Opinions

Popcorn. Smakeloze popcorn. Het stripboek was vast beter.

Zoals anderen hier vond ik het een wat kinderlijke film. Karikaturale baddies, eenvoudige verhaallijnen, geen twijfels over wie goed of fout is, A-team geweld. En de moraal ligt er wel dik bovenop. Er had zoveel meer in gezeten, zeker als je vergelijkt met een film als A.I. Daar gaat het ook over een kinderlijke robot in een boze buitenwereld, maar wordt het thema veel beter behandeld,

Toch amusant genoeg om het geen dikke onvoldoende te laten zijn. Maar na District 9, Elysium en deze Chappie, die ik alledrie maar mwoh vond, trek ik de conclusie dat Blomkamp niet de meest interessante regisseur is.

Gelijktijdig gemaakt met de invasie in Normandië, lees ik op Wikipedia. En natuurlijk, de overwinning van een klein Engels leger tegenover een grote overmacht is natuurlijk voor het toenmalige publiek een hart onder de riem. Alleen, deze boodschap voert mij iets teveel de boventoon. Olivier proclameert wel bijzonder veel heroïsme en doodsverachting zonder een zweem van ironie.

Wat ik wel mooi gedaan vond was het begin van de film, met hoe Shakespeare's Globe eruit gezien moet hebben, en hoe het moet zijn geweest om daar een toneelstuk te zien. De overgang naar de raamvertelling, dus in Normandië, was ook natuurlijk. En de geschilderde achtergronden vond ik eigenlijk wel mooi gevonden; zo bleef het nog een beetje een opvoering voor een doek terwijl er toch echt een veldslag te zien was.
Conclusie: mooi gedaan, maar wel wat teveel de nadruk op de boodschap voor het toenmalige publiek.

Mij te sloom en te braaf. Mooie cast, goed acteerwerk, maar goh, die Homer… zo plichtsgetrouw! Get a life! Verder allemaal heel degelijk.

In één woord: pretentieus. Dat werkt positief uit op sommige aspecten. Groots aangepakt, goed gefilmd, goede muziek, goede acteurs... Maar aan de andere kant wordt teveel Shakespeariaans gedaan, met dramatische sterfscènes en diepe dialogen. Ondanks de lange tijdsduur komt dit toch niet goed uit de verf; en soms zijn de motieven simpelweg ongeloofwaardig. Iets waar Shakespeare zelden last van had.

Daarnaast een beetje jammer dat mevrouw Taylor wat teveel als sexsymbool weggezet wordt met tevaak teveel cleavage en een zoon die nauwelijks in beeld komt om haar aantrekkelijkheid niet te verstoren. Elizabeth zelf speelt in een stijl die begin jaren zestig gewaardeerd werd, maar nu nogal melodramatisch overkomt. Het lijkt wel alsof ze twee standen heeft: onnavolgbaar stoïcijns óf geaffecteerd. Burton speelt een stuk beter, naar mijn mening, maar beide zijn een stuk sterker in "Who's afraid of Virginia Woolf?".

Ondanks deze kritiekpunten sluit ik me aan bij de mensen hierboven die erop wijzen dat Cleopatra zonder problemen wint van andere klassieke sandalenfilms uit die tijd als Ben Hur of Spartacus. Kortom, je moet deze film in zijn tijd zien, als een produkt van de tijdgeest. Als je dat lukt, dan kun je een deel van de beperkingen terzijde schuiven, en zie je de film voor wat hij is: pretentieus, in de goede en slechte betekenis van het woord.

Prima. Alleen jammer dat Julia Roberts gecast was. Law en Portman degelijk, Owen beter maar soms over het randje. Zitten een paar sterke scènes in, vooral de break up scènes . Maar op de een of andere manier kakt het soms ook f in.
Herziening waard.

Niet mijn ding. Het spelletje 'spot de acteurs in een andere setting en met lagen make-up' wordt al snel vermoeiend en leidt af van het verhaal. Daarnaast wordt er af en toe wat filosofische voice-over gebruikt, die te lastig te volgen is als het beeld gewoon doorgaat. En ja, opoffering en the evil that men do, och, dat is ook allemaal niet echt nieuw.

Tom Twykwer vond ik al een regisseur die meer vorm dan inhoud is (Der Krieger und die Kaiserin, Lola Rennt), maar aangepast naar Hollywood blijft er niet veel meer over.

Zoals gezegd, niet mijn ding.

2,5 ster

Hè. Werd het eindelijk interessanter door verwijzingen naar Schopenhauer”s Die Welt als Wille und Vorstellung en Kant (rond 1:30), blijkt het alleen een moetje: een exposé voordat het zogenaamd spannende einde begint.
Love interest: boring. Ik bedoel: hoe toevallig is het dat de hoofdpersoon de liefde van zijn leven (ofzo) in zijn taxi krijgt, direct de volgende rit een huurmoordenaar die als laatste slachtoffer precies diezelfde vrouw heeft. Gaap! En mevrouw op hoge hakjes rennend, en de taxichauffeur haar aan haar arm meesleurend... nog meer gaap!
En een happy end at the break of dawn , dat is zo subtiel als Spielberg vaak is.

Het is dus helaas geen gedurfde film met een mainstream sausje om wel gedraaid te worden, maar een mainstream film met een gedurfd sausje om niet te doorsnee te lijken. Toch voldoende voor een mager zesje, ondanks de slechte discotheek scène. Wel opvallend dat de standaard rol die Cruise hier speelt net zo makkelijk een baddie kan zijn, dat is wel... leerzaam. Jamie Fox speelde een mwoh rol. Had een beter acteur.beter gedaan (eerste ingeving: Edward Norton).
Wel Calexico in een film, that’s a first.

