Opinions

In mijn herinnering was dit weliswaar een discodansfilm maar met een serieuzere ondertoon en redelijk te pruimen. Maar na herziening blijft er weinig van over. Rommelig, klef, voorspelbaar. Als drama en als sociale aanklacht mislukt. Om nog maar te zwijgen over de bloedirritante soundtrack. Had het bij een herinnering moeten laten.

B-film met verrassend weinig inhoud. Personages laten je koud, plotwendingen ongeloofwaardig, en geen diepgang. Teleurgesteld.

Zo. Na 125 pagina’s (die ik niet allemaal gelezen heb) zal niemand nog echt zitten te wachten op nog een meninkje. Maar ik doe het toch
Ik had blijkbaar in 2007 3* gegeven. Nu kreeg ik toevallig de blu ray, dus maar eens herbekeken.
Als deze film geen karikatuur of parodie zou zijn, dan zou hij behoorlijk slecht zijn. Er zitten behoorlijk cheesy momenten in. En dan heb ik het nog niet eens over de muziek.
Een drugscrimineel die erop los moordt, verantwoordelijk is voor het verwoesten van vele levens krijgt opeens een geweten en niet wil dat een onschuldige vrouw en kinderen exploderen? En dat melodramatische als Gina roept dat ze net met Manny getrouwd en ze Tony wilden verrassen , dat past zo in een soap. Er zit geen tot nauwelijks ontwikkeling in de karakters. En dan die slotscène met bergen cocaïne, en het geweld... Nee, dat kan allemaal niet serieus bedoeld zijn.
Maar de film geeft te weinig houvast om echt te lachen, daarvoor neemt het zichzelf te serieus. Dus het blijft behoorlijk pulp. Dat betekent niet dat het allemaal niet te genieten valt, maar voor mij blijft het een beetje op het Miami Vice niveau hangen. Ik blijf dan ook bij 3*.

Even de acteurs buiten beschouwing latend vond ik het allemaal behoorlijk middelmatig. Een plot vol clichés (een hacker die bij zijn moeder in de kelder woont, really?), het tempo kakt soms behoorlijk in, vrij weinig interessante shots, en behoorlijk eentonige muziek.

Maar gelukkig: Norton. Dus toch nog een krappe voldoende.

Bijzonder om een sprookje te zien in een andere taal. En dan bedoel ik niet zozeer het Japans, maar een andere beeldtaal, en andere fantasie. Hoewel er toch ook zeker elementen in zitten die overeenkomen met Griekse mythologie (de Styx, Hercules’ stallen) of Bijbelse (niet achterom kijken). Ook af en toe visueel mooi: het rennen door muren van bloemen, maar vooral het waterlandschap op het eind. Goede kans dat flarden van deze film bij me zullen blijven hangen.

Desondanks duurt het middenstuk erg lang, en door de afstand tot die andere taal wordt er m.i. wel wat teveel gevraagd van de westerse kijker.

Viel me tegen, eigenlijk. Net zoals J,Ch, hierboven vond ik Laberinto en Crimson Peak indrukwekkend, maar hier kreeg hij me niet te pakken. Allemaal heel mooi hoor, maar halverwege nam ik toch maar eens de tijd om het bijbelverhaal Ruth, en Orpheus te googelen. En dat kon omdat verhaaltechnisch het allemaal al eens gedaan is. Net zoals een jonge vrouw die moeite heeft met contact maken, dromerig is, accordeon-muziek, een schilderende buurman... O, tuurlijk, er zal vast een diepere laag onderzitten over racisme, seksisme en wat dies meer zij, maar ik werd er niet echt door getriggerd om dat te willen ontrafelen. En dat stukje mysterie had ik wel bij del Toro’s andere films - Pacific Rim daargelaten.

Blijkbaar een beetje een hit or miss regisseur voor mij.

Natuurlijk, het is popcorn vermaak. En natuurlijk is dat anno 2009 niet strikt maar slechts losjes gebaseerd op de originele boeken.

Maar Ritchie is wel een vakman. Vaart, oog voor detail, sfeer,muzikale omlijsting, acteerwerk is allemaal prima voor elkaar. Dat er dan weinig diepgang in zit, en dat het meer een actieheldenfilm is dan dat de intellectuele vermogens aangesproken worden doet daar weinig afbreuk aan.

