Opinions

Sterk, maar flawed.

Maar Nakajima's This World Is Ours was wel beduidend beter. Het eerste uur van deze film is nog erg sterk, maar daarna laat Nakajima het plot teveel de overhand nemen, waardoor de sfeer een beetje naar achter geduwd wordt. Dat wreekt zich lichtjes.

Leuk concept, maar doordat het plotje eraan hangt vergeet Nakajima in het tweede deel het concept beter uit te werken. Jammer, want visueel is het strak en er hangt ook een geweldige soundtrack aan deze film. Het einde flakkert nog wel wat op, maar dan is het eigenlijk al een klein beetje te laat.

Klinkt wat negatief voor wat uiteindelijk toch een meer dan solide en fijne film is geworden, maar je voelt gewoon dat er veel meer in had gezeten. Qua stilering top, maar een teveel aan oninteressante verwikkelingen in het tweede deel houden deze film van een hogere score.

3.5*

Ayer toch.

Alhoewel je waarschijnlijk niet al te veel naar de regisseurs moet kijken bij dit soort films, want die zitten toch gewoon in hun keurslijfje. Niet dat ik er medelijden mee heb, ze verdienen er allicht genoeg mee én ze kiezen er ook gewoon zelf voor, maar over hun regiekwaliteiten valt in dit soort films zelden wat te zeggen.

Suicide Squad leek zich te kunnen onderscheiden van andere superhelden films door een bende bad guys als hoofdpersonages op te voeren. Jammer genoeg zijn deze bad guys niet echt badass genoeg en voelt het onderlinge gekibbel toch teveel aan alsof je weer naar een Avengers film zit te kijken. Maar dan met de lampjes uit.

Smith's personage is een echte domper, met teveel sentimenteel gedoe dat de fun er al bijna meteen uithaalt. Harley Quinn is strontvervelend, Robbie doet het ook echt slecht als zogenaamde gestoorde bitch. De rest ben ik eigenlijk al vergeten, behalve dan Leto die in een bijrolletje als The Joker nog het meest weet te imponeren. Al zou ik ook geen hele film met hem willen zien, daarvoor voelt het dan weer te geforceerd aan.

Na een overdreven lange introductie volgt eigenlijk een redelijk simpele A->B case die weinig opmerkelijks toont. Wat onderlinge spanningen en uiteindelijk een gevecht dat niet echt weet te imponeren. Visueel ziet het er niet bijster interessant uit (ook echt vreselijk geëdit, het lijkt soms alsof je naar een 2-uur durende trailer zit te kijken) en de soundtrack is weer een verzameling random classics. Gewoon omdat het hoort.

Blijkbaar is het erg moeilijk in dit genre een half-degelijke film in elkaar te duwen. Maar echt verwonderlijk is het niet, gezien de reuzebedrijven die achter deze films zitten en eigenlijk gewoon op zoek zijn naar een succesformule om veel geld mee te verdienen. De film zelf is een bijproduct, zo voelt het dan ook aan tijdens het kijken.

1.0*

Best fijn.

Het taalgehaspel is inderdaad een beetje jammer. Het Engels-Duits is dan nog enigszins begrijpelijk vanuit het standpunt van de makers, maar waarom Williams dan met een Brits accent moet praten ontgaat me volledig.

Verder qua opzet een redelijk normaal liefdesverhaal in oorlogstijd. Frankrijk wordt bezet door de Duitsers, het kleine dorpje Bussy wordt bezet door een Duits regiment. Veel boze blikken en een ongemakkelijke rust, tot een aantal jonge Franse vrouwen en Duitse soldaten het welletjes vinden en de romantische toer opgaan.

Qua aankleding best secuur. Zo vond ik het bombardement in het begin toch best indrukwekkend. Niet zo dik aangezet als in vele andere film, veel directer en daarmee ook meer impact. Camerawerk is verder wel aardig, al drijft het allemaal niet zover af van wat je in soortgelijke films mag verwachten.

Gelukkig heeft deze film Williams en Schoenaerts als hoofdrollen. Zij dragen deze film met gemak en geven de romance de nodige impact mee. Zonder hen was het allemaal wat minder geweest had ik zo het gevoel. Twee fijne acteurs die als onscreen koppel best goed werken. Ook Thomas is best goed als verre derde.

