Opinions

Het vervelende van Once Upon A Time In The West is dat er, mijns inziens, in wezen maar weinig op aan te merken valt, hetgeen die eindeloze stroom aan lofprijzingen onder de recensies wellicht verklaart. De ongeduldige kijker zou hooguit kunnen beweren dat de film te traag verloopt, ware het niet dat dit trage tempo, in combinatie met de (al zo vaak genoemde) fantastische muziek van Ennio Morricone, de film juist een bijzonder mooie sfeer en spanning meegeeft. Zo goed als deze worden ze tegenwoordig nog maar zelden gemaakt - en ik ben niet eens zo'n liefhebber van westerns.

4,5*

Niet meer dan een standaard romantische komedie, die door de ongewone locatie en het frisse kleurgebruik toch nog kijkbaar is. Meeleven met de personages is - al dan niet op melige wijze - goed te doen, met genoeg misverstanden om met plezier en frustratie tegen de televisie te schreeuwen. Slechts het einde is een behoorlijke tegenvaller: dat wordt toch echt iets te snel en gemakkelijk afgewikkeld. Voor het overige een hele aardige film.

3,0*

En inderdaad, Ana Serradilla lijkt verdacht veel op Natalie Portman. Een straf om naar te kijken is ze in ieder geval niet

'Met respect voor het bronmateriaal gemaakt,' stond er in het NRC Weekblad, en dat is te merken: de overdreven aanwezige muziek en af en toe haast melige montage maken het een echte B-film, maar dat is niet erg, want spannend is het wel. Dat is vooral te wijten aan het goede acteerwerk van DeNiro, die terecht wordt geroemd, maar ook het schrijfwerk steekt goed in elkaar, kijk bijvoorbeeld maar naar de scène waarin hij een bezoekje brengt aan de school: brrr! Tegen het einde gaat de film helaas behoorlijk over the top en gaat het B-filmelement tegenstaan. Dat is jammer, want tot die tijd was het een razendspannende thriller.

3,5*

Het acteerwerk is van hoog niveau, maar de film zelf is zó ongelóóflijk sáái dat 'ie na een kwartier al begint te slepen. Een zeker soort spanning wekt de verwachting dat het uiteindelijk nog allemaal naar een climax toewerkt, maar zodra de aftiteling over het scherm rolt blijf ik met een leeg gevoel achter. De enige noemenswaardige prestatie die Capote brengt is het feit dat men een film van ruim anderhalf uur heeft kunnen oprekken tot een gevoelslengte van drie uur.

1,5*

Een of andere sadistische seriemoordenaar, daar zit ik niet mee, maar dan wil ik wel dat 't een beetje een fatsoenlijke sadistische seriemoordenaar is, en geen obsessieve stripboekenfan. Afgezien van een aantal gore momenten en een afzichtelijke plottwist op driekwart van de film, heeft Captivity weinig meer te bieden dan de schone verschijning van mevrouw Cuthbert. En eerlijk gezegd is dat voldoende om de film uit te zitten.

2,5*

Een vreemde film, dat Carrie; zou je middenin invallen, dan zou je denken dat het een melige highschoolcomedy is, om vervolgens compleet verrast te worden omtrent het feit dat het dan toch een horrorfilm blijkt te zijn. De film voelt dan ook enigszins onevenwichtig aan, met het vrij saaie middenstuk waarin de voorbereidingen voor het schoolbal getroffen worden. Echter, de scènes die zich afspelen op dit schoolbal zijn qua camerawerk en montage magnefiek, om er nog maar van te zwijgen dat het geheel retespannend is, door de vele dingen die de kijker wel weet, maar de personages in het verhaal niet. Deze scènes mogen dan ook gerust adembenemend worden genoemd - afgezien van enkele kleine, tegenwoordig hopeloos verouderde smetjes waar ik gerust doorheen kan kijken. Ook de scène waarin Carrie thuiskomt van het bal en zichzelf gaat wassen is onnoemelijk spannend, doordat je weet dat haar moeder elk moment op kan duiken, maar dit moment ontzettend lang wordt uitgesteld. En dan heb ik het niet eens gehad over de eindscène, die, net als de rest van de film overigens, ontzettend voorspelbaar, maar wel effectief is (de harde geluidsband speelt ook wel een rolletje, dat geef ik toe). Opmerkelijk is, dat Carrie eigenlijk nergens echt eng wordt, maar de kijker wel met een naar gevoel achterlaat - zo erg zelfs, dat ik het niet kon helpen vanochtend wakker te schrikken uit een nachtmerrie. De griezelige gestalte van Sissy Spacek, die eigenlijk helemaal niets doet om eng over te komen, zal er ongetwijfeld debet aan zijn.

