de mist in gaat, is dat men teveel verhaal in te weinig tijd wilt vertellen. Had men de eerste helft van de film goed uitgewerkt, dan had deze film nog vrij vermakelijk kunnen zijn. Nu is de film noch vermakelijk, noch interessant, noch meeslepend. Wat 't wel is? Twee uur lang een boeltje vervelende, amateuristische, schreeuwerige terroristjes die op jammerlijke wijze falen in alles wat ze doen.

2,0*

Het risico dat je loopt met een film die verschillende verhaallijnen met elkaar combineert, is dat de ene verhaallijn vele malen interessanter blijkt dan de andere. Zo is het ook in Babel, want hoewel Pitt en Blanchett op zich niet slecht acteren, lijken ze met hun overbekende koppen niet echt in het plaatje te passen. (Verschrikkelijke introductiescène hebben ze ook: 'Richard, waarom zijn we hier?" Bah!) De andere verhalen zijn gelukkig wat interessanter, met het Japanse meisje voor mij als hoogtepunt. Enige minpunt aan dat verhaal is dat haar connectie met het hoofdverhaal nogal geforceerd is. Goed, het zij de makers vergeven, want afgezien van dat minpuntje is Babel een boeiende karakterstudie.

3,5*

Laat ik beginnen te zeggen dat de tijdsperiode waarin Barry Lyndon zich afspeelt me niet bijzonder interesseert en een film van drie uur sowieso al een behoorlijk lange zit is, nog afgezien van het onderwerp. Dat deze film me erg zou bevallen was dus eigenlijk al op voorhand uitgesloten, maar al met al valt het me nog goed mee met de avonturen van meneer Lyndon: sterker nog, ik meen wel van een geslaagde avond te kunnen spreken. Het verhaal is zoals verwacht niet bijzonder interessant, maar dat geldt allerminst voor de presentatie: van de, zoals we van Stanley Kubrick gewend zijn, prachtige beelden tot de mooie (helaas iets te vaak herhaalde) muziek tot het uitstekende camerawerk, alles is tot in de puntjes verzorgd en wordt aangenaam begeleid door een heerlijk droge voice-over. Bovendien viel het me nog goed mee dat er af en toe nog wat te lachen viel, en de film nog wat meegeeft om na denken ook: hoe kan een arme, romantisch ingestelde jongeman uitgroeien tot zo'n principeloos monster? Het antwoord duurt drie uur, maar in tegenstelling tot bij een gemiddeld kostuumdrama hoef je dat niet slapend door te brengen.

3,5*

De climax bovenop de kathedraal is me altijd bijgebleven, maar de rest van Tim Burtons Batman was ik echt compleet kwijt. En helemaal onterecht is dat niet, want de film is gewoonweg oninteressant. Alle personages - zelfs The Joker, die nochtans aardig wordt neergezet door Nicholson - zijn vervelend om te volgen, die van Kim Basinger voorop. Wat zij in de film doet is me een raadsel: ze acteert slecht en is niet eens aantrekkelijk om te zien; geef mij Nicole Kidman (Batman Forever) dan maar, rrr! Voor de rest valt er ook maar weinig leuks te bespeuren: de actie is betrekkelijk saai en de effecten verouderd, de stijl spreekt me maar amper aan en ook filmtechnisch vond ik het niet bijzonder indrukwekkend om te zien. Gelukkig nam Burton revanche genomen met Batman Returns, en ook het derde deel vond ik erg vermakelijk, maar dit is wat mij betreft alleen nog maar weggelegd voor nostalgici.

2,0*

Toen ik een klein jongetje was, was dit mijn favoriete Batmanfilm. Tegenwoordig kan ik gewoon erg genieten van Nicole Kidman. O, en de complete over-the-topheid van deze film is ook zeker een enorm pluspunt: Schumacher voert elk element in Batman Forever zó erg tot het extreme dat het vermakelijk wordt. Dat redt de film - dat, en een lekkere hoeveelheid aan verwijzingen naar de oude Batmanserie met Adam West -, want een iets minder belachelijke uitwerking had eenvoudigweg een belachelijke film opgeleverd. Leuk!