Aardige film dus, qua opzet niet zo heel interessant, maar de twee hoofdrollen zorgen ervoor dat basis van de film goed uit de verf komt.

3.0*

Eigenaardigheidje.

Kurosawa die een redelijk standaard haunted house filmpje weet te maken. Bij momenten vermakelijk, maar aardig gedateerd. Al zullen de fans van jaren '80 horror best nog van het sfeertje kunnen genieten.

Naar het einde toe wel iets beter, komen ook wat meer effectjes die hoek ompiepen. Niks groots, maar wel charmant. Verder een film die ik maar moeilijk aan Kurosawa kan linken, zeker omdat hij hier in het Westen toch ook een voorloper van de Asian suspense wave was (Pulse, Cure) , iets waar deze film absoluut niks mee te maken heeft.

Veel meer dan een curiosum is het dan ook niet, een film gemaakt volgens de richtlijnen van het genre, maar Kurosawa weet er enkele geslaagde scenes en een fijn einde aan te breien.

2.0*

Fijn dramatje.

Al weet het zelden echt uit te stijgen boven de doorsnee. Dat vond ik bij Yazaki's vorige ook wel al een beetje, dus ik had er mij enigszins aan verwacht. Gelukkig kent de film wel een best interessant gegeven en is het acteerwerk meer dan voldoende.

Leuk om Omori nog eens een hoofdrol te zien vertolken, dat was al eventjes geleden. Blijft een goed acteur. Ook de rest van de cast doet het meer dan aardig, waardoor de spanningen tussen het viertal hun ding doen. De invalshoek van de film is verder ook wel boeiend. Omori en Nakatani zijn een interessant koppel en zowel als drama en romantische film laat deze Sweet Little Lies geen steekjes vallen.

Het ziet er alleen allemaal net iets té keurig uit. Yazaki doet niet zoveel moeite wat betreft de aankleding van de film en over een speelduur van bijna 2 uur wreekt zich dat toch een beetje. Zeker wanneer er genoeg soortgelijke films zijn die wél dat beetje extra weten te brengen.

Het blijft verder wel een Japans drama natuurlijk. Wie grote emoties en veel melodrama verkiest kan zich inderdaad beter tot de Zuid-Koreaanse cinema wenden, wie ze liever wat ingetogener ziet zit beter bij dit soort films.

3.5*

Vermakelijk.

1. The Spiderwoman is wel geinig. Niet echt wat ik verwacht had, lijkt meer op de Japanse mutanten-horror dan op de langharige geesten. Echt geweldig is het niet, maar best vlot en grappig uitgevoerd.

2. Crevices: vond ik één van de mindere. Echt wel doorsnee. Doet helemaal niks buiten het bekende geesten gegeven. Wat handjes enzo die tevoorschijn komen. Saai en mak, vooral omdat deze film teert op schrikmomenten die al lang niet meer werken.

3. Sacrifice is iets beter maar wat te droog. Meer een licht occult vertelseltje dan een filmpje wat in deze omnibus thuishoort. Verveelt niet, gelukkig ook allemaal lekker kort, maar had er van mij gewoon uitgemogen.

4. Blonde Kwaidan vond ik één van de betere. De kortste ook geloof ik, en da's maar best ook want meer dan een practical joke is het ook niet. Doet in dat opzicht wat denken aan de Shutter-crew filmpjes in Phobia. Grappig, althans ik kon er wel om lachen.

5. Presentiment is uiteindelijk het beste van de 5. Stijlvol gefilmd en erg sfeervol. Erg opvallend dat dit van Ochiai komt, de enige waarvan ik nog niks gezien had. Verslaat de genrespros aardig op hun eigen terrein.

Al bij al een vermakelijke omnibus, zeker met de tussenstukjes (leuke bijrolletjes ook voor ugly guy en Ishii-eyebrow!). Groots en/of origineel is het zeker niet, maar op zich toch verrassend dat het niet vijf keer dezelfde horrortruc is die bovengehaald wordt.

3.0*

Geweldige film.

Stuk minder experimenteel dan Oshii's eerdere werk, kleiner en subtilier, maar na verloop van tijd begin je toch weer alle Oshii kenmerken te herkennen.

Visueel prachtig, maar niet zo uitbundig, soundtrack niks minder dan geniaal en een zeer aardig plot met enkele interessante insteken. Veel menselijker ook dan Oshii's eerdere werk.

