Opinions

Degelijk.

Maar wel een érg standaard thrillertje natuurlijk. Geen film die erg z'n best doet om met iets nieuws te komen, allicht dat daarom de cast de film meer slecht dan goed gedaan heeft. Niet dat ze het slecht doen, maar op de één of andere manier liggen de verwachtingen dan toch vaak wat hoger.

Shut In is een basic thrillertje. Vrouw met gehandicapte zoon alleen in een huis, storm op komst, mogelijke killer in de geburen. Wie na 10 minuten nog iets origineels verwacht heeft wellicht nog niet zoveel films gekeken. Maar dat hoeft verder niet zo erg te zijn, uitvoering is het codewoord.

En die is best oké. De setting is sfeervol, de scares zijn aardig uitgevoerd en de spanning wordt degelijk opgevoerd. Niks uitzonderlijks, maar gewoon een leuk fillertje. Het duurt ook maar een kleine 90 minuutjes en het schiet nergens echt tekort. Leuk voor een keertje, meer niet natuurlijk, maar de lage score vind ik toch ook aardig overdreven.

3.0*

Dooie boel.

Het grote verschil met een film concept als Masters of Horror is toch wel dat de regisseurs hier maar bitterweinig lijken toe te voegen. James Watkins is toch niet de minste zou je denken, maar de regie van deze Shut Up and Dance is echt zo plat als een dubbeltje.

Verhaaltje is ook niet super spannend. Kereltje wordt via z'n webcam gefilmd en gechanteerd, waarna hij opdrachtjes moet uitvoeren voor een onbekende SMSer. Zo komt hij in contact met een aantal andere personen die hetzelfde lot moeten ondergaan, de uiteindelijk twist is er ook eentje die verre van verrassend was.

Vanwege de beperkte speelduur zou je denken dat deze filmpjes lekker flitsen, maar het wordt zo saai en ongeïnteresseerd gebracht dat de motor niet eens aanslaat. We dobberen een beetje doorheen een plotje dat op een kwartier in elkaar geflanst lijkt, de regisseur is meer een gun for hire die gewoon alles op beeld moet zetten.

Toch apart, want Masters of Horror wist wél wat leuke genrewerkjes af te leveren, Black Mirror is totdusver goedkope TV troep. James Watkins of geen James Watkins.

1.0*

Zoveelste in de rij.

Visueel aardig en daarmee is het meeste dan ook weer gezegd. Meisje werd onheus behandeld en komt wat spoken. Hoe meer van dit soort films je ziet hoe slaapverwekkender het allemaal wordt.

De Aziatische suspense is al lang geen frisse wind meer, maar een muffe lucht. Het kijkt aardig weg, zitten een paar leuke momenten in, maar mag het alsjeblief weer eens wat anders zijn (we denken Rampo Jigoku).

Wordt een beetje saai (en al lang niet eng meer). 2.5* dan maar, want ze zijn er inderdaad ook veel slechter.

Rare mengelmoes.

Het is al wat gek dat Amerika een Thaise film gaat remaken in Japan. Al valt dat nog wel enigszins te verklaren, aangezien Japanse horrotjes het wel oké deden in die tijd, in ieder geval véél beter dan Thaise.

Ook een Japanse regisseur aan het roer, ééntje die z'n strepen in het genre ook al verdiend had. Maar je kan je afvragen hoeveel invloed hij uiteindelijk op deze film gehad heeft. Want ondanks de Japanse setting en enkele Japanse acteurs voelt het nooit Japans aan. Het is overduidelijk een toeristische (Amerikaanse) visie op Tokio en Japan, duidelijk merkbaar aan het tempo en cinematografie.

Verder is Jackson niet bijster goed (weer zo'n serie-acteur die het probeert te maken in de filmwereld) en kende is het verhaal nog iets te goed van het origineel, dus erg verrassend was het niet meer. Maar ook echt spannend of sfeervol werd het nergens, enkel op het einde komen er wat leukere scenes voorbij.

Mnee, zeer matige remake.

2.0*

Mijn 9de Scorsese. En de eerste die in de buurt komt van een echte voldoende.

Komt vooral door het mysterieuze begin. Het eerste half uur zit wel goed. Aardig spannend, leuk verhaaltje, geen van Scorsese's normale gangster en misdaad perikelen. Zag het toen allemaal nog wel zitten.