3,5*

Hilarische film met melige dialogen en oneliners ('Eat floor!'), maffe kapsels (oké, eigenlijk alleen 't kapsel van Walken, maar dat telt dan ook voor twee), een heerlijk cartooneske vormgeving en absurde situaties (pinguïns met raketten op hun rug; een enorme rubbereend) die zich bijna kunnen meten met de absurditeit waar Adam West koning van was. De film valt moeilijk serieus te nemen, maar wat wil je ook met 'n hoofdpersoon die zich verkleedt als vleermuis en daarbovenop ook nog eens verliefd wordt op een vrouw die half kat is? Vermakelijk is het in ieder geval!

4,0*

Een droomreis door Beieren, dat klinkt als iets met veel maffe mensen in maffe pakjes en een heleboel Massen bier. Maar dat is dit niet. Dit is anderhalf uur lang met een helikopter door het Beierse landschap toeren, terwijl meneer Vilsmaier wat veren in zijn Beierse reet steekt. De film werkt voor geen meter, omdat het een eentonig, saai promotiedingetje is, niet meer dan een aaneenreiging van landschapshots. De film blijft afstandelijk - al wordt er een mislukte poging gedaan de film een beetje een gezicht te geven door de helikoptertoer met Vilsmaier als uitgangspunt te nemen - doordat er nauwelijks op de mensen wordt ingezoomd. En daar waar dit wel wordt gedaan worden er alleen maar - verrassing! - mensen getoond in gekke pakken die liters bier wegwerken, een cliché waar Vilsmaier in de inleiding nog beweerde vanaf te willen. Jammer, Bavaria - Traumreise durch Bayern faalt op elk vlak, met als dieptepunt het moment waarop de prachtige industrie van het prachtige Beiern wordt getoond: tien minuten lang onbeschaamde en onverhulde reclame. Dit kun je geen documentaire meer noemen.

Het uitgangspunt van The Beaver is hilarisch, maar wat nog veel grappiger is, is de film zelf. Op metaniveau althans, want er vliegen zoveel door vioolorkestjes begeleide clichés om je oren, dat het beschamend wordt: Mel Gibson met een bever op de cover van Time Magazine, de love interest van zijn zoon die natúúrlijk haar artistieke talent verbergt, die ont-zet-tend diepzinnige afstudeertoespraak... Het is om je dood te lachen, maar alleen omdat het zó fout is dat onbegrijpelijk wordt dat het geheel met zo weinig opzettelijke humor wordt verteld. Bovendien, zelfs al zou dit zonder humor werken, dan nog wordt het geheel in krap anderhalf uur te weinig uitgewerkt om je bij de personages te betrekken. Dit is een Hollywooddrama (in de dubbele betekenis van het woord) dat niet door lijkt te hebben hoezeer een serieuze aanpak van dit absurde uitgangspunt, het geheel tot een melig boeltje maakt.

Ik was best wel dronken toen ik deze film keek, maar ik weet nog wel dat er een heleboel bier in werd gedronken. Later op de avond ben ik een keertje bijna van mijn bed gevallen toen iemand me een beker water probeerde te voeren. Die beker was van een huisgenote van me, en ze was niet blij dat iemand daar een sigaret in uitmaakte. Ik vond vooral de Duitsers in deze film erg grappig, want ze praatten zo leuk.

Eerlijk is eerlijk: de openingsscène is broeierig en ontzettend goed gemonteerd. Een regisseur die een stel neukende paarden interessant weet te krijgen moet wel een leuk filmpje in elkaar weten te draaien, zou je denken. Maar nee hoor: het daarop volgende uur is vooral ontzettend saai. Met een overkill aan close-ups van geslachtsdelen probeert Borowczyk de aandacht nog vast te houden, maar dat mag niet baten. De pret keert pas weer terug - de kauwscène uitgezonderd - als het beest uit de titel ten tonele komt. Maar: hoewel dit erg vermakelijk is, heeft het niet de klasse van een enorme paardenpiemel. De hoge verwachtingen die ik had naar aanleiding van dit knappe staaltje monsterporno, worden helaas niet ingelost. De nieuwsgierige geest kan het stukje met het grootste gemak op internet vinden - en dat raad ik iedereen dan ook aan, in plaats van het origineel te bekijken.