4.5*¨en een serieus uitgebreidere review

Verrassend leuk.

Probleem dat deze film volgens mij heeft is dat hij ergens tussen het "normalere werk" en het geschifte B-werk van Iguchi en kompanen inhangt. Uiteraard is het verhaaltje compleet debiel (al vond ik het dan wel weer leuk een keer een heist film te zien die pas op het einde zichzelf ontpopt als heistfilm), maar dan mag amper storen.

Waar de film wel mee kan uitpakken is serieus betere cinematografie. Niet geweldig hoogstaand, maar geregeld toch mooie shots en fijn editwerk. Subtiel is het niet, maar dat hoort er ook gewoon bij. Ook leuk om Rika weer een keer bezig te zien, wat blijft die vent een beest. De rest van de cast is best matig, gelukkig slaagt Matsuura wel in haar hoofdrol.

Vermaak, niet van de bovenste plank, maar wel gewoon leuk vermaak. Genoeg actie, genoeg weirde dingetjes en een geringe portie fout maken van dit filmpje ideale opvulling. Een echte Kenta Fukasaku dus.

RR, geweldige kenner op gebied van Asians had er toch beter aan gedaan de mening van Vranque naast zich neer te leggen.

3.5*

Fijne herziening.

Een western fan zal ik nooit worden, uiteindelijk vind ik deze film toch ook vooral leuk om de punten waar het afwijkt van de klassieke western. Maar al bij al is het toch ook een film die gewoon binnen het genre thuishoort. Maar dan op z'n Miike's.

De Engelse dialoog blijft pijnlijk, het zit duidelijk in de weg van de acteurs. Maar da's uiteindelijk het enige minpunt van deze film. Een lollige cast (een mix van cowboys en Yakuza), visueel erg netjes, gezellig overdreven en luchtig van toon. Ook gewoon de 120 minuten versie gezien, het is niet dat het onmogelijk is om in die versie te knippen, maar nergens voelde het traag of saai aan, dus geen idee waarom ze deze internationaal hebben ingekort.

Wellicht dat ik wat referenties mis omdat ik maar weinig westerns gezien heb (en diegene die ik gezien heb toch niet blijven hangen). Da's dan leuk voor de liefhebber, al twijfel ik er wel aan of die dan erg opgezet is met Miike's spielerei. Ik heb me er in ieder geval weer kostelijk mee vermaakt.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

't Is een musical, maar dan iets minder uitzinnig dan sommige andere Japanese voorbeelden, maar wel met nummers die iets beter geïntegreerd zijn in de film, waardoor het musical-gehalte net wat lager komt te liggen. Op zich wel een goeie balans vond ik.

Het verhaaltje is niet al te origineel (een standmens moet voor z'n bedrijf naar een klein dorpje verhuizen), maar de uitwerking is dat wel. Vooral het goudvis-geobsedeerde dorpje is erg grappig en mysterieus, een perfecte setting voor een film die verder toch al een loopje neemt met de realiteit.

Visueel dik in orde, de acteurs doen het ook goed en hoewel ik de soundtrack nooit zou opzetten buiten de film om, vond ik de muziek allerminst storend. Erg fijn vermaak met andere woorden. Het is niet the next Memories of Matsuko, maar dat is de lat dan ook wel erg hoog leggen.

4.0* en een uitgebreide review

Een echte lijstjesklassieker.

Blijkbaar een populaire film bij de populaire lijstjes. Halliwell, Rosenbaum, TSPDT ... die kringen. Daarbuiten denk ik dat de film ondertussen aardig weggedeemsterd is. Had nog nooit echt van de film gehoord en wist ook niet wat te verwachten. Blijkbaar wordt Preston Sturges genoemd als inspiratie voor de Coens, buiten de O Brother verwijzing zag ik er eerlijk gezegd niet zoveel van terug. Maar ik ben dan ook geen echte Coen fan.

Sullivan's Travels is vooral het eerste uur een vlotte film. De slapstick momenten behoren tot de mindere, zo is die achtervolging niet om aan te zien en heeft de zwembadgrap de tijd ook niet al te best overleefd, maar de dialogen zijn best geinig en McCrea zet een leuke rol neer. Zeker in combinatie met Lake levert het een paar leuke conversaties op.

