Opinions

Abrams in de fout.

Een ongeregeld zooitje vond ik deze film. Abrams lijkt z'n warrige stijltje van Cloverfield niet te willen lossen, maar denkt tegelijkertijd ook een visuele Blueberry Nights in space te kunnen maken. Hij kan werkelijk geen lampje filmen zonder er een lens flare aan te kleven. Het resultaat is lelijk. Maar dan ook echt lelijk. Hij mist de stijl van een Kar-wai en de feel van gecontroleerde warrigheid.

Jammer, want de settings zijn redelijk, dus met wat meer rust, wat slimmer camerawerk en af en toe iets betere special effects (redelijk lachwekkend gebeuren daar op die ijsplaneet - ouch!) had dit erg mooi kunnen worden. Beetje zoals Boyle deed in Sunshine.

Los daarvan ben ik het ook zeldzaam eens met The One Ring. De casting helpt deze film verder om zeep. Ik ben geen Star Trek fan, de serie boeit me niet zo en mag dus grotesk verkracht worden zonder dat het mij deert, maar om de hoofdrollen uit de telen aan uitgerangeerde Backstreet Boys typetjes vind ik onbegrijpelijk. Want een stelletje gladde losers die epische personages als Kirk of Spock moeten voorstellen.

Het verhaaltje lijkt verder op een samenvatting van een hele serie, gelukkig houdt dat er de vaart nog wel een beetje in. Aanwezige drama had er integraal uitgeknipt mogen worden (had ook weer een half uurtje gescheeld), de up-close combat scenes ook. Actiescenes hadden beperkt mogen blijven tot de parachute sprong en dergelijk CG spektakel.

Wel énorm te spreken over het design van het alien ruimtetuigje. Geweldig design, jammer om zo'n onderzetter als de Enterprise daar tegenover te zetten. Maar de bad guys krijgen meestal de mooiste/leukste props in films, raar maar waar.

Alsof je naar een gladde Star Trek bewerking voor meisjes van 12 tot 14 zit te kijken, maar dan voor jongetjes. Vond het maar niks, Abrams komt de volgende keer hopelijk met wat beters en eigeners, deze upgrade is eigenlijk te belachelijk voor woorden. Alleen al de laconieke manier waarop even een aantal planeten gered worden is amper te bevatten.

1.5* voor wat lekker evil ruimte design, de vlotheid en een aantal toffe CG actie scenes, de rest is belachelijk.

Beste van de reboots.

Abrams ging voor een wat serieuzere benadering, Lin kiest voor een versie die wat beter bij het materiaal past. Al slaat hij dan wel weer wat door, want bij momenten is het toch echt wat kinderachtig allemaal. Misschien moeten ze voor de Star Trek reboots eens op zoek naar iemand die het midden tussen de twee kan houden.

Qua effecten valt er weinig te klagen. Indrukwekkende designs ook, maar veel tijd om er van te genieten is er niet. En als de film dan toch eventjes de tijd krijgt om stil te staan bij de sets, dan zit er een dronken camera in de weg. Wat mij betreft mag het net iets rustiger, ofwel nog véél meer over the top. Iets minder het midden tussen de twee houden dus.

Het plotje stelt erg weinig voor, maar dat vind ik bij Star Trek niet bepaald een probleem. Wel jammer dat er iets teveel "net wel" scenes inzitten. Het artificieel opdrijven van spanning zorgt ervoor dat er net minder spanning inzit. Is het dan echt nodig dat wanneer Pegg crasht op een onbekende planeet hij nog even uit z'n escape pod moet springen en aan een clif moet hangen. Vooral als die hele scene misschien 10 seconden in beslag neemt?

De crew is verder ook niet zo boeiend. Pegg is enkel bezig stroom te rerouten, Yelchin's accent zorgt voor plaatsvervangende schaamte en Pine lijkt eerder gecast voor z'n blauwe ogen. De enige die positief opvalt is Boutella, maar die moet wel oppassen dat ze niet telkens het enige lichtpuntje is in slechte films. Verdient wel een film voor zichzelf.

En zo dendert de film 2 uur vlotjes door, zonder al te veel problemen. Het is vaak erg dom en onnozel, maar veel tempo en een overdosis aan effecten zorgen ervoor dat het nergens te saai of opvallend vervelend wordt.

2.0*

Blijft teleurstellend.

