Opinions

Brakke actiefilm.

Niet ik West zo hoog heb zitten, maar van iemand als hem mag je na al die jaren toch wel wat meer verwachten op het gebied van actie. Want voor een erg simpel actievehikel als dit schort het daar toch echt wel aan.

De editing is mak, de continuiteit ontbreekt vaak volledig en de actie choreografie is makkelijk en goedkoop. Het oogt als het werk van een regisseur die voor weinig z'n eerste filmpje in elkaar heeft moeten boksen, niet op een film van een actieveteraan.

Van het acteerwerk hoef je ook echt niet veel te verwachten, gelukkig dat het tempo van de film nog wel meevalt en het verder niet al te lang duurt. Zo krijg je een érg eenvoudig actiefilmpje, maar meer dan vlakke filler is het niet geworden. Zal ook erg snel weer vergeten zijn.

2.0*

Door de veelgemaakte link met Tokyo.Sora had ik hier toch veel meer van verwacht.

De gelijkenissen zijn uiteraard erg duidelijk. 4 personages die gevolgd worden in Tokyo. Toch kon het me allemaal wat minder boeien, vooral om de reden die SB al aangeeft.

Deze film is veel toegankelijker. Niet dat dat persé vervelend hoeft te zijn, maar de keuzes die hiervoor gemaakt werden bevielen niet altijd even goed. Zo is de film véél meer verhalend en een tikkeltje theatraal zelfs (die eerste scene al). Dat breekt toch met het echte wat een .sora in zich heeft.

De problemen zijn ook iets concreter en minder herkenbaar wat mij betreft. Daarnaast ook nog wat scenes (in het noodlerestaurant) die té sterk lijken op stukken uit .sora. Zo bleeft de vergelijking constant doorspoken en kwam deze film er telkens als verliezer uit.

Strawberry Shortcakes is zeker geen slechte film, maar raken doet het te sporadisch, zeker voor een film die toch meteen 2 uur duurt. Verder gewoon jammer dat een film rond 4 personages minder gefocused lijkt dan eentje rond 6 personages.

Uiteindelijk is Ishikawa stilistisch ook véél en véél sterker dan Yazaki, die niet meteen een lelijke film aflevert, maar toch iets te onzichtbaar blijft achter de camera.

Had er zeker veel meer van verwacht. Slecht is het niet, maar in z'n stijl verre van het beste wat er te halen valt.

3.5*

Degelijk.

Op zich een wel érg typisch filmpje. Wat gerommel binnen het politiecorps, een paar stevige vuurgevechten en een twistje op het einde dat eigenlijk de naam twist onwaardig is. Genrewerk van het puurste soort met andere woorden, maar daarvan is ondertussen wel geweten dat het vooral de uitwerking is dit telt.

En die is dan best naar behoren. Er wordt redelijk geacteerd, de actiescenes zien er netjes uit en de film weet toch best wat spanning op te wekken, ondanks dat het al snel duidelijk is hoe de vork juist in de steel zit. Voor het strakke plot hoef je zeker niet te kijken, voor wat gritte politiewerk wel.

't Is een beetje jammer dat Ayer alleen nooit veel verder geraakt dan dat. Het is fijne filler, een welkom tussendoortje, maar niet meteen iets wat enorm blijft hangen. Het enige wat er een beetje bovenuit steekt is de rol van Whitaker, daar staan dan het geschmier van een Reeves tegenover.

Ach ja, aardig voor een keertje, heb er mij niet mee verveeld.

3.0*

Mnee.

Leigh heeft best nog wel lef, ze kiest blijkbaar vaak de meest vreselijke personages om vorm te geven. Ook hier weer kiest ze voor een enorm pathetisch mens, deed me ergens een beetje denken aan Sunset Boulevard.

Het begin van de film viel nog best mee. Redelijk levendig, visueel ook nog aardig zwart/wit en vlot. Maar eens halverwege komt de film bijna volledig tot stilstand. Langgerekte dialogen die niet overtuigen, zeer theatraal acteerwerk en geen boeiende personages. Ook Brando vond ik vaak theatraal, maar wel anders als Leigh. Hij stond in ieder geval ook genoeg te poseren en te grimassen.

Door het tergend trage middenstuk mist het einde effect. Al was de galmstem van Brando ook nog wel redelijk onnozel, toch had de finale van de film nog wat kunnen zijn. Gemiste kans, had gewoon een half uurtje uit gekund, had een veel beter resultaat opgeleverd.