Al begon wel op te vallen dat Scorsese van een vorige generatie filmers komt. Visueel is het wat lelijk. Kleuren komen echt niet uit de verf, camerawerk wat bombastisch (wat nu als kitsch omschreven wordt en gebaseerd is op de filmerij van vroeger), maar vooral de wat surrealistischere scenes komer er wat negatief vanaf. Moest eigenlijk keer op keer terugdenken aan Antichrist (niet dat de films verder echt te vergelijken zijn), maar wat een wereld van klasseverschil. Al het voorgaande geldt ook voor de soundtrack.

Di Caprio vond ik niet al te denderend. Hij lijkt de laatste tijd ook vooral in de breedte gegroeid te zijn, en acteert door héél moeilijk te kijken. In een lange film als deze wordt dat wat vermoeiend. Wel énorm grappig om Elias Koteas te zien in een Scorsese film. Die vent doet me elke keer weer denken aan Robert DeNiro.

Het hele tweede deel verliest de film aan rekkracht, het einde is redelijk voorspelbaar, maar vooral slecht uitgewerkt. Ook het hele Duitse gedeelde is compleet overbodig en maakt de film nodeloos zwaar.

Veel ruimte voor interpretatie is er volgens mij ook niet. De 4 anagram namen lijken mij duidelijk genoeg bewijs voor Di Caprio z'n gekte, daarna geeft hij zelf aan te willen sterven als een held ipv te leven als een monster. Klontje denk ik.

Jammer, want het begint best goed, de setting is uitermate sfeervol en het verhaaltje zou veel beter uitgewerkt mogen worden. De wat voospelbare wending had geen probleem hoeven zijn, maar werd dat wel.

2.5*, Scorsese wel op de goede weg. Misschien eens een nieuw creatief team in dienst nemen.

Dure film.

Ziet er allemaal uitermate groots en gelikt uit. Visueel erg mooi in elkaar gedraaid, al is het wel redelijk traditioneel en torent het ook niet echt uit boven soortgelijke films. De standaard ligt dan ook gewoon erg hoog.

Verhaaltje vond ik jammer genoeg af en toe wat aan de saaie kant, misschien ook omdat de actie choreografie wel wat beter gemogen had. Beetje warrig en chaotisch, daar waar je net wat overzicht en controle verwacht.

Het mysterie zelf had ook iets geëngageerder gekund, daardoor zijn ook die stukken niet helemaal geslaagd. Best spijtig, want zo gaat het geweldige production design een beetje verloren.

Voor visueel dus absoluut de moeite. Het geweldig lange openingsshot zet meteen de toon, daarna wordt het ook niet echt meer minder, het is dan ook extra spijtig dat de rest van de film af en toe een beetje saaiig is.

3.5*

Laatste deel in de reeks.

Moet zeggen dat het even taai was om er terug in te komen. Het helpt ook niet dat er nogal wat tijd tussenzit en dat het verhaal niet bepaald uniek is in dit soort cinema. Chinese keizers, verraad en 4 beschermvechters. Ik heb er al een aantal gezien en na een tijdje gaat het toch allemaal wat door elkaar lopen.

De eerste twee delen vond ik net iets spectaculairder, al konden ook die niet echt mee met de betere films uit het genre. Daarvoor is Gordon Chan toch net niet regisseur genoeg. Deze voelt net wat trager aan dan de twee vorige delen, gecombineerd met het taaie begin maakt dat deze afsluiter toch iets tekort schiet.

Visueel ziet alles er wel netjes uit. Kleurrijk, mooi in beeld gebracht, effecten die voldoen en qua setting/kostumering erg rijkelijk allemaal. De soundtrack is minder, typisch bombastisch genrewerk, maar écht storen deed het niet. Verder veel bekende gezichten, al haalt niemand echt z'n beste niveau. Anthony Wong vond ik hier zelfs een beetje verloren lopen, terwijl die meestal toch wel een betere indruk nalaat.

Als finale deel dus niet op niveau, maar verder best wel een degelijk filmpje. Weet vooral visueel de aandacht vast te houden, qua plot is het allemaal iets te generisch geworden vind ik.

