Opinions

Na jaren herzien, en staat nog steeds.

Het was in 2004 natuurlijk al niet bepaald politiek correct, en de afstand tot 'woke' is alleen maar groter geworden. Terroristen hebben een tulband en een baard, praten onverstaanbaar en komen uit Derka Derkastan, Koreanen spreken de 'l' als een 'r', homofobe grappen...

Alleen: het is een parodie. Team America neemt de maat met alle cliché's en conventies, van de held met een trauma die zichzelf moet overwinnen tot 'a montage', van Michael Bay-explosies tot musicals. En daarbij hoort ook het simpele beeld dat Amerikanen (of: de leden van Team America) van het buitenland hebben. Gevoel voor sarcasme is wel vereist, maar ik kon er smakelijk om lachen.

Daarnaast is het duidelijk dat de makers veel plezier hebben gehad in het uitproberen van wat je met poppen allemaal kunt doen en hoe lullig dat overkomt: close combat, sex, poppenlijken die in het water drijven, katten als tijgers. En natuurlijk een veeg geven aan Hollywood-acteurs.

Al met al is dit een film die zich er bijzonder toe leent om te quoten en te parafraseren, net zoals Monty Python and the Holy Grail (Film, 1975) - MovieMeter.nl of The Big Lebowski (Film, 1998) - MovieMeter.nl.

"I guess Pearl Harbor sucked

Just a little bit more than I miss you"!

Teleurstellend. Voordat de film echt begint zit er een flauw tekenfilmpje met scheetgrappen en met de boodschap dat je de film stoned moet zien. Dat verklaart veel. Ik heb de film niet stoned gezien, en hij viel me tegen. Niet erg grappig script. Jack Black die in bijrollen soms goed voor de comic relief is, maar als hij een film moet dragen toch een te beperkt palet van emoties en uitdrukkingen blijkt te hebben. De muziek die me niet echt kon grijpen - terwijl ik Tribute toch echt wel een sterk nummer vind.

Nee, in dit genre kun je beter grijpen naar een Kevin Smith film, en daar valt vaak al genoeg op aan te merken.

Een met liefde gemaakt niemendalletje.

Ik had deze film opgezocht omdat ik op YouTube struikelde over iemand die helemaal in de lettertypes zit, filmpjes maakte over hoe in films vaak lettertypes gebruikt worden die qua tijd helegaar niet kloppen, maar deze film als voorbeeld noemde waar het wél goed was. Ik heb tijdens het kijken niet echt naar de lettertypes gekeken, maar je merkt wel dat er veel aandacht was voor de props en zo, dus dat is al een teken dat de film met aandacht gemaakt is.

Ik was wel teleurgesteld in het verhaaltje. Dit soort coming of age verhaaltjes zijn a dime a dozen, en heeft ook hier niet veel om het lijf. Wie ben ik, wat kan ik, hoe vind ik mijn weg in de grotemensenwereld, ontluikende liefdes -gaap -. Maar toch werd ik langzamerhand wel overgehaald door de karakters en het acteerwerk. Heus niet zo slecht. Let bijvoorbeeld op de portier aan de eind, dat is toch best een leuke rol en ook leuk ingevuld.

Alleen wel jammer dat Hanks voor de hoofdrol iemand gecast heeft die wel erg veel op hemzelf lijkt. IJdeltuit.

Veel negatieve reacties lees ik hierboven. Dit is wel echt een love it or hate it film. Voor kinderen uit een VPRO nest hilarisch. Voor volwassenen wat minder, maar er is nog genoeg om over te glimlachen. Hoe dan ook is het redelijk uniek; ik ken geen buitenlandse kinderfilms die dit soort absurdisme laat zien.

Erg wisselvallige film. Het is een mengelmoesje van een echte acteursfilm, een dikke laag moralisme, en een - naar mijn smaak dan - dikke saus religie tegen een achtergrond van historische gebeurtenissen. Dat het zich in het verleden afspeelt moet nog eens benadrukt worden door scènes die in zwart-wit beginnen en dan overgaan in kleur of door korrelig defensie-archiefmateriaal erin te plakken.

Dat had bij mij tot gevolg dat ik de ene scène tandenknarsend uit moest zitten maar de volgende toch weer onder de indruk was van het acteerspel of de mooie props, of een lijntje dialoog. En dan weer een tenenkrommende scène. Vooral Bruce Greenwood doet het goed, (ook al is hij geen Kennedy) en Dylan Baker. Costner is wisselvallig, en zijn overdreven accent leidt vaak af.

En tussen dit alles door fietst de achtergrond van de Cuba crisis.

