Opinions

Er bestaat een naam voor films als Magnolia: pretentieuze troep. Gelukkig hou ik wel van pretentieuze troep, en Magnolia viel dan ook zeker in de smaak.

Veel van de lof die regissuer Paul Thomas Anderson krijgt voor deze film, is in mijn ogen dan ook geheel terecht. Het is knap hoe hij een film heeft weten te maken die drie uur duurt en toch geen seconde verveelt; hoe hij talloze verhaallijnen uit weet te zetten, zonder dat er ook maar één bij zit die minder interessant is; hoe hij het voor elkaar heeft gekregen dat al acteurs in deze film op de top van hun kunnen lijken te spelen; hoe hij elk muziekstuk op prachtige wijze samen laat vallen met zijn beelden; hoe deze beelden zijn geschoten - lange, trage, adembenemend mooie shots -... Deze film lijkt dan ook welhaast perfect te zijn - afgezien van de iets te lange proloog en de erg rommelige introductie van de personages in het begin -, ware het niet dat ik ondanks alle schoonheid die Magnolia tentoonstelt met een enigszins leeg gevoel achterblijf.

Paul Thomas Anderson beloofde namelijk dat het toeval geen toeval bleek te zijn, en beweerde daarmee indirect dat alles met een reden gebeurt. Dat zou moeten betekenen dat alle verhaallijnen op het eind op magistrale wijze samen zouden moeten komen, om in een orgie van magie de kijker te moeten overweldigen met een of ander hartverwarmend sentiment. Dit blijft uit: enkele personages ontmoeten elkaar, andere dan weer niet. Waar Magnolia uiteindelijk nou naartoe wil gaan, is mij onduidelijk: de film beschrijft een dag uit het leven van een veelvoud aan individuen, maar zodra de dag ophoudt, houdt het verhaal ook op. Het toeval bestaat niet? Ik kan mij niet onttrekken aan het gevoel dat ik drie uur lang naar toevalligheden heb gekeken, totdat de Anderson besloot dat de film nu wel lang genoeg had geduurd.

Ik ben er niet helemaal uit of dit werkelijk een minpunt is of niet. Dat is namelijk wel het knapste wat Anderson voor elkaar heeft gekregen: de film zit zó goed en doordacht in elkaar, dat ik eerder geneigd ben eventuele tekortkomingen van deze prent te wijten aan onbegrip van mijn kant, dan aan een gebrek aan afwerking aan de kant van Magnolia. Tja, iets dergelijks heb je nu eenmaal algauw met pretentieuze troep, als die zo goed is gemaakt als deze film.

3,5*

Uiteraard is Mamma Mia een stompzinnige film, die wellicht leuk is voor vrouwen op middelbare leeftijd die denken dat ze nog altijd jong zijn. Het mag dan ook geen verrassing heten dat het verhaal nergens op slaat, het acteerwerk behoorlijk slecht is en de personages plat en voorspelbaar zijn. Ik zou Mamma Mia dan ook een totale mislukking vinden, als er geen liedjes van ABBA in hadden gezeten - want, hoe fout ze ook mogen zijn, ze redden de film wel. Dat, en Pierce Brosnan, natuurlijk: die man kan als geen ander niet zingen!