Alsof ze de cast van het ( nietbestaande) Saved By The Bell 2013 gehijacked hebben om ze daarna clueless op de SS Enterprise te droppen. Wie het verzonnen heeft deze bende kleuters te casten als de crew is echt gestoord. Vooral Kirk is onuitstaanbaar slecht, al blijft Spock niet ver achtig. Lastig als dat je twee hoofdpersonages zijn.

Abrams' lens flares blijven lelijk, maar zijn ondertussen wel z'n trademark. Gek dat hij net daarop wil terugschroeven, want verder heeft hij weinig dat neigt naar een persoonlijke handtekening. Deze film is een aardig lompe blockbuster die over de gehele lijn maar weinig te bieden heeft. Technisch niet overdreven indrukwekkend (behalve dan de finale crash, qua design is enkel de beginplaneet wel leuk (maar dat stukje staat compleet los van de rest van de film).

Veel saaie actiescenes (als je fake-tech spuiende personages achter hun desk al als actie wil kwalificeren) en slecht opgebouwde spanningsmomenten, geen seconde getwijfeld aan een goeie afloop in deze film.

Mnee, Abrams moet dringend uit een ander vaatje gaan tappen als hij wat wil maken van de nieuwe Star Wars film. Identiteisloze regisseur die niet veel kan dan zoutloos andere naäpen. Jammer genoeg lijkt hij er nog mee weg te komen ook.

1.0*

Na lange tijd weer een keertje herzien.

Wordt elke keer toch wat minder. Bij elke 5 woorden waarvan Darth Vader een zin probeert te maken had ik het nogal moeilijk niet in lachen uit te barsten. Die CP3O is best irritant, en nogal wat scenes zien er gewoon knullig uit.

Vond Star Wars vroeger wel leuk, maar ben er nooit echt fan van geweest. Waarschijnlijk was ik met m'n 13 (eerste keer dat ik de reeks zag) ook al iets te oud om er volop van te kunnen genieten.

't Is uiteindelijk nog wel een vermakelijk zooi, maar hoogstaand, leuk of erg goed is het al lang niet meer. Uiteindelijk blijft het dan wel weer veel beter dan de nieuwe trilogie. 2.5* dan maar. Waarvan een dikke 1.5* jeugdsentiment gok ik.

Oef.

Episode I-III heb ik nooit gereviewed op deze site, nu ze op Netflix staan de ideale moment om daar verandering in te brengen. De originele reeks vond ik wel redelijk, maar ben geen al te grote fan, deze nieuwe reeks vond ik echter waardeloos toen ik ze voor het eerst zag.

De tijd heeft dit eerste deel zeker geen goed gedaan. De effecten zijn echt te brak voor woorden. Zéér povere CG en de acteurs hebben duidelijk moeite om te acteren voor/tegen de green screens. Daarbij komt nog eens dat de designs allerminst flatterend zijn, waardoor het eigenlijk van begin tot einde goedkoop oogt.

Ook het acteerwerk is dramatisch. Toch best redelijke acteurs (zoals een McGregor, Portman en Neeson) die hun dialogen op houterige, onnatuurlijke wijze opdreunen. En het is al allemaal zo gewichtig. Op zich vind ik het allemaal véél te serieus gebracht, al moet ik dan wel even een oog of drie dichtknijpen voor Jar Jar Binks en gevolg. De comic relief die zo geweldig ongrappig is dat hij zelfs faalt enige luchtigheid in de film te persen, ondanks z'n verwoedde pogingen tot humor.

Zo is deze Episode I een zéér vervelende film die schijnbaar eeuwig doorgaat met het oprakelen van lelijke CG, saaie designs en krakkemikkelige dialogen. Naar ik mij herinner zijn Ep II en III wel iets beter van kwaliteit, hoop het ook wat dit was niet echt bevordelijk om die delen er ook nog achteraan te gooien.

0.5*

Pfoe.

Deze heb ik ooit nog in de bioscoop gekeken. Niet echt m'n keuze toen, vond er ook niet veel aan maar blijkbaar toch een halfje extra, voor de effecten dan neem ik aan. Al kan ik het me nu amper nog inbeelden.

Net zoals in deel I valt op dat de effecten enorm hard verouderd zijn. De vistas ogen troebel, de decors missen detail en het green screen is té vaak opvallend aanwezig. Maar niet enkel de CG schiet tekort, wanneer CG-vliegtuigjes in sommige scenes toch in het echt nagebouwd zijn, oogt het allemaal bordkarton en goedkoop.

