Opinions

Verhoogd naar 3 sterren. Bij de eerste keer kijken vond ik het vooral jatwerk van de Matrix met een snufje Fight Club. Maar er blijkt toch een laag onder te zitten: het gaat over terrorisme en idealen.

Toch wordt het niet heel goed uitgewerkt; het blijft wat puberaal gericht op actie en effectjes. Waar Fight Club je probeert aan het denken te zetten, probeert Wanted je vooral te vermaken. Niets mis mee, maar voor mij wel een reden om het een zesje te geven.

Natuurlijk, deze film heeft zijn minpunten. Henry Fonda’s knauwende Amerikaans is maar moeilijk verenigbaar met de Russische aristocratie. Hepburn is redelijk als naïef jong meisje, maar vervalt in maniertjes en snikjes bij verdrietige scènes. En de film is de eerste twee uur vooral een liefdesdrama en komt pas daarna op gang.

Maar aan de andere kant is dit een film waar kosten noch moeite gespaard zijn. Ik kan me niet heugen dat ik eerder een film heb gezien waarbij een veldslag zo groot weergegeven is. Er moeten duizenden en duizenden figuranten meegespeeld hebben. En ook al is het voor huidige maatstaven misschien wat slapjes, de aanval van de cavalerie is toch echt opzwepend gefilmd. Het is dan misschien geen Ben Hur of Barry Lyndon, maar toch indrukwekkend.

Ik ben dan ook van mening dat deze film meer in zijn tijd gezien moet worden. Niet alleen qua stijl en techniek, maar ook qua onderwerp. Het is immers een film die verhaalt over de verschrikkingen en nutteloosheid van een oorlog, en hoe men zijn leven weer opbouwt na zo’n oorlog. Over onrecht en verzoening. Over noodlot en berusting. Over de dood en religie. Ondanks het Hollywood sausje komt de geest van Tolstoi duidelijk naar voren, en dat is al meer dan wat menig andere film te bieden heeft.

Dus ik geef een mooie 4 sterren en hoop daarmee het gemiddelde hier wat omhoog te trekken.

Mijn persoonlijke Koude Oorlog favoriet!

Puberfilm. In eerste instantie ergerde ik me aan het slechte plot: binnen 10 minuten is mevrouw er al. En dan het acteerwerk! Maar it wore me down met alle meligheid, dus na verloop van tijd liet ik het maar gewoon over me heen komen. Maar echt grappig werd het niet. Het heeft trouwens ook stiekem best een hoog Flodder-gehalte.

Jeugdsentiment herkijken, altijd gevaarlijk.

Minder beklemmend dan andere Haneke films (Temps du loupe, Funny games). Deze gaat m.i. over het verlies van onschuld. Geweldig geschoten. Voor nu 4*, maar zou me niet verbazen als dat na een tweede kijkbeurt meer wordt.

Een milde film. Niet te zoet, niet te zuur, niet te zwaar, niet te licht. Prima voor een komedie, toch? En omdat iedereen hier de grap al maakt, maak ik er ook maar een cliché (sic) van: whatever works.

Ik vond het toevallig wel een goede film, één van de betere die ik het afgelopen jaar gezien heb. Rommelig? Nee hoor, het voornaamste element lijkt mij hoe de één opkomt en de ander ondergaat; en hoe mensen wél houden van destructieve, egoïstische mensen en níet van de mensen die zichzelf opofferen. Zie niet in hoe dit sneller verteld had kunnen worden.

Redelijk recht-toe recht-aan voor Lynch’s doen, maar gelukkig genoeg gekte en mysterie. Ik ben een fervente Cage-hater, dus liet ik deze film lang op de plank liggen. Maar zijn Elvis is hier nog redelijk te pruimen.

En nu ga ik opzoeken welke metalband dit was, want catchy was het wel.

Nah. Kijkt makkelijk weg, maar heeft ook verdacht weinig om het lijf. En als de muziek moet aanduiden wat een grappige scène is dan is dat een veeg teken.

Martin Freeman heeft een goed gevoel voor humor, Nighy speelt dezelfde rol als altijd, en Blunt speelt goed maar is gewoon niet grappig.

Een film die je prima kunt overslaan - maar het is ook geen straf om 'm te kijken.

Tsja, ook hier warme jeugdherinneringen. Maar er blijft helaas niet veel van over. Dat het een kruising is tussen Indiana Jones en LOTR is tot daar aan toe, maar ja. Val Kilmer. Rennende dwergen. Niet-grappige elfjes. Ook al beschouw je het als een kinderfilm, dan nog is het lastig om het te classificeren als iets meer dan ‘gaat wel’.

De muziek vond ik dan weer wel goed, bij vlagen Mahleriaans.

Muziek en jeugdsentiment zorgen voor een krappe 3*.

Matigjes. Plot is onderhoudend genoeg, maar in de vertelling zakt soms het tempo wat in. Acteerwerk is regelmatig over the top, clichématig of soms zelfs houterig (ja, jij ook, Sean!). La Lollabrigida is dan nog het meest naturel. Het is in de basis gewoon een whodunnit - en niet indrukwekkend goed uitgevoerd.

Wel bedacht ik me dat het plot zich leent voor een hedendaagse versie, waarbij de Itialiaanse verpleegster een asielzoekster ofzo kan zijn. Maar ach, why botter.

Geinig om eens te zien, maar geen klassieker.

Ook ik vind ‘m wat overschat. Kan me herinneren dat destijds goed gewaardeerd werd, maar heb ‘m toen nooit gezien. Mickey Rourke vond ik nogal eendimensionaal, ‘Cassidy’ speelde hem wel weg. Plot voorspelbaar. Camerawerk en rauwheid gekopieerd van Dogme ‘95 maar ik denk dat Deense, Zweedse of zelfs Nederlandse filmmakers dit wel beter hadden gekund.

Al met al niet zo interessant.