Laatste half uur was wat dramatischer en vond ik heel wat minder geslaagd. Daar valt een McCrea ook wat door de mand. De lachscene met het Disneyfilmpje bijvoorbeeld kan echt niet meer. Ken mensen die geloofwaardiger uit beleefdheid kunnen lachen. De film duikt een diep dal in wanneer McCrea in gevangenschap terecht komt en jammer genoeg resteren er nog maar enkele luttele seconden na dit deel van de film.

Beetje jammer want het eerste uur was best vlot en vermakelijk. Niks opzienbarends, het verrast me dan ook niet dat deze film stilletjes weggezonken is in het algemene bewustzijn, maar wel aangenaam. Laatste half uur is alleen een stevige domper.

Wat betreft boodschapjes en moraaltjes heb ik enorm weinig opgepikt trouwens, vond nu niet dat deze film veel te melden had, maar dat bedoel ik dan eerder positief dan negatief.

2.0*

Teveel degelijkheid.

De film begint nog wel oké, maar Eastwood blijft eigenlijk steeds hetzelfde tonen, alleen dan vanuit een iets ander of breder perspectief. Dat het drama voorspelbaar is, dat Sully superheroisch wordt voorgesteld en dat de gewichtigheid overdreven is helpt absoluut niet mee.

Het begin was dan nog het boeiendst, vooral omdat je daar wat kritiek kunt ontwaren over hoe de media met personen of gebeurtenissen omgaat. De menselijkheid is op dat moment ver te zoeken. Maar dan keert de film en gaat het meer over de verdachtmakingen waarmee Sully te maken krijgt. Daarna verdwijnt ook meteen het boeiendste element.

Hanks is een grijze muis, Eastwood ook. Deze film uiteindelijk ook. Het is allemaal braaf in elkaar gezette Hollywood dramatiek, maar daar kan ik maar moeilijk warm voor lopen. Het laatste half uur is er dan ook eigenlijk volledig teveeel aan.

Typische Eastwood film dus. Had makkelijk beter kunnen zijn, maar Eastwood heeft het gewoon niet in zich. Saai.

2.0*

Blergh.

Niet bekend met het bronmateriaal, wist ook niet dat dit al een vierde deel was. Al wordt dit volgens mij toch ook niet gepromoot als een film uit een filmreeks? Zal wel iets met de boeken te maken hebben.

Op zich hoeven dit soort politieke thrillers niet eens zo heel slecht te zijn, al is het zeker niet mijn favoriete filmvoer. Vond deze alleen erg matig uitgevoerd. Vooral Affleck's personage is redelijk belachelijk. Begrijp ook niet dat mensen bij een film als deze spreken over realisme, Affleck is toch net Hollywood ten top, inclusief last minute save.

Visueel stelt het niet zoveel voor, de effecten zijn ondertussen ook al wat verouderd. Moet wel zeggen dat de scene halverwege wél aankwam. Je verwacht het niet in een film als deze, wat best wel leuk is. Het is dan ook extra jammer dat er verder zo weinig mee gedaan wordt. Alles gaat lekker verder, dus erg bepalend is die scene nu ook weer niet.

Bombastische en smaakloze soundtrack ook, maar dat viel wel te verwachten. Uiteindelijk is het vooral het wat droge materiaal, de cliché setting en Affleck's domme personage wat deze film tot een redelijke marteling maakt. Twee uur is dan ook veel te lang.

1.0*

Maar weer duidelijk dat Oxide de meest begaafde is van de twee.

Dit is best een aardig filmpje nog, vooral in het bos is het erg aardig. Maar de combinatie van wetenschap met het bovennatuurlijke werkt nooit echt goed naar mijn mening.

Nog slap en melig verhaaltje, hoewel op zich nog relatief origineel. Visueel soms best leuk (vooral in het bos dan) maar ook hier iets teveel leunend op wat matte CGi. Een wereld van verschil in vergelijking met Diary. Verder is het acteerwerk best matig, electonische muziek is mij niet meteen opgevallen.

Kijkt uiteindelijk wel lekker weg, maar zeker geen hoogvlieger. Oxide wordt gemist. Die zat waarschijnlijk Diary te maken, misschien is het wel tijd dat hij eens wat meer op zichzelf filmpjes maakt.

3* voor deze.

Katsuhito Ishii is er weer!

Smuggler harkt terug naar z'n eerste films. Weg is het warme en melancholische van Cha no Aji, in de plaats een hoop freaky personages in een duister misdaadverhaal. De humor is voor het grootste gedeelte weg, al zorgen de weirde personages voor genoeg grijnsjes.