Buiten een aardig begin en potentieel oké einde heeft deze film erg weinig te bieden, behalve dan overdreven sentiment en overdramatische personages. Niet mijn ding.

1.0*

Leuk.

Inderdaad een egodocument, maar wel eentje waarbij je het gevoel krijgt dat het terecht is. Misschien omdat ik zowaar als niet-echte-hip-hop liefhebber écht wel veel bekende namen en koppen voorbij zag komen, die toch merkelijk op hun gemak waren bij de twee DJs. Ook die vele filmpjes van de show zelf hielpen wel mee, een hoop jong hip-hop geweld voor hun grote bekendheid die gewoon bij de twee op bezoek kwamen.

Nu heb ik het programma in kwestie nooit gehoord, maar toch was er sprake van een zekere proxy-nostalgie. België (of toch zeker Antwerpen) kende begin jaren '90 een soortgelijk programma op een lokale zender. Draaide niet rond muziek, maar was wel eentje waar een aantal mensen gezellig een hele nacht een jonge generatie aan de radio gekluisterd hielden. Met lekker veel marginale gasten, prank calls en een paar mythische fragmenten. Alleen al de intro-tune terughoren geeft een zekere rilling en naar gespreksonderwerpen was het de volgende dag niet zoeken. En op het moment dat je dreigde in slaap te vallen (in bed, met zo'n oude walkman-koptelefoon op), snel nog op "rec" klikken op de volgende dag toch nog 45 minuten mee te pikken.

Dat gevoel wordt ook wel mooi overgebracht in deze docu. Gewoon wat jonge kerels die hun eigen ding deden en daarbij een platform opzetten voor wat nu een miljardenbusiness geworden is. Dat de DJs ondertussen ietwat irritant zijn, dat er af en toe wat awkward statements gemaakt worden (ja leuk, jullie zaten maar arm te wezen terwijl iedereen die hier buiten liep steenrijk werd) en dat de demise van zo'n scene altijd een beetje droevig is (gelukkig duurt het niet al te lang) neem je er dan maar bij.

Interessante docu, ik heb zelden wat met nostalgie en ondanks dat ik ook niks met dit onderwerp had was het toch effectief. Verder ook wel tof in elkaar gezet, met stoere raps en vlotte fragmentjes.

3.5*

Redelijk.

Qua opzet echt een draak van een film. Je kan het hele verloop al dromen, waarbij vooral het laatste half uur (inclusief ongepast maar genre-verplicht drama) eigenlijk niet uit te zitten is. Maar gelukkig heeft de regisseur ook nog wat in te brengen.

Allereerst lekker plastische personages. Houden het midden tussen het vroege werk van Jackson en Eagle vs Shark. Zwaar aangezette personages uiteraard, maar erg komisch en goed gebracht. Van hen komt dan ook de meeste humor.

Verder merk je toch ook al de flair van Luhrmann, al is hij toch iemand die baat bij een enorm budget. Hij kan het ook met veel minder, maar boet daarmee noodgedwongen aan schwung en bling in, wat de film toch niet helemaal ten goede komt.

Er zit een fijn feel-good sfeertje in, het wordt aardig gebracht, maar de basis is toch echt iets te slap en het hele ballroom gebeuren is nu ook niet meteen iets voor mij. Maakt de film wel boven verwachting leuk, maar echt geweldig vond ik het niet.

2.5*

Hilarisch.

Black Mirror is nooit echt diepgravend geweest, beetje makkelijke doemscenarios rond technologisch vooruitgang, maar dit is nog wel een niveautje hoger. Het is alsof m'n grootouders dit verhaal bedacht hebben, die hebben waarschijnlijk net genoeg affiniteit met games en VR om met zo'n idioot gegeven aan te komen draven.

Zowel qua plot als uitwerking is dit echt één van de meest idiote BM afleveringen die er tussen zit. Ik had om een bepaald moment zelfs wat medelijden met de acteurs. Je zal maar toestemmen om in een bekende reeks te spelen en dan zo'n aflevering toegeschoven krijgen.

Het spel ziet er onnozel uit, de relatie heeft echt 0 impact, het drama erachter nog minder. Ik heb vooral met toenemende verbijstering zitten kijken naar het plotje dat zich langzaam ontvouwt. Ik hoop toch dat dit een fluke is, want het mag dan kort en makkelijk verteerbaar zijn, drie van dit soort dingen en ik denk dat ik het gewoon laat voor wat het is.

