Opinions

Als whiskyliefhebber mocht ik deze film natuurlijk niet missen. 'The Angels' Share' lag al een tijdje klaar, nu eindelijk gezien. Vermakelijke prent. Had gezien het 1e half uur wel wat meer verwacht van het verloop, maar het verliep nogal simpel en weinig bijzonder allemaal. Leuk blijft de film wel constant. Aardige personages en bij vlagen een prima mix tussen komedie en drama. Heb vooral een paar keer goed kunnen lachen en de scene dat Robbie whisky gaat aftappen uit dat vat is leuk opgebouwd qua spanning.

Tijdens de 1e scene in de kroeg dacht ik een vreemde stijl tegemoet te gaan met mijn eerste Fassbinder. De stiltes, het acteren.. even wat anders dan anders. Maar het beviel me goed en went ook snel. Het basisgegeven in het verhaal is zo simpel als wat, maar wel zeer sterk uitgewerkt. De gebrekkig Duits sprekende Ali heeft iets aandoenlijks, eigenlijk net als Emmi. De vele kleuren en typische jaren 70 aankleding zorgen voor een sterk visueel geheel, die echter wel sober aandoet. Nou past dat natuurlijk goed bij dit verhaal over rascisme en vooroordelen. Tijdloos en sterk gebracht deze 'Angst Essen Seele Auf'. Dikke voldoende en dicht tegen de 4 sterren aan. Even kijken hoe deze prent blijft hangen.

Leuk filmpje. Oké, veel soeps is het niet allemaal, maar opzich heb ik me aardig vermaakt. Grootste pluspunt is zonder twijfel Georgia Groome, die een geweldige prestatie neerzet en een erg leuk personage speelt. Ik begin dat Britse accent ook steeds leuker te vinden, moest ik eerst nooit wat van hebben eigenlijk.

Sowieso zit het met de cast wel goed en eigenlijk zijn zo'n beetje alle personages leuk. Dat gastje - de ''vrouwenverslinder - met dat langere, donkere haar, geweldig. Heerlijk fout. Die moeder was wel wat vervelend, vooral die opmerking die ze maakt in de groentewinkel, vreselijk wat heb ik me geërgerd. Mjah, dat soort dingen vallen te verwachten natuurlijk. Er wordt echt een hele kast met cliché's opengetrokken, vreselijk. Daarnaast is het echt zo voorspelbaar allemaal en eindigd alles, maar dan ook alles goed, wat eigenlijk weer wat té goed is. Maar... op één of andere manier kan deze film het toch wel aardig hebben allemaal.

Jammergenoeg kent de film wat teveel momenten dat ik me aardig heb lopen ergeren, anders had deze wel (makkelijk) drie sterren kunnen krijgen. Voor nu hou ik het op 2,5. Groome is fantastisch, de film kent aardig wat grappige momenten en ondanks dat het een echte ''meidenfilm'' is, vond ik 'm ook zeker te doen.

Fijne sfeer en muziek in deze 'Animal Kingdom'. Dat zijn vooral de dingen die deze prent wat extra's geven. Oh ja, en de onderhuidse en onvoorspelbare spanning in Ben Mendelsohn z'n karakter. Vreselijk, wat een gast. Maar geweldige rol. Geldt eigenlijk ook voor de rest van de gehele cast. Jacki Weaver voorop. Het verhaaltje sleept wel wat aan, maar dat is niet waar deze prent om draait. Hier zijn vooral de karakters en alles wat er bij hun in 't hoofd rondspookt belangrijk + de spanning, sfeer en een paar indrukwekkende gebeurtenissen; de totaal zinloze dood van Nicole bijvoorbeeld. Het einde had niet beter gekund.

Regisseur Alain Resnais zorgt met deze prent voor een schitterende rit op visueel vlak. Prachtig gefilmd, mysterieus en hij haalt alles uit de locaties. De 1e helft van de film zat ik gekluisterd aan het beeld, de mooie shots, het mysterie.. wat gaat er komen? Vooral veel van hetzelfde in de 2e helft van de prent. Dit en een paar erg intrigerende scenes. Op zich is dat nog niet eens een groot probleem, echter kan ik weinig met een romance waar personages zo afstandelijk en emotieloos zijn. Qua gevoel blijft deze 'L'Année Dernière à Marienbad' daarom ook op een afstand, waardoor de prent me niet zo wist te pakken als dat ik had gehoopt. Misschien weet Resnais me met 'Hiroshima Mon Amour' wel volledig te overtuigen.

Echt bijzonder veel heb ik nog niet gezien van Woody Allen, maar tot nu toe weet ik wel dat het niet echt ''mijn ding'' is. Best grappig, vermakelijk, maar niet bijzonder.

