Opinions

Een film die zwaar leunt op de Leone trilogie maar dat niveau niet haalt. Dus af en toe wel close-ups van gezichten en ogen - maar dan slecht uitgevoerd. Dus wel een jonge held - maar Law is geen Eastwood. Law maakte er sowieso een zwakke vertoning van met zijn dik aangezette John Wayne bariton stem en zijn te strakke pokerface. Je blijft je toch de hele tijd afvragen hoe de film zou zijn geweest met Eastwood. Van Cleef was als vanouds, en het verhaaltje ging ook nog wel, net als de muziek van Morricone.

Maar ach, vermakelijk is ‘ie wel, zeker voor de spaghetti western liefhebber.

Ik had deze nog nooit gezien, en vond ik dat een film met zo”n klassieker-status toch gezien moet hebben. Maar het bleek dat ik toch niet zoveel gemist had. Wat een kleffe boel! Epische romantische muziek met themaatjes en hoorns en al. Een liefdesplotje met een vrouw met een Bonnie Tyler-kapsel. Een laag tempo vind ik niet erg, maar eindeloze herhalingen honderd bizons die vallen, nóg een keer schieten op de wolf, nóg een keer iemand die afscheid komt nemen zonder dat daar een andere bedoeling bij is dan zeker te weten dat het publiek het punt begrijpt, dat trek ik niet zo.
Maar het meest stoorde ik me aan het simpele moralisme. Jaja, westerse mens slecht, indiaan goed. Geweld en drank en verspilling slecht, harmonie en respect voor de natuur goed. Maar om daar nu krap vier uur mee bezig te zijn... En dat concept van Rousseau, ach, allemaal leuk en aardig maar de film heeft geen oog voor de nare kant ervan (hongersnood, kindersterfte, ziekte). Niet dat dat moet, maar de film pretendeert meer te zijn dan alleen vermaak, dus mag dat deel m.i. ook meer naar voren komen.

ik begrijp dat dit anno 1990 vernieuwend was in de zin van dat het vanuit het perspectief van de Indianen (nee hoor, er moet toch weer een westerse man zijn om mee te identificeren) verteld wordt. En ik begrijp ook dat in het kader van de Amerikaanse rekenschap met het verleden de film veel Oscars heeft gekregen. Maar buiten deze context zie ik vooral een lange, wat kleffe en moraliserende film.

Een Marvel-achtige superhelden benadering van dikke King-boeken in anderhalf uur klinkt als een recept voor disaster. En dat is het ook. De diepgang van een dubbeltje, Matrix-achtige schietpartijen, cliché op cliché. En dodelijk saai.

Bijzonder dat Stephen King zich niet kon vinden in de verfilming van The Shining maar blijkbaar geen probleem heeft met dit gedrocht. Money talks.

Films over oorlog of politiek lokken vaak discussies uit niet over de film an sich: hoe realistisch het oorlogsgeweld is, of hoe wenselijk de politiek.

Ik wil me daar bij deze film niet tegenaan bemoeien; ik heb gewoon genoten van de film. Want dit is een film die met aandacht gemaakt is. Mooie sfeerbeelden van straten, werkkamers, bunkers en paleizen, goed acteerwerk, en mooi taalgebruik. Churchill in een lift, mensen op straat bezien vanuit de dienstauto, Churchills vervallen slaapkamer - er valt genoeg te genieten.

Tegelijkertijd is dat ook de valkuil: het is allemaal té mooi. Oldman maakt van Churchill een eigenzinnige maar aandoenlijke grumpy old man, maar geeft hem meer expressie dan Churchill zelf had. Een meisje in de metro die ‘never!’ roept - dat is op het randje van melodrama. De lichtval in Buckingham Palace en het parlement: romantisch. Een ticker tape parade - dichterlijke vrijheid, zullen we maar zeggen. En hoe mooi dat alles ook is, het is wel een vreemde combinatie met de dreigende oorlog en de persoon van Churchill. Een rauwere benadering was ook interessant geweest.