Deze film is jeugdsentiment pur sang voor mij, dus op enige objectiviteit van mijn kant hoeft niemand te rekenen. Big is eenvoudigweg ontroerend, van het moment dat Hanks voor het eerst in de grote stad komt en huilend in slaap valt, tot het moment dat hij voor het eerst een meisje kust. De scène waarin hij zegt niet te snappen wat er leuk is aan het spelen met een gebouw, is me ook altijd bijgebleven. Als klein jongetje kon ik me hier zó goed in verplaatsen, snik

4,0*

Tja, wat moet je hier nou van zeggen? Het begint nog wel aardig, maar naarmate de film vordert is het alsof je in een moeras wegzakt: gebeurtenissen volgen elkaar op, personages worden geïntroduceerd, de ene onthulling na de andere komt voorbij, maar het doet je allemaal niks, want het verhaal wordt zo rommelig verteld dat er vaak gewoon geen touw aan vast te knopen is. En dat zorgt ervoor dat het je na een uurtje eigenlijk al niet meer kan schelen wat er gebeurt; het is alsof je vluchtig door een boek heen leest en daarom de gebeurtenissen maar half snapt: jammer. Vooral jammer omdat de film er best aardig uitziet af en toe, al ben ik geen fan van de nogal geforceerde manier waarop DePalma deze film op een film-noir wilt doen lijken. Het acteerwerk vond ik ook niet denderend, vooral Hartnett is een miscast die maar niet goed in zijn rol wist te komen. Met een betere regisseur - eentje die wél in staat is een beetje fatsoenlijk een verhaal te vertellen - had hier nog wel wat in gezeten, maar The Black Dahlia is aan het eind van de dag toch vooral heel erg een drama.

1,5*

Pi meets The Shining meets ballet? Meets harde geluidseffecten en mensen die uit het niets opduiken (altijd eng), meets een vaagheid die groot genoeg is om je eigen draai aan het verhaal te geven - hoewel dat volgens mij helemaal niet nodig is: als 'gewoon' een film over ballet en prestatiedruk is deze film ook al prima geslaagd -, meets een goede Natalie Portman, meets mooi camerawerk. Kanttekening: zoals Reinbo in zijn recensie ook al aangaf, is de keuze voor handheld niet altijd een beste. De prachtige openingsscène illustreert eigenlijk al meteen hoe Aronofsky het had moeten doen: strak en gestileerd bij de Witte Zwaan, verstoord zodra de zwarte prins opduikt. Meets een hele hoop bombast op het einde: dat vond ik eigenlijk wel een beetje jammer. Goed, gezien het balletthema is het geen onverantwoorde keuze, maar de enorm aanwezige muziek gaat je op het eind best wel op de zenuwen werken en haalt ook veel van de engheid weg (spannend blijft het wel gelukkig). Over de climax van Portmans instorting - de scène waarin ze haar benen breekt - heb ik ook zo mijn twijfels: bij het eerste been was het nog goor, bij het tweede been kon ik een gniffel niet onderdrukken. Opnieuw jammer, want het maakt het moeilijker om het voorgaande nog heel erg serieus te nemen. Meets... onvoldane verwachtingen? Goede film hoor, dat Black Swan, maar het is niet het meesterwerk dat er van wordt gemaakt.