Maar heb me best vermaakt met deze Annie Hall, die een érg leuke vertelstijl kent, met de nodige originele vondsten. Heb regelmatig met een glimlach ziten kijken. Bij Woody Allen (als acteur) blijf ik gemengde gevoelens houden. Soms komt-ie lekker grappig uit de hoek, een andere keer bezorgt-ie me weer de zenuwen. Vreemd ventje.

Met de intrede van de sfeer in Californië ging het een goede kant op en krijgen we wat mooie plaatjes te zien, zoals het shot dat ze over die weg rijden, met aan beide kanten één en al palmbomen. Simpel, maar mooi. New York zorgt voor de sterkste scénes, zoals die in de wachtrij bij de bios, maar Californië kijkt alleen al lekker weg om de sfeer. Leuke mix.

Genoeg leuks in deze film; een paar geslaagde (soms droge) grappen, vermakelijke dialogen en het kijkt lekker weg. Nu eerst op naar 'Manhattan'. Dikke voldoende.

Interessante film en knap gemaakt met zo'n laag budget. Ik wist helemaal niet wat ik moest gaan verwachten van deze 'Another Earth', maar dit viel me niks tegen. Het basisplot (de relatie tussen de man en het meisje + het ongeluk) is al goed, daarbij komt er ook nog eens een 2e (precies dezelfde) wereld om het hoekje kijken, die alles nog nét even wat interessanter maakt dan dat het al was.

Leuk is dat de film mij na de laatste scéne aan het denken wist te zetten. De goed geklede Rhoda, zegt mij dat ze op de andere wereld wél is afgestudeerd, een goede baan heeft.. en het belangrijkste; dat het ongeluk dus niet is gebeurd. Al hoeft dit niet persé het geval te zijn, maar dat denk ik persoonlijk wel. Aan de andere kant zou de 2e wereld gewoon een verzinsel van Rhoda zelf kunnen zijn. Een manier om weer met haarzelf en de slachtoffers in het reine te kunnen komen. Ik heb verder nog weinig gelezen over de film en enige theorieën, maar ik hoop dat er inderdaad veel details zullen zijn die je beide richtingen op kunnen sturen.

Een eventuele herziening is dan ook niet uitgesloten. Sowieso is het hele concept erg interessant, prachtig vormgegeven (met die 2e aarde op de achtergrond) en zeer meeslepend. Dikke voldoende.

Vermakelijke Marvel, deze 'Ant-Man'. Lekker achterover hangen en niet teveel nadenken. Verhaaltechnisch niks bijzonders, maar het hele krimp gebeuren zorgt voor wat leuke scenes. Prima actie en aardige humor. Een paar leuke verwijzingen naar o.a. 'Iron Man' en 'The Avengers'. Heb ze minder gezien van Marvel.

''Pijn: De Film.''

Dit had ik niet verwacht. Ik keek opzich behoorlijk uit naar deze film. De trailer was interessant, mysterieus en het hele verhaal sprak me wel aan. Toch waren mijn verwachtingen laag, vooral na de vele vernietigende recensies en andere berichten over deze Antichtrist ...

... en ik kan het me allemaal best voorstellen dat mensen deze film echt helemaal niks vinden. Als je de pijn en de onderhuidse spanning niet voelt, dan wordt dit al snel een lange, saaie zit waar een paar gruwelijke en shockerende beelden waarschijnlijk helemaal verkeerd zullen vallen. Dit was bij mij niet het geval, wat een film zeg. De eerste scéne, de proloog, onder begeleiding van de klassieke muziek van Händel is gruwelijk, erg, maar zó mooi gemaakt. Ik zat er direct in.

Het is erg onplezierig om naar deze film te kijken, maar dat is dan ook de bedoeling geweest van Von Trier. Het fundament van het verhaal is simpel, maar gewoon sterk. Von Trier slaagt erin om mij als kijker de pijn te laten voelen, terwijl de onderhuisde spanning maar niet weg te krijgen is. Het huisje 'Eden' in het bos is angstaanjagend, net als de fenomenale prestaties van Dafoe en Gainsbourg. Het ''kwaad'' ligt constant op de loer, de ''natuur'' is doodeng, de vallende eikels op het dak zijn onheilspellend en ook de kraai, de (pratende) vos en het hert werken mee om dit tot een angstaanjagende horrorfilm te maken.

Dat Von Trier wat ''sick and twisted'' is wordt wel duidelijk tijdens deze Antichrist. Von Trier shockeert met bepaalde scénes en niet zo'n beetje ook, maar... het werkt! Wel wat vreemd eigenlijk, aangezien ik normaal gesproken niet echt van ''dit soort'' scénes ben, maar Dafoe, Gainsbourg, de voelbare pijn, de constante spanning, de horror, het mysterieuze en dan nog de visueel verbluffende beelden die we (op een paar missers na) te zien krijgen zorgden er gewoon voor dat ik zó in de film zat dat het kwaad gewoon niet te stoppen was. Niet fijn om naar te kijken, maar wel fascinerend, gedurfd en ja... ik weet het eigenlijk niet. Zo moeilijk om hier een duidelijke uitleg over te geven.

