Opinions

Alleen al een voldoende door te openen met JSBX! Maar na een frisse start (de wandelscène bijvoorbeeld) verviel het na een half uurtje tot een vrij standaard actiefilmpje. Hier en daar nog een opleving door te monteren op de beat van de muziek, of door een goede muziekkeuze, of nét even een andere baddie, maar de actie overheerst helaas. Meer dan een zesje wordt het dan ook niet.

Een B-film met een behoorlijke sterrencast. Waarom een B-film? Miniaturen, valse achtergronden, totaal inconsistent qua weersomstandigheden, valse heroïek, cheesy dialogen, ongeloofwaardige acties, nergens een spat bloed - en dan heb ik het nog niet eens over de blatante historische fouten. Het deed bij tijd en wijle echt denken aan een mengeling van jaren 50 scifi B-films met westerns in een oorlogssetting.

Henry Fonda en Robert Shaw waren redelijk te pruimen, maar Telly Savales deed me te melodramatisch.

Leuk voor wie veel tanks in acties wil zien. Voor mij was het geen succes.

Behoorlijk sentimenteel in regie, plot en muziek. En daarom ook af en toe tenenkrommend dicht bij klassiekers als Het Bombardement.

Twee pluspuntjes: de hoofdrolspeler en het belichten van beide fronten. Maar dat is niet genoeg om de film te redden.

De vergelijking met The Incredibles is al eerder gemaakt. Big Hero 6 is meer een kinderfilm, omdat je je niet echt met een volwassene kunt identificeren. Ook is Big Hero 6 minder grappig. Maar elke film die een traan bij me weet los te peuteren krijgt 4 sterren. Geen straf om nog eens met de kinderen mee te kijken!

Een niemendalletje dat vooral dient als kapstok om het publiek zich te laten vergapen aan Bardot. Sluit me aan bij wat hierboven al genoemd is: een plot met gatenkaas, slecht acteerwerk, vreemde interacties tussen mensen die Spaans en die Frans spreken. Soms overdreven hysterisch, soms klef, soms saai. Aan de plus kant: mooie landschappen (ik moest toch maar eens op vakantie naar Spanje), en bij vlagen Bardots verschijning.

Het zou me verbazen als dit in 1958 als iets meer dan een niemendalletje beschouwd werd, dus zo moet je de film ook bekijken. Niets meer, niets minder.

Snap niet dat zoveel mensen deze film niet goed vinden. Vond het einde jammer, maar geweldige shots, en goed geacteerd.

Josh Hartnett in een gleufhoed, Scarlett Johansson in een mohair truitje, en saxofoon muziek maken nog geen film noir. En ontmaskering na plottwist na ontdekking... meer moet dat niet zijn.

Een film die vooral heel erg probeert te zijn, en niet is.

Hillary Swank is dan weer een lichtpuntje.

Ik heb eerder een poging gewaagd deze film te kijken maar vond het toen te slecht. Nu lukte het wel, maar overtuigd ben ik nog steeds niet. Het heeft z’n momenten wel, maar op de een of andere manier lijkt het onaf. Alsof het gebaseerd is op een kort verhaal.

Het acteerwerk was goed, maar ik ergerde me wel aan het camerawerk. Soms veel te schokkerig, maar vooral clichés met slow motion en mensen die in focus lopen. Nee, erg bekoren kon het me allemaal niet.

Power Rangers meets Star Trek meets Shakespeare. Jammer dat de Sci-fi en actie de overhand hadden boven het drama en tragedie deel. Puntje extra voor de Afrikaanse drums.

Mijn eerste Marvel film, maar dat belooft niet veel goeds.

Ach, simpeler tijden! Niet: betere tijden, maar simpeler. Waarin vrouwen constant geleid moeten worden. Monsters afschuwelijk zijn; en mannen daadkrachtig. Figuranten goedkoop en special effects duidelijk zichtbaar.

Vooral een politiek statement. Begrijpelijk, maar wel een beetje drammerig, en wat kartonnen personages zonder boog. Maar dat zou allemaal nog niet zo erg zijn als er goede spanning, actie of humor tegenover stond. Maar die ontbraken voor mijn gevoel teveel.

Maar er zijn ook pluspunten: prima acteerwerk, mooi geschoten, coole seventies vibe.

Gisteravond première in Tuschinsky, maar de film was niet het hoogtepunt van de avond. Half uurtje te lang. De constante tussenstukjes van de luisteraars die BlueJudasskiss zo fijn vindt vond ik juist irritant: ja, nu weten we wel dat er veel luisteraars zijn.

Ongeïnspireerd clichéwerk. Best een grote productie, met behoorlijke acteurs, goede cinematografie... maar originaliteit is in geen velden of wegen te bekennen. Silence of the Lambs maar dan zonder de psychologie, een beetje Seven maar dan zonder het slimme plot en de evil mastermind... Belachelijke plotholes, cliché einde, muziek van dertien in een dozijn, zelfs het ontrafelen van het mysterie was totaal niet spannend... Washington en Jolie kunnen dat maar ten dele compenseren. Jammer hoor. Zo graag willen cashen op de serial killer-vibe en dan een goed plot vergeten.

Snel vergeten, maar dat zal niet moeilijk zijn. Over een tijdje zal ik me deze film denk ik herinneren als 'o ja, die film met een verlamde Washington' en verder niets meer weten.