3,5*

Ik heb Blue Velvet tot drie keer toe proberen op te nemen, hetgeen elke keer mislukt is door technische problemen. Nu ik de film dan eindelijk gezien heb, vraag ik me toch af waar al die moeite voor nodig was. Blue Velvet is namelijk eenvoudigweg niet zo'n hele goede film. Het begint al met het barslechte acteerwerk van met name Rossellini, die je doet afvragen of je naar een komedie of een thriller aan het kijken bent. De bizar lelijke en knullige look van de film werkt ook niet direct mee bij een plezierige kijkervaring. Maar het verhaal, waar ik, gezien de reputatie van Lynch, toch wel redelijk hoge verwachtingen van had, viel wel het meest tegen. Toegegeven, de film kent wel een zekere spanning door de bizarre sfeer in sommige scènes (bijvoorbeeld de scène met de twee lijken in het appartement van Rossellini), maar weet me simpelweg niet te pakken. Ook de grote mindfuck waar ik na een uurtje naar begon te verlangen, bleef uit. Het is gewoon een vreemde film, maar vreemd op een vrij oninteressante manier.

1,5*

Aardig doch ietwat ongeloofwaardig uitgangspunt dat op een saaie manier wordt uitgewerkt en op een nog saaiere manier in beeld wordt gebracht. Acteerwerk is middelmatig, pianomuziek is af en toe best mooi maar de rest van de soundtrack is, ehm, tja, gewoon stom. Het is niet zo dat deze film slecht is, hij is alleen pijnlijk middelmatig: wat meer lef had Blueprint goed gedaan - maakt niet eens uit op welk gebied; als er maar gewoon íets bijzonders aan was.

1,5*

Magnolia in de herhaling. Bobby bevat teveel personages, waarvan er teveel te oninteressant zijn om te volgen; iedereen kraamt maar wat pseudodiepzinnige onzin uit in de hoop een of andere goedkope boodschap over te kunnen brengen; de film is tot de nok toe gevuld met melodramatische muziek die elk moment tot in het belachelijke weet te trekken. De film is saai en inspiratieloos, een weinig subtiel propagandafilmpje voor Amerikaanse waarden. Een cinematografische drol.

1,0*

Het is lachen, gieren, brullen met Borat; natuurlijk, het is zo smakeloos als de pest, maar wel grappig. Dat maakt deze film leuk voor zolang het duurt, maar ik kan het niet helpen uiteindelijk toch achter te blijven met een enigszins vieze smaak in mijn mond. De smaak van ballen.

3,0*

Tja, gemengde gevoelens. Laat ik met het positieve beginnen: de film ziet er goed uit, Jan Bijvoet acteert goed, hier en daar is het erg grappig. Met name de openingsscène is erg spannend en trekt je direct in de film. Ook het spaarzame gebruik van muziek werkt erg in het voordeel van de film; het geeft het geheel een nogal absurd sfeertje. Gedurende de hele film is het best interessant om de personages te volgen, maar dat zou vooral kunnen komen doordat je constant in de veronderstelling leeft dat het ergens naartoe gaat, dat er een climax gaat komen.

En dat gebeurt niet. Ik heb niets tegen suggestie - een film hoeft echt niet alles uit te spellen voor me -, maar Borgman wekt niet de indruk dat er ook maar ergens een hint is gegeven over wat de motieven van de hoofdpersoon zijn. Dat zorgt ervoor dat je aan het eind nogal onbevredigd achter blijft. Zaken komen voorbij die betekenisvol lijken, maar ze blijken dat niet te zijn. Er worden suggesties gedaan (met name het motto wijst wel érg in een bepaald richting), maar ze lijken niet consequent te worden doorgevoerd. Bijvoorbeeld: waarom implementeren Borgmans vriendjes iets in de schouders van hun slachtoffers?; waarom wordt Richard met een tatoeage op zijn schouder wakker?; what's the deal met dat vlees-noch-vis-toneelstukje aan het eind?; of die ballerina die in één scène op de achtergrond danst? Nogmaals, een film hoeft niet alles voor me uit te spellen, ook de hints die ze geeft niet, maar het volledig achterwege laten van hints - lees: hints geven die op geen enkele manier verband houden met elkaar - is een compleet ander verhaal natuurlijk.