Ik weet wel dat deze film me vanaf het ongelovelijke begin tot aan het verbluffende einde heeft weten te fascineren. Na het einde blijf je nog wel even nadenken over wat je allemaal gezien hebt. Dat shot wanneer Dafoe op het einde door het bos loopt en dan al die lichamen in de grond, damn! Ik snap het eerlijk gezegd nog niet allemaal, maar dat maakt het er niet minder op. In het middenstuk zakt de film een paar keer wat in en dat is een beetje jammer, maar voor de rest is dit eigenlijk gewoon kunst. De beelden, de muziek, de sneeuw die sneller naar beneden valt dan het jongetje uit het raam, erg fascinerend allemaal. Een paar erg strakke visuele vondsten van Von Trier, verassend goed op dat gebied.

Maar even goed laten zakken deze film. Ik wacht eerst op meerdere recensies om verschillende interpretaties te kunnen lezen. Velen zullen denk ik niet direct beseffen wat ze hebben gezien. Von Trier stopt deze film dan ook vol met symboliek dat het eigenlijk ook onmogelijk is om dit in één keer allemaal te beseffen. Ik zit hier nog half te trillen. Pijnlijk, eng, maar vooral erg sterk. 4 sterren.

- edit - Deze recensie is mijn 16.666 bericht... 666: Waar staat dat ook alweer voor? Alsof de duivel er mee speelt.

Helaas vond ik deze Aoi Haru niet zo bijzonder. Zowel de personages als het (simpele, weinig bijzondere) verhaaltje deden me weinig. Bij vlagen best vermakelijk en mooi geschoten - zo nu en dan een aardige scéne, vooral dankzij Kujo; ietwat vreemde, maar goede uitstraling had-ie voor deze rol.

De muziek vond ik drie keer niks, vre-se-lijk. Gelukkig zo nu en dan een aardige scheut humor en een prima laatste deel van de film. Voor de rest kon ik hier gewoon weinig mee, vooral dat gedoe tussen Kujo en Aoiki vond ik maar vaag en daardoor al snel oninteressant. Tegenvaller, deze film.

Wat een verschrikkelijk mooie film! Na mijn 1e Billy Wilder, Sunset Boulevard, had ik niet gedacht dat ik deze ook zo mooi zou gaan vinden, maar dat was dus wel het geval. En gelukkig maar, ik heb érg genoten van deze 'warme' film.

Warm door de prachtige sfeer, maar ook door de geweldige acteerprestatie van Jack Lemmon, die een aandoenlijk, grappig en erg leuk personage neerzet. Vlotte dialogen, afgewisseld met heerlijke grappen en soms zelfs hilarische momenten. De scéne dat Baxter stoer met z'n vingertje staat te wijzen naar de schoonbroer van Miss Kubelik en vervolgens ''want some champagne?'' zegt. Geweldig! Komt er een moment waarop je denkt dat hij eindenlijk eens stoer gaat doen, krijg je dit te horen. Erg grappig.

Voor de rest vond ik de settings geweldig. Natuurlijk het appartement, die steeds weer erg vermakelijke, maar complexe situaties met zich mee brengt, maar ook het kantoor, de verschillende promoties van Baxter en de manier waarop hij die versiert. Van de eerste tot de laatste minuut helemaal geweldig. Er heerst - vooral naarmate de film vordert - een heerlijke spanning, waardoor het me allemaal nog meer wist mee te slepen. De vele leuke, kleine details zijn een érg leuk extraatje. Wilder heeft de touwtjes goed in handen en levert wederom een pareltje af.

En... het einde was wederom prachtig. Nu zal ik eerst eens op onderzoek uit welke films ik nu het beste eens kan opzoeken van deze (tot nu toe) geweldige regisseur. Sunset Boulevard en deze waren beide meesterwerkjes die ik met dezelfde hoge score ga belonen. Op naar de volgende Wilder!

Gistermiddag na lange tijd de ''redux'' weer eens gezien. Prachtig, fenomenaal, ongelovelijk. Dit is pure genialiteit. Ik vind het moeilijk om hier echt een (lange) recensie over te gaan schrijven, misschien komt die nog wel eens, maar bij het zien van deze film ben ik gewoon dik drie uur van de wereld.