3,5*

De vertoning van deze film in VillaLUX ging gepaard met een uiterst informatieve analyse van een filosoof, wat zeker wel een interessant licht op de film wierp: hoofdlijn was Plato's Ideeënwereld - waarbij Fran het idee van de Schoonheid vertegenwoodigde -, maar op een gegeven moment kwam ook Hegel voorbij en werd er een bijzonder interessante dialectische interpretatie op de film losgelaten. In zekere zin heeft die analyse de film gered, want De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen is zo ontzettend traag af en toe dat het even doorbijten is. Maar toch zou ik het absoluut geen vervelende film durven noemen, integendeel, er zitten heel wat memorabele scènes in, met als hoogtepunten wel de scène waarin Miereveld (inderdaad) zijn haar laat knippen en de daaraan gespiegelde lijkschouwing. Ook de dialogen waren af en toe van hoog niveau en bovendien erg grappig ("Wij chirurgen moeten oppassen dat we met de blinde darm niet ook de ziel wegknippen." "Ik ga even naar mijn kamer."), de droogheid waarmee ze worden gebracht maakt het haast absurdistisch - zo erg zelfs, dat ik twijfel of dit eigenlijk wel de bedoeling was van Delvaux, die zijn personages bijzonder stijfjes laat acteren. Op een bepaalde manier werkt dat, zeker bij de hoofdpersoon, maar het verhult niet dat Beata Tyszkiewicz een behoorlijke miscast is. Goede film.

3,5*

Michael Mann, wat bezielde je om die verschrikkelijke muziek onder deze film te zetten?! Heb je geen oren, hoor jij niet wat ik hoor? Hoe kom je erbij een (overigens behoorlijk knullig gefilmde) seksscène tussen een seriemoordenaar (!) en een blinde vrouw die niets van zijn 'hobby' afweet, te begeleiden met een of ander melig popliedje?! Kijk, voor zulke dingen heb je dus een testpubliek, zo eentje dat net als ik met de vingers in de oren zit te kijken, 'Dit meen je niet...' mompelend! Nog iets: waarom zit je hoofdpersoon de hele tijd tegen zichzelf te praten, is d'r soms iets mis met hem? O, en je decors vind ik ook behoorlijk lelijk. En daarbij is je hele film ook totaal niet spannend, eigenlijk - nou ja, afgezien van die ene scène waarin The Toothfairy een gesprekje heeft met onze vriend de journalist; leuk detail, dat netkousje over zijn hoofd getrokken. Brian Cox doet het trouwens ook best aardig als Hannibal Lecktor (niet Lecter; Lecktor), al is 'ie maar verdomd weinig in beeld. Maar de belangrijkste les, meneer Mann: een fatsoenlijke muzieksmaak is onontbeerlijk bij het maken van een fatsoenlijke film; dit geklooi kost je punten!

2,0*

Tsja, een goeie film kun je het niet noemen, natuurlijk; vooral het acteerwerk is bizar slecht. Vermakelijk is het echter wel, wat ik eveneens wijt aan het acteerwerk. De Mosquitoman zelf vond ik er nog niet eens zo heel slecht uitzien, eigenlijk, al was die penis die uit zijn bek hangt wel iets teveel van het goede. Zoals jeroentjuhhhhh al zei had wat extra gore absoluut geen kwaad gekund - het wordt nu veelal geforceerd buiten beeld gehouden -, en een compleet overbodige seksscène... ik bedoel, paringsscène had er van mij ook wel in gemogen, niet omdat dat echt wat toevoegt, maar de hoofdrolspeelster is zo lelijk nog niet. En nu we er toch over bezig zijn, ben ik best wel benieuwd hoe seks met een mug eruit ziet. Wellicht dat ik de volgende keer Animal Planet opzet als ik een kater heb; het bleek in ieder geval dat dit een prima onderwerp is om het mee weg te kijken.

O trouwens, ik zie dat de officiële titel Mansquito is? En ik vond Mosquitoman al lachwekkend

2,5*

Het zal wel oneerlijk zijn te vergelijken met het ijzersterke There Will Be Blood, maar ik doe het toch: dit is niet zo ijzersterk als There Will Be Blood. Het begint allemaal nog erg interessant en is boeiend om te kijken, totdat Phoenix aan z'n therapie begint; op dat moment zakt het in elkaar en wordt het een beetje saai. Ik vermoed dat je inmiddels al genoeg in de film moet zijn gezogen om dit te kunnen trekken. Blijkbaar was dit voor mij niet het geval. Na een tijd begint The Master gewoon te slepen en uiteindelijk was ik blij dat de film was afgelopen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik het een slechte film vond: visueel was het een waar spektakel, de muziek is ook uitstekend, en dan heb ik het nog niet eens over het fenomenale acteerwerk gehad. Nee, op technisch vlak is dit een meesterwerk (net als alle andere films van Paul Thomas Anderson, trouwens; wat dat betreft stelt hij nooit teleur), maar verder pakte me het gewoon niet. Misschien dat het over een héél lange tijd, bij herziening, beter bevalt.