Dus afhankelijk van hoe je het ziet: popcornvermaak maar wel kundig gemaakt, of: vakmanschap maar wel popcornvermaak. Omdat Ritchie toch altijd een bepaald soort coolheid erin weet te proppen ga ik voor de eerste variant. 3,5*

Een typische sequel: wat minder dan de voorganger en het vernieuwende is eraf. Deze sequel vond ik nog best te pruimen. Soms onnodige verwijzingen naar de voorganger, soms een herhaling van zetten, maar toch ook wel weer mooie shots en goede scenes.

Vakmanschap, kan niet anders zeggen.

Ik wilde deze film zien vanwege de theorie achter Six Degrees of Separation, maar die kwam slechts terloops ter sprake.
Het bleek een toneelbewerking te zijn, wat ik an sich niet erg vind, maar het had wel een hoog elitair gehalte vanwege het spelletje 'hoeveel verwijzingen naar andere cultuur kunnen we erin stoppen die het publiek herkent, en waardoor de schrijver én het publiek heel slim (b)lijken te zijn'. Harry Mulisch heeft daar ook een handje van. Als toneelstuk zelf zaten er nu niet echte plottwisten in die de hele boel op zijn kop zetten, het kabbelde allemaal wat en nodigde niet echt uit om op het puntje van mijn stoel te gaan zitten.
Het doet ook allemaal wat gedateerd aan, deze redelijke klassieke opvattingen van kunst die begin jaren 90 nog gangbaar was, maar ook door het romantische idee van de geniale maar getroubleerde of waanzinnige held die een te mooie ziel heeft om het dagelijkse leven te hanteren.
De ideeën in deze film zijn uitgesplitst veel sterker in andere films: het als vreemde binnenkomen in een gezin alleen op referentie van derden is veel beklemmender geschetst in Funny Games (1997) - MovieMeter.nl, en het aanmeten van een andere persoonlijkheid om naadloos in de high society mee te draaien mooier gedaan in The Talented Mr. Ripley (1999) - MovieMeter.nl.
Ik snap overigens wel waarom voor Smith is gekozen (frisse jonge acteur om zo'n ouderwetse toneelvertolking een modern imago mee te geven) en ook waarom Smith voor deze film heeft gekozen (kijk, ik kan wel meer dan alleen Fresh Prince). En toegegeven, hij komt er redelijk mee weg... maar toch niet helemaal. Want ráken, binnenkomen, dat doet 'ie niet, en dat moet wel gezien zijn rol.
Toch is het allemaal best amusant hoor, maar het is meer Woody Allen-amusant.

Deed me denken aan Záhrada (1995) - MovieMeter.nl. Ook hier leek het alsof de hoofdpersoon een aantal personen ontmoet die meer voor een bepaalde gedachte staan dan dat het daadwerkelijke personen zijn. Zoals de 'antropoloog' Werner met de richting naar het westen en het ei. Over een tijdje nog maar eens kijken of dat voor meer ontmoetingen geldt.
Mooi einde ook. Is 'ie toch niet dat pokkestuk voor niets gekomen, en heeft 'ie toch nog haar leven kunnen redden.
En voor de Goethe/Mozart liefhebbers:
und sterb' ich denn, so sterb' ich doch
durch sie, durch sie

Ron Howard. Nuff said.

Met de kinderen geweest. Zij hadden wél een leuke tijd.

Ik was vooral verveeld, Gelukkige relaties waar het glazuur van je tanden af springt. Een Jim Carrey zonder rem. Wel een lichte voldoening dat hij inmiddels gereduceerd is tot slechterik in een b-film. Kinderachtige, maar vooral braaave humor. Eigenlijk is dit gewoon een Herbie film uit 2020.

Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.

Interessant verhaal... voor het eerste half uur. En dan... blijft het uit. Geen grote nieuwe wendingen in het plot. Maar wat nog het meeste opviel: het is een beetje een doods verhaal. Emotioneel liet het me vrijwel koud. De romance was niet overtuigend, de beslissing van Goodwin om tegen haar baas in te gaan was geen echte moeilijke beslissing, het einde erg krampachtig positief. Of was dit een subtiel betoog tegen euthanasie? . Nee, deze ga ik denk ik me snel niet meer kunnen herinneren.