Een niet-te-evenaren, surrealistische roadtrip, die op een geniale manier de waanzin van de oorlog laat zien. De prachtig dreigende soundtrack, de doorgedraaide karakters, het fenomenale camerawerk, de één na de andere bizar prachtige shot en o.a. ''The End'' van The Doors zorgen ervoor dat dit één van de allerbeste films ooit gemaakt is voor mij. Had 'm gister al verhoogd in m'n top tien, maar ik kan er persoonlijk niet omheen om 'm nog een paar plaatsen hoger te zetten.

Beklemmend, walgelijk, hilarisch, geniaal. De eerste scéne wanneer ''The End'' begint te spelen (naast Expecting to Fly van Buffalo Springfield het beste nummer ooit) zorgt direct voor kippenvel. De helicopter aanval is walgelijk én prachtig, het doorgedraaide karakter van Killgore is geweldig en hilarisch (zorgt ook voor de één na de andere geniale scéne, zoals die waterfles scéne met die Jap, of alle bommen die neervallen en hij rustig blijft staan. ). De trip over de rivier is prachtig gefilmd, meeslepend en bevat weer die buitenaardse en onovertroffen sfeer. Helemaal weg van de realiteit, prachtig. Het diepgaande einde met Brando is fascinerend, Sheen is geniaal, prachtige voice-over, Hopper is fantastisch ("do you know that 'if' is the middle word in life?''), de scéne met bijv. die koe is weer walgelijk, maar tegelijkertijd zó prachtig en beklemmend, vooral ook weer dankzij de geniaal getimede herintrede van The End. Dit en nog zoveel meer. Het is veel te veel om op te noemen allemaal.

Waanzin, waanzin en nog eens waanzin. Van het begin tot het eind zitten genieten van alles, maar dan ook écht alles in deze film. Geen enkel zwak moment. De scénes met de Fransen, Bunny's vond ik ook geweldig i.t.t. velen. Ik kan me daarom ook niet voorstellen dat de originele versie mij beter zal gaan bevallen dan deze fenomenale redux. Eén van de allerbeste films ooit gemaakt. Ik krijg al tranen in m'n ogen én bulten kippenvel als ik er alleen al aan denk hoe geniaal dit wel niet is. Damn!

Brrr, die Renée Zellweger haalt deze film echt wel naar beneden wat mij betreft. Past totaal niet thuis in deze film en irriteert alleen maar bijna. Opzich een leuke rol, maar laat die dan wel door een leuke actrice spelen. Voor de rest leunt de film op de lekkere humor, prima cinematografie en Harris, maar vooral Mortensen die erg stoer is. Een rustig, redelijk vermakelijk filmpje, waar de muziek jammergenoeg niet goed is. Dat zie ik toch graag bij dit soort films. Irons is ook miscast trouwens en het einde vond ik wat afgezaagd. Allemaal nét niet eigenlijk. Toch aardig vermakelijk voor een keer, al zal het daar hoogstwaarschijnlijk bij blijven.

De verwachtingen van deze 'Apt Pupil' zullen ongetwijfeld zeer hoog hebben gelegen in 1998, aangezien regisseur Bryan Singer voor deze prent natuurlijk kwam met 'The Usual Suspects'. Deze week maar eens even gaan zitten voor deze 'Apt Pupil'. Prima film, maar toch nergens echt bijzonder, op 1 scene na die ik niet snel zal vergeten dan; het moment dat McKellen in z'n pakkie + hoed gaat marsen voor Renfro. Vond 't echt totaal onnozel. In een 'Boys From Brazil' werkte zoiets prima, maar hier niet. Verder speelt McKellen wel een schitterende rol trouwens. Heb me goed vermaakt. Maar geen film die me lang zal bijblijven.

Kusturica en zijn films zijn een beetje een vreemde eend in de bijt. De 1e twee films die ik van de man zag bevielen me niet echt, maar wie weet waag ik me daar met de tijd nog eens aan. Maar ik heb me toch maar gewaagd aan zijn 1e Hollywoodfilm, deze Arizona Dream.

De meeste regisseurs beginnen in hun eigen land, om vervolgens naar de US te verzhuizen, Kusturica doet het anders. Net als z'n films, die ''anders'' zijn, maar deze vond ik wel érg leuk. Regelmatig weer een regelrechte freakshow én dierentuin - sfeervol, rommelig en best vermakelijk, al duurt het soms wel wat te lang allemaal. Had sowieso wel een klein half uurtje korter gekund wat mij betreft.

Een film vol met leuke, al zijn / lijken het soms wel totaal nietszeggende vondsten. Geinig is het wel. De personages van zowel Gallo als Depp stelen de show, vooral eerstgenoemde is érg leuk. Gallo heeft in ieder geval de beste scénes op zijn naam staan; dat ''optreden'' van hem als Cary Grant en een aantal geweldige quotes; ''Think anybody fucking touches Johnny Depp's face?''. Bijna geniaal.

