Opinions

Fijne herziening.

De film voelt ondertussen iets gedateerder aan, maar de regie van Nakano zorgt ervoor dat deze film toch iets meer is dan enkel een ooit-hip-geweest relikwie.

Visueel blijft het erg mooi, met fijn kleurgebruik, leuk camerawerk en snappy editing. Ook de soundtrack is meer dan aardig, al klinkt de electronische muziek wel een beetje ouderwets ondertussen. Anderzijds is een electronische soundtrack dan wél weer futuristisch, want zelfs tegenwoordig blijft het een moeilijke bevalling om wat serieuze electronische klanken onder een film te krijgen.

Een fijne groep acteurs en een wat warrig maar leuk plot zorgen voor de rest. Het duurt misschien even vooraleer alles op z'n plaats valt, maar het einde kleeft alles toch erg mooi aan elkaar en verhult toch wat diepte, daar waar de film vooral erg frivool en losjes aanvoelt.

4.0* en een uitgebreide review

Flauwe biopic.

De opzet is op zich nog wel interessant, al is het maar omdat het geen best-of verzameling uit Jobs' leven is geworden. Boyle probeert de figuur te scheppen door er drie momenten uit te lichten, maar slaagt daar maar halvelings in.

Fassbinder doet het op zich best goed, toch voelt Jobs zelden aan als een realistisch personage. Komt misschien omdat de mythe rondom hem te groot is, of omdat zijn gedrag een beetje te lomp. Ik vond het in ieder geval lastig om een persoon van vlees en bloed in hem te zien.

Boyle voegt daar als regisseur te weinig aan toe. Visueel is het redelijk saai, ook qua soundtrack stelt het allemaal niet veel voor. En dat voor een regisseur die toch wel bekend staat om z'n gestileerde aanpak. Da's misschien nog wel de grootste tekortkoming van de film.

Als biopic niet geloofwaardig genoeg om Jobs fans te overtuigen dat het maar een wrek was, maar ook niet overtuigend genoeg om Jobs haters extra ammunitie te geven. Had er meer verwacht, komende van Doyle.

2.0*

Droge hap.

De hype rond Jobs blijft groot. Ondertussen zijn er nog wat films en docus rond zijn persoon uitgekomen, dit was één van de eerste na z'n dood. En da's er ook wel een beetje aan te zien, volgens mij hebben ze er niet al te veel tijd in willen steken.

De docu gaat in sneltreinvaart de geschiedenis van Apple en Job's rol daarin af. Er is weinig tot geen tijd om lang bij dingen stil te staan of dieper op bepaalde zaken in te gaan. Wél goed is dat het geen enorme lofzang is geworden, de mindere kantjes van Jobs komen ook aan het licht, al was de toon daarrond soms een beetje vreemd. Alsof ze hem soms iets te graag als weirdo wilden afschilderen.

Wie nog nooit van de man heeft gehoord en even snel up to date wil zijn die vindt in deze docu misschien een handig opstapje. De aanbidders van Jobs vinden dit allicht te negatief, de haters niet kritisch en diepgravend genoeg.

Zeer middelmatig allemaal.

2.0*

Goh.

Erg weinig stemmen hier, nochthans is Jobs toch één van de meest besproken figuren van de laatste 20 jaar. Nochthans was deze docu gemaakt om mensen een andere kant van Jobs te laten zien, maar zoals Gibney zelf al aangaf, men wil gewoon niks slechts over de man horen/lezen. De deinteresse in zijn docu lijkt daar wel het levende bewijs van te zijn.

Los van het gebrek aan interesse is het jammer genoeg weer zo'n halve docu. Als aanvulling op de rest eigenlijk, want op zichzelf is het een aframmeling van Jobs' mindere kantjes, zonder al te veel diepgang of onderzoek. De juiste personen worden gevonden om mee te praten, de juiste weetjes worden belicht en het is vooral belangrijk wat er niet gezegd wordt.

Nu zijn dit soort docus wel deels te verantwoorden, omdat er een gebrek is in andere documentaires van dit soort informatie, maar verder is het natuurlijk net zo polariserend en net zo eenzijdig als al de hosanna docs. En voor een doc die dan toch makkelijk 120 minuten duurt had het zeker wat beter uitgediept mogen worden.

Ach ja, tegenwoordig vorm je eerst je opinie en kies je dan de docu uit die er het beste bij past. Dat hoort een beetje bij de tijdsgeest, alleen is dat niet echt iets waar ik naar op zoek ben.

2.0*

Sfeervol filmpje.