3,5*

Superfilm. Strak script met goede dialogen en subtiele humor, sterke actie, maar vooral: perfecte casting. Craig is een fantastische menselijke Bond, Green is een ontzettend mooie vrouw die haar personage genoeg diepgang mee weet te geven en Mikkelsen is de ultieme geloofwaardige badguy. Zo strak heeft James Bond nog nooit in elkaar gezeten, en Casino Royale mag zich wat mij betreft gerust één van de beste (zo niet dé beste) films uit de reeks noemen. Ik lees hier en daar wat kritiek dat het allemaal niet Bondachtig genoeg zou zijn, maar daar hecht ik weinig waarde aan: de steeds flauwer wordende Brosnans toonden wel dat die formule nogal uitgewerkt raakte. Hier valt daarentegen nog genoeg mee te doen, wat het dan ook des te jammer maakt dat Quantum Of Solace de goed uitgewerkte personages en het sterke plot laat vallen voor de saaiste achtbaanrit aan actiescènes die in lange tijd op scherm is vertoond.

Wat leuk, een film waar ik de eerste stem op uit mag brengen! Een Duitse vriend en Daniil Charms-liefhebber heeft me deze film aangeraden, en niet onterecht, want hij is erg grappig. Maar, eerlijk is eerlijk, het moet je humor wel zijn: als je niet van mensen houdt die in gezang uitbarsten als een conducteur om hun kaartje vraagt, of van mensen die boter en hamers in hun mond stoppen, of van stenen die spontaan in de fik vliegen, dan is dit absoluut geen film voor jou. Ook liefhebbers van structuur of een verhaal kunnen deze film links laten liggen. Gelukkig kunnen al die dingen me niet zoveel interesseren, in elk geval niet als ze zo goed gebracht worden als hier. Toegegeven, op een enkel moment zakt het even in (de professor die door de arts wordt vergiftigd is niet leuk, bijvoorbeeld; de scène die daarop volgt, als zijn weduwe de as krijgt toegestuurd, gelukkig wel) en op een gegeven moment wil het een beetje gaan slepen, maar niettemin: Charms Zwischenfälle is een hilarische aaneenschakeling van surrealistische gebeurtenissen. Het leven is absurd, en dat moet gevierd worden

Hoewel de oppervlakkige kijker gerust kan genieten van Child's Play als parodie op de slasher, valt de film voor de geoefende filmkijker vooral op vanwege zijn onverbloemde kritiek op de consumptiemaatschappij. Wát een prachtige, absurdistische diepgang!

3,5*

Niet de film die ik ervan had verwacht, maar dat is helemaal niet erg, want ik had iets Hollywoodianers verwacht dan dit, en daarmee bleek ik er op het eerste gezicht toch echt flink naast te zitten. Want het is voornamelijk het rauwe en realistische camerawerk dat deze film van de rest onderscheidt, vooral gedurende de actiescènes, die veelal uit één shot zijn gefilmd. Het is meeslepend, enerverend en verwonderend: zonder deze factor had er gerust al een puntje vanaf gekund. Tweede goede punt is het toekomstbeeld dat gegeven wordt, dat realistisch aandoet door de vrijwel volledige afwezigheid van enige technische snufjes. Het voelt niet aan alsof je naar een sciencefictionfilm zit te kijken, het voelt aan alsof je naar een film kijkt die zich toevallig in de toekomst afspeelt. Ik zeg toevallig, want de makers lijken nergens te willen benadrukken dat het de toekomst is en besteden nauwelijks enige aandacht aan de achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt, wat zeker een pluspunt is, omdat dit je alleen maar uit de film zou halen. Nu daarentegen vergeet je af en toe, vooral gedurende de eerder genoemde actiescènes, bijna dat je überhaupt een film aan het kijken bent. Top!