Komt nog eens bij dat de designs in deze film echt lelijk zijn. Saaie steden, lelijke en kitscherige kleuren en brakke alien designs. Het lijkt helemaal nergens op. Pijnlijkste zijn nog die drie CG wezens die de grootse finale inleiden. Alsof ze uit een derderangs spel weggelopen zijn.

Nog opvallend qua design de wardrobe van Portman. Lijkt wel een pop-concert de eerste twee uur. Ze kan niet van scene wisselen zonder een nieuw, uniek ensemble aan te trekken. Toch vreemd want het past niet echt bij haar karakter, noch bij haar functie, maar Lucas zal zich wel geamuseerd hebben.

Acteerwerk blijkt ook een enorm probleem. Het is raar, want hoewel ik bijv Portman en Jackson niet enorm hoog inschat, zijn het toch wel degelijke professionals. Toch maakt Lucas het klaar om hen af en toe als derderangsidioten op het scherm te laten verschijnen. Dialogen lopen vaak voor geen meter en er wordt ook erg vaak geknipt naar weirde gelaatsuitdrukkingen die te lang aangehouden worden.

Wie wél echt gewoon barslecht is, is Hayden Christensen. Zijn avances naar Portman in het begin zijn gewoon creepy en smerig, het romance is zowat de slechtste screenromance ooit en zijn draai naar de dark side is al even ridicuul. Echt een dramatische keuze, voor wat toch de hoofdpersoon is van deze trilogie.

Verhaal is verder ook niet al te boeiend. Een gehele scene wordt hernomen uit deel IV (geloof ik - de dood van Anakin's moeder), het plot tegen de republiek is kinderlijk en de personages zijn allen wat onnozele karikaturen. Het is allemaal niet serieus te nemen, jammer genoeg doet de film dat zelf wel, waardoor het meer dan twee uur pure, lelijke, kitscherige kolder is. Niet om aan te zien.

0.5*

Njah.

Eigenlijk niet veel beter of slechter dan Part I & II, al valt het hier wel op dat de CG toch net dat ietsje beter af. Er zitten iets minder genante CG momenten in, al moet daar meteen bij gezegd dat het nergens echt indrukwekkend op knap wordt.

Heeft uiteraard ook weer te maken met het kitscherige design van deze reeks. Kleurige ruimtetuigjes, koddige robotjes (de stem van R2D2 in dit deel ... wie bedenkt het ook) en flauwe mecha designs. Het helpt allemaal niet mee.

Probleem met het acteerwerk is er ook nog steeds. Erg hoekige dialogen, soms belachelijke gezichtsuitdrukkingen die te lang aangehouden worden en een paar acteurs (hallo Christensen) waarvan je je afvraagt hoe die ooit een hoofdrol gekregen hebben.

Het hele Darth Vader gebeuren is hilarisch slecht geschreven, de twist halverwege met de onthulling van de Sith Lord is al even crappy. Probleem is ook dat deze reeks echt denkt een goed verhaal te hebben en er aardig wat aandacht aan schenkt. De originele reeks had toch een duidelijkere focus op het avontuurlijke, iets wat Star Wars veel beter past (althans, zonder de derderangs CG en de idiote rassen die in deze prequels uit de hoed getoverd werden).

Mnee, geen al te beste herziening, al moet gezegd dat ik het de eerste keer ook helemaal niks vond. Dit deel nét een halfje meer omdat de CG draaglijk is, maar verder een schande tov de oude reeks. Ook echt onbegrijpelijk dat dit zo'n hoge score krijgt vind ik, want het is zo krakkemikkelig in elkaar dan een gemiddelde van 3* eigenlijk al te hoog is.

1.0*

Iets beter dan het eerste deel.

Toch blijven dezelfde kritiekpunten. En dan vooral de lachwekkende Darth Vader. Hoe je zo'n personage kan rijmen met een "donkerdere toon" is mij een totaal raadsel.

Ook dit deel is wel charmant, maar daarmee is het meeste toch wel gezegd. Behalve het stukje waar Yoda zich als een complete idioot gedraagd, is er weinig dat er echt bovenuit springt. R2D2 blijft een leuk botje, C3PO gewoon irritant. En dan niet leuk irritant, maar gewoon irritant.