“Nothing was spared to make ‘Spartacus’ the superb achievement it is. Neither time, nor money, nor talent” beweert de trailer. Dat mag zijn, maar een superb achievement… dat weet ik zo net niet.

De hand van Kubrick is bij vlagen merkbaar, bijvoorbeeld als de keuze voor camerastandpunt een toegevoegde waarde heeft en commentaar geeft op de gebeurtenissen. Het acteerwerk van Ustinov, Olivier en Laughton is prima, maar dat van Douglas, Simmons en Curtis een stuk minder. Verder veeel figuranten, wijdse shots, en veel aandacht voor stage dressing. En voor die tijd veel rauwe elementen en expliciet materiaal.

Maar het verhaal zelf is voorspelbaar, en vooral melodramatisch. De romance is kleffig, het noodlot leidt nauwelijks tot diepgang. Het is ook heel duidelijk een Douglas-vehikel. Dat maakt voor mij dat het belang van Spartacus vooral zit in de budgettaire springplank die het voor Kubrick was, en het einde van de blacklisting. Kubrick heeft daarvoor al betere films gemaakt, zoals Paths of Glory. Als epos-film toch middelmatig; War and Peace en Cleopatra gelijk of beter, Ben Hur minder. Ondanks alle tijd, geld en talent die erin gestopt is.

Tsja. De James Bond formule werkt niet meer, het is een knellend jasje geworden.
Je hebt een the sky is the limit budget. Je huurt topregisseurs, een geweldige cast, kunt geweldige special effects en stunts inzetten, je kunt alle kanten op... en dan is dit het resultaat. Een schurk met een verminking in het gezicht (gaap), nieteensindebuurtgeloofwaardige acties die zonder knipoog en als geloofwaardig gebracht worden met een pistool vanaf een bootje een helikopter op honderden meters afstand neerhalen, een geheime basis die wel erg gemakkelijk de lucht in vliegt , een achtervolging in een feestende menigte (gaap), wodka-martini’s, vrouwen. En natuurlijk, dat verwacht je ook van een Bond-film.
Resteert: wordt de kijker ook vermaakt? Deze kijker niet genoeg. De concurrenten in het genre zijn grappiger, hebben een beter verhaal of zijn gewoon simpelweg cooler. Blijft over dat Bond-films door status en budget de maatstaf zijn waar de rest aan gemeten wordt. Zou de franchise de vaste formuledelen durven laten vallen (inclusief de verwijzingen naar delen uit de reeks van vijftig jaar geleden), dan zou de maatstaf meer terecht zijn dan nu het geval is.

Koude Oorlog-komedie, maar vooral erg flauw. Onderbroekenlol kon toen nog, blijkbaar. Het aantal mild-grappige scènes zijn op de vingers van één hand te tellen. Ondanks het matige niveau is het ook weer niet zo irritant dat ik 'm af wilde zetten, maar een beetje verspilde tijd was wel.

De zoveelste Bond-parodie. Plot-technisch ook allemaal al eens eerder gezien, en eigenlijk boeit het ook niet want het is toch alleen een kapstok voor de grappen. Dus: de grappen. Mja, ik kom niet verder dan 'mild grappig'. Veel best okee, weinig echt hilarisch. Maar - ook geen tenenkrommende waardeloze grappen. En dat is al heel wat beter dan veel andere Bond-parodieën.

Past bij een bak chips op een lege avond, verstand op nul. Hap. Slik. Weg.

Maar memorabel? Nee. Behalve dan dat Statham en Law duidelijk laten zien géén comedy te kunnen. Law blijft comedy acteren in plaats van grappig te zijn, terwijl Statham niet verder komt dan overdreven grimassen. McCarthy, en zeker de vuilbekkende versie... tsja, zij wel hè.

Nu heb ik sinds ik Who's Afraid of Virginia Woolf? zag veel respect voor Richard Burton, maar deze vertolking staat op gelijke voet.

Eveneens in mooi zwart-wit geschoten - wellicht de hoogtij dagen van zwart-wit en de bijbehorende verlichting. Een hoop stills zouden het ook prima doen als foto.