Ik heb altijd wel een zwak voor Mel Gibson, ook al doet hij vaak dezelfde half-gekke rollen. Maar hij doet veel met zo’n ogen, wat op de een of andere manier bij wel geloofwaardig overkomt.

De film zelf doet er erg lang over om op gang te komen. Pas de tweede helft ontstaat er iets van spanning. Dat is te laat.

Staat stevig vast ergens in de jaren zestig. Als je ‘m in zwart wit bekijkt zie je dat het echt prima werkt; de belichting klopt en alles. En best coole jazzmuziek. En een achtervolging op Triumphs, dat is ook wel eens leuk.

[hippie stem] “Je moet ‘t in z’n tijd zien, weet je wel?” [\hippie stem]. Vergelijk ‘m voor de gein ‘s met een Bond film uit die tijd en veel van de kritiekpunten zijn vergelijkbaar: een vergelijkbare traagheid in het verhaal, dezelfde amateuristische achtervolgingen, niet bepaald vrouwvriendelijk...

Nu wil het geval dat ik dat ook niet bijster goede films vind (amusant wellicht, maar niet goed), dus ook in dit geval kom ik op een onvoldoende uit. Maar toch, best amusant. RTL7 zou best deze eens kunnen uitzenden in plaats van wéér de hele Bond reeks te herhalen.

Ik heb het boek niet gelezen (maar hij staat nu wel op mijn leeslijst), en was aangenaam verrast door het verhaal. En hoewel het camerawerk niet het meest indrukwekkend of vernieuwend is, zijn acteerwerk (en met name Pearce), locaties, props en muziek prima in orde.

Alleen de speelduur. Zoveel pagina’s in een speelfilm stoppen, dat merk je toch. Sommige scènes blijven aan de oppervlakte hangen, terwijl ze wel wat uitgediept hadden mogen worden. Vooral in de tweede helft van de film. Hij had van mij wel een half uurtje langer mogen duren om daar ruimte aan te bieden. Misschien dus toch de serie maar proberen te vinden.

Gevalletje net niet. Ik vind Lemmon een prima en sympathieke acteur, maar hier was hij niet op z’n plek. Niet omdat hij geen cowboy uitstraling zou hebben (dat is immers ook de rol niet) maar puur vanwege zijn leeftijd. Hier had een acteur van begin twintig voor gecast moeten zijn. Het voornaamste thema is namelijk het jeugdige idealisme tegenover het cynische realisme van de oudere medemensch. Die laag was veel sterker geweest met een jeugdige acteur.
Maar goed, daar kon ik nog mee leven, dat vond ik nog wel een goed thema. Maar mijn waardering begon al te wankelen toen er niets meer verteld werd over de cowboy die alleen in de Mexicaanse kroeg achterbleef, en nog meer toen indianen wel erg opzichtig als kanonnenvlees werden opgevoerd. Uiteindelijk zakte het aan het eind helemaal door zijn hoeven (pun intended) toen Harris lonkte naar een ditmaal blanke blonde dame, en ook nog eens haha grappig een kakkerlak schiet. Wat een afraffeling. Het thema was ook nog maar ternauwernood afgeraffeld, en dan patsboemklaar. Nee, slecht einde.
Kan er dan ook geen voldoende aan geven, terwijl de film wel potentie had.

Het lijkt er op dat deze film niet goed begrepen wordt en daardoor een lagere rating krijgt dan ‘ie verdient. Nee, het is geen horrorfilm. Ja, het zit boordevol symboliek. Google daar maar ‘s op, en je merkt dat het kleurgebruik, het hondje, de geesten, de vlinders, allemaal een betekenis hebben.

Los daarvan: een mooi thema, prachtige beelden, fijne hoofdrol (Mia metdemoeilijkeachternaam speelt ook hier weer goed, wat ze ook al deed in Stoker, maar moet misschien een beetje oppassen dat ze niet getypecast wordt voor horrorachtige films), mooi einde ook... ik ga deze zeker nog een keer kijken.

Dit is de tweede Del Toro die ik gezien heb, samen met El Laberinto del Fauno, maar wil ze nu allemaal zien. Zelfs Hellboy, die ik altijd als stripverhaalactieheldenmeuk aan de kant geschoven heb. Een paar teleurstellingen kan ik zeker wel aan.

Een James Bond-regisseur die een historische film maakt over een roerige tijd in de UK met religieuze spanningen op de koop toe… En wat krijg je? Een heldendicht, waarbij ongegeneerd historische betrouwbaarheid in de vuilnisbak gemieterd wordt. Dat is nog tot daar aan toe, maar zorg er dan in ieder geval voor dat je held meer kan dan drie standjes (hees fluisteren, proclameren, of fulminerend), zodat je niet bang hoeft te wezen dat de antiheld hem eruit speelt.
Wel vroeg ik me af wat het doel was van deze film? Is het opportunistisch meerijden op de marksistiese tijdsgeest? Cromwell was immers lang niet zo begaan met de common people en onderdrukte gewoon democratische beweging als de Levellers Gewoon proberen een epic blockbuster te maken maar daar amateuristisch in falen zoals Redbad of Michiel de Ruyter?
Wat het doel ook was, het resultaat vond ik magertjes.