3.0*

Leuk.

Poster is mooier dan de film, individuele screenshots lieten ook iets meer verhopen. Visueel is het zeker de moeite, de CG werkt en af en toe is het indrukwekkend gestileerd, toch loopt het visueel net iets minder. Camerawerk wat matig soms en ook de editing is niet scherp genoeg.

Verder een ingewikkeld plot dat langzaam uit de doeken gedaan wordt. Niet interessant genoeg om echt de volle 2 uur te boeien, maar bij momenten vermaakt het wel. Een rits bekende acteurs verder zodat het allemaal aardig vertrouwd aanvoelt en je hebt een meer dan vermakelijke grote HK film.

Typisch iets waar Gordon Chan wel raad mee weet, toch zie ik hem nooit écht een meesterwerk produceren. In de Tales From The Dark anthology liet hij zich nog van z'n beste kant zien, maar in een feature film die hij zelf moet dragen zit hij hier toch wel op z'n top. In deze film had hij echt alles voor handen om minstens 4* uit te delen, alleen laat de regie het soms een beetje afweten.

3.5*

Echt niet best.

Het verbaast me niet dat ze daar in Hong Kong besloten hebben om zich vooral te gaan richten op genrefilms. Kijkende naar dit soort dramas is het maar beter dat ze andere oorden opgezocht hebben, want erg veel stelt het niet voor.

Acteerwerk is vooral erg dik aangezet. De soundtrack is vreselijk, het plotje is saai, visueel is het extreem stuntelig. En dat wordt dan gerekt tot een film die bijna twee uur duurt. Het drama in deze film werkt echt voor geen meter, verder is er gewoon helemaal niks.

Dit soort meligheid is niet al te best, zeker niet in zulke stevige dosissen. Blij dat ik de meeste van deze "klassiekers" nu gezien heb, als curiositeit misschien nog wel een keer grappig om gezien te hebben, maar als film eigenlijk niet meer aan te zien.

1.0*

Fijn ja.

Iedereen heeft het steeds over Shinkai en da's ook niet zo verwonderlijk gezien het aantal links deze film met Shinkai heeft, maar toch deed het me meer denken aan een film als About Love. Toch meer dat Chinese sfeertje, afzonderlijke verhaaltjes en inhoudelijk net iets anders.

Hoewel de drie verhalen op zichzelf staan en elk door een andere regisseur aangepakt worden, is deze anthologie wel enorm consistent in stijl, sfeer en inhoud. Het zijn eigenlijk drie verhalen die écht één geheel vormen, eerder dan een excuus om rond eenzelfde kenwoord wat te experimenteren met vorm.

Er hang een lekker sfeertje, er zit net genoeg inhoud in en door de korte speelduur ben je er ook door. Gewoon een lief, klein filmpje dat brengt wat je ervan verwacht, zolang je maar geen nieuwe Shinkai verwacht, wat nogal wat mensen doen blijkbaar.

Enige jammere vind ik dat de "International Version" (geen idee in welke deze verschilt van de originele) geen Chinese (Mandarijnse) dub heeft. Japans past bij de stijl, maar gezien het Chinese karakter van de film was een Chinese dub toch fijner geweest. Vreemd.

4.0* en een uitgebreide review

Niet best.

Had er ook geen hoge verwachtingen van, al was dit wel een film die doorheen de jaren enige status gekregen had. Met Sammo Hung én Corey Yuen als regisseurs en Woo-ping Yuen als actie regisseur toch een film die qua namen aanspreekt. Yuen Biao komt ook nog even voorbij trouwens, voor de oplettende kijker.

Maar lastig te vinden, vooral als je de Cantonese versie wil. Ik ben al geen al te grote film van de Bruce Lee films en om dit dan nog met één of andere brakke Engelstalige dub te kijken, dat zag ik niet meteen zitten. Geduldig afgewacht dus en na jaren eindelijk de kans gekregen op deze in originele versie te kijken.

Beetje rare opzet, dat zeker. Wat oude en/of ongebruikt beeldmateriaal van Lee om het verhaal op gang te brengen, dan een dramatisch slechte death scene om dan over te schakelen op het échte hoofdpersonage. Njah, dat het geen kwaliteitsproductie zou zijn dat wist ik vooraf al.