En helemaal origineel is het ook niet. De situatie benaderbaar maken door het deels te vertellen vanuit het perspectief van een net aangenomen typiste is immers rechtstreeks gejat van Der Untergang (2004) - MovieMeter.nl - die stilistisch minder mooi maar minstens zo indrukwekkend is.

Nu ik dat alles zo opsom besluit ik om toch maar van 4 naar 3,5 ster te gaan, maar dat neemt niet weg dat ik wel van de film genoten heb.

Eén grote bak sentimenteel gejammer. Was in mijn herinnering beter. Shoot the composer!

Plus: goed script, mooie opbouw, Grace Kelly, John Williams. Het verrassende kammen van de snor. En dat zolderperspectief als Wentice iets beraamt, dat was goed gevonden. Ik moet nog eens herkijken of er juist een laag perspectief gebruikt wordt als er iets mislukt.

Min: de muziek was te veel op romantiek in plaats van spanning gericht, Grace Kelly kreeg weinig meer ruimte dan alleen maar mooi zijn, Robert Cummings acteerwerk in zijn geheel, de dramatisch slechte ‘buiten’opnames.

Al met al ruim voldoende.

Erg onder de indruk. Het verhaal, de tijdsperiode, muziek, acteerwerk, beeld… mooi hoor. Subtiel ook. Bijvoorbeeld hoe na de entre d’acte er lange tijd zwart beeld is met treingeluiden, maar dan de trein in een tunnel blijkt te zijn. Of hoe na een afscheid een bos zonnebloemen die hun bladeren verliezen subtiel in beeld geplaatst is dat overeenkomt met hoe Zhivago zich voelt. Of hoe de dreiging van huilende wolven voorspelt over de nakende komst van de soldaten. Het zit vol met dit soort verwijzingen naar het introverte gevoelsleven van de dichter, die schoonheid blijft zien temidden van de gruwelen en wreedheden.

Ondanks dat ik dit een goede film vind heb ik toch spijt dat ik niet eerst die dikke pil heb gelezen die al jaren in de boekenkast staat.

Tony Scott probeert Tarantino en Oliver Stone’s Natural Born Killers na te doen, met het licht absurdistische van de eerste (Ian & Brian) en de lange sluitertijden van de tweede. En de shitload aan geweld van beide.

Maar hoe hij ook probeert, hij komt niet in de buurt. Eén lange nineties videoclip, die nooit spannend of emotioneel schokkend wordt, soms wel verwarrend wordt, maar ook hele stukken kent die op de montagevloer hadden moeten belanden. Wat was de toegevoegde waarde van de Jerry Springer Show?

Een gedurfde casting, dat wel, maar Keira is gewoon geen harde noot maar upperclass. Voor haar leeftijd doet ze het goed hier, maar overtuigend als premiejager...hell no. Rest van de cast presteert wisselvallig.

Maar al met al... nee. Zou misschien invloed hebben gehad als de film in 1995 was uitgebracht en niet 2005.

Deze film heb ik in de loop der jaren een keer of vijf gezien, schat ik. Het blijkt een groeiertje te zijn; telkens waardeer ik 'm wat beter. De beelden uit deze film blijven toch in je hoofd hangen, zoals dat ook bij bijvoorbeeld Apocalypse Now is. Ook nu heb ik 'm verhoogd van 3,5 naar 4 sterren.

Mijn mening nu: Coppola heeft een eerbetoon aan gothic novels én aan de oude Dracula-films willen maken, en daarnaast bakken met geld willen verdienen.

Dat betekent dat er veel romantiek en expressionisme (de kunststromingen, dus) in zit, en dat hij veel lef heeft getoond qua vertelkunst (de schaduwen, de muren) voor wat betreft het gothic novel gedeelte.

Het eerbetoon aan de oude Dracula-films komt terug in de opzettelijk cheesy special effects bijvoorbeeld (zoals wanneer een zigeuner in de afgrond valt), filmstijlen van de jaren 30 en dergelijke. Maar ook in het fragmentarische, in de editing die ervoor zorgt dat overgangen soms te abrupt zijn zodat de voorgaande scène als een soort onafgemaakte droom in je hoofd blijft hangen. Doet bij tijd en wijle denken aan Nosferatu.