1.0*

Fijne herziening.

Weer vol verbazing zitten kijken naar het wereldje dat Strings in elkaar tovert. Vooral de vele details rond de poppen voegen een hoop toe. Slimme, mooie en originele toevoegingen die meehelpen aan een solide alternatieve wereld.

Het poppenwerk is fenomenaal, de settings overdonderend en de "acteerwerk" de moeite. Het stemmenwerk is niet super, gelukkig is er in ieder geval gekozen voor Britse acteurs in de internationale (wat wel de originele is) versie. Het plotje is verder eenvoudig, blijkbaar zit er een heel 9/11 gebeuren in verstopt maar dat doet eerder afbreuk aan de film.

Fantasy zoals het moet ... origineel en verfrissend anders. Met veel liefde in elkaar gestoken verder, jammer dat de film aan de meeste mensen voorbij is gegaan, zelfs met een lokale release.

4.5* en een uitgebreide review

Wel oké.

Zolang je er maar niet al te veel van verwacht. Het is licht drama, lichte comedy. Een dramady zou ik het eigenlijk niet noemen, daarvoor is het echt te luchtig, daar waar dramadies toch eerder loom en zwaarmoedig zijn.

Het geinige is toch wel dat je vanaf het begin al weet dat de hoofdrolspeler sterft én er geen dwaze twist op het einde zit die dat begin uitwist. Een redelijk droog gegeven dat de hele film toch een wat andere lading meegeeft. De humor is best oké, acteerwerk is ook voldoende en het drama en de comedy wisselen elkaar aardig af, zonder in elkaar's weg te komen zitten.

Echt veel indruk maakt de film niet, maar hij is wel lekker kort en weet goed te vermaken. Beetje apart dat deze film toch een bekende cast heet weten te strikken, wat eigenlijk voelt het vooral aan als een klein indie filmpje. Benieuwd welke connecties Dannelly binnen het wereldje heeft. In ieder geval niet genoeg om hierna z'n carriere als regisseur nog voort te zetten.

3.0*

Nee, dit was het niet.

Heb Boyle wel hoog zitten, maar deze TV versie van Naked (beetje dan toch) kon me absoluut niet bekoren. Wat een énorm vervelende personages. Verhaaltje kon ook absoluut niet boeien. Eén of andere jankmuziek die blijkbaar als geniaal moest overkomen, waarmee de hoofdpersonages dan even Top of the Pops gaan overnemen.

Boeit voor geen meter, klinkt voor geen meter, ziet er ook voor geen meter uit. Het is dan ook een TV film, maar dan nog had ik meer van Boyle verwacht. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, maar da's dan ook zowat het enige positieve aan deze film. Onder alle armoe schuilt nog wel ergens de meester zelf, maar je moet al goed kijken om hier en daar wat glimpsjes op te vangen.

1.0*

Goeie Gordon.

Gebaseerd zegt trouwens al genoeg. Uitgangspunt is overgenomen, zelfs nog een hoop details die je eingelijk aan al Gordon zelf zou toeschrijven, maar het einde is uiteraard niet bepaald reëel.

Rea doet het erg goed, de rest van de cast is wel aardig al zijn de "lollige" conversaties tussen Suvari en Hornsby inderdaad niet altijd even geslaagd. De andere humor (in het begin, bij het werkbureau) vond ik wel goed te pruimen.

Verder een sterk uitgangspunt, bij momenten toch pijnlijk en daardoor ook redelijk goor uitgewerkt. Hoort zeker bij het beste werk van Gordon, al mis ik nog een hoop films uit het begin van z'n oeuvre.

Duurt gelukkig niet te lang, weet op het einde zelfs best nog spannend te zijn en overstijgt z'n lowbudget roots regelmatig.

3.5*

Vond dit niet zoveel verschillen van de andere Farrelly films eigenlijk.

Humor is nog steeds fout. Gaat niet over scheten maar over mensen met een lichamelijke afwijking. Veel subtieler natuurlijk !

Kon er best wel weer om lachen. Damon is lekker droog en droopy, Kinnear vond ik iets minder maar speelde z'n rol wel naar behoren. Een hoop idiote grapjes die zo in your face zijn dat het lollig blijft, verder een aangenaam tempo.