Maar ze maken het hier toch echt wel bond. De pop aan de helikopter, de leeuw en het brakke decor op het einde ... het is allemaal wel érg goedkoop. Van enige kwaliteit die de grote namen in zich hebben ook amper wat te merken, zelfs de gevechten waren niet de meest boeiende.

Blij dat ik hem gezien heb, maar dan eerder omdat ik hem eindelijk af kan strepen. Geen goeie film.

1.5*

13 in een dozijn horrorfilmpje. Nergens eng, vreselijk beproefd en weet nergens de zelfs maar de sfeer van de poster te halen.

Wenende babytjes, meisjes met lang zwart haar, geesten, het zal wel. Slecht uitgevoerd, verre van origineel, en gewoon saai. Zelfs de korte speelduur weet de film niet te redden. 1* voor het leuk bewegen van het meisje op het einde. Verder is dit gewoon slecht bandwerk.

Aardig.

Het begint doet nog wat meer verhopen. Het eerste uur is best wel sterk, niet echt shockerend maar best wel harde intro en het tripje naar Mexico is ook goed spannend te noemen. Villeneuve weet de spanning ook goed vast te houden, vaak door wat sferische tussendoorshots en een geslaagde soundtrack.

Maar na het tripje naar Mexico zakt het tempo. Blunt komt meer in de spotlight te staan, en hoewel ze het zelf niet slecht doet blijkt haar personage gewoon niet echt boeiend genoeg. Het is dan wachten op het laatste half uur alvorens het weer een beetje benauwd wordt, maar ook de finale mist een beetje aan spankracht. Zo'n scene in de tunnels heeft het potentieel om puntje-van-je-stoel materiaal te zijn, maar het komt er niet echt uit.

Verder vond ik het hele gebeuren met Blunt als geweten en de rest als pragmatische probleemoplossers iets té dik aangezet. Als publiek wordt je meermaals gewezen op de noodzaak voor "alternatieve" oplossingen, een boodschap die Amerika best goed uitkomt me dunkt. Zeker nu ze toch al een tijdje vechten tegen het imago dat ze te vaak hun boekje te buiten gaan.

Film begint goed, zakt dan een beetje in en weet nooit echt meer uit dat dalletje te kruipen. Slecht wordt het nergens, maar de angel verdwijnt wel uit de film en da's best jammer. Enige echt lichtpuntje in het tweede uur is del Toro, die laat weer eens zien dat hij een puike rol kan neerzetten.

3.0*

Lastig.

Wat doe je als regisseur wanneer je een huurmoordenaar (Sicario) hebt die zijn relaas voor je camera wil doen? Opsmuk zorgt ervoor dat mensen sneller zullen twijfelen aan zijn verhaal, maar één pratende kop die 80 minuten lang zijn verhaal doet is ook maar kaal natuurlijk.

Er is een beetje naspelen van gebeurtenissen in de hotelkamer, maar da's toch best pover. Ook het schriftje van de moordenaar is een vreselijke afleiding. Allicht een poging van de regisseur om het toch nog iets visueler te maken, maar die man is een dramatisch tekenaar en het lijkt na een tijdje meer tijdverdrijf voor hem dan dat de kijker er ook echt wat aan heeft. Allicht dat er een verdwaalde pschyloog is die het superboeiend vind naar zijn gekrassel te kijken, maar wat mij betreft had het niet gehoeven.

Het vertelde verhaal is indrukwekkend, al moet je jezelf als kijker er wel de hele tijd op attent maken dat het om realiteit gaat, want het verhaal heeft daarnaast ook wel wat weg van het plot van een slechte B-film. Misschien vooral een afwijking van een mens die geregeld een filmpje meepikt, maar ik zat er wel wat mee tijdens het kijken.

En zo zwalpt het de hele tijd wat tussen verveling/gewenning en verbazing. Sommige zaken zijn supergedetailleerd en drukken je toch met je neus op de feiten (ondanks dat je latent wel beseft dat zulke zaken gebeuren), andere momenten razen voorbij en doen de aandacht vooral verslappen (zoals wanneer hij ermee wil stoppen en uit de organisatie gezet wordt.