Ondanks een werkelijk beschamende toespraak van Morpheus, een belachelijke dans- en seksscène en meligheid van Star Warsachtige proporties met die Raad in Zion, is het toch wel een aardig popcornfilmpje geworden, dit vervolg op The Matrix. Het mist de klasse en stijl van het eerste deel - de dialogen zijn meermaals tenenkrommend slecht geschreven en het matige acteerwerk maakt dat er niet veel beter op; ook het camerawerk is niet altijd even mooi en qua CGI slaat men soms behoorlijk de plank mis -, maar kom op: zo'n eeuwigdurende actiescène op de snelweg, daar val ik toch voor. Wat mij betreft het hoogtepunt van de film en een van de spectaculairste actiesequenties allertijden (al moet 'ie onderdoen voor het laatste halfuur van de eerste Matrix). Ook het gevecht in het chateau verdient een pluim vanwege twee of drie werkelijk prachtige shots. En precies daar zit 'm het minpunt van dit vervolg: de actiescènes zijn prachtig, maar worden, in tegenstelling tot in deel een, niet vergezeld door een werkelijk interessant verhaal, en daar waar dit wel wordt geprobeerd (op het eind bijvoorbeeld) vervallen de Wachowski's helaas al gauw in een hoop vermakelijk maar nietszeggend gezwam. Een redelijk vervolg - zeker als je het eerste uur voor het gemak maar even overslaat.

2,5*

The Matrix: een film die me als klein jongetje - ik moet zo'n dertien jaar zijn geweest toen ik deze film voor het eerst zag - in zijn greep hield en, naar het toen scheen, mij nooit los zou laten. De jaren zijn echter verstreken en mijn inzicht daarbij voortgeschreden, hetgeen toch wel enige gebreken heeft onthuld in mijn voormalige lievelingsfilm.

De eerste en belangrijkste hiervan moet Keanu Reeves zijn, wiens abominabele acteerwerk de eigenlijke ridiculiteit van zijn dialogen amper weet te maskeren. 'I cant do this,' zegt hij, al klauterend op de gevaarlijke rand van een kantoorgebouw, en inderdaad: hij kan het niet. Het maakt The Matrix tot een in potentie lachwekkend geheel, compleet met veel te anonieme, bombastische filmmuziek en een behoorlijk veilige verloop van het verhaal, dat overigens lang niet zo filosofisch is als men nog wel eens pleegt te beweren. Zelfs het verplichte romantische nummertje passeert de revue, doch komt desondanks, enkel en alleen dankzij de niet meer dan aardige acteerkwaliteiten van Carrie-Anne Moss, enigszins natuurlijk over.

Het is echter niet allemaal kommer en kwel bij The Matrix - integendeel. Zo is de actie - zowel wat betreft de schietpartijen als de handgevechten - prima in orde, al ontstijgt de laatste nauwelijks het niveau van een gemiddelde martial arts-film; zijn de speciale effecten, die destijds revolutionair waren, tot op de dag van vandaag nog immer indrukwekkend; is het uitgangspunt van het verhaal interessant genoeg om gedurende de gehele lengte te blijven boeien, en kent de film een treffende symboliek, met vele religieuze en filosofische verwijzingen. De grootste verdienste van The Matrix ligt echter bij Hugo Weaving, die als Agent Smith, wiens 'human beings are a disease'-toespraak het hoogtepunt van de film vormt, een onvergetelijke bad guy neerzet. Het maakt op schrijnende wijze duidelijk wat voor een échte topper The Matrix had kunnen zijn met een daadwerkelijk goede acteur in de hoofdrol.