Hoewel ook deze film weer best een stevige speelduur heeft blijft het vermakelijk, al is het op het einde toch net iets teveel.

Ik amuseer me wel met de Farrelly broertjes. Nooit echt films die mij volop overtuigen, maar aangenaam na een dagje werken, nergens irritant, af en toe best grappig en nooit saai.

2.5*

Best oké.

Ik ken Steven de Jong niet en heb het boek ook nooit gelezen. Gelukkig maar zo blijkt, kon ik gewoon rustig naar de film kijken ipv 110 minuten te worstelen met wat wél en niet had moeten zijn.

De film zelf is nogal bonkig. Stuk! vliegt er vol in en weigert subtiel te zijn. Met een aantal opvallende pest-scenes, een zwaar ongelukkige hoofdpersoon die enig raakvlak met de realiteit stilaan dreigt te verliezen en een stilering waar niet naast te kijken valt. Ik kon het wel waarderen.

Het tweede uur is daarom ook wat minder, want dan vertraagt de film een beetje en valt het ook allemaal iets teveel in herhaling. Zitten hier en daar wel wat losse eindjes in, de dialogen zijn niet altijd even sterk (vooral niet tussen Elisabeth en haar moeder) en de film kent ook wat vreemde (maar best grappige) bijfiguren. Echt solide voelt het dus niet aan, maar het blijft gelukkig wel vermaken. Iets waar de meeste Nederlandse films vaak niet in slagen.

Geen film om écht wild van te worden verder, had allemaal nog stukken beter gekund, maar je ziet het maar zelden dat een Nederlandse regisseur eens ergens vol voor gaat. Dat kan je dan goed of slecht vinden, maar het is in ieder geval geen kleurloze middelmaat.

3.0*

Leuk hoor.

Had eigenlijk gewoon een killer wasp film verwacht. Een iets serieuzere aangelegenheid met zoemende beestjes. Dat was dit niet echt, maar moet zeggen dat het juist een positieve verrassing was. Ik hou wel van creature flicks en Diez gaat er vol voor.

Écht komisch is de film niet, wel tongue in cheek en lichtelijk over the top. Deed me daarom zelfs een beetje aan Slither denken, al was die film nog net iets sterker. In ieder geval kent Diez de clichés en heeft hij ook geen probleem om ze boven tafel te halen. Maar altijd op zo'n manier dat het zelfbewust en grappig oogt.

Effecten zijn wisselend. De CG is niet altijd even sterk, ook de praktische effecten ogen soms iets te fake. Maar dat komt allicht omdat er rijkelijk mee rondgestrooid wordt, gezien het budget krijg je dan wel wat kwalitatieve compromissen. Gelukkig zijn er momenten dat de effecten (en daarmee de gore) wél goed werken, enkel het einde valt écht uit de toon (met de vliegende/brandende wesp op de auto.

Acteerwerk was best aardig, visueel verder ook érg verzorgd en hoewel de soundtrack af en toe was lomp was (wanneer er bestaande nummertjes gebruikt warden) is de muziek verder best oké. Zelfs het optreden van Henriksen viel me mee, da's de laatste Jaren ook niet echt meer voorgekomen geloof ik.

Mnee, weinig mis mee, voor de liefhebber. Niet meteen het beste wat het genre te bieden heeft, maar meer dan lollig en vermakelijk genoeg.

3.5*

Yuen terug van weggeweest.

Na een goeie 15 jaar filmloos te zijn een sterke comeback. Heb het al eerder gezegd, maar HK grijpt weer terug naar hun martial arts hoogdagen. Deze film is daar het perfecte voorbeeld van.

Lekkere wire-fu, upgrade van sound effects en visuele effecten en een wat modernere vertelstructuur, maar verder had deze film zo uit 1993 kunnen komen.

Absolute aanrader voor de fans, Yuen mag best weer een reeksje neerzetten.

4.0* en een uitgebreide review.

Blijft uitermate puur en krachtig.

De film waarmee Ishikawa bewees dat Tokyo.sora geen toevalstreffer was. Erg minimaal, maar de afzonderlijke onderdelen zijn zo mooi en complementair dat het een bijna perfecte film is.