Toch miste er iets aan Children of Men, en dat voelde ik gelijk. Wat het precies, was, daar kon ik mijn vinger niet op leggen. Aanvankelijk leek het me de niet direct sterke Clive Owen of de af en toe misplaatste muziek, maar ik denk dat de grootste zwakte van de film moet worden gezocht in het verhaal, dat toch wel standaard is. De aankleding doet vermoeden dat je naar een arthousefilm aan het kijken bent, maar onder dit laagje uiterlijke schijn gaat wel degelijk een Hollywoodachtig verhaal schuil met voorspelbare karakterontwikkelingen. Je blijft na afloop zitten met de gedachte dat het hier en daar beter uitgewerkt had kunnen worden. Ook het eind op zich is een teleurstelling.

Desalniettemin is Children of Men een toffe film om naar te kijken, vooral dankzij de sterke regie van Cuarón. Al was het maar om die voortreffelijke autoachtervolging opnieuw te zien!

3,5*

Dat Ron Howard een vakman is, dat blijkt wel: zijn films zijn immer aangrijpend, mooi geschoten, kennen een aangenaam tempo en prima acteerprestaties. Ook Cinderella Man zit technisch prima in elkaar, ware het niet dat de film tekort schiet op hetzelfde punt als vrijwel elke film van de heer Howard: hij is voorspelbaar, sentimenteel, conventioneel en daardoor weinig memorabel. Howard mag wel eens wat meer lef tonen bij het maken van zijn films, en een aantal verrassende wendingen in zijn verhaal of cinematografie gooien; nu is Cinderella Man een prima film zonder ballen. En ballen had 'ie best kunnen gebruiken, want van plan om onder de gordel te stoten, was ik toch niet.

3,0*

Overigens vond ik Renée Zellweger in deze film wel degelijk een schone dame; jullie hebben allemaal gewoon geen smaak

Leuk geschreven film die over de hele lijn vermakelijk blijft. Zo'n dialoog over Elias' seksleven (de ondersteunende soundtrack is perfect!) of over 'porch monkey': ik vind het grappig. De enige keer dat de film een beetje inzakt, is tijdens de tenenkrommend zoete nagellakdialoog tussen Dante en Becky. Het scène in de gevangenis is ook op het randje doordat het niet typisch Clerks is, maar weet dankzij de botte opmerkingen van Jay en Silent Bob nog steeds een glimlach op het gezicht te toveren. Al met al gewoon een leuke film.

Vooral: mooie plaatjes - en dan heb ik het niet alleen over Tautou. Bijna elk shot in deze film is er wel eentje om in te lijsten, wat het des te jammer maakt dat het verhaal op zich niet bijster interessant is. Het sfeerbeeld van de Franse elite is desondanks mooi om naar te kijken en komt lang niet zo belachelijk over als gewoonlijk, waarschijnlijk ten dele omdat het in het Frans is (deze film in het Engels zou niet te doen zijn geweest) en ook omdat Tautou nergens in de overdreven soepjurken van die tijd rondloopt. Bewijst ook maar eens wat voor een uitstekende en behoorlijk tijdloze kleding mevrouw Coco bij elkaar ontwierp. Verder valt er maar weinig aan deze film op te merken, al is de muziek, die op zich overigens niet lelijk is, af en toe wel iets te nadrukkelijk aanwezig. Een aanrader voor feministen die wel van een aardig liefdesverhaaltje houden - helaas behoor ik niet tot de doelgroep. O, mensen die van mooi camerawerk en Audrey Tautou houden kunnen er op zich ook wel mee uit de voeten.

3,0*

Deze film is heus niet zo slecht als af en toe beweer wordt. Ja, het verhaal hangt van absurde onzinnigheden aan elkaar, de dialogen zijn lachwekkend slecht, de acteerprestaties zijn wisselend (Henrikson en Dourif deden het nog best aardig), de muziek maakt bepaalde scènes nog lachwekkender dan ze al waren - die zwoele muziek tijdens de seksscène als toppunt -, de locatie waar de film zich afspeelt is zo lelijk als de pest... maar leuk is het wel. Toegegeven, als serieuze thriller slaat Color Of Night natuurlijk nergens op, maar neem je het geheel met een korreltje zout, dan is het simpelweg een leuke en vermakelijke film om eens een keertje gezien te hebben. Color Of Night is nou wat je noemt een goede slechte film.