Best amusante film, maar vooral vanwege de eind jaren vijftig begin jaren zestig sfeer. Toch hinkt de film me wat teveel op twee gedachten. Is het een komedie? Sommige elementen wel, en daarin lijkt ‘ie wat op Edwards Panther films. Gaat het om de platte romantiek, krijgen ze elkaar? Ja, grotendeels wel.

Maar eigenlijk draait het om de nog niet doorgebroken schrijver, die - vrijdenker die hij is! - buiten de sociale conventies stapt door verliefd te worden op een Golightly, die weliswaar veel plezier brengt maar ook een hele geschiedenis heeft. Bij vlagen nadert ze de waanzin, maar dit randje blijft een beetje onder de oppervlakte - ook al vermoed ik dat de bioscoopbezoekers in 1961 hem er makkelijker uithaalden.

Nu heb ik een hekel aan al die boeken en films over de strubbelingen en egocentrische trammelant van wannebe schrijvers die dan toch briljant blijken te zijn en doorbreken en nog lang en gelukkig leven. En dat is hier ook eigenlijk het geval. Het mankeert er nog maar aan dat de liefde onmogelijk blijkt, of het liefje sterft ofzo, en de schrijver in spé met het verhaal over haar doorbreekt

En, om eerlijk te zijn, ik vond Peppard goed spelen. Beter dan Hepburn, die de gekte niet overtuigend genoeg bracht. Moet wel bekennen dat ik hem niet herkende, terwijl ik toch echt met Hannibal opgegroeid ben.

Anyways. Al met al geen hoogvlieger qua verhaal, acteerwerk, regie. Maar wel weer fijne sfeer en muziek. Prima om lekker ongecompliceerd weg te kijken.

Beetje plussen en minnen.

Aan de goede kant: het tijdsbeeld wordt mooi neergezet. Ik vind vooral de manier van filmen fijn passen. De manier waarop de breedte van het beeld verandert als de focus van voor naar achter gaat; het zou me niets verbazen als ook lenzen uit de jaren zestig gebruikt zijn. Verder zet Hanks wel een goede rol neer, ook al ben ik geen fan van ‘m. Leuk om Smeagol een keer in een serieuze rol te zien.

Aan de min kant: van dik hout zaagt men planken. De moralistische Spielberg is nooit de meest subtiele, en vooral aan het einde wordt de moraal er naar mijn idee te dik er bovenop gelegd. Met meer neutraliteit was het verhaal er op vooruit gegaan. En er had ook wel wat meer humor in gekund, Coen Brothers! Een running gag/nose is niet voldoende. Maar het grootste minpunt vind ik nog wel dat het al met al nogal tam blijft. We hebben het over het hoogtepunt van de Koude Oorlog, en daar wordt wel aandacht voor gevraagd, en toch had ik als kijker niet het idee dat er veel vanaf hing. Okee, en als de deal nou niet door zou gaan?

Ik twijfelde tussen 3 en 3,5 sterren als resultaat van de plussen en minnen, maar omdat de vrouw en kinderen geen grotere rol hebben dan een stand by your man achtergrond invuloefening heb ik naar beneden afgerond.

Grappig. Ik heb blijkbaar in 2007 een wat streng reviewtje geschreven en toen wel de onderlaag rationalisme vs. verlichting herkend, maar het als een halve kinderfilm betiteld.

Ik ben nu milder, en dat komt omdat ik steeds meer waarde hecht aan het kunnen beklijven van films. Van behoorlijk wat films kan ik me na een jaar of wat nauwelijks meer herinneren waar het over ging, terwijl bij andere films dat wel het geval is. Vaak zijn het dan beelden die blijven hangen. En Gilliams beeldtaal blijft hangen, omdat vrijwel al zijn films beelden bevatten die je gedroomd had kunnen hebben. Zeker in het begin is het magische bos echt droommateriaal.

Gilliams thema is in al zijn films (denk ik) hetzelfde: fantasie is belangrijker dan de realiteit. In de Brothers Grimm wordt dit expliciet ook zo genoemd: “Truth is much more terrible than fiction”. Deze boodschap wordt vaak afgewisseld met wat karikaturen en wat absurdisme voor de luchtige noot. Sommige details zouden zo uit zijn MPFC animaties kunnen komen.

En hoewel niet Gilliams beste film vind ik toch dat The Brothers Grimm onvoldoende op zijn waarde geschat wordt. Misschien dat mensen andere verwachtingen hebben vanwege Damon en Ledger. Ik heb mijn waardering opgeschakeld naar 3,5 maar hij hangt tussen de 3,5 en 4 in. Voor mensen die van sprookjes houden is deze film eigenlijk wel verplichte kost.

Overigens, als ik het goed zag zijn de vrij slecht geanimeerde kraaien aan het eind een rechtstreekse hommage aan Jim Henson’s Storyteller. In die categorie moet je deze film ook zien. Het gaat om het sprookje, mensen. Niet over hoe knap de special effects waren, of hoe realistisch het allemaal wel of niet was,

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik gezien heb. Een romcom? Nou, de romantiek was er niet, totaal overtrokken of ongeloofwaardig. Komedie? Nope. Tenzij je hillbillies in een stad grappig vindt, maar dan was Crocodile Dundee grappiger. Drama? Nee joh, daarvoor is alles te luchtig en oppervlakkig.

Ik vond het trouwens een wedstrijdje wie er irritanter was: Murray of Monroe. Allebei bijzonder slecht acteerwerk.

Pluspunten: de bus vond ik een mooi ding. De close harmony van het openingsliedje. Dat was ‘m wel zo’n beetje.

Afrader.