Vermakelijk is het wel, en het verdrijft de tijd op effectieve wijze, maar zo geweldig vind ik het nog steeds allemaal niet. Weinig verschil dus, zo'n 10 jaar later.

3*

Niet veel beter of slechter dan de rest van de oude trilogie.

Wat mij betreft past het hele poppenspel bijzonder goed bij de Star Wars reeks. Daar schuilt voor mij toch vooral de charme. Lekkere hoop totale nonsens.

De eindscene tussen Luke, the emperor en Darth Vader doen dan weer afbreuk aan de film. Star Wars en drama gaan niet samen. Overdreven, belachelijk, om te huilen eigenlijk. Daarbij is het einde nog eens zo gewoontjes en cliché dat ze maar beter wat anders kunnen verzinnen hadden. Stevige anticlimax. Daarbij is die emperor nog een stevige zeur ook. De enige dialoog die hij heeft gaat steeds maar over "je vrienden verliezen, ze zijn dood". En dat elke keer wanneer hij in beeld verschijnt. In plaats van evil is hij gewoon een ouwe zaag.

Verder leuke actiescenes, dat nog wel. Paar fijne gevechten, en ook de scenes met de scooters zijn leuk. Wat de hele discussie betreft, stel je voor dat ze boven de bomen gevlogen hadden ... dat zou leuk geweest zijn

Blijft lekker ultra-cheesy vertier, deze filmpjes. Beetje slechter weer dan deel V, door het knullige einde, maar verder lollig. 2.5*

PS: grappig ook, die discussies over dat deze film te kinderachtig zou zijn

Star Wars: The Remix

Het probleem met films als deze is dat je eigenlijk twee kampen hebt: enerzijds de hardcore fanboys die elk detail van zo'n nieuwe film tot in de treure gaan ontleden, anderzijds het wat meer doorsnee publiek dat gewoon een nieuwe Star Wars films komt kijken.

Deel VII is er eentje voor de fanboys. Zowat alles lijkt wel een verwijzing naar een eerder deel. De muziek is een herneming van de klassieke Star Wars deuntjes, de oude acteurs komen elk langs, oude scenes worden in een nieuw jasje gegoten en overal worden verhaallinkjes gemaakt met eerdere delen. Leuk voor de Star Wars neuroten, maar ik wou eigenlijk een nieuwe Star Wars film zien, geen remix van de oude delen.

Hoewel dat "nieuwe" ook niet meteen geweldig is. Het irritante posh-Britse accentje van Daisy Ridley gaat al erg snel vervelen en John Boyega staat te acteren alsof hij in Kenan & Kell aan het meespelen is. Driver is eerder komisch als Ren en ook Oscar Isaac is maar een vervelende toevoeging. Ford vind ik sowieso al een vervelend acteur, Carrie Fisher was volgens mij ook al even op pensioen alvorens ze deze rol aannam.

Maar het is vooral het te makkelijke script dat regelmatig té irritant is. In a galaxy far far away loopt iedereen elkaar telkens weer tegen het lijf en lopen de plotjes zeer vlot in elkaar over (in de aard van hé, R2-D2 is nu plots wel wakker en onze kaart is nu plots wel volledig, handig!). Ik schrok een beetje van de relatief korte speelduur van deze film, vermoedelijk komt er straks wel weer een SE die de speelduur optrekt naar 3 uur. Hopelijk voegen die wat broodnodige rust toe, want dit aan elkaar geplakte zooitje aan set pieces is maar weinig interessant te noemen.

Visueel viel het trouwens ook best tegen. De sets zagen er vaak nogal kaal uit, enkel de grote spektakelmomenten oogden op niveau. Volgens mij had ik ergens gelezen dat Abrams zoveel mogelijk echte effecten wou gebruiken, dat gevoel kreeg ik ook tijdens het kijken zelf. Het zag er alleen niet echt goed uit.

Wat standaard scifi spul weet nog wel aan te spreken, maar verder is dit eerder vervelende meligheid. Een regisseur die té hard z'n best doet de film vol te stoppen met fanservice, een verhaaltje dat té makkelijk aan elkaar gelijmd wordt, een blik acteurs die uit Disney series weggerukt lijken en visuele grandeur die vaak wat fake en kleinschalig overkomt.

Nee, tweede gefaalde reboot. Hopelijk dumpen ze Abrams voor de volgende vervolgen en komt er nog eens een regisseur met wat eigen visie.