Al lag ik bij de ''did you fuck my wife'' scéne ook wel even te lachen. Het drama-gedeelte werkt helaas wat minder, de vluchten zijn leuk, de vis grappig, eskimos, beesten, leuke settings en (helaas) wel een ietwat minder gepaste Dunaway. Maar ik heb me prima vermaakt. Dikke voldoende.

Armageddon: een film met dieptepunten maar ook met enorme hoogtepunten! Ten eerste is de cinematografie erg goed en zijn de momenten dat de meteoren inslaan in Parijs en US erg leuk gedaan! Opzich had het verschrikkelijke ongeloofwaardige verhaal niet eens zoveel uit hoeven maken, maarjah.....er zijn altijd een paar acteurs die daar een stokje voor steken. Liv Tyler en Ben Affleck zijn wat mij betreft enorme zwakke schakels in dit actiespektakel! Daartegenover zijn Bruce Willis en vooral Steve Buscemi erg sterk en maakt Buscemi je vaak aan het lachen! ''Go buy yourself a neck'' Geweldig! Een enorm pluspunt is de enorm goede score van Trevor Rabin die geweldig toegepast is de de meerdere emotionele momenten, waarvan vooral de flashback van Willis een enorme inslag op mij heeft gehad!

Over het algemeen is het jammer van de belabberde acteerprestaties van een paar acteurs/actrices en het (enorme) ongeloofwaardige verhaal. Daarbij halen Willis en Buscemi het gemiddelde weer wat omhoog samen met de goede score van Trevor Rabin.....!

* * * 1/2

'Le Samouraï' blijft de beste Melville, ook na het zien van deze prent. Goede film deze 'L'Armée des Ombres', maar ik had meer verwacht. De film ademt een zeer trieste sfeer en kent best wel boeiende karakters. Dat is ook maar goed, wat verhaaltechnisch deed het me niet altijd zo veel. Misschien komt dat ook door de opbouw of de onsamenhangendheid. De stijl van Melville bevalt me in ieder geval wel. Heb naar een goede film zitten kijken, met een paar spannende en sterke scènes, maar had gehoopt op meer.

Op audiovisueel vlak heeft deze 'The Art of Flight' misschien wel het allermooiste te bieden wat ik ooit in een film heb gezien. Op 1080p en met werkelijk verbluffend mooi klinkende en dreunende muziek is dit niet zomaar een documentaire, maar echt een belevenis. Dit is écht een film om op blu-ray te zien.

Echt zonde om dit niet in de juiste omstandigheden te zien; perfect beeld en geluid is zó belangrijk bij een film als deze. Nou heb ik verder weinig met snowboarden, maar het zag er supergaaf uit allemaal. Prachtig gefilmd, de één na de andere verbluffende shot komt voorbij en dat alles ondersteund door een zeer goede soundtrack, met o.a. muziek van 'Sigur Rós' en 'The Naked and Famous'.

De speelduur is perfect, want op een gegeven moment had ik het - eerlijk gezegd - ook wel (bijna) gezien, maar dat neemt niet weg dat dit echt puur genieten was. Wat beleven die gasten wat op die inmens hoge bergen met elkaar. Ongelofelijk. Gevaarlijk, maar zó mooi en indrukwekkend.

Regisseur Hazanavicius weet op een uitstekende manier de kijker terug te trekken de oude, stomme film in. Visueel geslaagd en een zeer leuk gemaakt filmpje deze 'The Artist'. Een interessant en origineel gegeven en daarbij een prima ode aan het Hollywood van de jaren 30, ongeveer. De film komt met een paar leuke vondsten op de proppen en zo'n scene dat Dujardin z'n glas neerzet en dat ineens hoort is bijv. erg geinig. De speelduur is precies goed en de film vermaakt constant. Iets geniaals zie ik er echter niet in.

Dat sfeertje, dat lekkere eten, het broeierige weer (net als hier nu) en dat typische Japanse huisje. Koreeda schetst een mooi plaatje, dat zeker. Regelmatig intrigerend, helaas nog niet constant. Naarmate het verhaal vordert leren we onze karakters steeds beter kennen. Met een paar rake scenes tot gevolg - de reden van de uitnodiging van de jongen op een gegeven moment bijv. Toch valt er nog genoeg te ontdekken lees ik hier. Laten we het maar op de hitte houden dat ik er niet helemaal bij was. Voor nu, goede film, waar de sfeer en diepgaande onderlinge verhoudingen er voor zorgen dat ik 'm nog eens wil zien.