Ik begrijp dat 'vorm over inhoud' gezeur hier ook niet. Dat mensen er bij een Tetsuo wat last van hebben, tot daar aan toe, maar je moet al serieus verblind zijn door de visuals in deze film om de inhoud te missen. Je wordt er ook redelijk zwaar mee rond de oren gemept. Het wordt ook maar een keer of 10 herhaald.

Daarbij vind ik het inhoudelijk zelfs nog redelijk interessant, al boeit het mij verder voor geen meter. De film heeft wat te melden, al is dat niet meteen wereldschokkend. Welke film is dat wel. Verder is het vooral een film die teert op sfeer en moodsetting, en dat doet de film gewoon erg goed. De stigmata momenten zijn knap in beeld gebracht, de soundtrack is mooi. Vooral het moment waarop Frankie zweeft ziet er erg mooi uit.

Film stevent op een duidelijke 4* af, maar net zoals de vorige kijkbeurten verpest het einde jammer genoeg wel een deel. Je krijgt alles te makkelijk op een dienblad aangereikt, de clou van de film haalt veel van de mystiek weg, en dat gehele exorcism gedoe vind ik allesbehalve boeiend, de scene zelf is ook opvallend lelijk in vergelijking met de rest van de film.

Verder weinig op de film aan te merken, behalve dat Arquette iets te oud lijkt voor haar personage. Maar de eerste 90 minuten vond ik erg mooi en sfeervol. Eén van de betere suspense flicks, jammer dat het einde nog wat roet in het eten komt gooien.

Opvallend lage score hier.

3.5*

Nogal flauw.

Typisch ziektedrama, ditmaal met Alzheimer in de spotlight. De regisseurs zetten alles in op de centrale acteerprestatie, verder heeft deze film echt bitterweinig te bieden. Als die niet aanslaat, dan valt er jammer genoeg zeer weinig te beleven.

Ik kan er van meespreken. Vind Moore ook niet zo'n geweldige actrice voor deze rol, want ze is niet meteen iemand die zeer naturel speelt. Het drama ligt er wel erg dik bovenop, met veel getergde blikken en interne conflicten die op allerlei manieren extern gecommuniceerd moeten worden. Na een tijdje begon het mij wat te irriteren.

Zoals gezegd, verder valt er bitterweinig te beleven. De secundaire rollen zijn redelijk identiteitsloos, visueel is het erg saai, ook de soundtrack weet op geen enkel moment een meerwaarde te zijn. Het voelt gewoon te makkelijk en te gratuit aan. Alsof een goeie film maken gelijk staat aan een tragische ziekte uitkiezen en dan hopen dat het allemaal maar goedkomt.

1.5*

Zeer matig.

Sowieso zit je met een jaren '70 film die een jaren '30 stilering nastreeft. Veel saaier in beeld kan je een film amper krijgen. Pogingen worden ondernomen om het toch nog enigszins op te fleuren, met scenewisselingen die van link naar rechts, onder naar boven, flippend en cirkelend door de film heengenaaid zitten. Klinkt leuker dan het is want het gebeurt allemaal enorm knullig. De hoofdstukjes deden zelfs denken aan van die lelijke Flashflapjesreclames die je tegenwoordig op sommige sites ziet.

Verder is het hele converhaaltje wel leuk om volgen, maar bleek het FBI stuk te voorspelbaar om het einde verrassend te maken. Redford was niet al te best en leek soms op een slecht in z'n vel zittende Brat Pitt, Newman doet het redelijk (beter dan in z'n jonge jaren), had waarschijnlijk beter in de 80-90 jaren naar HK kunnen trekken om daar zijn carriere als conman acteur af te sluiten.

Verder trouwens een apart slechte intro, leek wel alsof er één of andere TV-serie uit de jaren '70 van start ging.

Redelijk duffe en droge vertelling (waar de knullige editing en vré-se-lijke muziek weinig aan afdoen), verder vind ik die conmen verhaaltjes meestal wel leuk om volgen. Jammer genoeg is het script wat te simpel en wordt er te weinig gedaan om het echt spannend te houden. Voor het conmen gedoe in ieder geval nog 1.5*

Njah.

Ik kende Wilder en Pryor uiteraard, maar had ze nog nooit als duo gezien. Poitier kende ik enkel als acteur, had alleen achter hem niet meteen dit soort film gezocht. Jammer genoeg is de mix van deze drie erg flauw en ook nog eens veel te lang.

Een comedy mag een beetje vaart hebben, zeker de volbloed haha-films. 110 minuten is in dat opzicht al een serieus obstakel, het zo lang grappig houden is weinigen gegeven. Al is het nu ook weer niet zo dat een film van 90 minuten veel beter geweest was.