1.5*

Dramatisch.

Elk jaar heb ik weer "zin" in een nieuwe Star Wars film, elk jaar valt het weer enorm tegen. Op zich heeft de reeks een uitstraling waar ik wel wat mee kan. De mix van fantasy en scifi is er wel eentje die kan aanspreken, het budget is er om er iets moois van te maken, maar angstig Hollywood durft het niet aan om er ook echt iets interessants mee te doen.

The Last Jedi maakt het dan wel erg bont. Het is een film die duidelijk gemaakt is met niet één publiek in het achterhoofd, maar met verschillende doelgroepen die elk wat moeten vinden in de film. Het resultaat is vooral dat het trekt en schuurt aan alle kanten en op geen enkel moment weet te overtuigen.

Er zit best wat humor in de film, maar de vertelling zelf is compleet humorloos. Je moet het hebben van een landend strijkijzer wat ook echt een strijkijzer blijkt te zijn (really?), die vervelende vogeltjes en dat ronde droidje, wat eigenlijk meer tie-in speelgoed is dan een werkelijke toevoeging aan het Star Wars universum. Allemaal lolletjes tussendoor, maar wanneer het verhaal weer aan bod komt is het meteen erg serieus, met verraad, eer, geladen dialogen en personages in tweestrijd.

Een verhaal dat hoe langer hoe meer op een goedkope soap begint te lijken. Hele familiebanden die ik nooit weet te onthouden. Personages die van de goede kant naar de slechte switchen na één scene met een enorm verwrongen blik. De helden die steeds weer op de domste manieren weten ontsnappen (oh kijk, er is nog één vliegtuigje heel terwijl de gehele hal vol vliegtuigen aan frut ligt) en overdriftige heerschapjes die steeds wraak willen in plaats van na jaren die oorlog eindelijk te laten eindigen. Natuurlijk nodig zodat de helden weer met een last-minute save op de proppen kunnen komen.

Het acteerwerk is gruwelijk, maar je kan het de acteurs ampers kwalijk nemen. Ze krijgen de meest idiote dialogen voorgeschoteld, die ze dan ook nog eens doodserieus moeten brengen. Waarna er weer een of ander kinderachtig grapje volgt of een slecht geëdit ruimtegevecht. Daar kunnen de beste acteurs niet tegenop, zeker niet zo'n clubje tweederangse "we moeten pocs en vrouwen hebben!" selectie.

Het jammere is dat de beste scenes allicht nog op het einde zitten, maar tegen dan was ik zo murw dat ik absoluut niet zat te wachten op een epiloog van 30 minuten. En ook daar zitten er nog vaak genoeg debiele momenten, zoals die ultieme redding van Finn. Die schrijver mogen ze op staande voet ontslaan.

Als finale doodslag is er dan nog de stilering. Ondanks het budget slaagt de film er nooit of nergens in om met iets visueel cools op de proppen te komen. Al 40 jaar lang zijn het dezelfde saaie, gekleurde lasertjes en idiote pakjes. En domme aliens die uit de reject kast van Frank Oz weggeplukt zijn. Ik denk trouwens dat al het talent dat aan deze films meewerkt best beter kan, maar gebukt gaan onder het gewicht van de hele franchise, waar amper aan geraakt mag worden, want oh de fans zullen maar eens boos worden.

The Last Jedi is absolute prul. 150 minuten aan waanzinnige onzin die met het deel idioter en belachelijker wordt. Maar wellicht heb ik volgend jaar wel weer zin om deel 9 te kijken, om daarna weer compleet ontgoocheld achter te blijven.

0.5*

Een mix van allerlei fantasy elementen inderdaad.

Moest het vaakst terugdenken aan Ghibli, komt waarschijnlijk omdat ik verder niet zoveel met fantasy heb. Maar toon mij luchtpiraten in een vliegend schip en de wereld van Miyazaki doemt zo voor mij op. Beetje Laputa gekruisd met Porco Rosso, tot de piraten aan toe.

Maar verder ook veel andere (typische) fantasy elementen. Bij vlagen mooi vormgegeven, soms te klef en nogal kitschy. Daarbij waren beide hoofdrolspelers ietwat irritant. Cox was nogal flauw en Danes lijkt wel een wandelend skelet. De cgi was dan ook erg nodig om haar te laten schitteren.