Ja, aan de ene kant is dit heerlijk natuurlijk. Dat claustrofobische 'The Descent' gebeuren onder Parijs, die kleine gangetjes, alles staat soms op instorten, niet meer weten waar je bent, steeds dichter bij de Hel komen, achtervolgd worden, er beginnen doden te vallen, nog dieper de grond in gaan, een paar schrikmomenten - ahhhh.. en je bent weer boven. Of niet? Is dit wel zo? Het voelt te gemakkelijk. Echter fascinerend is het wel. Dat hele gebeuren. Het verhaal eromheen met de zogenaamde geschiedenislesjes, de steen der wijzen, etc. etc. zal me een rotzorg zijn. Al met al prima gezeten ergens in de nacht.

De 1e film die ik zag van regisseur Louis Malle, deze 'Ascenseur pour l'Échafaud' en ja... dit beviel me meer dan goed. Schitterende film. Een leuke, vlotte vertelling van een interessant verhaaltje.

Ik vond het echt een bijzonder meeslepend en (best wel) spannend geheel. De moord in het begin, het touw dat-ie laat hangen, de scénes in de lift; hoe eindigd dit allemaal? Blijft echt leuk van het begin tot het einde. Neem daarbij de prima soundtrack, de uitermate sfeervolle beelden en het visueel imponerende staaltje wat Malle op het scherm heeft getoverd en je hebt een klein meesterwerk.

Jep, heb best genoten van deze stijlvolle Franse film-noir. Deze film zorgt er in ieder geval voor dat ik me met de tijd wel aan de 2e Malle wil wagen. We zijn hier in ieder geval goed van start gegaan.

Verdomme, wat was Marilyn Monroe toch mooi. Onvoorstelbaar. Kleine rol in deze 'Asphalt Jungle', een film waar ik zeer van genoten heb. Het zijn vooral de onbetaalbare noir-sfeer, het vermakelijke (heist) verhaal en de verschillende, interessante personages die deze film, ondanks het ietwat trage tempo bijzonder vermakelijk maken. Van begin tot eind intrigerend. Met recht een goed gewaardeerde klassieker.

Mooi geschoten beelden, sterke prestaties van Brad Pitt en Casey Affleck, prima muziek en een constante - redelijk aanwezige - spanning zorgen ervoor dat ik dit toch wel een mooie film vond. De voice-over deed me denken aan die uit de beginscénes van Magnolia, want die stemmen leken verdacht veel op elkaar. Deze voice-over deed overigens wel afbreuk aan je eigen inlevingsvermogen.

De karakters van Pitt en Affleck weten de film wel vaak te redden, want zij zijn toch echt wel verantwoordelijk voor het stukje ''onheilspellede chemie'' wat ervoor zorgt dat de film boeiend blijft. Zonder dit, had het pas echt slaapverwekkend geworden, want nu duurde het eigenlijk ook al té lang zo nu en dan, vooral naar het einde toe. En een dutje doen onder deze film is eigenlijk zonde, want dan mis je een paar erg mooie beelden. Prachtige uitgerekte landschappen, bergen, een mooi laagje sneeuw en de ellende die zich tussen deze prachtige natuur verschuilt. Het moment dat Jesse James neergeschoten word had wel wat dramatischer gekund. Je weet dat het gaat gebeuren, wacht een paar uur en dan komt dat schot wat mij betreft toch op een iets te gemakkelijke manier. Vond het ook erg jammer dat de film nog zo'n twintig minuten verder ging, na de dood van Jesse James. Toen had ik het echt wel gehad eigenlijk.

Ondanks de mooie beelden, muziek, sterke acteerprestaties - ook van Rockwell trouwens - en als grootste pluspunt de ''relatie'' tussen Pitt en Affleck, kon de film me gewoon niet altijd evenveel boeien. Echt een film waar je je volledig in de hoofdpersonages moet storten om constant boeiend te kunnen blijven. Daarom denk ik ook dat een 2e kijkbeurt niet verkeerd zal zijn. Voor nu een dikke drie sterren.

''Anybody got a smoke?''

Eindelijk maar eens uit de kast gehaald. Erg fijne film deze 'Assault on Precinct 13', met een fantastische score van regisseur Carpenter zelf. Op blu-ray, met DTS audio dreunt dit heerlijk door de huiskamer hoor, prachtig om te zien en horen. Ik hou ervan. Het lekkere B-film gevoel zorgt voor een fijne sfeer - beginnend bij de achterbuurten in L.A. en eindigend op het politiebureau. Leuk spelende cast, heerlijke spanning en zelfs wat humor tussendoor. Niks mis mee. Ik heb me prima vermaakt. Borrel erbij en knallen maar.