Pryor en Wilder zijn maar een mak duo, met veel vervelend druk gedoe dat als comedy te boek zou moeten staan. Zit er dan eens een geslaagde grap in wordt het vaak te lang uitgesponnen en verpest hun hyperactief gedoe het meestal.

Verwachtingen vooraf waren ook niet meteen erg hoog, maar dit was toch wel erg pover. Blijkbaar hebben ze nog meer films gemaakt samen, ga er geen prioriteit van maken.

1.5*

Voorloper van een hoop andere film waarschijnlijk.

Zorgt er wel voor dat het allemaal niet erg eng of spannend meer is. Opmerkelijk ook de vele vergelijkingen met The Sixth Sense op de eerste paginas. Behalve het moment van release is er echt weinig gemeenschappelijk tussen beide films. BoordAppel is de eerste die The Shining noemt, en net als Linn boven mij vind ik dat een veel logischere vergelijking.

Bacon doet het erg leuk, fijn acteur die het steeds leuk doet in wat mindere films. Paar leuke visuele vondsten (zoals het rode "zicht" van Bacon). Kijkt allemaal aardig weg.

Naar het einde toe verzandt het inderdaad iets teveel in een standaard thrillertje, al is het einde een waardige (en broodnodige) upgrade van het einde van The Conversation.

3*, leuk filmpje, maar uiteindelijk niet erg opvallend. Enkel Bacon is echt goed.

Grappig.

Een film die voornamelijk om de humor draait, maar hoewel de gore eigenlijk pas op de tweede plaats komt toch goed weet uit te pakken met een aantal inventieve en bloedrijke kills. Had er niet zoveel van verwacht, maar het eigenlijk erg goed mee.

Noble als clown is in ieder geval geniaal. Het taaltje helpt, zorgt voornamelijk voor een hoop grofgebekte en lekker droge oneliners, maar ook z'n hele houding is spot on. Vond de rest van de cast ook wel leuk. Die Ierse jeugd is een pak beter te behappen dan hun Amerikaanse tegenhangers.

De film is zowel in de kills als in de tussenscenes geslaagd grappig. Een paar leuke droge opmerkingen en scenes links en rechts zorgen ervoor dat er tussen de clownmomenten ook genoeg te beleven valt. De kills blijven echter wel de hoogtepunten van deze Stitches, voor een keertje leuke en originele kills in een slasher, je mag het niet vaak meemaken.

McMahon heeft een neus voor dit soort horror/comedies, zoveel is duidelijk. Hij mag er van mij zo nog een paar maken.

3.5*

Gaaf.

Park in Hollywood. Het werkt wel. De setting is extreem Amerikaans, de uitwerking een perfecte blend tussen kwalitatief Hollywood en kwalitatief Zuid-Korea. Het resultaat is een wat eigenaardige, maar vooral aangenaam unieke film.

Park komt vooral audiovisueel erg sterk uit de hoek. In z'n geheel wel iets te klassiek voor m'n smaak, maar met veel moderne toetsen. Introductie is daarin echt perfect. De soundtrack verdient ook absoluut een pluim, cast is solide, al komt Kidman er wel steeds bekaaider vanaf.

Veel directe spanning zit er niet in, maar er broeit heel wat onderhuids. Park geeft ook niet alles prijs en hoewel het einde absoluut bevredigend is blijven er aardig wat vragen open. Knappe eerste Amerikaanse film van Park, veel beter dan vooraf verwacht.

4.0* en een uitgebreide review

Niet zo best.

West bewijst nog maar eens een zeer beperkte regisseur te zijn. Niet dat ik dit soort films nu zó hoog heb zitten, maar met Cage in de hoofdrol moet dit toch beter kunnen. Jammer genoeg is het een zeer doorsnee actiethrillertje geworden.

Nu is Cage zelf ook niet geweldig op dreef. Hij kijkt vooral zeer moeilijk, vooral wanneer hij hard moet lopen. Eén shot lijkt bijna een parodie, maar toch is dit allemaal bloedserieus bedoeld. De rest van de cast doet het nog slechter, met Akerman en Lucas voorop.

Plotje is flauw, maar dat was wel te verwachten. Teleurstellender is dat ook de meeste actiescènes niet veel waard zijn én dat de heists ook maar redelijk duf zijn uitgewerkt. Gelukkig kent de film genoeg tempo zodat het nooit echt saai dreigt te worden, maar in dit genre zijn er toch veel betere films te vinden. Deze mag je gerust overslaan.

2.0*

Iets minder.