Zeker de moeite om een keertje te kijken, maar ondanks dat het gevoel dat de regisseur er meer mee had kunnen doen, wat de omstandigheden dan ook waren. Ik ben er trouwens geen fan van dat soort omstandigheden mee in een docu te duwen, dat soort egotripperij zie je al veel te vaak terug in docus, maar het gesprek net iets boeiender maken, al was het maar dmv van enkele gerichte vragen en extra uitdieping, had deze doc enkel beter kunnen maken.

2.5*

Yuk.

Del Rio zal allicht niet veel budget gehad hebben. Dan maar in een halfdegelijke cinematograaf investeren. Maar blijkbaar was er verder niks meer over voor een goeie editor, professionele sound crew en een stel aanvaardbare acteurs. En als regisseur bakt hij er ook niet veel van.

Met het gegeven kan je een best leuke film maken. Beetje crazy, beetje gore, beetje twisted. Maar als je het op deze manier uitvoert dan is het gewoon één lange pijnlijke zit. Het acteerwerk is echt belachelijk, het geluid klinkt leeg, muziek klinkt steeds vanuit de verte en wanneer het freaky moet zijn dan wordt pijnlijk duidelijk dat dit niet op een professionele manier uitgevoerd kan worden.

Het is vast een moedige poging van Del Rio, maar het resultaat is gewoon bagger. Ik probeer al een tijdje dit soort films te vermijden, maar dat blijkt best moeilijk. Op stilstaan beeld ziet het er namelijk niet zo slecht uit, maar wanneer het allemaal tot leven moet komen is het amper aan te gluren.

1.0*

Aardig deeltje.

Zag er af en toe best aardig uit, zeker mooi gebruik gemaakt van de trappenhal als decor.

Het verhaaltje is grappig, al had het voor mij ook wel iets sneller om mogen draaien naar het horror gedeelte. Einde deed mij wat denken (en dan vooral het design van het monster) aan Meatball Machine. Zullen die oogjes wel geweest zijn.

Het duurt allemaal wat lang voor het losschiet, maar er hangt een aardig sfeertje en het kijkt allemaal zeer makkelijk weg.

3*

De nieuwste van Moore is wat mij betreft weer allerminst overtuigend.

Sicko toont veel gelijkenissen met programmas als Jambers. Grappig om met de uitwassen van de maatschappij te lachen, maar een correct of overzichtelijk beeld krijg je van die maatschappij niet. In tegendeel.

Ook Moore lijkt voor zijn reportage weer de uitwassen en de marginale gevallen uitgezocht te hebben. Misschien is het niet zo, maar daarvoor is geen enkel bewijs te vinden in zijn docu.

De tegenstelling tussen het arme Amerika en de idylische tegenvoorbeelden wordt zo simplistisch geschetst dat er niet veel meer overbleef dan een wat bedenkelijke blik naar Moore. Aan het eind van de reportage had ik het idee dat een reportagemaker gewoon ook de tegengestelde stelling zou kunnen ondersteunen. Haal wat Amerikanen voor de camera die wel geholpen werden, haal wat "buitenlanders" voor de camera die wel problemen ondervonden in eigen land en hey!

De docus van Moore zijn zo doorzichtig dat ze het onderwerp gewoon geen eer aan doen, want ik geloof best dat er heel wat mis is met de macht die verzekeringsmaatschappijen uitoefenen (niet alleen in de zorgsector trouwens, maar daar kan er natuurlijk wel het hardst geweend worden voor de camera).

Moore is wat mij betreft gewoon een slecht documaker. De show die hij opvoert is redelijk entertaining maar komt niet boven het niveau uit van wat men kan zien in een aflevering van Man Bijt Hond. En het enige appeal van zulk programma is dat je onnozele mensen kan uitlachen. Niet bepaald wat een onderwerp als dit verdiend.

Grappigste moment is een boot vol vatsige Amerikanen, met Moore voorop. En maar voorbeelden aanhalen van Amerikanen die sneller sterven dan mensen in omliggende landen ... hmmmmm.

1.5*

Docu over film (de dragger dan, maar ook een beetje het medium zelf).

Naast wat feitelijkheden die mij al bekend waren, is dit vooral een discussie tussen een oude en nieuwe generatie. En dan doel ik niet eens zozeer op leeftijd. Mensen als Scorsese en Cameron zijn nog steeds jong van geest, terwijl een Nolan er als een ouwe knakkerd bijzit.