Verder een vlot verhaal, coole personages en een droomcast. Nagase cool as ever, Osugi en Terajima in toffe cameos en Ishii favorite Gashuin zit er ook weer bij. Maar het is uiteindelijk toch Masanobu Ando die de show steelt. Z'n presence alleen al is compleet af.

Puur fun, heerlijk vermaak, maar wel iets donkerder dan normaal. Dat resulteert in een klein beetje gore en gemartel, niks waar de doorsneel horror fan van opkijkt, maar mensen die een tweede Cha no Aji verwachten kunnen zich een beetje mispakken.

Erg fijne terugkeer van Ishii!

4.5* en een uitgebreide revie

Beetje nutteloos.

Nu de 80s hype zo populair is geworden dat het zelfs de mainstream deels domineert, begint het ook langzaam weer weg te ebben. Deze film komt dus eigenlijk een beetje te laat, zo voelde het ook vooral tijdens het kijken.

Want op zich doen de regisseurs het niet zo heel slecht, het sfeertje is herkenbaar en liefhebbers zullen het vast en zeker kunnen waarderen. Maar een groepje kinderen dat op avontuur gaat in Amerikaans suburbia ... het is niet iets wat nog echt aanspreekt.

Voor het overgrote deel blijft de film ook schatplichtig aan z'n invloeden. Echt spannend is het dan ook niet, het is vooral een wat duistere kinderfilm. Behalve dan het einde, wat plots best gemeen en nasty uit de hoek komt. Staat in sterk contrast met de rest van de film, maar het maakt het geheel wel iets beter. Had het niet zien aankomen in ieder geval.

Maar het blijft verder een matig filmpje. De 90s retrohype is ondertussen ook al gestart, tijd om al dit gedoe weer lekker in de diepvries te schuiven.

2.5*

Dansen bij de boeren.

Van de setting was ik nu niet bepaald een grote fan. De jolly boerderij met de kippen en de varkens is aardig kneuterig, maar verder is dit weer een zeer typische Kelly musical.

Er is eigenlijk altijd wel één scene/choreografie die eruit springt, ditmaal de krant en de krakende plank. Vind ik altijd wel geinig zulke zaken, getuigt van enige creativiteit in plaats van film na film weer dezelfde trucjes uithalen.

Verder weer een aardig voorspelbaar, feel-good filmpje (het switchen van partners was echt op 1 minuut afgehandeld, compleet zorgeloos) dat jolly genoeg is om niet te irriteren, maar verder zit er nog steeds niks in waar ik erg blij van wordt.

Ik hou het op 1* voor dit soort filmpjes, veel verandering zie ik er ook niet inkomen, al is het maar omdat het stramien vaak erg rigide is.

Niet al te best.

Beproefde opzet die maar erg pover uitgewerkt wordt. Meisje wordt gevangen genomen en in een kelder opgesloten. Gestoorde familie houdt haar daar een tijdje.

De dramatische twist is er eentje zonder enig gevoel en brengt ook amper wat bij. Goor is de film niet, spannend ook niet en de familie is eigenlijk maar een beetje saaiig. Enkel McHattie is wel tof.

Er gebeurt verder erg weinig en het sleept allemaal maar aan zonder echt boeiende zaken te tonen. Als horrorfilm eigenlijk compleet mislukt, als thriller of drama stelt het ook echt niks voor. Tel daarbij de wel énorm duffe climax en je hebt een filmpje om snel te vergeten.

1.5*

Maf

Volgens mij de eerste Indonesische film die ik zie. Normaal geen land dat ik volg, maar de poster zag er komsiche genoeg uit, de trailer deed de rest.

Heeft wat weg van Thaise cinema. Komt ook een beetje door de taal die er wat op lijkt, maar ook de humor is eigenlijk iets wat ik vooral van Thaise films ken. Soms uberflauw, soms gortdroog maar vooral nogal apart. De overacting is wat minder, maar als parodie op geestenfilm erg geslaagd.

Vooral het laatste half uur erg genietbaar. De paashaaszombies zijn erg komisch en vermakelijk, het verhaaltje redelijk standaard en visueel is het allemaal best aardig, hoewel je merkt dat Indonesie niet echt een groot filmland is.