De rol van De Niro is hoogstwaarschijnlijk erg grappig voor mensen die hem hoog hebben zitten, voor mij persoonlijk niet erg geslaagd. Maar daar is het dan ook een redelijk typische rol voor.

Aardig om volgen, een paar mooie scenes, maar moet eerlijk zeggen dat de trailer van Spiderwick Chronicles voor deze film mij veel meer deed. Dit was iets te jolly met iets teveel fantasy clichés.

Visueel trouwens erg jammer dat de editing volledig in functie van het verhaal stond. Veel moois om te zien, maar het verhaal bleek duidelijk belangrijker. Daardoor werd de vele moeite die in het visuele gestopt werd een beetje teniet gedaan.

2.0*

Vervelende film.

Vooral omdat gevoel en ratio elkaar een beetje tegenspreken. A.T. White heeft zelf erg veel gedaan. Regie, soundtrack, script, editing. Ongetwijfeld een project vanuit passie gemaakt dus. Maar zo voelt het absoluut niet aan, integendeel zelfs. Het leek mij een checkbox filmpje, iets waar een hoop bekende elementen (genre en arthouse moet dit, dit en dit hebben) toegevoegd zijn puur en alleen omdat het "zo hoort".

Met de worldbuilding absoluut geen probleem. Voldoende interessante elementen om een toffe film mee te maken. Qua genre kan je zelfs nog kiezen. Sci-fi, horror of mystery, het kan alle kanten uit. Maar White lijkt uiteindelijk maar matig geïnteresseerd in dat alles en richt zich meer van jankerige teen angst, met het genrewerk eerder als terloopse afleiding.

Het stukje animatie halverwege is daar het beste voorbeeld van. Ik had echt geen idee wat de bedoeling was. Het is niet dat het getoonde té complex was om in live action te doen, de animatie zelf was ook maar povertjes en het sluit in niks aan bij de rest van de film. Maar het is wel zo'n "dingetje". En zo zijn er redelijk veel voorbeelden te noemen. Zaken die erin zitten, maar weinig doel dienen, weinig effect hebben en vooral overgenomen lijken uit andere, soortgelijke projecten.

Uiteindelijk is dit een film die ik normaal érg goed zou moeten vinden, maar het zit gewoon compleet scheef in elkaar gedraaid. Ik vond het sfeervol, tam en zeurderig, terwijl er zoveel leuks inzit. Best jammer.

2.5*

Meh.

Begint nog wel leuk, zoals wel vaker bij Emmerich films. Zolang het mysterie in stand blijft is het een redelijk melig maar best grappig filmpje. Jammer dat Russell tot de hoofdpersonages behoort, maar zelfs dat viel nog door de vingers te zien.

De zandbuffel was het eerste tipje van de sluier, bij de ontmoeting met de "primitieven" zag ik de bui al hangen. Daarna wordt het eigenlijk steeds maar slechter, met een dwaze finale als orgelpunt. De hele Egyptische setting in space is een afknapper, de effecten zijn pover en het verhaaltje wordt met de minuut ridiculer.

Volgens mij ooit wel eens wat van de serie gezien, maar buiten de Stargate zelf kan ik dat niet meteen linken aan deze film. Dacht dat de serie toch echt meer gericht was op échte scifi (ruimteschepen enzo), maar ik kan me vergissen.

Veel schiet er van deze film in ieder geval niet over. Een leuk begin, maar eens alles in gang is gezet is het ploeteren om tot het einde te geraken. Vreemd dat er zich rond deze film blijkbaar ook een cultpubliek gevormd heeft, zie het niet zo.

1.5*

Degelijke Carpenter.

Naast degelijk echter veel te melig om echt interessant te worden. Bridges zelf maar een halfbakken prestatie neer en de nogal saaie tegenspeelster kan daar weinig aan veranderen.

Beetje vreemd ook het eenrichtingsverkeer in de film. Het duurt ongeveer 90 minuten vooraleer er gevraagd wordt naar het leven buiten Aarde. Je zou toch denken dat die vraag al een keer gesteld zou geweest zijn na drie dagen roadmovie ?

Mja, film is dan ook wel erg "menselijk" verder, met enkel hier en daar wat spaarse sci-fi elementen (en belachelijke ontploffende wagens - als je tegen een muur rijdt krijg je echt geen ontploffing als dat er een gasfabriek ontploft). Er zit ook één of ander duf moraaltje in over de mens, ook best typisch Carpenter geloof ik, dat soort platte onzin erdoor.