Komt vooral omdat deze Martin-Lewis samenwerking iets minder luchtig is. Tuurlijk, de problemen worden opgelost op 1 minuut voor het einde, Lewis krijgt genoeg ruimte om z'n ding te doen en er zitten niet bepaald minder grapjes in.

Alleen is de vulling daarrond wat dramatischer. De negatieve spanning op het eind hoort wat mij betreft niet in een film als deze, werkt het sfeertje wat tegen. Het maakt het allemaal iets bedrukter dan nodig.

Verder wel weer eenzelfde soort film als de andere Martin-Lewis films. Ook in de bijrollen beginnen er ondertussen wat bekende gezichten op te duiken, zoals Mayehoff (Artists and Models), wat het "clubje" gevoel alleen maar versterkt.

Jammer van het wat minder vlotte einde, was in de vorige films nooit echt een probleem. Hopelijk geen voorbode voor de rest van hun werk, altijd het gevaar als je omgekeerd de tijd in gaat.

1.0*

Zéér matige docu.

Nooit een Armstrong liefhebber geweest. Sowieso ben ik nooit echt fan geweest van Tour-dominanten. M'n nick waardig stem ik liever voor de underdog, zo'n figuur die dan 7 jaar na elkaar de meest aansprekende wielerronde van het jaar domineert is dan ook een doorn in het oog.

Wat niet meteen wil zeggen dat ik dan maar een beetje smalend lachend een docu als deze zit te bekijken. Het wordt allemaal érg eenduidig gebracht, voornamelijk aan de hand van getuigenissen van mensen die het niet zo hebben met Armstrong (om welke reden dan ook).

De context van het toenmalige wielrennen ontbreekt in deze docu, ook de staalharde feiten zijn er eigenlijk zelden (of komen in ieder geval zelden over als staalhard). En dat Armstrong zo'n eikel is ... mjah. Eens je aan zo'n operatie begint dan is er eigenlijk maar één weg en da's vooruit. Hij heeft het op die manier ook best lang volgehouden, dus in dat opzicht vind ik zijn gedrag ook niet zo héél vreemd.

Zeer matige docu dus, die er vooral op uit is veel vooroordelen verder aan te scherpen, zonder daarbij zelf erg overtuigend of goedgefundeerd over te komen.

1.5*

Aangename thriller.

Eenvoudig qua opzet, maar op de momenten dat het moet kent deze film een lekker no-bullshit gehalte. Craft is aardig goed in het opzetten van een spannende setting, hij weet deze ook best goed te rekken, om dat af en toe genadeloos toe te slaan.

Wordt soms verkocht als horror dit filmpje, maar is het eigenlijk niet. Daarvoor mist het wat gore of andere typische horror elementen. Het is meer een wat bitter wraakfilmpje, met een aardige twist.

Het is nergens wildorigineel en Craft geen ook nergens blijk van meer te willen afleveren dan een genrefilm, maar binnen die grenzen levert hij zeer aardig werk. Goed tussendoortje dat smaakt naar meer.

3.0*

Net iets fijner.

Deze film eindigt zo'n beetje waar Boss Baby begint. De baby fabriek. De films vertonen verder ook best wat gelijkenissen. De redelijk hoekige en lelijke CG stijl, het hyperactieve, het redelijk onzinnige verhaal en soms oervervelende sidekicks.

Grootste verschil is dat de humor hier soms nog wél grappig weet te zijn. Zeker niet altijd, vaak is het gewoon nog erg vervelend, maar sommige grapjes zijn ten minste nog wel geslaagd (het - niet toevallig - stille gevecht met de penguins bijv). Komt misschien ook omdat Samberg zijn personage wél wat identiteit weet mee te geven met z'n stem. Samberg's humor en taalgewoontjes zijn erg herkenbaar in het personage.

Verder stelt het niet veel voor. Gelukkig blijft de film netjes onder de 90 minuten, want tegen die tijd was het beste er alweer lang vanaf. Ze blijven ook altijd in hetzelfde vijvertje vissen met dit soort films, erg veel ontloopt het elkaar dan ook niet.

1.5*

Beter dan ik aanvankelijk gedacht had.

Baxley liet niet veel zien in Triangle, maar weet toch veel meer te doen met dit verhaal van King. De serie in twee delen gekeken en heb me niet echt verveeld gedurende de gehele film.

Twee positieve punten steken erbovenuit. Eerst is er de storm die gedurende het grootste gedeelte van de film aanwezig is. De eeuwige sneeuw en wind zorgen voor genoeg sfeer. Verder is er Colm Feore die veel flair aan de bad guy kan lenen. Creepy vent die makkelijk de film draagt en schijnbaar eenvoudig het hele dorpje naar z'n hand zet, zelfs al in de beginscenes.