Wie eens een keer wat anders wil. Geen hoogstaande cinema, maar wel grappig en erg vermakelijk.

3.5*

Vermakelijk.

Leuk, vlot en bij momenten cool HK actiewerk. Opvallend heroptreden van Edison Chen dat qua stijl bij momenten aan Infernal Affairs doet denken.

Camerawerk is goed, paar mooie stijltrucjes af en toe, soms iets te "vlot" zodat het een beetje plastiek overkomt, maar doorgaans allemaal mooi in beeld gebracht.

Ook iets te dramatisch, maar de film gaat nooit echt over de schreef. Actiescenes zijn uiteraard het fijnst, acteurs doen hun werk goed en de showdown (met anti-tank wapen? is gewoon stoer.

Wat dan heet een perfect tussendoortje. Had net wat meer, cooler, sterker, aparter en nog wat mogen zijn voor een hogere beoordelen, maar verder opperbest entertainment.

3.5*

Aardig.

Dramady, maar dan niet vanuit een indie perspectief. Da's ook wel een keertje fijn. Morrison maakt er meer een opgewekte film van, met een streepje dromerigheid. Vond het een fijne variatie op wat neerslachtige dramady-cliché dat de laatste jaren toch redelijk courant is.

Sun Dogs is een goedgeluimde en lieve film, maar tegelijkertijd ook wel een film die niet al te hoog mikt. Het acteerwerk is goed (al krijg je bij Angarano wel wat het gevoel dat Sam Rockwell niet beschikbaar was voor de rol), de film ziet er verzorgd uit en de humor, ondanks niet al te scherp, is leuk en aandoenlijk.

De film duurt ook niet te lang, einde zit wel lekker en ondanks dat er niet al te veel gebeurt is er ook niks mis met het tempo. Maar uitschieters zijn er ook niet. Het dwarrelt een beetje voort, met af en toe een zeer klein piekje en dan is het gewoon klaar. Maar Morrison verdient zeker nog een kans, al mag het de volgende keer dan met net iets meer overtuiging in eigen kunnen.

3.0*

Meer humor dan horror, maar wel leuk.

Vage vroege Yip film, die maar weinig gelijkenissen vertoont met z'n latere werk. Neemt de setting van Dawn ot Dead en gooit er een gamesausje overheen. Naar het einde toe met player stats en onscreen informatie. Lollig.

Het hoofdduo is komisch genoeg om de film te dragen.Veel geleuter om niks en de zombies zelf zien er verder maar erg pover uit. Dat beetje gore dat er is, is ook nooit echt smerig of eng. Al doet de film daar dan ook geen enkele moeite voor.

Beetje lachen met het genre dus, en vooral de hoofdpersonages dan. De sushichef was verder erg leuk, de nailbeauty dames wat minder.

En zoals Tayama al aangaf, die spiegel/split scene was erg cool gedaan. Verder visueel niet echt bijster boeiend. Zit wel nog een best cool einde aan de film vast.

Vermakelijk absoluut, maar erg goed is het verder niet. 3*

Jammer.

Deze had echt het potentieel om een veel betere film te zijn. Visueel valt er absoluut een hoop te genieten, maar de rest van de film is jammer genoeg niet op hetzelfde niveau. Het resultaat is een wat vreemde film die de gehele speelduur blijft tegenstribbelen.

Het probleem is verder ook niet zo eenduidig. Het acteerwerk is te stroef en te aangedikt, de soundtrack ligt er veel te dik bovenop en ook het drama had absoluut subtieler gemogen. En terwijl dat allemaal irriteert, knipt de film weer naar een volgende scene, waar iedereen z'n mond houdt en het weer visueel genieten is.

En zo blijf je de gehele film wat heen en weer schommelen tussen verwondering en irritatie. Er zit erg veel potentieel in deze Sun Flower, meer dan genoeg om de regisseur nog een extra kans te geven, maar dan zal hij toch de balans moeten kunnen rechttrekken, want op deze manier zit er niet meteen een meesterwerk in.

3.5*

Fijne herziening.

Het leuke aan deze film is dat alles aandoet als een typische (kwalitatieve) 90s HK martial arts film, maar de film dat eigenlijk helemaal niet is. Er zit wat actie aan het begin en het einde, maar alles daartussen is eigen van een ander kaliber/genre.