Desalniettemin 4,0*.

Hoewel het al een hele tijd geleden is dat ik het eerste deel gezien heb, meen ik me te herinneren dat het een erg leuke formulefilm (actie, humor, Will Smith) is die me meermaals aan het lachen heeft gekregen. Deel twee daarentegen is erg makkelijk en vooral erg niet-grappig. Dit is gewoon een slechte herhalingsoefening met flauwe grappen, een bizar oninteressant verhaal en lelijke special effects. Will Smith lijkt niet echt zijn best te doen en Tommy Lee Jones heeft er ook bepaald niet veel zin in. Flauwste moment: de volstrekt overbodige cameo van Michael Jackson - een bewijs dat Sonnenfeld harder (zeg maar gerust: te hard) zijn best deed grappig te zijn in plaats van iets leuks en samenhangends op het beeld te toveren.

Ik had best hoge verwachtingen van deze film, maar die bleken achteraf toch de verkeerde te zijn. De ontzettend droge opeenvolging van absurde situaties die het uitgangspunt - een paranormale legereenheid - doet vermoeden, blijkt voor het grootste gedeelte van de film afwezig te zijn. (De openingsscène is een mooi voorbeeld van wat de film had kunnen zijn.) In plaats daarvan concentreert The Men... zich op het verhaal van reporter Bob, wat eerlijk gezegd gewoon niet zo heel erg interessant is. Met name de flashbacks zijn echter wel de moeite waard, maar toch is dit een gemiste kans.

Vooral op het gebied van production design staat Metropolis zijn mannetje: de decors zien er groots uit en de hoeveelheid figuranten is indrukwekkend, al helemaal voor die tijd. De robot (op de poster te zien) ziet er zelfs vandaag de dag nog goed uit en de special effects kunnen er nog goed mee door. Ook qua thematiek valt er genoeg leuks te beleven, met de machine als vervaring voor mens, machines die de mens tot slaaf maken maar waar men tegelijkertijd van afhankelijk is, klassenstrijd... Toch is het vooral de historische waarde waar de film het van moet hebben, want voor een hedendaags publiek is het een hele zit. Hoewel het onredelijk is de film het aan te rekenen, kan de afwezigheid van geluid zeker als gemis worden opgevat, deels omdat de muziek je totaal geen adempauze gunt en deels omdat de tekstkaartjes tussendoor niet altijd even goed geschreven zijn: vaak wordt er iets getoond dat ook al uit de beelden bleek ("Maria -!" "MARIA --!!!") en soms worden er zelfs complete scènes overgeslagen (!). Het afdoen van een belangrijke plotontwikkeling met een zinnetje of twee kan echt niet (meer tegenwoordig?) in een visueel medium als film. Dat de tijd Metropolis heeft ingehaald moge dus duidelijk zijn, dat het desondanks een klassieker mag heten staat echter buiten kijf - want verouderd of niet, dat Lang een wereldprestatie heeft neergezet in 1927 is zelfs voor de simpelste ziel duidelijk.

3,0*

Leuke politiekomedie met een best grappige interactie tussen een eeuwig rokende DeNiro en een wat neurotische Grodin, vooral de scène in Red's café is behoorlijk grappig. Helaas duurt de film wel wat te lang en wilt het nergens echt opvallen op wat voor manier dan ook. Een vermakelijk tussendoortje is het wel, en Yaphet Kotto is en blijft een bad ass motherfucker. Prima.