Het leuke aan de docu is dat Reeves (of diegene die de vragen voor Reeves heeft opgesteld) beide kampen hun podium geeft. Dat schept een wat ruimer beeld aan meningen, anderzijds wil dat ook wel zeggen dat je als kijker met een vooraf gedefinieerde visie niet echt veel wijzer wordt van dit alles.

Maar het interessantste aan deze docu heeft maar weinig met film te maken. Het is eerder de wederkerende gedachtenpatronen en houdingen van oud vs nieuw die sterk onderlijnd worden. De technofobie en technofilie (beiden allicht iets te enthousiast), de oude generaties die willen dat nieuwe generaties hun leven op eenzelfde manier beleven en het gebrek aan begrip tussen beide kampen. Ik dat opzicht heb ik nog wel respect voor een Scorsese, 't is jammer dat hij er alleen geen betere films door maakt.

Leuk om een aantal bekende regisseurs en dp's aan het woord te zien, maar écht interessante revelaties vallen er niet op te tekenen, vooral zaken die ik al wist of reeds vermoedde.

3.0*

Edit: oh ja, en groot probleem voor dit soort docus is dat de informatie alweer 3 jaar ouddated is. Het boeiendste ontbreekt dus eigenlijk.

Fijn.

De thriller elementen worden gemengd met een boeiend onderwerp. De eerste helft van de film spendeert Soderbergh meer tijd aan de medische kant van het verhaal, de tweede helft neemt het thrillergedeelte over.

Vind het op zich wel fijn dat Soderbergh zich niet laat gaan in de kritiek op het medische wereldje. Soderbergh snijdt een aantal onderwerpen aan maar houdt daarna wijslijk z'n mond. Het thrillertje kan dan lekker verder op gang getrokken worden, niet zonder wat inlevingsvermogen van de kijker trouwens, om tot een ietwat voorspelbaar maar geslaagd einde te komen. Achteraf deed het mij vooral denken aan Gone Girl, al vond ik Soderbergh's poging dan wel stukken beter.

Visueel meer dan aardig, al vind ik het jammer dat hij z'n wilde haren een beetje verloren is. Echt apart of opvallend wordt het niet. Soundtrack is dat wel, geeft iets zweverigs aan de sfeer en is erg sfeervol. Acteerwerk ook meer naar behoren, zelfs Law is goed te behappen in deze film. Een zeldzaamheid.

Vooral erg solide dus. Mist wat extra om een echt leuke of memorabele film te zijn, maar verder weinig op aan te merken.

3.5*

Pak minder boeiend dan About Schmidt.

Had hier best wel wat van verwacht, het werkte alleen niet echt. Vooral het duo zijn wel erg kleurloze figuren. Waar Nicholson in AS gewoon een geweldig zagende ouwe, droge lul is, zijn Miles en Jack twee wandelende karaktertrekken. Typetjes die een show opvoeren.

Helpt ook niet dat ik de halve film naar een droge versie van Twins leek te kijken. De ene wat langer de andere wat minder Schwarzenegger. Uiteindelijk was de film niet echt slecht, er zaten enkele aardige momenten in, maar toch vooral teveel clichés, te weinig scherp cynisme, een te debiel einde.

Hou het dan maar op 3*, beetje een tegenvaller.

Zeer matig.

Toch wel het euvel van die Netflix originals. Echt slecht is het nooit, maar echt goed heb ik het ook nog niet geweten. 't Is vooral allemaal wat aan de brave kant. Mooi binnen de lijntjes kleuren om zoveel mogelijk kijkertjes te lokken. Dat mag met series dan wel aanslaan, de films missen momenteel alle impact.

Deze Siege of Jadotville is vooral een zeer typische oorlogsfilm geworden. Verhaal (en dan met name de setting) is wel eens wat anders, maar het verloop laat weinig aan de verbeelding over. Eén van die typische oorlogsverhalen, die op zich wel het vertellen waard zijn, maar altijd op dezelfde manier verteld worden.