Film neemt het idee van Hu's originele over, maar verder is dit toch vooral een duidelijk 90s product. Van soundtrack tot camerawerk, belichting en acteerstijl, deze film ademt gewoon early 90s Hong Kong martial arts. Lekker duister en komisch verder, vooral de steeds wisselende dynamiek in de inn zorgt ervoor dat deze film blijft amuseren.

Het voelt allemaal erg dynamisch en actief, terwijl er puur op basis van script niet eens zo heel veel gebeurt. Vind het eigenlijk een mooi voorbeeld van hoe stijl en inhoud elkaar niet altijd hoeven aan te vullen, maar het contrast tussen de twee net voor enige originaliteit kan zorgen. Blijft bij herziening ook zeker de moeite. Niet teveel effectieve martial arts actie verwachten en dan is dit nog steeds een gewaardeerd meesterwerkje.

4.0* en een uitgebreide review

Hier kan ik dan weer niks mee. Bovenstaande berichten gelezen, en het lijkt wel of ik een andere film gezien heb. Net als SB wel de director's cut gezien (denk ik, was in ieder geval 140min+).

Het positieve waren de mooie shots van verschuivend zand. Leuk en apart in beeld gebracht. Maar eigenlijk ook niet veel meer beter en aparter dan een National Geographic aflevering. De rest was nogal muffe b&w (niks tegen zwart/wit, maar dan met wat contrast graag) en makke shots. Muziek was echt niet om aan te horen. Schel getuut en geschraap is normaal positief moest ik het op MuM typen, hier werd het zo slecht uitgewerkt dat het gewoon irriteerde.

Het existentiële heb ik ook gemist denk ik, ofwel gaat het om die hondenanalogieën, die van zo'n bedenkelijk niveau zijn dat ze de film enkel verder onderuithalen. Personages waren ook al niks. Heb me stevig geërgerd aan de idiote manieren waarop die schoolmeester probeert te ontsnappen, en ook met die vrouw was wat mis. Simpele figuren die daar goed zitten, in hun put.

Absoluut niks voor mij, 1* voor de mooie zandkorreltjes.

Tja, dit was em dan. De meest ranzige, wansmakelijke film die ik in jaren gezien heb. Eigenlijk zou ik al m'n 0.5* moeten opwaarderen naar 1*, maar zover wil ik dan ook weer niet gaan.

Het verhaal is prul, maar daar kijk ik graag over. vang de makreel met je hart ?, ach, als het maar goed gepresenteerd is.

Dat was het dus niet. De editing en pacing is ruk, de wire-fu kut, de CGI bij wijlen hilarisch slecht, en de personages bedroevend. Buiten 1 leuke actiescene (toen hij net de core binnenging) en 2 of 3 leuke shots is dit een display van wansmaak waar MTV nog wat van kan leren. Plots lijkt de nieuwe clip van Justin Timberlake ook weer een meesterwerk.

En niet enkel de nieuwe clip, ook het nieuwste nummer van Justin lijkt wel engelengezang. Want hoe slecht het visuele aspect dan ook mag zijn, niks maar dan ook niks topt de muziek in deze film. Sprakeloos werd ik ervan. Soms leek het wel of de Koreaanse Elthon John meegewerkt had aan de soundtrack, samen met de Koreaanse Britney, om nog maar te zwijgen van dat 'concert' middenin.

Screw dit soort troep. 0.5*, en dat zijn er minstens 2 te veel.

En die Leonknipoog, die zag ik 5 jaar eerder reeds in Postman Blues. Ja, lachen was dat.

Fijn.

De link naar Lost River was inderdaad snel gemaakt, maar ook Vinyan was niet veraf. Wel met die bemerking dat deze film toch net iets minder innemend is en daarom z'n eigen pretenties nooit volledig weet waar te maken.

Maar nogmaals blijkt dat India meer is dan Bollywood en wat oude arthouse. Ze hebben daar een aardig wereldje vol genrefilms die best de moeite zijn, maar internationaal moeilijk lijken door te breken. Netflix wordt een steeds belangrijker platform voor dat soort niches.

De sfeer die neergezet wordt is best fijn. Duister, continu regen, neon-kleurtjes en wat trippy muziek. Maar Sunrise is verre van de eerste film die iets soortgelijks probeert te doen en daarbij ook verre van de beste. De sfeer komt een eind, maar weet nooit volledig over te slaan. Daarvoor laat Partho Sen-Gupta sommige scenes niet lang genoeg doorgaan. De climaxen komen iets te snel, waardoor het af en toe een beetje te slapjes aanvoelt.