Maar goed, ondanks de kritiekpunten is het wel een voldoende, maar de balans is in het voordeel van hollywood gegeven en niet aan de geschiedenis,

Bijzonder. Het eerste uur is het vooral een soort half-absurdistische half-komische aanklacht tegen oorlogen, denk aan M*A*S*H meets Apocalypse Now meets 2e helft van Full Metal Jacket. De humor werkt helaas niet altijd, is soms mild grappig, maar nooit hilarisch. Het tweede uur wordt emotie en The Human Factor ingezet. Doeltreffend maar bij tijd en wijle wat kleffig en moraliserend. Gedurfde politieke stellingname voor Amerikaanse begrippen, maar wat kleffig.

Acteerwerk van Clooney degelijk, van Wahlberg wat karikaturaal (hij had z’n momenten maar ook nog wat te leren). Rest heeft eigenlijk bijrollen,

O, en de manier van filmen is wel erg nineties af en toe, met vertraagde beelden enzo die nu gedateerd overkomen.

Conclusie: redelijk gedurfde film die z’n momenten heeft (de ondervragingsscène) maar is ook regelmatig matigjes. Maar ook mét die nadelen is het dé film die ik iemand zou aanraden als diegene zou willen weten hoe men in de jaren negentig naar de Irak-oorlog keek.

Acceptabel. De actie en de moordenreeks enzo zijn niet zo uitzonderlijk. Misschien dat het in 1984 allemaal nog nieuw was, maar dat betwijfel ik. Muziek was meestal redelijk, maar soms op het randje van cheesy.
Beter vond ik het acteerwerk en de focus op de hoofdpersoon. De titel Tightrope verklaart die laag wel. Ergens in de film zegt de toekomstige vriendin iets in de trant van dat je slechte mensen hebt, en goede, en dat de rest op een dunne draad ertussen balanceert. Dat is ook precies de situatie waarin hoofdpersoon verkeert; hij laat nog niet direct haar liefde toe. De film besluit dan ook met dat zij nu wel zijn gezicht mag aanraken; hij is ten goede gekeerd. En ze leefden nog lang en gelukkig. Hmm nu ik er wat langer over nadenk: misschien zijn het allemaal symbolische moorden op zijn losse scharrels omdat hij nu een nieuwe love interest heeft. Maar dat is misschien wel een stap te ver voor ome Clint. Dat, gecombineerd met de toch best vertederende kindertjes die scène waarbij de oudste hem laveloos vindt met een trouwfoto in zijn knuist... pure smartlap - maar wel mooi en goed te pruimen acteerwerk draagt deze film.

Een lastige film om te beoordelen. Ik heb “Im Westen nichts neues” en “Den Weg zurück” meermalen gelezen, en ik heb bewondering voor de rauwe eerlijkheid van Remarque. Dat komt in deze film ook terug. Alleen, die rauwe eerlijkheid is zo moeilijk te herkennen door die hele zware jaren vijftig Hollywood saus -die soms best smakelijk is, daar niet van.

Het opent heel sterk met oorlogsgeweld, oorlogsmisdaden en dilemma’s, daarna de grausamkeit van het platgebombardeerde Duitsland, maar het blijft te mooi. De romantiek is echte romantiek, de bevolking is verhongerd maar ziet er niet mager uit. Zelfs de ruïnes zijn nog mooi verlicht. Veel studiowerk ook. En als geliefden elkaar in de armen vallen dan zwellen de violen aan en...

En dat terwijl mensen op zoek zijn naar hun familieleden, te maken hebben met onderdrukking, verraad, wantrouwen. Dat maakt dat ik constant in mijn hoofd het verhaalde aan het vertalen was in boekvorm (hoe zou deze scène in een Remarque boek beschreven zijn?). Ik betrapte mezelf er ook op dat ik de tekst, allemaal in het Amerikaans, vrij vaak aan het terugvertalen was naar het Duits.

Maar desondanks zeker een aanrader. Let wel: deze film is vrij kort na WO II gemaakt, in 1958. De Nürnberg-trials waren nog niet eens geweest! Dus alleen daarom al een aanrader. Ik heb het niet nagezocht, maar ik vermoed dat deze film een zekere beeld heeft gevormd bij het Amerikaanse publiek over hoe het was aan het Ostfront en in Duitsland in ‘44. Dat dit een genuanceerd beeld is, des te beter!

Maar ikzelf moet hoognodig het boek lezen.

Qua acteurs: Liselotte Pulver, mij verder niet bekend, was charmant. En leuk om Remarque zelf en Klaus Kinski in bijrollen te zien. Verder her en der typische overacting (in de schuilkelder, bijvoorbeeld).

Mwoh.

Het was natuurlijk al behoorlijk vroeg duidelijk wie er nu echt true grit had, maar het verhaal kabbelde maar; bijzonder spannend werd het niet. Wel weer een mooi scala aan bijzondere figuren. Maar Bridges sprak de hele tijd als Wilbur Cobb uit Ren & Stimpy en daarom lastig serieus te nemen (ook al was dat niet echt de bedoeling).

Qua beeld allemaal erg mooi, maar de broertjes hadden misschien beter wat meer van het boek mogen afwijken.