Feore in z'n echte gedaante is een beetje minder, er zitten iets teveel personages in (maar 't is dan ook een miniserie) en het einde wordt iets te lang gerekt. Wat het einde zelf betreft, beetje jammer dat het weer om de kindjes draait, toch echt zo'n enorm gevoelig thema in Amerika. Wel gaaf dat Feore gewoon wint en het dorp verslagen achterlaat. Laatste stukje had dan weer niet gehoeven, maar de algemene teneur van het einde vond ik toch erg geslaagd. Iets anders had de serie absoluut geen goed gedaan.

Fijn om een keer gezien te hebben. Groots vond ik het niet, maar wel vermakelijk en aardig sfeervol, met een toffe bad guy.

3*

Matig.

Na The Long Weekend toch wel iets leuker's verwacht. Begint nog wel aardig, met een fijn tochtje door de Australische wildernis (mooie gedesatureerde kleuren en sterk ambient soundtrackje eronder), maar daarna draait het al snel in een bekende en niet echt gewenste plooi.

Zoveel hilbilly film die zeker gezien z'n geboortejaar helemaal niet meer meekan met de rest. Tuurlijk zitten er af en toe leuke scenes in. Paar gave kills en pijnlijke momenten, maar daar blijft het ook echt bij. Redelijk sfeervol geschoten verder, maar spannend is het nergens, voorspelbaar des te meer.

Vermakelijk blijft het wel, maar meer dan wat standaard vermaakt had de film voor mij niet te bieden. Vind het sowieso geen al te leuk subgenre.

2.5*, idiote titel ook.

Beetje vreemd.

Rare mix van het klassieker performers verhaal met een half uurtje oorlogsdramatiek erachteraan. In de jaren daarna wel herhaald door een aantal andere bekende performers, maar dan toch met een iets positievere inhoud.

Nu is dit wel gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, maar daar zouden ze zich in modern Hollywood niet door laten tegenhouden. Vroeger bleef men dan toch iets dichter tegen de realiteit, al heb ik dan niet nagekeken op haar man ook écht bij de allerlaatste, niet-aangekondigde vlucht overleden is.

In ieder geval komt de verrassing van het effectieve sterven. Dit soort film eindigen toch meestal erg positief. Niet bepaald fijn om te zien dat je man sterft in een oorlog, zeker niet wanneer er eentje aan het broeien is. Propaganda kan je het dus moeilijk noemen, al wordt de inmenging van het Amerikaanse leger wel érg heroisch voorgesteld.

Maar eigenlijk is dat allemaal gedoe in de marge, het eerste uur is toch vooral klassiek Astaire en Rogers werk, met een hoop dans, een bekende performers opbouw (niemand geeft het een kans tot eindelijk beroemd - alleen dan iets versneld omdat er nog een oorlogsstuk achter moet). 80 minuten lang een redelijk luchtige film dus, enkel het einde valt wat uit de toon. En het mag dan misschien wel waargebeurd zijn, filmisch vond ik het niet zo sterk werken.

1.5*

Goeie Solondz weer

Wat mij betreft op niveau van Happiness, al weet Solondz hier wat beter te knippen. Happiness is net iets harder, dan weer wat te lang.

De connectie tussen beide verhalen mis ik ook een beetje, dat maakt de verhaaltjes er zelf niet slechter op. Elk op hun eigen manier erg komisch. Opvallend ook dat Goodman in deze film echt goed te pruimen is. Kunnen de Coentjes nog wat van leren.

Erg fijne film, vaak gelachen, weer een paar prachtige quotes gezien.

"I just thought Marcus would be different. I mean ... he's got cp (Cerebral Palsy)"

4*

Ik en Fellini matchen echt niet.

Satyricon heb ik nooit helemaal uitgekeken, bij 81/2 heb ik mij door het tweede deel moeten heenslepen, en ook hier had ik het eigenlijk na 30 minuten al gezien.

Film staat of valt volgens mij met het spel van Masina. Persoonlijk deed ze mij denken aan een robot. Haar mimiek is zo georchestreerd, deed mij denken aan acteurs die een pasgemaakte cyborg moeten spelen. Of aan animatiefiguurtjes, die ook door overdreven mimiek en uitgesponnen bewegingen hun emoties moeten tonen. Eigenlijk vanaf het eerste moment vond ik haar enorm irritant.