Visueel oké, maar weinig opvallend. Van het acteerwerk kan net hetzelfde gezegd worden en ook de soundtrack is maar weinig memorabel. Verder véél actie zonder dat er al te veel mensen doodgaan (maar da's dan ook wel de clou van het verhaal natuurlijk).

Mnee, weinig verheffend. Allicht wat voor genreliefhebbers, maar ik loop doorgaans toch al niet zo warm voor oorlogsgeweld. Deze is echt stevige middenmoot.

2.0*

Aardig.

Beetje verrassend voor een film van Zwick, ik ben doorgaans nogal allergisch aan zijn films. Maar heb deze toch vooral gekeken voor de hoofdrol voor Washington, toch meestal een teken van enige kwaliteit. En gelukkig won Washington het van Zwick.

Al moet ik zeggen dat ook de regie nog wel meeviel. Klassiek Hollywood natuurlijk, maar de actiescenes waren best aardig en Zwick weet er verder ook best nog wel wat spanning in te leggen. Sommige zaken zijn schromelijk overdreven uiteraard, maar dat mag wel in een film als deze.

Gezien de release datum en de gebeurtenissen van de afgelopen 20 jaar nog steeds een relevante film, al gaat Zwick dan niet zoveel verder als het obligate "ze zijn niet allemaal zo" en "America will prevail", met die uitzondering dat de anti-martial law houding allicht niet zo vanzelfsprekend is voor een Hollywood product. Er lijkt hier af en toe nog wat verwarring over te bestaan, maar mij leek het toch wel érg duidelijk dat de film de aanpak van Willis' personage sterk veroordeelde.

Typische Washington film verder. Hijzelf weer goed op dreef, bijgestaan door een aantal goeie bijrollen. Verder wat leuke actiescenes en beperkt randdrama. Niet verkeerd dus.

3.0*

Apart filmpje. Begint redelijk traag, maar wordt naar het einde toe best spectaculair.

Camerawerk is aardig en flitsend, special effects zijn leuk en doen hun werk goed, acting is typisch quircky Chinees, net als de humor. Geen kung-fu antics deze keer, wel geesten en demonen.

Al bij al een leuke film, die me vooral in het tweede deel wist te behagen. 3.5*

Vond de eerste toch iets leuker.

Vooral de monsters (die daar nog vooral stop-motion waren) zien er nu nogal droog en onnozel uit. Wat op zich wel weer voor wat gelach zorgt, samen met enkele typische Chinese sketches.

Wat minder gevechten, maar verder wel een erg leuke en entertainende film. Veel nonsens, maar Chinese nonsens is zoals steeds leuke nonsens.

3.5*

Fijne herziening.

Al is dat eigenlijk niet zo'n grote verrassing. Moet zeggen dat dit soort films de tand des tijds best goed weerstaan. Komt ongetwijfeld door het razende tempo, ook wel omdat na '93 de hele HK film industrie op z'n gat is gegaan en dit soort films daarna niet écht meer gemaakt werden.

De A Chinese Ghost Story franchise is in ieder geval een belangrijk eikpunt richting '93. De mix van fantasy en martial arts, de maffe comedy, de creatieve folklore en martial arts invloeden. En het oogt ook nog best tof allemaal. En wat niet werkt, ben je zo weer vergeten door het moordende tempo.

Ik zou de eerste twee misschien ook nog een keertje moeten herzien, maar de kwaliteit van deze blijft wat mij betreft overeind. Erg leuke film, 200% gemaakt om te entertainen.

4.0* en een uitgebreide review

Een waardige remake.

Als, en echt enkel als je de CG kan waarderen. Vond het persoonlijk erg mooi, hoewel technisch niet altijd perfect. Stoort je je echter aan de CG (wat niet zo vreemd is aangezien het de charme van het origineel deels vernielt) dan zal Yip's laatste film je waarschijnlijk niks doen.

Als remake is het verder erg geslaagd. Veel stijlelementen van de oude HK films komen duidelijk terug. Mooi camerawerk, indrukwekkende settings, lollige personages en een mooie dosis martial arts en fantasy gevechten.

De visuele update is echter zo nadrukkelijk dat ze moeilijk te negeren is. Zoals ik al zei vond ik het erg mooi, maar wie liever het huis, tuin en keuken knutselwerk van het origineel ziet zal er maar weinig mee kunnen. De rest van de film is verder bijzaak vermoed ik, ik heb er mij in ieder geval wel kostelijk mee vermaakt.