Leuk vermaak deze film. Ethan Hawke is echt geweldig en is ook dé grote ster in deze prent. Fishburne is cool, maar met Leguizamo en Ja Rule word een klein plankje misgeslagen. De locatie is leuk en weet een aantal lekker spannende momenten met zich mee te brengen. Voor de rest is de film een aantal keer ongeloofwaardig, maar over het algemeen is dit een geslaagde film.

Hmm, eigenlijk slaat deze film echt helemaal nergens op. Iemand bouwt zijn eigen raket, om even lekker de ruimte in te vliegen? Yeah, right... Het begint allemaal erg matig, met een Billy Bob Thornton die lekker zit te ontbijten met een astronautenpak aan. Dat kan grappig zijn, maar helaas niet wanneer het serieus bedoeld is. Net als de hele film trouwens. Neemt zichzelf toch wel serieus, terwijl het één van de meest ongeloofwaardige dingen is die een filmmaker ooit heeft bedacht. Misschien overdrijf ik wat, maar oké...

Daarnaast moet ik toch zeker toegeven dat de film er bij vlagen prachtig uit ziet en lekker wegkijkt. Zo nu en dan een grappig moment en Thornton en Madsen die prima werk afleveren. Jammer van de scéne dat Thornton zijn zoon bij zijn ziekenbed zit, want die is erg slecht. Zowel het script als de acteur zelf laten de nodige steekjes vallen op dat moment. Leuk om hiernaast Bruce Willis ook nog te zien in een betrekkelijk klein rolletje. Zijn screentime komt toch bijna altijd positief uit de verf. Vind het voor de rest ook maar slecht dat Thornton zo slordig met zijn project omgaat. Als je de lucht in wil, hou je dat toch lekker geheim, of maak je het toch pas bekend op de dag des onheils? Die hele media gekte en dat gedoe van de regering zorgt nou niet echt voor schot in de zaak.

Na het soms tenenkrommend matige begin, weet de film zich na een tijdje wel op te pakken. Alles is aardig vermakelijk, maar dan worden we geconfronteerd met - wat het lijkt - een vroegtijdige climax, die helemaal verkeerd uitpakt. En die pakt echt verkeerd uit, want wat hierna volgt, is gewoon zo fout. Thornton maakt na een eerste crash een nieuwe raket en maakt toch zijn reisje rond de planeet en landt hierna precies weer in de buurt van zijn huisje. Tsja, wat hiervan te zeggen. Prachtige beelden, dat zeker, maar té ongeloofwaardig en alles op een manier gebracht waardoor het niet helemaal wil werken eigenlijk. Maar oké, ik heb wel kunnen lachen opzich, dus wat dat betreft was het zo slecht nog niet

Een leuke familiefilm en waarschijnlijk een groot succes voor veel kids, maar het wist mij niet echt te pakken. Een sentimenteel, ongeloofwaardig, feel-good drama die soms echt te stupide voor woorden is. Daarintegen vloog de tijd - als een raket - voorbij en heb ik me wel vermaakt. Ook de prachtige beelden en de goede acteerprestaties zorgen ervoor dat deze film opzich wel te pruimen is.

Het is in ieder geval duidelijk dat Saoirse Ronan een actrice is met een gouden toekomst. In andere films die ik met haar zag deed ze het erg goed, maar in deze film is ze wel erg sterk zeg. Geweldige prestatie van een enorm talent. Ze speelt Keira Knightley ook makkelijk weg in het eerste uur, al doet die het ook redelijk. Ook McAvoy doet het prima, al werkt de chemie tussen de twee niet altijd evengoed, wat vooral te danken is aan Knightley. Krijg toch altijd een beetje een ''afstandelijk'' gevoel bij haar. Njah, of zoiets dan. Het eerste uur is overigens het beste. Het verhaal wordt op een mooie manier verteld, maar het ziet er ook oogverblindend mooi uit allemaal zeg, prachtig. Dat grote huis, die tuin, de vijvertjes, echt fantastisch allemaal.

Maar, ook het tweede deel van film weet te boeien. Net als het eerste deel erg sterk op cinematografisch vlak. Wel heel anders, maar wederom is het duidelijk dat dit toch één van de sterkste punten - misschien wel hét sterkste punt - uit de film is. Briony, die in deze tweede helft wat ouder is geworden vond ik zo interessant niet meer. Die erg lange shot in de oorlog is wel prachtig en ook een waar hoogtepunt in de film, erg mooi gedaan. De film werkt wat rommelig naar een ietwat onbevredigend einde toe, maar oké, dat is even niet anders. Er blijft toch een prachtig geheel over, waar vooral het eerste deel fantastisch is en waar de mooie plaatjes, ondersteund door een prima score vooral punten zijn die deze film naar een behoorlijk niveau brengen. Dikke voldoende dus ook.

I believe in music...The way that some people believe in fairy tales.