Jammer, had verder wel een interessant uitgangspunt kunnen zijn. Beetje een softere versie van Ki-duk's Bad Guy. De rol van Quinn deed mij ook helemaal niks, en verder heeft deze film erg weinig om het lijf. Visueel valt er helemaal niks te beleven, Fellini was er ook niet echt mee bezig geloof ik (getuige een scene redelijk aan het begin, waar Quinn en Masina een gesprek in het wagentje hebben, en er naar een hoop schapen op de weg gecut wordt terwijl het beeld al wegfade naar de volgende scene ). Nasynchronisatie is inderdaad erg slecht en aangezien dit een karakterdrama is, is kritiek daarop ook allesbehalve vreemd.

Fellini boeit mij gewoon voor geen meter. Zij het met dit soort rechttoe-rechtaan filmpjes of met z'n abstractere werk. Al kijk ik dan nog steeds liever naar dat soort films, in La Strada blijft het beperkt tot één half boeiende scene, met de koorddansers. Verder duurde het allemaal héél erg lang, terwijl het één van de kortere top 250 films is.

0.5*

Biopics enzo.

Toch wel grappig dat je ongeacht genre of stijl eigenlijk altijd eenzelfde biopic krijgt. Het stuk met de jonge kerels die zich willen afscheiden van hun herkomst is zonder uitzondering het sterkst, daarna belanden ze allemaal in dezelfde shit.

Ook hier geldt dat het beginstuk veruit het beste is. Ik heb niet bepaald veel met rap maar qua commerciële muziek vind ik het nog het best te pruimen (én een dankbare samplebron uiteraard, dus hoewel ik hele nummers vaak niet ken klinken bepaalde lines wél erg bekend in de oren). Da tmaakt dat een als deze toch al net wat makkelijker wegkijkt dan een soortgelijke film over eender welke rock of country legende.

Eens de heren wat bekender zijn komt het kinderachtige gedrag al snel bovendrijven en wordt het toch wat minder. Weinig interesse in hun gefuckup en hoe ze al hun geld verkwanseld hebben met idiote onzin. Iets waar ze zich vroeger zelf van leken af te keren, maar zo gaat het toch meestal in dit soort films.

Het blijft in de basis wel boeien, al is het maar omdat ik van de hele historie weinig heb meegekregen, maar verheffende cinema is het zeker niet. Aardig voor een keertje, beetje leerrijk maar uiteraard met een stevige korrel zout.

3.0*

Niet zo best.

Film gaat inderdaad elders de mosterd halen. Er zit aardig was van Alien in, maar uiteindelijk is dit toch vooral The Thing maar dan op de maan. Alleen weet Christian niet echt goed wat er mee aan te vangen.

Je ziet hem door alle plotpuntjes lopen, maar het wordt allemaal erg zielloos in beeld gebracht. Na een half uur is het materiaal dan eigenlijk al op en moet hij nog dik 40 minuten aanmodderen alvorens aan de finale te mogen beginnen, want de 90 minuten moeten uiteraard gehaald worden.

Het is dat de effecten van de alien nog redelijk oké zijn. Kostuums, locatie en acteurs zijn vaak het laagste niveau. Verder ook een paar erg vreemde plotpunten. Waarom ze Ava nu uiteindelijk nodig hebben en losmaken is mij compleet onduidelijk, de quarantaine is één grote farce en dat logboek van Bruce is te belachelijk voor woorden natuurlijk.

Christian poogde een doorsnee genrefilm te maken, maar faalde in de executie. Jammer, want van dit materiaal valt eigenlijk makkelijk wat te maken, maar daar heb je dan wel een beetje degelijke regisseur voor nodig. Dat heeft deze film duidelijk niet, de rest valt dan ook mee in het water.

Enkel voor de echte scifi completisten, de rest mag dit gerust overslaan. Niks gemist.

1.5*

Teleurstellend.

Op de één of andere manier zijn die eco-horrors vaak nog wel de moeite, maar deze film is eerder pover. Nochthans is Ojala iemand die best al wat stevige projecten achter z'n naam heeft, maar dan als lid van het special effects team.

Wie hoopt op geweldige horror effecten mag die hoop meteen weer opbergen. De klassieke horrorfan zal blij zijn dat er (bijna?) geen CG aan te pas is gekomen, maar de effecten zelf zien er absoluut niet uit. Het oogt vooral erg goedkoop allemaal.

Acteerwerk is ook dik ondermaats, de film oogt in z'n geheel goedkoop en het verhaaltje stelt ook niet veel voor. Beetje een samenraapsel, met een bekend medisch horrorfeitje als basis voor wat gemuteerde dieren. Ojala kan het maar beter bij z'n eerdere job houden, als regisseur weet hij jammer genoeg niet te overtuigen.