Visueel af. Prachtige shots, delicaat camerawerk en erg mooi en consistent kleurgebruik. Soundtrack is ook ijzersterk, naar de muziek vooral erg goed gebruik van omgevingsgeluid. En ook het acteerwerk is feilloos. Niet voor mensen die zoeken naar veel zichtbare emoties, maar toch niet mis te verstaan.

Een heerlijke liefdesverhaal en veruit de meest pure film die ik ken. Ishikawa moet dringens weer een langspeelfilm maken.

5.0* en een uitgebreide review

Film blijft goed.

Met dit soort films is het altijd een beetje gokken. In z'n tijd wel erg leuk, maar wat er 10 jaar later vanover blijft is maar moeilijk in te schatten. Het hele Asian suspense concept is ondertussen een stabile iets geworden, waarbij release date en dergelijke een veel kleinere rol speelt. Waar het om draait is de filmische kwaliteit.

En die is gelukkig nog altijd erg goed, vooral ook omdat deze film toch een beetje met de regeltjes speelt. Het is geen film vol scares, ook weinig spanningsopbouw. In die zin valt het amper onder de Asian suspense films uit de jaren '00, behalve dan de typische kills en de verschijning van de geest.

Alleen is dit alles een stuk kleurrijker, zijn de kills wat guitiger en is het eigenlijk een revenge flicks/zwarte comedy die in een horror jasje gestoken is. Als je houdt van de wat meer gestileerde cinema is het een erg leuke mix van invloeden, wie een echte horror pur sang verwacht kan maar beter iets anders opzetten.

4.0* en een uitgebreide review

Cool.

Na 20 jaar eindelijk een Duitse favoriet gevonden. 't Is duidelijk een indie-filmpje, niet breder gedragen door het Duitse filmlandschap (ook duidelijk niet echt geapprecieerd door de mensen die het al gezien hebben), maar wel eentje die perfect binnen m'n stijl valt. Zeker niet perfect, maar er zit voldoende in om mij warm te houden.

Acteerwerk is matig, gelukkig doet het hoofdpersonage het wel goed. Audiovisueel is het soms duidelijk dat er een beperkt budget was, maar Bewilogua doet meer dan z'n best om dat te camoufleren (en slaagt daar ook wonderwel in). Verder het type film waar je even verward ben dan het hoofdpersonage, op het einde is het ook knip- en plakwerk om het verhaaltje vorm te geven. Wat mij betreft alleen maar positief, maar 't is niet voor iedereen.

4.0* en een uitgebreide review

Erg positieve verrassing dit. Uit dezelfde stal als Rest Stop, horror postertje, laag gemiddelde ... de film is echter wat anders.

Verhoudt zich meer tot films als The Machinist en Stay. Ja, op het einde zit een clou. Nee, dat is niet het vallen of staan van de film. Dit is geen Usual Suspects die angstvallig z'n plottwist probeert te verbergen. Sublime werkt er gewoon naartoe en plaatst weinig lading in de uiteindelijke verklaring.

Filmpje dat uiterst te genieten is door het sfeertje wat er hangt. Prachtig kleurgebruik, erg mooi contrast tussen het klinische van het ziekenhuis, het grauwe van de andere verdiepingen en de warme kleuren van de flashbacks. Camerawerk is ook erg secuur.

Verder ook interessante personages, voornamelijk dan de hoofdpersoon, z'n broer en z'n zoon. Mooie soundtrack eroverheen (veel ambient - al waren de vocalen er af en toe wat over) en af en toe lekker geëdit.

Dit kijk je voor de sfeer, voor vage herinnering, angsten en wererldbeelden die vervlochten worden tot een geestelijke nachtmerrie. Mooie film.

4*

Fijn.

Met The Double liet Ayoade al een keertje zien dat hij een best goeie regisseur was, blijkbaar geldt dat ook wanneer hij zich aan wat zwartere comedy mag wagen. Al is dat "zwarte" ook wel beperkt, 't is eerder een geslaagde dramady, die kom je niet zo vaak tegen.

Een leuk coming of age drama (en ja, het is gewoon coming of age, een geheel genre hangt niet af van een finale vraag). Roberts en Paige doen het erg goed, de quirky personages errond zijn ook goed te pruimen en Ayoade zelf voegt genoeg leuke elementjes toe, waardoor het nergens saai wordt.