Er zou gesuggereerd kunnen worden dat deze kritiek het punt mist. Het gaat niet om de motieven van Borgman, het gaat om zijn interactie met het gezin waar hij in terecht komt. Dat zou ik een geldige tegenwerping vinden, ware het niet dat het gezin waar hij in terecht komt volledig van de realiteit is weggerukt. Alle personages - met name Marina en in mindere mate haar man - zijn volstrekt onmenselijk en lijken uit volstrekte willekeur te handelen. Er is spanning tussen de twee, maar die wordt slecht uitgewerkt; ze zijn gewoon vaak boos op elkaar. De dialogen zijn af en toe ook bizar slecht ('Ik voel me zo schuldig. 'Ach, wij kunnen er toch ook niks aan doen dat we in de rijke Westerse samenleving zijn geboren?') en het helpt ook niet dat ze vaak nogal houterig worden gebracht. Wellicht zijn dat allemaal bewuste keuzes geweest, maar als dat het geval is, dan zijn het keuzes die me niet bevallen.

Hier en daar lijkt Borgman de indruk te wekken een kritiek op de Westerse samenleving te zijn (zie bijvoorbeeld het hierboven aangehaalde citaat). Als dat zo is, dan is het een oppervlakkige, eenzijdige kritiek. Inderdaad, als je je personages zó ver in het absurde doortrekt dat ze onmenselijk (i.e. vrij van warmte, kapitalistisch, ook: hysterisch?) worden, gaat je film écht alleen nog maar over je beeld van een samenleving, zonder er acht op te slaan dat er binnen die samenleving heus wel ruimte is voor speling.

Borgman: leuk om te zien, leuk om na de film met wat vrienden over te discussiëren. Maar uiteindelijk is dit toch niet van zo'n niveau dat je de dag erna nog met al te warme gevoelens aan deze prent terugdenkt. Daarvoor laat de film je met teveel onbevredigde gevoelens achter.

Wat is dat toch met filmmakers, dat ze van mening zijn dat een Engels accent gerust voor Duits door kan gaan? Het werkt niet, en het eerste halfuur van The Boy in the Striped Pyjamas (verschrikkelijke titel, overigens) voelt dan ook eerder aan als een Harry Potter dan als een oorlogsdrama. De hoeveelheid clichés en het voorspelbare verloop van het verhaal werken ook niet echt mee aan een prettige kijkervaring. De jeugdige invalshoek heeft duidelijk als doel de kijker aan het huilen te krijgen. Ook over het einde valt te twisten: aan de ene kant is het passend, aan de andere kant, zoals ook al eerder aangegeven, douwt het de sentimentaliteit ook wel behoorlijk door je strot. Maar goed, laten we niet vergeten dat het Hollywood is, en Hollywood heeft het wel eens bonter gemaakt als het hierop aankomt. Als bombastisch drama voor de massa is deze film dan ook goed geslaagd - en ik heb me niet helemaal kapot zitten ergeren onder het kijken van deze film, dat is ook wel wat waard.

2,5*

Evil Dead 2 in het kwadraat; waar de term splatter vandaan komt hoeft niemand zich nog af te vragen na het zien van deze film. Braindead is erg grappig, aanstekelijk en vaak ook eenvoudigweg goor, maar toch kan ik me niet ertoe aanzetten een al te hoge score toe te kennen: het is simpelweg niet mijn film, net als de Evil Dead-films, overigens. Wie een avondje vermaak zoekt en een niet al te zwakke maag heeft, kan ik de film dan weer wel van harte aanraden. Geen topper, wel een erg leuke film.

3,0*

Ik snap die film van de gebroeders Coen nooit helemaal; ze zijn niet grappig genoeg om voor komedies door te gaan en niet spannend genoeg om als thrillers beschouwd te worden. Kijken naar een Coen-film is als worstelen met een identiteitscrisis, wat zowel zijn voor- als nadelen heeft. Voor lachsalvo's of puntje-van-je-stoel-momenten hoef je het in ieder geval niet te doen; wel biedt de identiteitscrisis enkele onverwachte momenten - een zijweg in het plot die te hard is voor een komedie, een situatie die te absurd is voor een thriller -, wat ervoor zorgt dat de film uiteindelijk toch met plezier kan worden bekeken. De eindconclusie is ook hilarisch, en zorgt uiteindelijk dan tóch nog voor een overwegend positief gevoel bij de kijker.

3,0*