3,0*

Over deze film kan ik kort zijn: alles aan Commando is vet, behalve die vent met die snor. Arnold vs. The Village People.

4,5*

Laat ik beginnen met de positieve punten die ik heb kunnen ontdekken aan The Contract: de belichting is gedurende de dagscènes hier en daar best mooi en apart, en ook het camerawerk is af en toe heel aardig. Hou je daarvan, ga dan alsnog niet deze film kijken, want de rest - en dan met name het verhaal, dat eigenlijk eenvoudigweg afwezig is - is bedroevend slecht. Op zijn beste momenten haalt The Contract de middelmaat niet eens: de dialogen zijn bizar slecht en worden droog en ongeïnspireerd opgedreund (de acteerprestaties van het jongetje waren zelfs om te huilen); spanning is totaal afwezig - de 'plottwist', als men daar al van mag spreken, tegen het einde werkt totaal niet, daar het in het begin al duidelijk wordt gemaakt achter wie Morgan Freeman aan zit -; de sporadische pogingen tot humor is zorgvuldig niet-grappig; geen enkel personage spreekt tot de verbeelding...

The Contract faalt op vrijwel elk punt: de enige spanning die in deze film aanwezig is, valt te ontlenen aan de vraag wie het langst wakker kan blijven onder het kijken van dit gedrocht.

1,5*

Brave thriller met zoveel clichés dat je je al snel thuisvoelt. Nergens wilt de film echt opvallen, maar waar het echt misgaat, is bij de seriemoordenaar zelf, want die is gewoonweg niet interessant, om niet te zeggen lachwekkend. Einde is ook wat gniffelig. Prima tijdverdrijf wel.

2,5*

Had best wel wat verwachtingen van deze film - was zelfs teleurgesteld dat ik niet de kans had gehad 'm in de bioscoop te zien -, maar het blijkt niet zo heel veel meer dan veel blabla te zijn. Daarmee bedoel ik: veruit het merendeel van de film bestaat uit pretentieus gelul. Niet eens pretentieus gelul dat interessant in beeld is gebracht, maar gewoon pretentieus gelul. Dat doet de film enorm slepen en na afloop voel je je drie jaar ouder. Betere dialogen, een meer doordachte opzet en een minder lelijke look hadden het geheel een stuk interessanter kunnen maken. Leuke momentjes zijn er ook, bijvoorbeeld als Pattinson en Samantha Morton rustig de economie bespreken terwijl hun limo wordt beklad door boze demonstranten: het toont perfect hoe weinig 'het systeem' (om maar met een vieze term te smijten) zich aantrekt van bewegingen als Occupy of weet ik het. En inderdaad: twee uur later is iedereen het toch al vergeten. Ook de einddialoog met Paul Giamatti heeft zo zijn momentjes, maar duurt veel te lang waardoor de aandacht regelmatig verslapt. Cronenberg doet hier en daar wel iets goed, maar ik denk dat een andere regisseur hier iets mooiers van had kunnen maken.

De titel doet vermoeden dat het om een pulpfilm gaat, maar dat valt nog alleszins mee. De opening is zelfs ronduit sterk, en ruim een uur lang is deze film uiterst vermakelijk. Opvallend om te zien was dat het vooral de personages waren die gewoon boeiend waren om naar te kijken, waar kom je zoiets nog tegen in een Hollywoodblockbuster? Jammer genoeg zakt het nogal in zodra de indianen in het spel komen, niet in de laatste plaats vanwege het belachelijke subplot rondom Olivia Wildes personage. (Wel een knappe dame, dat maakt het nog draaglijk.) Tegen het eind gaat de film helaas wat over the top, maar vervelend wordt het gelukkig nooit. Al met al is er genoeg op de film aan te merken, maar vanuit blockbusteriaans perspectief mag er eigenlijk nauwelijks geklaagd worden, want dit is gewoon een goed gemaakt product. Nou ja, twee dingetjes dan: de aliendesigns zijn wat mij betreft behoorlijk matig en af en toe wordt er nogal eens met lelijke kleurenfiltertjes gesmeten. Voor het overige: puik werk, Jon Favreau!