1.5*

Goed vermaak.

Zahn blijkt voor een tweede maal erg komisch uit de hoek te komen, Covert bewijst dat hij het best tot z'n recht komt als grote bijrol. Zolang hij ergens vanuit de achtergrond wat onnozel kan doen is hij op z'n leukst.

Hill en Long zijn leuke toevoegingen, verder een arsenaal aan flauwe en domme grappen, maar wel weer vol overgave uitgevoerd. Ik mag die komische groepjes wel, laatste scene illustreert goed dat de acteurs zelf ook genoeg lol aan zulke producties hebben.

Hoogstaand zullen die Happy Madison producties wel nooit worden, maar grappig en vlot vermaak is bijna altijd verzekerd.

2.5*

Die laatste 10 minuten ...

film neemt een vliegende start. Leuk en fris, origineel in beeld gebracht, met die lijntjes en icoontjes. Tempo blijft de gehele film aardig en vlot.

Ferrell is gewoon goed. Deed mij wat denken aan het gevalletje Sander - PT Anderson, hoewel ik Ferrell als komiek in z'n eigen films wel duidelijk beter vind dan Sandler. De rest van de cast ook goed, al gaat die schrijfster er soms een beetje over.

Film wordt wat minder speels naarmate hij vordert, maar blijft visueel overtuigen door goed met locaties te spelen en door een resem aan mooie shots. Blijft ook de hele tijd grappig, beetje droog, beetje zwart en goed getimed.

Dat men een uniek einde verwachtte vind ik een beetje vreemd. De schrijfster hint namelijk zelf al op het simplisme van het einde. Had dus ook wel zoiets verwacht (met de bus). Was alsnog een beetje tegenvallend, maar toch. Wat echter helemaal niet kon was het aangebreide happy end. Het verkloot de interessante stukken ervoor, Ferrell die z'n dood aanvaard en eigenlijk zonder reden voor poetic justice kiest. Het werd goed gebracht, en dan gewoon de nek omgewrongen. Ik heb doorgaans niet zo'n probleem met goeie/slechte eindes, maar dit vond ik gewoon compleet fout en ongepast. Jammer.

Kom ik uiteindelijk uit op 3.5*, maar had dus heel makkelijk 4.0* kunnen zijn, was de film gewoon gestopt bij het ongeluk. Rare man trouwens die Forster, raak niet echt wijs uit wat voor regisseur het nu eigenlijk is. Lijkt wat vanalles te doen, maar toch nooit echt director-for-hire doorsnee stuff.

Edit: en inderdaad, die scene bij de bushalte is de beste van de film

Matige noir.

Verhaaltje stelt bitterweinig voor, maar eist traditiegetrouw wel zo'n beetje alle aandacht op. Dat biedt jammer genoeg weinig verrassingen, waardoor het al redelijk snel best saai wordt. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang.

Van Welles zelf als acteur hoef je ook niet teveel te verwachten. Vind hem een erg slecht acteur, ook hier weer erg veel overacting. Robinson en Young zijn niet zo heel veel beter, al ligt het er bij hen wel net iets minder dik op. Soundtrack is ook absoluut geen meerwaarde, maar dat het in dit soort films zelden.

Rest het aardige schaduwspel van Welles. Leuk maar nu niet weer zo indrukwekkend dat het de gehele film weet te redden. Het maakt het wel iets draaglijker, net als het redelijk vlotte tempo, maar uiteindelijk stelt het gewoon bitter weinig voor.

1.5*

5de Hitchcock.

Eén scene in de film verbeeldt mooi mijn beeld van Hitchcock als regisseur. Bruno wordt voorgesteld als cunning en scherp. Hij staat op het station een beetje naar een aansteker te kijken (typische filmscene, publiek moet uiteraard nog even geattendeerd worden op zijn plannen). Bruno wordt aangelopen en moet via nogal knullig acteerwerk zijn aansteker in een putje zien te krijgen. Na dit frullig gebeuren moet de aansteker weer uit het putje gevist worden. Na veel gerek en gestrek kan hij er net bij maar laat hij de aansteker toch weer los en valt deze 15 centimeter lager. Na nog 10 shots van gerek en gestrek komt hij weer bij de aansteker terecht. U mag het hem nadoen.

Daartussen beelden van een vreselijk slecht in beeld gebrachte tennismatch, waarbij zoals Queto al goed aangeeft de commentator nog even voor de kijker de intenties van de scene belicht en waar de spanning dient opgedreven te worden door een te verwachten 2-0 -> 2-2 -> 3-2 winst!