Voeg daar een goed en onvoorspelbaar plot aan toe, en je hebt een goede film te pakken. Voor nu 3,5* maar ik wil ‘m zeker nog eens zien.

Had deze nog nooit helemaal gezien. Het begin is nogal warrig. Later wordt het rechtlijniger, maar nooit echt dreigend of spannend; het is echt een familiefilm. Neeson en McGregor en Portman zijn té bekend van andere films om ze in deze rollen nog te kunnen geloven. Jar-Jar en zijn volk net zo irritant als de Ewoks.

Pluspunten: mooie droids, en goede muziek (vooral onder de aftiteling).

Ik denk dat als het een stripboek was geweest ik het beter had kunnen pruimen. Nu was het vooral cheesy (en niet alleen de special effects) en soms ronduit langdradig (alles vanaf de veldslag). Hayden Christensen had af en toe z'n momentjes, maar memorabel, nee.

Nu deel III nog en dan is het wel weer genoeg geweest.

Niet briljant, en je kunt best leven zonder deze film gezien te hebben, maar ik vond dit toch best een plezierige film. Milde maatschappijkritiek, beetje Ira Levin-paranoia, maar ook her en der goede grappen.

Ik heb wel slechtere komedies gezien die hier hoger gewaardeerd worden.

Mooi hoor. Mooie plaatjes, mooie geluidjes, mooi geacteerd. Zelfs het botoxgezicht van Kidman paste. Maar uiteindelijk is er geen boodschap, geen verklaring voor het kwaad in de wereld.
Bijvoorbeeld: waarom vermoordt Charlie zijn broertje? En waarom wil hij India in bloed opvoeden? Voor India is de douchescène misschien verklaring genoeg, maar er wordt maar weinig uitleg gegeven voor de motivatie van de stoute dingetjes
Misschien dat er nog een tweede laag naar boven komt bij een tweede kijkbeurt. Tot die tijd 3,5.

Ik begin langzame films tegenwoordig geen nadeel maar een voordeel te vinden; veel films en tv-series van nu worden naar mijn mening veel te snel verteld, met zenuwachtige cuts en camera-bewegingen (Law&Order spant de kroon; die cameraman moet volgens mij voor elke opname verplicht een liter bourbon drinken!). Dit keek voor mij wel lekker weg.

Mooiste shot: het shot nadat beide oude heren in de bar hun verhaal gedaan hadden. Je krijgt dan een blik op hun rug: twee oude mannen aan de bar. Je voelt je dan weer een buitenstaander. Normaal vraag je je dan altijd af waar die twee het over hebben; nu weet je het dan.

4*

Doet gedateerd aan, ook voor 1983. Ik vermoed dat de recensenten in 1983 dit geen vooruitstrevende film vonden. Ik heb niet alle Dirty Harry films gezien, maar het komt een beetje over als een herhaling van zetten. Volgens mij past de film beter in de jaren 70 dan in de jaren 80 qua tempo, thema, rechtvaardigheidsgevoel, humor... Jaren 80 pliesie films als Beverly Hills Cop of Die Hard of Lethal Weapon gaan daar heel anders mee om.

Ik miste ook wat spanning eigenlijk, en dat zat ‘m eerder in de regie dan in het verhaal. Bijvoorbeeld de scène met de brandende auto. Callahan zit in de penarie, gooit een overgebleven molotov cocktail, auto met baddies verdwijnt in het water... cut naar de volgende dag wanneer Calahan toekijkt hoe de auto opgetakeld wordt

Maar ja... Clint hè. Zijn oogopslag, zijn loopje... dat blijft een bepaald soort magie hebben. Maar ook daarmee redt deze film het niet. Een krappe onvoldoende.

Slecht plot, kartonnen personages, clichêzaken als energiestralen in de lucht... maar het kan altijd nög veel slechter. Dat levert 1,5 ster op. Puntje extra voor Margot Robbie, half puntje aftrek voor Jared (wat was die irritant zeg!)

Met zoontje en diens kameraadjes gezien. In de NL-versie. Het was een hele zit.

Alleen het depressieve sterretje was - komt ‘ie - een lichtpuntje. Tip daarom aan andere ouders: als je zelf niet zoveel hebt met dat Mario-universum, dump de kids in de bios en ga lekker een bak koffie drinken of zo.