4.0* en een uitgebreide review

Geweldig filmpje.

Niet onbelangrijk ook, aangezien de UK cinema tegenwoordig wel leuke genrefilms aflevert, maar weinig doet buiten de grenzen van het door genres toegelaten. Wheatley trekt zich daar weinig van aan en gaat lekker mixen.

Comedy, drama en horror vinden elkaar op originele wijze. De trieste Britse setting, de zwarte humor en redelijk crue moorden volgen elkaar vlotjes op, toch is het vooral de combinatie van elementen die deze film zo leuk maakt.

Ik blijf er bij dat deze film het niet echt in zich heeft om een groot publiek te bereiken, ik zie het eerder als een cult favorite die een positieve invloed zal hebben op films in de komende jaren. Aangeraden voor mensen die een beetje van het platbetreden paadje willen afwijken.

4.0* en een uitgebreide review

Tegenvallertje.

Sowieso niet zo makkelijk om drie verschillende stijlen in één film te verenigen, maar dat is het probleem niet van deze film. Het begint wel redelijk allemaal, beetje klassiek indie, dat wel, maar het sfeertje zit toch wel goed.

Visueel is het karig, de gore ziet er ook wat goedkoop uit, maar het begint vooral te ontsporen in het tweede stuk. De sfeer wisselt en er wordt gepoogd humor te brengen, maar dat gaat echt serieus fout. Het moet redelijk trippy en gestoord overkomen, maar de acteurs voldoen niet en het is gewoon niet geschift genoeg, waardoor het effect redelijk belachelijk is.

Derde deel moddert een beetje voort, maar dan was het kalf al lang verdronken. De sfeer was er helemaal uit, veel horror zat er niet meer in en de afwikkeling boeide ook niet echt meer. Had meer ingezeten denk ik, vooral als het middendeel er integraal uit was gehaald.

2.0*

Leuk!

Eubank is een talent wat mij betreft. Met een beperkt budget maakt hij een fijne genrefilmpje dat zich niet beperkt tot de grenzen van één bepaald genre. Wat begint als horror wordt al snel scifi om te eindingen als een echte mind-fuck.

Audiovisueel zeer proper. Meestal schiet de CG bij dit soort producties tekort maar Eubank weet zelfs op het einde van de film nog uit te pakken. Helpt ook wel dat hij cinematograaf is, die kennen doorgaans de kneepjes van het vak.

Zitten veel leuke ideetjes in deze film, designs zien er tof uit, de look van de film is cool en het acteerwerk (behalve Fishburne dan) is meer dan behoorlijk. Waar de grote scifi producties het nog niet echt waarmaken, laat dit filmpje zien hoe het wél moet.

4.0* en een uitgebreide review

Normaal lees ik steeds (snel) nog even doorheen de reacties voor ik wat neerpen. Niet deze keer.

Ben sinds kort aan een kleine, verspreide Shyamalan marathon bezig. En daar is deze film de oorzaak van. Namelijk vervelend om steeds rond die spoilers heen te lezen, overal kom je ze tegen. En gezien z'n reputatie begin je natuurlijk ook met zekere verwachtingen aan deze film.

... volgens mij heb ik de twist gemist! Ligt het nu aan mij of is dit een rechttoe rechtaan alien invasion filmpje ? Waar is in hemelsnaam die hele hetse voor nodig ? Ben benieuwd wat ik straks ga lezen, maar volgens mij heb ik maar een halve film gezien.

Verder alle typische elementen weer. Goed concept omringd met belabberd familiedrama en een vervelend klein jochie. Gelukkig zit het sfeertje hier wel beter dan z'n vorige films. Gibson doet het goed (genoeg), Phoenix vind ik op zich wel een leuk acteur. Het kijkt allemaal wel lekker weg, is sfeervol genoeg, maar die twist op het einde komt dus helemaal niet. Of het moet dat waterdingetje zijn, maar dat noem ik van een mug een olifant maken, en zou iets te veel op Shyamalan's imago spelen zijn.

Film die mij verrastte dus. Verder niet slecht, maar echt goeie cinema zie ik Shyamalan toch echt niet maken. Dikke 3*