Opinions

Amai.Valt deze film even plat op z’n bek. Niets, maar dan ook niets werkt. De grappen slaan dood, het plot voorspelbaar, geen chemie... Gewoom saai. En ze doen.nog wel zo hun best. Maar voor mij werkt het niet.

Meh. Er zitten wel interessante dingen in, maar uiteindelijk is het meer een whodunnit. En ook al wordt hier regelmatig de regisseur geroemd, ik denk dat een Kubrick met hetzelfde plot iets veel beters had gemaakt. Het is allemaal nogal langzaam, de maatschappijkritiek niet echt scherp, de personages nogal vlak, en het dystopische is ook lang geen Brazil. Om van het gebrek aan humor maar te zwijgen. Kortom: meh.

De film heeft een behoorlijke status, maar het is in werkelijkheid een niemendalletje. Entertainment in de puurste vorm - volgens de maatstaven van 1953, dan. Een liedje hier, een kluchtje daar, wat tongue in cheek humor, een niet-relevant kind met volwassenen humor, mooie vrouwen, sullige mannen, nog een liedje met jaren 50 close harmony.

Erg boeiend wordt het nergens, maar echt vervelend ook niet. Hoogstaand wordt het nergens, en als Monroe er niet in gespeeld had was deze film vast al lang en breed vergeten. Monroe doet het overigens niet zo best en reduceert haar rol tot een karikatuur. Russell is een stuk beter te pruimen, dus (ik neem aan dat deze grap al eerder gemaakt is:) this gentleman prefers the brunette.

Op Le Guess Who? gezien met live pianomuziek en wat spaarzame geluidseffecten. Bijzondere film die wat lastig te plaatsen is. Is hier bijvoorbeeld sprake van antisemitisme? Zijn de sentimentele acteursinspanningen nu typisch voor hun tijd, hoort het bij stille film, of was het ook voor hun tijd over the top? Of was het humoristisch bedoeld?

En het schoonheidsideaal is in de afgelopen 100 jaar ook wel wat veranderd.

Ik moet wel toegeven dat ik verrast was door de beeldkwaliteit. Het was een gerestaureerde versie, en het zag er prima uit. Prima scherpte, weinig verstoringen, maar wel af en toe een andere kleur rol of een splinternieuw tekstbordje.

Het mooiste vond ik de getto zelf (wat een vreemde zin]. Op en top Duits expressionisme. Je zou van sommige screenshots zo een poster kunnen maken.

Het zal vast schokkend zijn in de VS, maar ik vond deze film eigenlijk netjes binnen de lijntjes kleuren. Het wordt nergens spannend, nergens echt verrassend. Sterker nog, het is best saai omdat er veel herhaling is. laser … weapons hot… 10 seconds… boem . Kan zijn dat dat doelbewust is, maar het maakt het op deze manier niet een interessante film.
Maar bovenal is het een vlakke bedoening. Vrouw en kinderen vertrekken. Daar wordt weinig aandacht aan besteed. Vijf minuten later maakt een collega de hoofdpersoon duidelijk dat hij met haar verder kan. Het lijkt erop dat hij daar gebruik van zal maken. Maar betekenen zijn huwelijk en kinderen dan zo weinig voor hem? Dat kan, maar er in de film nauwelijks aandacht aan besteden maakt het wel heel vlak.
Een krappe voldoende door het acteerwerk… en January Jones.

Deze documentaire werd met flink wat bombarie gebracht maar valt behoorlijk tegen.

Als je de berichtgeving rondom Cambridge Analytica, Facebook, Brexit en de Trump campagne enigszins gevolgd hebt, dan krijg je nu maar weinig nieuws voorgeschoteld. Oké, de documentairemakers hadden al contact met en beeldmateriaal van een aantal medewerkers toen de hoorzittingen liepen. Dat is een beetje interessant.

Maar dat is onvoldoende om op te wegen tegen wat er is blijven liggen.

- Moralisme. Het is niet dat ik de boodschap niet (in meer of mindere mate) onderschrijf, maar ik heb een hekel aan documentaires die mij een mening in het gezicht slingeren. Goede documentaires laten de kijker zelf oordelen.

- Geen duiding van de impact. Eigenlijk komen maar drie mensen aan woord: een wat naïeve ex-CA medewerkster, een activistische hoogleraar rechten, en een journaliste. Nergens wordt *goed* uitgelegd hoe het nu werkt, welke maatschappelijke invloed het heeft, of deze technieken ook op andere vlakken dan de politiek wordt toegepast. Je had als documentairemaker hier communicatie-experts, marketeers, analisten, psychologen, sociologen, maar ook ex-Facebook/Google medewerkers met berouw of zonder berouw aan het woord kunnen laten.

- Nauwelijks kritiek op de naïviteit van mevrouw Kaiser. I mean, like, come on!

- Goed editen. Wat hebben wij in dit verband aan beeldmateriaal van bootjes in Thailand? Loos beeldmateriaal terwijl een commentator iets vertelt, allá, maar hier is de verteltrant wel een beetje langzaam soms. Zó geschokt was ik als kijker nu ook weer niet hoor, dat ik even moest bijkomen van wat er zojuist verteld werd.

Nee, deze documentaire is verre van goed te noemen. Met zo’n onderwerp was iets veel interessants te maken geweest. De Nieuwsuur-documentaires uit 2017 over de foute vrienden van Trump waren af en toe suggestief, maar wel lichtjaren verwijderd van deze Netflix documentaire.

De reden dat de film redelijk opgepikt wordt ligt dan naar mijn mening ook in het onderwerp zelf, niet in de documentaire an sich.

Niet mijn ding. De humor in deze film is van die Comedy Central humor: situational en veel te subtiel. De rest, de actie en het verhaal is allemaal al eerder gedaan. Blijft over: Charlize Theron. Zonder haar werd het een dikke onvoldoende, nu een onvoldoende.

Ik ben juist van mening dat het tegenovergestelde het geval is. Heb geen enkele keer ergens over hoeven nadenken, en vond de grappen er vaak dik boven op liggen. Een typische mwôh-film.