En tot slot heeft hij Keanu Reeves en Anthony Hopkins erin gepropt om geld te verdienen. Dat is verdedigbaar. Als verwijzing naar de oude Dracula-films waarin het acteerwerk soms ook geaffecteerd of slecht was past het dramatisch slechte spel van Reeves ook nog... Alleen denk ik dat Coppola een beetje spijt heeft gekregen om Reeves te casten, omdat deze zó slecht speelde dat deze dubbele laag kapot ging. Hij bleef hangen in zijn Billy & Ted maniertjes en dictie. Au. Hopkins doet het dan weer wel geweldig.

En toch, en toch, en toch. Ondanks een behoorlijk sterk verhaal, mooie plaatjes, lef, over het geheel genomen redelijk acteerwerk (Reeves en Frost als Lucy uitgezonderd).... is Coppola soms gewoon sloppy. Ook met de al genoemde fragmentarische editing, die vaak bedoeld is, zijn er toch wat scènes op de vloer van de editing room beland die er beter in waren gebleven. Hoewel, als je de 'deleted scenes' bekijkt, dan voegden die niet allemaal evenveel toe. Mijn indruk is: Coppola was er of met zijn gedachten niet helemaal bij (misschien dat hij daarom veel special effects werk heeft overgeveld naar zijn zoon), of hij had haast om het project af te ronden. Dat laatste kan ik me voorstellen met Reeves in de buurt

Kubrick had die slordigheid, die losse pols niet gehad, en dat had wellicht beter gewerkt in deze film. Maar ja, die had dan weer niet dit thema gekozen waarschijnlijk, en had punten laten liggen op de psychedelische kant van deze film.

Conclusie: De minpunten (Reeves, Frost, de slordige kantjes) kunnen niet verhinderen dat dit een prima film is, met beelden die je lang bij blijven.

En tot slot: meestal hebben special features op een blu ray niet veel om het lijf. Dit is een uitzondering op die regel: de extra's bieden echt een beter inzicht in de film en de makers daarvan. Aanrader, dus.

Aangenaamd verrast. Ik had natuurlijk wel eens wat over Duel gelezen, en kreeg daarvan de indruk dat het als debat vooral visueel sterk was rond een mager plot. En bij visueel sterk vermoedde ik dan dynamisch camerawerk bij achtervolgingen enzo.
Nu was dat ook allemaal prima in orde, maar wat me aangenaam verraste was de symboliek de aanval op zijn mannelijkheid door zijn vrouw én de trucker, bijvoorbeeld en de visuele vertelstijl. Hier al speelt Spielberg een spel met de verwachtingen van zijn publiek, zoals de scène bij de schoolbus. Je verwacht dat de truck alleen omdraait om ‘Mann’ weer te achtervolgen, maar het blijkt dat hij de schoolbus aan gaat drukken. En de Hitchcock elementen werken ook echt mee.
Enige nadeel is dat hij toch ergens op tweederde wat aan vaart en afwisseling inboette. Daardoor leek het toch allemaal net iets te lang te duren. Maar wel weer afgerond met een mooi einde, én een mooi eindshot.

Vind het altijd lastiger om een film te beoordelen in de bioscoop dan thuis voor de buis. Dat beeld en geluid is nogal overweldigend.

Bij Dune heb ik me goed vermaakt. Villeneuve weet er op de een of andere manier weer iets mystieks of episch in te stoppen wat me goed bevalt. Alleen: het begint een beetje op een Villeneuve-sausje of een Villeneuve-methode te lijken. Arrival, Blade Runner, Dune - langzaam tempo, imposante grootsheid, droombeelden, blazende hoorns en diepe grondtonen, grote futuristische machines en geavanceerde techniek, geen humor - ze liggen eigenlijk qua stijl allemaal dicht bij elkaar. Mooi, indrukwekkend... maar wel dicht bij elkaar. Was ik zijn coach geweest, dan zou ik tegen hem fluisteren: 'En probeer nu eens een totaal ander genre'.

Toegegeven, Incendies en andere vroegere films moet ik nog kijken. Maar een switch zou wellicht een keer goed zijn.