August Rush; een film met twee kanten. De ene kant sleept je mee, laat je ontroeren en is een prachtige ervaring die dankzij de geweldige muziek, acteerprestaties en het ontroerende verhaal gewoon fantastisch is. De andere kant is er één waar de kijker gewoon erg makkelijk in de ontroerende scénes, knappe koppies en de mooie muziek trapt.

Opzich is dat tweede punt gewoon een feit, want zoveel toevalligheden, ongeloofwaardigheden en veel scénes waar het er gewoon té dik op ligt zijn hier wel het ware bewijs van. Voor de één werkt het, voor de ander niet; voor mij werkte het wel, maar dan toch ook stiekem met de andere kant in mijn achterhoofd. Ik moet eerlijk zeggen dat een zwak heb voor sentimentele filmpjes, dat bleek vanavond maar weer, want August Rush wist mij zeker mee te slepen.

Alle acteurs en actrices in deze film zijn gewoon erg goed en vooral erg slim gecast. Neem Freddie Highmore; als er één jochie is die je kan laten ontroeren is hij het wel. Geweldige prestatie van hem en wat mij betreft één van de beste acteurs in zijn leeftijdsklasse. Daarnaast zijn ook Keri Russel en Jonathan Rhys Meyers slim gecast. Twee knappe mensen die het hart van menig kijker zal stelen, die van mij in ieder geval wel (een beetje). Alledrie spelen geweldig en verdienen alle lof. Daarnaast mag Terrence Howard niet onbesproken blijven, want ook hij speelt - ondanks zijn betrekkelijk kleine rol - gewoon prima. Ik dacht met Robin Williams eindelijk weer eens een keer een goede rol te zien, want hij begon overtuigend. Jammergenoeg werd ie' met de minuut minder en kon hij me niet helemaal bekoren in deze film.

Het verhaal wist mij behoorlijk mee te slepen. Dit werd dan ook vooral mogelijk gemaakt door de prachtige muziek, want die was simpelweg meesterlijk. De ondersteuning van deze muziek in zo'n beetje alle scénes zorgt er wel voor dat je als kijker steeds meer meegesleurd word in het verhaal, zo zat het bij mij wel in ieder geval. Het begint al mooi, met Russel en Meyers. De klik is er gewoon tussen die twee wat mij betreft. Wat volgt zijn veel dramatische momenten. De twee - terwijl Meyers haar toeschreeuwt - raken op een rare manier uitelkaar, Russel raakt zwanger, vervolgens word verteld dat ze haar kind is verloren en iedereen is bij elkaar weg en tien jaar later komen ze op een miraculeuze manier weer bij elkaar. Ongeloofwaardig, dat zeker en gewoon veel te veel toevalligheden die hier voor zorgen, maar voor mij werkte het wel.

De voorspelbaarheid neemt toe en ook de clichés worden tentoongesteld, maartoch - met dit in mijn achterhoofd - wist alles me nog steeds te boeien. Williams die de kleine Highmore zelf wil houden zorgt op het laatst nog voor enige nagelbijtende momenten, maar Highmore neemt het heft in eigen handen en gaat naar het laatste hoogtepunt uit deze film; het concert in Central Park. Simpelweg fenomenaal. De daaropvolgende - wel weer érg toevallig, maartoch - scéne, is dankzij de ondersteuning van Highmore's conert gewoon prachtig en erg ontroerend. Dit is direct ook één van de mooiste scénes uit de film en een prima afsluiter. Wat ik trouwens ook een mooie scéne vond was die wanneer Highmore samen met Meyers in het park zit te spelen en ze beide van niks weten, geweldig.

Ach jah, ik snap deze score hier wel. Zowel de lage beoordelingen als de hoge krijgen mijn gelijk. Beide zit wat in wat mij betreft. Ik blijft ergens tussenin schommelen, maar kies dan wel voor de score die nét iets boven de ''standaard'' drie sterren zit, want de film deed me toch wel iets en wist me behoorlijk mee te slepen. Voor nu dus drie en een halve ster. Wie weet wat er gebeurt na een eventuele herziening.

Qua rolbezetting zit het wel snor in dit familiedrama. Echter kon ik maar weinig met de familie zelf. Van bepaalde uitbarstingen - en dat zijn er nogal wat - gingen m'n tenen krom staan. Ook de duistere geheimen die in deze bijzondere familie naar het einde toe voor steeds meer merkwaardige wendingen zorgden deden me niks. Soms voorspelbaar, een andere keer weer cliché. Het zal wel. Anderzijds heb ik best een paar keer kunnen lachen om de duistere humor en zorgt regisseur John Wells er toch voor dat 'August: Osage County' mede dankzij de broeierige sfeer en opeenhoping van ellende kijkbaar blijft.