Een paar scenes die er visueel wel uitspringen, al is die oude look + de muziek van Turner nu niet geheel mijn ding. Fijn einde ook, waarin Ayoade laat zien dat hij een film als deze ook perfect kan afsluiten. Geniale cinema is het niet, daarvoor is het niet onderscheidend genoeg, maar lekkere filler zeker wel. Jammer dat hij niet wat vaker films maakt.

3.5*

Fargeat bevestigt, en doet er nog wat bovenop ook.

Revenge vond ik al een geweldig filmpje, dit is toch wel de overtreffende trap. Vooral ook omdat het niet zomaar een genrefilm met een twist is geworden, de ambitie van The Substance ligt toch een stuk hoger. Om dat dan ook waar te maken én in de bioscoop te krijgen is redelijk uitzonderlijk.

De invloeden van andere regisseurs en films zijn niet zo moeilijk te spotten (Cronenberg, Tsukamoto, Aronofski, Kubrick enzo), maar The Substance is uiteindelijk toch vooral z'n eigen ding geworden. Geen optelsom van andere films, maar een eigen werkje dat niet zo snel met iets anders te vergelijken valt. Benieuwd hoe Fargeat dit gaat proberen overtreffen.

4.5* en een uitgebreide review

Vermakelijk.

Zoals de meeste films van Clooney eigenlijk. Hij is geen regisseur met een overduidelijk eigen stijl, maar hij weet toch vaak degelijke, fijne films te maken. Dit maal werkt hij van een script van de Coen Brothers, iets wat duidelijk teveel verwachtingen heeft geschept bij bepaalde mensen.

Het is een redelijk vlotte zwarte comedy op basis van een misdaad verhaaltje. Grootste probleem zijn eigenlijk de twee naast elkaar lopende plots, waarvan de "zwarte buren" eigenlijk het minste bijdraagt aan de film. Je kan er uiteraard een moraaltje in zien, maar dat maakt compleet geen indruk, laat staan dat het naar behoren uitgewerkt wordt.

Gelukkig is dit ook de kleinste verhaallijn, waardoor je die makkelijk kan negeren. De focus op het blanke gezin is leuker en grappiger. Film is verder mooi vormgegeven en acteerwerk is meer dan degelijk. Ook het tempo zit wel lekker. Af en toe gebeurt er een hoop, soms neemt Clooney ook de tijd om bepaalde dingen wat dieper uit te spitten.

Uiteindelijk geen geweldige film, maar wel aardig vermaak. Zoals de meeste Clooney films dus.

3.0*

Uitzonderlijk.

Otomo knutselde 10 jaar aan deze film, wat leidde tot een onmogelijke berg van 180.000 tekeningen die samen een film van 126 minuten vormde. Bleek de mate van detail ook nog gestoord hoog te liggen. Als animatiefan ongezien in opzet en van voren tot achter om je vingers aan af te likken.

Visueel meesterlijk, mooie score die jammer genoeg niet sterk genoeg naar voren komt in de film, verder geweldig indrukwekkende actiescenes en genoeg rustpunten waar van het steampunk sfeertje genoten kan worden. Verhaaltje is wat simpel en wie niet zoveel met de setting heeft zal zich af en toe wat vervelen, maar als animatieliefhebber weet je niet waar eerst te kijken. Eén van de meest indrukwekkende animatiefilms die ik ken, jammer dat hij wat miskend is.

4.5* en een uitgebreide review

Bij deze m'n laatste Ki-duk.

Als geen ander weet hij ook weer in deze film een harde, medogenloze visie te combineren met schoonheid en zelfs subtiliteit. Ki-duk's personages zijn enigmas. Bronzen beelden die enkel lijken te handelen vanuit ongrijpbare motieven.

Zijn films lijken steeds tegen alle logica en menselijkheid in te escaleren, maar daar zit hem net de kracht. Ook deze keer weer enkele prachtige scenes. De muziek is een sterk punt, maar ook het geweldige acteerwerk (de moeder op de bus en zoon) maken van deze film een soms meesterlijke vertoning.

Visueel kruipt Ki-duk steeds wat vooruit. Niet op niveau van zijn recentere films, maar hier en daar duiken enkele visueel (en muzikaal) erg knappe scenes op. Het merendeel is echter nog net iets te ruw voor een hogere score. Geen makkelijke film, al is het maar omdat "je niet met de hoofdpersonages mee kan leven" en al die bla bla.

4*, erg mooie film, prachtig einde. Erg stabiele regisseur, die meer aandacht verdient (al is hij nu eindelijk op de goeie weg).