2,5*

2001: A Space Odyssey voor... tja, niemand eigenlijk. De film balanceert op het snijvlak van popcornentertainment (de eerste aanvaring met de aliens, die microasteroïden) en pretentieuze rommel (aliens... en evolutie... of zo...), maar faalt op beide gebieden. Na een aardig begin wordt de film saaier en saaier, om uiteindelijk compleet nietszeggend te eindigen. Probéérde De Palma überhaupt diepzinnig te zijn tegen het einde? Zo ja, dan is dat spectaculair mislukt. Op zich is het nog niet eens zo'n onaardige film om te zien, maar je blijft echt met een ontzettend zure nasmaak achter.

Ik heb een theorie die luidt dat de kwaliteit van Mission Impossiblefilms omgekeerd evenredig is aan de lengte van Tom Cruise z'n haar. Want tja, dit is gewoon een stomme film. Dat ligt vooral aan het stompzinnige plot, maar de manier waarop Cruise erbij loopt verdiend ook een oneervolle vermelding: die kerel is gewoon niet om aan te zien, zo eikelig als 'ie hier voor de camera verschijnt. Gelukkig zijn de actiescènes leuk om naar te kijken, want de andere pluspunten van het eerste deel - spionage, intrige, klasse, stijl, spanning - zijn compleet verdwenen.

Het is me altijd een raadsel geweest waarom Mission: Impossible zo nodig om spectaculaire actiescènes zou moeten gaan, in plaats van geraffineerde spionage, uitgevoerd middels vergezochte plannetjes op exotische locaties. In ieder geval: er moeten heel veel maskers van gezichten worden getrokken. In het eerste deel - vooral de eerste helft daarvan - wordt getoond hoe zoiets moet, en beter dan dat zullen ze het waarschijnlijk ook niet meer doen - niet in deze reeks in ieder geval. Mission: Impossible III kent welgeteld één zo'n scène. Die is vermakelijk, maar wordt ondergesneeuwd door een enorme hoeveelheid aan lelijk in beeld gebrachte actiescènes die, eerlijk is eerlijk, ontzettend vermakelijk zijn, maar de film niet boven het niveau van een gemiddelde blockbuster uit weten te trekken. Volgens mij heeft deze film ook niet de pretentie meer te zijn dan dat. Dat is niet erg - want: hersenloos vermaak -, maar het is jammer dat de reeks met het tweede deel die kant op is gegaan. Binnen het raamwerk van de blockbuster valt de lelijke belichting en het esthetisch teleurstellende camerawerk - dat af en toe wel knap in elkaar zit, dat geef ik wel toe - goed te praten. Hetzelfde geldt voor het simpele verhaaltje met dat saaie subplot. Maar als liefhebber van het eerste deel blijf ik wel een beetje met een leeg gevoel achter. Vermaakt, maar leeg.

Mississippi Burning schuwt het cliché niet: de jonge en de oude agent die moeten samenwerken; de achterlijke Zuiderlingen (overigens wel een vermakelijk stereotype, daar niet van); de ene vrouw die heus wel beseft dat het fout is (zie ook: The Long Walk Home); een ontluikende romance tussen die vrouw en de politieagent - nee, de originaliteitsprijs zal deze film zeker niet winnen. Daartegenover staat wel een goeie rol van Gene Hackman, die een sympathieke FBI-agent speelt die, als het geheel uit de hand dreigt te lopen, er zijn hand niet voor omdraait iemand bij de ballen te grijpen: erg vermakelijk. Voor de rest is Mississippi Burning een filmpje dat doet wat 't moet doen, en niet veel meer. De cinematografie is standaard, de muziek behoorlijk gedateerd en het verloop van het verhaal vrij voorspelbaar; een standaardthriller.

3,0*

Uitstekend werk voor een televisiefilm: Mogadischu is spannend en weet de kijker te boeien, al moet de film het wel duidelijk hebben van de scènes in het vliegtuig. Alleen raad ik de cameraman wel aan de volgende keer wat minder te zwiepen met zijn cameraatje; ik hou niet zo van dat geforceerde documentaire-achtige stijltje. Verder valt er weinig op deze film aan te merken, afgezien van het feit dat men, hoewel begrijpelijk, toch erg binnen de lijntjes blijft.

