Opinions

Was vast cutting edge begin jaren 90, maar komt nu toch wat gedateerd over.

Ook deze film ontkomt niet aan de lange sluitertijden shots, maar ook iemand die doorzeeft wordt en dan een hele poos aan het dansen is door de kogelinslagen, dat is toch wel behoorlijk corny en Schwarzenegger 80’s. En dan die verschrikkelijk lange drugstrip, dat was destijds blijkbaar nog interessant en vernieuwend, maar is nu vooral gewoon lang.

Toch is het niet een en al droefenis. Nosferatu, the Viking Queen verwijzingen, Franse scheldwoorden, zinloos geweld... dat maakt het amusant genoeg om de rit uit te zitten. Maar herziening is niet nodig.

Natuurlijk is het een hoop fantasy en cgi onzin, waarbij de Arthur legendes alleen als een vaag inspiratie dient. Ach ja, post-modernisme, zullen we maar zeggen. En een hoop clichés ook met doodshoofden, vlammen, magische zwaarden, scherpschutters enzovoorts.

Maar Ritchie. Flair. Schwung. Vaart. Knipoog. Montage. Dat balanceert de minpunten redelijk uit. Crap, maar wel amusante crap. Ik ben het wel met Pegasus eens dat de andere Ritchie films en ook recentere als The man from UNKLE wel beter waren.

Tsja, wat is het toch met die Jackson?

Hij heeft echt wel een oog voor mooie plaatjes, en ook wel voor drama.

Maar waarom moet hij toch altijd weer veel te lang doen over de actiedelen, die ook nog eens totaal over de top en dus debiel zijn? Bij de Hobbit waren het skateboardende van de bergen af glijdende elven die ondertussen pijlen afschoten. En hier is het een bijzonder lang middenstuk - dat meer een horrorversie van Erik of het klein insectenboek is - dat totaal ridicuul is. Om nog maar te zwijgen over de soms slechte CGI.

Bovendien vertelt. Jackson. Alles. Bijzonder. Traag, dus ik kon het middendeel prima zien op 4x snelheid. Opvallend hoe goed de draad dan nog te volgen is. En dat geldt eigenlijk ook voor het eind-deel. Trage shots betekent niet automatisch oprecht drama, Jackson!

Het is meer alsof Jackson in al zijn films zeker wil weten dat het publiek. Het. Punt. Snapt.

Anyways: Naomi Watts, Adrian Brody, en het stuk voor Skull Island en terug in New York maken het toch wel enigszins draaglijk. Alhoewel: hoe vaak kun je op verschillende manieren de diepste compassie overbrengen? Aan het eind van de film is ook Watts er een beetje door. Jack Black is eigenlijk wel goed gecast - beetje overacting, beetje comic relief, maar toch ook wel een bepaald soort obsessief gedrag dat wel past hier.

Maar dat middenstuk blijft problematisch. Want het past gewoon niet. Eerst een uur karakteropbouw, en dan een - wat, uur en kwartier? - gillen in de jungle, en dan weer een 3 kwartier over noodlot, onmogelijke liefdes en wat niet meer. Om die wonderlijke wereld te laten zien zouden een paar panshots prima zijn, en om te laten zien dat Kong echt King was, ach, hoe lang heb je daar voor nodig? Maar nu, het leek wel Predator.

Ik kom daarom niet verder dan 2,5.

Zo! 4 stemmen en één mening. Dat verdient deze verfilming niet, want het is echt een degelijk stuk. Behoorlijke speellengte, dus weinig in gesneden. Met Engelse ondertiteling aan prima te volgen. Sterrencast. Ian McKellen natuurlijk, maar ook Philip Winchester als Edmund speelt erg sterk, en de Fool is ook goed gecast. Nou ja, iedereen wel.

King Lear als verhaal is ijzersterk, over ouderdom, valse liefde, verraad, machtswellust, wellust - ach, ga maar kijken. Maar als verfilming zou ik deze goed kunnen aanraden. Net zo goed of wellicht beter dan de voorstelling van een jaar of drie geleden van Noord Nederlands Toneel? Orkater? Weet ik niet meer.

Blijkbaar hier een beetje over het hoofd gezien.

De humor te subtiel, de moraal te zwaar. De Niro die punchlines doet... kon beter, kon slechter. Maar geen voldoende wat mij betreft. Het is te bedaagd

en te langzaam. Liever wat vreugdevoller en een hoger tempo.

Ai. Na een kwartiertje kijken ging ik turven hoe vaak ik iets stompzinnig, irritant, slecht, cliché of gejat vond. Heule hoge score. En ook zo slecht geëdit!

Halve ster boven het minimum voor Sharon Stone, die helaas ook veel gilletjes moest doen en van wie het broekje gaandeweg de film steeds korter werd. Dat zegt wel genoeg over het niveau van de hele film (en dan laten we het racisme nog even buiten beschouwing).

Pulp. Echt.

Die Emily Watson. For shame!

Ondergaande zon, silhouetten omgeven door zonlicht, en zoninlensvlekken (daar is vast een term voor), zielige pianomuziek, dikopgelegde emoties, van persoon achter naar persoon voor scherpstellen (ook daar is vast een term voor)... En dat dan twintig keer achter elkaar. Een wat rijker pallet mag best als je een verhaal wilt schilderen, Reinout.

Oh ja, en misschien is het ook wel fijn om de personages wat uit te diepen. Het blijft een compleet raadsel waarom de personages een relatie met elkaar hebben, behalve dan op z'n hollands: sex.

Daarnaast blijft het compleet warrig, hoofdpersonen die zich met elkaar verzoenen zonder woorden te gebruiken, terwijl nog nauwelijks uitgelegd was waarom ze eigenlijk ruzie hadden, of denk eens aan het volgende: ze maken minuutje ruzie, maar sexscènes (de zoveelste) duren langer.

Gelukkig dat de Postcodeloterij met haar bijdrage deze film mede mogelijk heeft gemaakt en zo de Nederlandse cultuur heeft behoed van de ondergang.