Sucker Punch, een ode aan Snyder's onkunde als regisseur.

Mijn verwachtingen voor deze film waren redelijk duidelijk. Eén uur verhaaltjesbullshit, 50 minuten aan coole net-niet actie. En hier en daar wat fijne designs, zoals op een aantal screenshots te zien was (de zeppelin en mecha, de samurai robots). Maar zelfs dat bleek te hoog gegrepen.

Het is echt al een half uur wachten tot de eerste actiescene, de enige scenes in de film waar Snyder iets durft te laten zien. De rest is nogal droog, vaak zelfs wat karig aangekleed (veel blurry visuele effecten in plaats van rijke, gedetailleerde decors) en overduidelijk blue screen. Leek wel op een oude 50s films soms, waar men ook zo overduidelijk voor een scherm stond te acteren.

Tweede pijnpunt is absoluut de soundtrack. Oorverdovend lelijke bewerkingen van oudere nummers die compleet misplaatst zijn. Nu lag dat wel binnen de verwachtingen, Snyder heeft zich al meermaals schuldig gemaakt aan vreselijke soundtracks, maar het was bij momenten echt té bedroevend. Muziek de geen zak te maken had met wat er op het scherm gebeurde en daarbij ook 0 impact had. Veredelde opgehipte gitaarbrol.

Het enige echt origineel coole element van de film waren de steam-nazi's, die kende ik nog niet. De samurai met bazookas en dergelijke zijn ondertussen oud nieuws voor wie al eens graag een animetje kijkt. Jammer ook dat gedoe met die draak (eeewww) en het futuristische stuk. Geef TOR groot gelijk dat dit één en al ongedesignde lelijkheid was. Spijtig, want het bevatte wel de enige poging tot een vlotte actiescene.

De actiescenes zelf zijn verder ook gewoon doodsaai. Het Kill-Bill syndroom, waar je een film hebt met tutjes die geen bal actietalent bezitten en een regisseur die volledig onmondig is om dit te verbloemen. Ze lopen er een beetje belachelijk bij en slaan vaak maar een idioot figuur.

Wat het verhaal betreft, vooraf was al gekend dat er een teveel aan verhaal zou zijn, het stelt verder ook echt helemaal niks voor. Eén ding begrijp ik ook nog steeds niet, de droom van Browning begint net voor de lobotomy als ik het goed begrijp, maar uiteindelijk blijkt ze de zaken uit haar droom wel al echt gedaan te hebben? Ik ben niet goed mee met wat dan het hele idee van de film is eigenlijk.

Style over substance, ik hou er van, maar in deze film miste ik vooral style. Het is een bijna-kinderfilm, waarvan de coole elementen ofwel gepikt zijn, ofwel erg belabberd en fetish-onwaardig in beeld gebracht worden. Daarbij ook nog eens erg lelijk, vol saaie actiescenes en nog saaiere opvulling.

Het is amper voor te stellen hoe je een film met al deze elementen nog zo hard kan laten mislukken, er zelfs een saaie sof van kan maken. Snyder mag van mij vooral nog een poging wagen, alleen moet er op het moment dat het filmen van start gaat wel een kundig regisseur Zackje uit z'n stoeltje schoppen.

1.0*

Het contrast tussen beide delen is redelijk verbijsterend.

Deel 1 is inderdaad een stukje over de ontluikende liefde tussen twee kerels. Fijn gedaan, weinig drama en "out of the closet" problematiek en voornamelijk luchtig. Wel nogal vreemd de manier van focussen. Meestal richt de camera en de focus zich op de scenes rond de twee hoofdacteurs. Gaan ze ergens een ijsje eten bij een aerobics podium krijgen we twee minuten aerobics ...

Deel 2 heeft zo ongeveel z'n eigen intro en begintitels. Zelfde personages maar nu wordt een soort legende (?) verhaald. Al is verhaald niet het juiste woord want een uur lang gebeurt er werkelijk geen fuck. Man loopt in jungle achter zogenaamd beest aan. Het werkte best hypnotiserend en de payoff met de tijger mocht er uiteindelijk ook zeker wezen. Prachtige scenes.

Maar wat de twee nu met elkaar te maken hebben ? Meh ?

3.5* dan maar voor het aparte, aangename gevoel dat ik er aan over heb gehouden. Morgen nog wel even op zoek naar iets wat de twee delen bindt.