Zwakke kunstgrepen en doorzichtige keypoints, daarmee hangen Hitchcock's films aan elkaar. Spannend wordt het nooit (want uiteraard delft pientere Bruno op het einde het onderspit), grappig vond ik het ook niet bepaald.

Hitchcock is een vlot verteller, daarmee houdt het wat mij betreft op. Visueel karig, geroemde shots vond ik vaak gewoon lelijk. Muziek valt enkel op wanneer ze irriteert, verder vond ik die Walker het helemaal niet goed doen, deed mij denken aan een slechte Welles imitator.

Zoveelste sof van Hitchcock. De man maakt wat mij betreft hoogst oninteressante films.

1*

Dit klinkt als een kopie van Ils.

En eender wie mag zeggen wat hij wil, wie Ils gezien heeft zal moeite hebben om de vergelijking niet te maken.

Ils was zo'n beetje de eerste film die de angst van de onzichtbare die je huis belaagt op een dergelijke manier wist uit te werken. The Strangers mikt op nét hetzelfde effect en doet dat op bijna identieke wijze. Waar de films verschillen zit meteen ook het kwaliteitsverschil, want deze is nergens zo sterk als Ils.

Toch is het eerste deel van deze film sterk en spannend te noemen. Het begin is slim en wiegt de kijker aardig in slaap. Daarna begint het met een eerste sterke scene waar een gemaskerde man in beeld komt en blijft staan in een ijzingwekkend lang shot.

Het is allemaal sterk uitgewerkt tot je halverwege eingelijk doorhebt dat de film te snel gaat. Bertino moet steeds meer en meer tonen om zijn film draaiende te houden maar hij verliest daarmee het effect dat vanuit het onbekende komt.

Jammer, want zo verzandt de film een klein beetje in een ordinaire horror. Getuige daarvan een belachelijk cheap scare in de laatste scene. Zo'n dingen zijn ook echt niet nodig.

Volgens mij ook foute keuze om in het begin van de film de aftermath al te tonen en de melding "based on true events" te plaatsen.

Dit soort zaken zijn allemaal beter geplaatst en uitgewerkt in Ils. Daarnaast heb ik die film ook als eerste gezien, dus de verrassing was er hier een klein beetje af (het effect ken ik nu al). Wat niet wegneemt dat er genoeg spannende scenes inzitten en het eerste deel absoluut erg te genieten is.

Jammer dat Bertino iets te snel ging, hij begon erg goed. Misschien iets waar hij in z'n volgende film op gaat letten.

3.5*

Waarom.

Het is niet eens dat The Strangers 2 een slechte film is, want dat is het absoluut niet. Maar waarom net van The Strangers een tweede deel moest komen is me nog steeds niet duidelijk. Het origineel was goed en een beperkte hit, maar de opzet is zo generiek dat het even makkelijk een nieuwe film had kunnen zijn. Wat andere maskertjes en niemand had aan de originele The Strangers gedacht.

't Is natuurlijk wel zo dat Bryan Bertino (regisseur van de eerste) meegeschreven heeft aan dit tweede deel. Het zou me ook niet verbazen moest hij deze film al langer willen maken hebben, er zal wel wat tussengekomen zijn. Het lijkt me dat zijn invloed ook wel iets groter is geweest dan enkel het scenario, ofwel is Roberts een redelijk goede copycat. Kijkende naar zijn eerdere films is het een beetje raar dat hij nu met een film als deze komt.

Als er dan toch iets is wat deze film kenmerkt, is het nogal de droge vorm van horror. Het is niet eens zo bruut of goor, maar het komt wel aan, net omdat het zo droog gebracht wordt. Veel aandacht voor sfeer, weinig jump scares en een hoop mood shots. En wanneer er gemoord wordt, voelt het steeds pijnlijk aan.

Acteerwerk is oké maar niet extreem bijzonder. Visueel is het goed, beetje afgebleekt look maar wel erg sfeervol in beeld gebracht, vooral qua editing dan. Ook de soundtrack wordt sterk ingezet. Op zich heb ik een hekel aan de 80s soundtracks, maar hier wordt het met enige ironie gebruikt. Deed me wat denken aan de soundtrack van Battle Royale. Blije liedjes onder redelijk lugubere beelden.

Weinig verwachtingen vooraf, achteraf is het nog steeds niet echt duidelijk wat de meerwaarde is van het vervolg tov het origineel, maar als film zelf is het gewoon een érg solide horrorfilm.

3.5*