Acteerwerk is verder wel goed, de film sleept ook niet te lang aan en het gebrek aan dialoog is passend. Het is ook absoluut geen slechte film, Gupta geraakt een heel eind, maar moet opboksen tegen films die ik tot mijn favorieten reken. En daarmee vergeleken valt het net iets te licht uit. Maar wel een aanradertje, zelfs voor wie niet van Indische cinema houdt.

3.5*

Jammer.

Op basis van het eerste deel had hier een dikke voldoende ingezeten.Het ontbreken van dialoog betekent hier vooral het ontbreken van domme dialoog, waardoor de film zich echt toespitst op de relatie tussen beide personages. Meevaller. Ook de soundtrack kon mij absoluut niet irriteren, al vond ik het ook niet echt wat je noemt erg mooi.

Visueel wél de moeite. Mooie zwart/wit contrasten en ik vond de split screens en overlays best wel wat hebben. Zo vormt zich een aardig sfeertje waarbinnen het hele verhaal zich afspeelt in de eerste 45 minuten. Daarna is het verhaal op, maar de film blijkbaar niet.

De scenes bij de kapper, de fotograaf en de kermis zijn eigenlijk om te huilen. Idiote humor komt om de hoek kijken, pre-hippy blijdschap voert de boventoon en het gaat echt helemaal nergens meer over. Het is gewoon een half uur overbruggen tot het onvermijdelijke einde. Onbegrijpelijke keuze van Murnau.

Het einde getuigt ook van weinig durf, hoewel ik moet zeggen dat ik me met beide eindes niet echt kan verzoenen. Het onweer is zo'n plat plotmechanisme dat je het meteen na het bijleggen al kan voorspellen, de redding is zo mogelijk nog platter. Had toch allemaal net iets subtieler gemogen.

Acteerwerk was verder redelijk, al kwamen vooral de angst en paniekemoties nogal strip-achtig over.

Het is jammer van het hele middenstuk. Het breekt de film, verknoeit het einde en is op zichzelf ook kwalitatief stukken minder dan de eerste 45 minuten. Maakt nog steeds wel dat dit de beste film uit de '20 is die ik ondertussen gezien heb.

2.5*

Weer een grandioze sisser.

Wat me al eerder stoorde bij Wilder waren de zogenaamde hippe en vlotte dialogen. Vaak opgedreund en enorm slecht getimed (die Gone With The Wind grap ).

Verder een ietwat aardige opbouw waar ik meteen al m'n waardering aan kwijtkan, verder vond ik het maar heel wat heen en weer geflapper om ergens redelijk random uit te komen. Wat er qua script zo geweldig aan is ontgaat mij een beetje. Veel toevalligheden en loze wendingen.

Wat is hier bijvoorbeeld satire aan ? Was er niet meteen van onder de indruk. Ook Swanson was irritant, zelf buiten haar overdreven silent movie star rol.

En verder is het het zoveelste aframmelde verhaaltje. Sfeerloze troep met veel fanfare en dramatiek afgerond. 1* voor de ietwat nieuwsgierig makende intro. En scripts over script blijven een hekel iets.

PS: wel jammer/ironisch dat je Swanson hoort zeggen dat dialoog nogal wat kan verpesten in film en Wilder dat blijkbaar zelf niet doorheeft.

10 jaar later, nog steeds indrukwekkend.

Blijft een erg fijne film. Ondertussen is scifi weer helemaal hip, maar films zoals Sunshine blijven zeldzaam. Het is geen bittere, lelijke toekomstvisie, maar ook geen low-budget near-future gebeuren waar indies zo graag mee dwepen.

Visueel ziet het er nog steeds geweldig uit, de soundtrack is zoals steeds een duidelijke meerwaarde bij Boyle en het international acteergezelschap is fijn, zonder daarbij erg geforceerd aan te voelen. Yeoh and Murphy zijn favoriet, maar da's persoonlijke voorkeur.

De switch van scifi naar horror op het einde blijf ik oké vinden, ondanks dat het inderdaad een stuk ongeloofwaardiger wordt allemaal. Ik heb vooral genoten van de presentatie en een genrefilm die bidet wat ik verlang van het genre.

4.0* en een uitgebreide review