Leuk.

Maar de film verslikt zich wel in z'n eigen begin. Een wat warrige bedoening, matig acteerwerk en niet al te boeiende ontwikkelingen. Na een half uur wordt het echter wat beter, wat rustiger ook. De humor komt iets beter tot z'n recht.

Opvallende soundtrack, die geregeld érg goed werkt, maar soms ook aardig storend is. Vooral de vocale rock kon me niet echt overtuigen. De harde ruis-edits daarentegen kan ik alleen maar toejuichen. Visueel ook wat onstabiel. Sommige scenes zijn inderdaad knap in elkaar gezet, maar het huisje had best wat smeriger gemogen, ook de "figthers" hadden beter in beeld mogen komen.

De tweede oude mannetjes zijn best lollig, verder wat leuke details en een bij momenten geslaagde vormgeving. Wat jammer van het eerste half uur, het had iets goorder gemogen en de afwerking is uiteindelijk wat wisselvallig, maar best een tof filmpje.

3.5*

Tegenvallertje toch wel.

De periode '95-'00 is duidelijk geen al te beste in de HK filmgeschiedenis. Ook deze film komt er weer redelijk pover vanaf.

't ziet er allemaal een beetje goedkoop uit, de humor is maar bij vlagen leuk, sommige rollen zijn echt niet te pruimen (die Britse rechter bijvoorbeeld) en visueel stelt het ook niet zoveel voor.

Vier jaar eerder en dit was waarschijnlijk een geweldige film geworden. Beetje jammer want Chow is meestal wel tof. Hij komt hier maar spaarzaam tot z'n recht. Af en toe wel degelijk grappig, op een over-the-top HK manier, maar had hier toch best wat meer van verwacht.

Vervelend wordt het nergens, had gewoon heel wat grappiger gemoeten. Leuk voor Chow completisten en aardig als tussendoortje, maar daar blijft het toch bij.

2.5*

Bewonderenswaardige poging, minder resultaat.

Traag tempo is niet zo erg als je kan teren op sfeer. Daar lijkt deze The Suffering dan ook vol voor te gaan. Ijzige shots, ijzig tempo, onderkoeld acteerwerk. En een wat mysterieus verhaal dat niet snel in z'n kaarten laat kijken.

Op zich is alles er wel voor een goeie film, maar de film zelf is gewoon niet zo goed. Acteerwerk is erg matig, de horror elementen zijn nogal saai en uitgekauwd en visueel oogt het ook maar een beetje dof. En net dat laatste is dan iets waar een film als deze zou op moeten kunnen steunen. Gelukkig brengt de muziek nog enige troost, maar het kan de film niet geheel redden.

Het blijft wel mysterieus tot op het einde en de film poogt qua verhaal ook wel iets meer te brengen dan de doorsnee horrorfilm, maar omdat het qua sfeer nooit goed weet te vatten blijft het allemaal wat ongeïnspireerd ogen. Vrees dat Hamilton hier als regisseur vooral tekort schiet, wat weinig doet verhopen voor eventuele volgende films.

Eens wat anders doen is altijd een pré, maar dan moet je er nog wel altijd iets leuks van maken. Dat miste hier jammer genoeg.

2.0*

Niet super.

De film lijkt inderdaad wat weg te hebben van A Simple Plan, ook hier weer een plan dat niet zo simpel is en aardig uit de hand loopt. Alleen, Sugar Mountain is redelijk serieus wat z'n plotje betreft. Geen zwarte comedy om het allemaal wat luchtiger te maken.

Dat breekt de film naar het einde toch wat zuur op, want het plot wordt redelijk belachelijk zo. Da's niet zo erg in een comedy, wel wanneer je de film serieus moet nemen. Iets teveel twists en verrassingen die het verhaal in een andere richting stuwen.

Visueel is het wel aardig, soundtrack is ook redelijk sfeervol, behalve een aantal domme popnummertjes die in de film verwerkt zitten en de sfeer er toch wel meermaals uithalen. Acteerwerk verder wel oké, maar niet echt uitzonderlijk.

Mnee, als thriller/drama werkt het niet echt, beetje vreemd dat Gray dat zelf niet doorhad. Maar gelukkig qua setting en sfeer nog wel sfeervol genoeg voor de kleinste voldoende.

2.5*