Wat begint met een uiterst amusante drinkende en rokende en kotsende Jeff Bridges (die tussendoor ook nog even een liedje speelt), eindigt in een melig drama dat we al zo vaak gezien hebben. Het viel natuurlijk te verwachten dat de aanvankelijk haast nihilistische dronkenlap Bad Blake aan het eind van de film in een prinsesje zou zijn veranderd, maar dat die verandering zo pijnlijk zou zijn, dat viel wel tegen. Halverwege kakt Crazy Heart ineen: vermakelijke liedjesscènes in aftandse cafés, die het leven van een verlopen countryster schetsen, maken plaats voor een flauw liefdesverhaaltje dat helaas nergens uit de bocht wilt schieten. Clichématig, oninteressant: een intrigerend personage omgetoverd in de zoveelste burgerman die gelooft in Hollywoodiaanse idealen. Jammer.

2,5*

Aan de locatie zal het niet gelegen hebben: een claustrofobisch metrostelsel met al haar gangen en tunnels leent zich namelijk uitstekend voor een horrorfilm. Ook het gegeven dat je zicht meermaals afhankelijk is van het licht van een zaklamp is een spanningsopwekkend gegeven. Waar gaat het dan mis met Creep? Bij de titelheld, zonder meer. Het eerste halfuur is namelijk nog wel te doen. Eng wordt het niet en de spanning is ook nogal lauw, maar de potentie is er. Die potentie wordt echter direct om zeep geholpen zodra de 'creep' - of liever gezegd: zijn hoofd - in beeld komt; vanaf dat moment werd het eigenlijk meer een ietwat lugubere komedie. De creep is namelijk een belachelijk en lachwekkend personage. Natuurlijk, ik zou 'm 's nachts niet in een steegje tegen willen komen, maar dat geldt ook voor elke andere lelijkerd die zich net iets te lang niet gewassen heeft. Alles aan dit personage is belachelijk: zijn gilletjes, de manier waarop hij beweegt, zijn handelingen, zijn achtergrondverhaal (voor zover dat wordt gegeven) en vooral ook dat het zo overduidelijk is dat hij een acteur met een masker is. Maar niet alleen de creep is vervelend: regisseur Smith heeft het namelijk voor elkaar gekregen geen enkel sympathiek of aansprekend personage in deze film te verwerken; iedereen in deze film weet je op de een of andere manier wel te irriteren. Ook qua camerawerk of montage of acteerwerk valt er weinig bijzonders te beleven. Jammer ook dat Franka Potente de hoofdrol vervult, eigenlijk, want haar prestatie is zo weinig memorabel dat ik haar toch liever vervangen had gezien door een écht knappe vrouw, zodat er tenminste nog íets leuks te bekijken valt. Maar het einde was wel leuk gevonden, om dan toch nog met een positieve noot te eindigen.

1,0*

The Curious Case of Benjamin Button is eigenlijk maar een saaie film, die eigenlijk maar nergens naartoe gaat en eigenlijk maar veel te lang duurt. Grootste kritiekpunt is echter dat het hele uitgangspunt van het verhaal - als je al van een verhaal mag spreken, want er gebeurt in wezen niets - totaal overbodig is: het gegeven van een oude man die steeds jonger wordt, voegt niets toe aan het verhaal en had net zo goed weg kunnen worden gelaten, zonder dat het de film dramatisch zou veranderen. En zo geldt het wel voor meer scènes: ze zijn compleet overbodig en hadden net zo goed weg kunnen worden gelaten. Wellicht is het gebrek aan een conclusie schuld aan deze minpunten; zodra de film eindigt, is er namelijk niets opgelost en is niemand wijzer; wat Fincher nu eigenlijk wilde zeggen met deze film blijft een mysterie.

Dat deze curieuze film desondanks punten scoort, is geheel en al te wijten aan de aankleding. Dat moet ook wel, want van enige inhoud is maar amper sprake.

2,0*