3,0*

Monster: zelden was een titel zo treffend; hoe men het voor elkaar heeft gekregen de nochtans doorgaans uiterst bekoorlijke Charlize Theron in een dergelijk afstotelijk wicht te transformeren, is mij een raadsel. Ook een raadsel: hoe een dergelijk afstotelijk wicht het voor elkaar krijgt aan te pappen met de nochtans lang niet onaardige Christina Ricci. De rest van de film is vrij onopvallend, en scheen vandaag alweder uit mijn geheugen te zijn gewist - hetgeen geenszins een goed teken kan worden genoemd voor een film die ik gisteravond heb gekeken. Het is dan ook een kwalijk understatement dat Monster zonder het afschrikwekkende uiterlijk en de uitstekende acteerprestaties van Charlize Theron zonder pardon zou worden vergeten en zou moeten worden afgedaan als een bijzonder middelmatige dramafilm met een misdaadrandje.

2,5*

Van The Holy Grail had ik zo mijn verwachtingen: The Meaning Of Life vond ik hilarisch en mij werd herhaaldelijk medegedeeld dat The Holy Grail nog véél beter was dan die film. Maar dat viel tegen. Vies tegen.

Toegegeven: de film begint leuk. Het moment waarop koning Arthur op zijn 'paard' aan komt rijden zorgde meteen voor een gezellige giechel, waarop een vermakelijke sketch over kokosnoten volgde. En zo kabbelde de film voort. Maar na één klein hoogtepuntje ("It's only a model" begint de film in te zakken. Behoorlijk diep in te zakken. Om vervolgens met hier en daar nog een vermakelijk momentje (het konijn; "What's your favourite colour?") tot een bijzonder onbevredigend einde te komen.

Wat maakte The Meaning of Life leuker dan deze voortslepende, vermoeiende film? De afwisseling. The Holy Grail is coherenter, maar weet in tegenstelling tot The Meaning of Life niet te boeien. Jammer. Maar misschien kan ik 'm beter waarderen in een melige bui.

2,0*

Interessant concept, maar het levert een beetje 'n richtingloze film op. Halverwege wordt de kijker op plottiwst na plottwist getrakteerd, maar deze verrassingen glijden zo van je af, omdat ze ook niet al te veel indruk op de hoofdpersonages lijken te maken. Dat is jammer, want Moon roept zeker wel een paar interessante vragen op - niet alleen omtrent klonen en ethische vraagstukken binnen het bedrijfsleven, maar ook omtrent kunstmatige intelligentie en de vraag wat echt is en wat niet -, maar helaas wordt hier niet al te veel mee gedaan. Er had dus meer in gezeten, maar dat neemt niet weg dat Moon een vrij vermakelijke film is. Het acteerwerk van Sam Rockwell is prima en het camerawerk ook lang niet slecht; de muziek is niet helemaal mijn ding, maar ondersteunt de beelden prima; de special effects zijn oké, maar niet altijd even mooi helaas. Bij de montage is het nog wel eens te zien dat Duncan Jones een beginnen regisseur is - ik bespeurde hier en daar een overbodige scène die zomaar in de film leek te zijn geplakt -, maar storend worden zulke beginnersfoutjes nergens. Moon is een leuke film, maar niet de topper die het had kunnen zijn.

2,5*

Ja ja, onderhoudende film met een paar leuke grappen en een grappige (en jonge!) Ethan Hawke. Het verhaal blijft binnen de voorspelbare lijntjes, maar vooral in het begin en aan het eind valt er genoeg te lachen; het middenstuk is helaas wat minder en dreigt geregeld te ontsporen doordat de focus meer op de thrillerkant gaat liggen en minder op de humor. Vermakelijk blijft het wel, maar een opvallend werkje kan het natuurlijk nergens genoemd worden. Al is Teri Polo wel erg leuk

2,5*