Wat de film aardig maakt is de tocht van de twee, die lekker rustig verloopt. Vooral het verkenningsaspect is best goed uitgewerkt, waardoor de film zeker kijkbaar blijft.

Einde was verder best fout, serieus melig bij momenten, maar toch een degelijke Carpenter film. Blijft verder wel een echt schoenmaker-blijf-bij-je-leest figuur.

2.0*

Goed.

De laatste jaren zie je meer van dit soort horror filmpjes die niet meer het typische slachtvee opzoeken, maar meer zich meer op wat alternatieve Amerikaanse jeugd richten. Ook vaak meer stadsfilms dan plattelandsfilms. Veel sympathieker vind ik de personages meestal niet, maar wel een stuk boeiender (en vaak ook betere acteurs).

Het duurt even alvorens Starry Eyes op gang komt, het filmwereldje in de film vind ik ook niet zo heel geslaagd. Zit meestal toch een klein beetje in de weg. Het casting koppel was verder wel aardig, de "producer" iets te typisch en overdreven.

De opbouw is echter wel effectief, en wanneer het eindelijk begint te ontsporen is het wel helemaal raak. Geen flauw gedoe maar flink wat smerigheid en brute moorden. De transformatie van Sarah ziet er best akelig uit, zowel fysiek als mentaal komt het erg goed uit de verf. Het einde is dan een toemaatje dat best gesmaakt wordt.

Visueel zeker voldoende (mooi indie), degelijke soundtrack (ondanks die 80s vibes soms) en een vlot uitgewerkt plot. Begint misschien net iets té traag en qua setting spreekt het me niet helemaal aan, maar verder een meer dan verdienstelijk horrorfilmpje dan naar aloude gewoonte meer verdient dan het hier krijgt.

3.5*

Schattig, koddig en cute. Leuk filmpje dat entertained en een mooi schouderklopje richting America stuurt. Vooral het 'commercial' idee kreeg me aan het lachen, maar reeds eerder gezien in Robocop.

Maar de diepgang die de film hier toebedeeld krijgt is er toch een beetje over. Ja, dit is schertsend bedoeld, maar om dit nu met Irak ed te vergelijken. Als je maar hard genoeg staart, zie je altijd wel iets.

3.5*

Nogal vreemde schoffel/update van een oude serie.

Ken de serie zelf niet goed, vroeger wel eens een deel van een aflevering gezien vermoed ik, maar zeker niet iets waar ik op blijf plakken.

Weet in ieder geval genoeg om aan te voelen dat hier nogal wat gelachen wordt met de jaren '70. Daar zit wat mij betreft ook het grootste vermaak. Idiote afros, permanentjes en andere idiote kapsels/kledij.

Stiller en Owen doen het aardig, nooit supergrappig maar doorheen de film gewoon lollig. Compleet nonverhaaltje verder maar daar hecht de film zelf ook weinig belang aan.

Vermakelijk, goed genoeg voor een avondje vlot plezier, maar vraag me toch af hoe de mensen van de originele reeks nu tegen zo'n remake aankijken.

2.5*

Goedkoop.

Dan valt het eerste minuutje nog mee, al is op dat moment ook al duidelijk merkbaar dat dit geen al te beste film zal worden. Maar het amateurisme dat daarop volgt is nog steeds best verrassend te noemen. Qua concept zat er misschien nog wel muziek in, qua uitwerking is het droevig.

Sowieso wel jammer dat men een nogal goedkope uitweg voor het tijdreizen genomen heeft. Komt men toch toevallig in 2017 terecht, lekker makkelijk voor een scifi film, hoef je daar verder niet veel tijd en geld in te steken. Er zitten nog wel wat scenes in de toekomst, maar die kunnen niet verbloemen dat het scifi gebeuren vooral in de geest van de film zit, veel meer dan in de uitwerking.

Zet je je daarover heen, dan bots je ongetwijfeld op het enorm brakke acteerwerk. Genrefilms als deze staan er niet om bekend om geweldig goede acteurs te hebben, maar dit is toch een dieptepunt. De acteurs worden ook niet echt geholpen door nogal simpele dialogen, maar dan nog hoeft het echt niet zo houterig over te komen.

Filmpje dat je best kan overslaan. Veel meer dan een paar ideetjes zitten hier niet in, de rest is de goedkoopste weg tussen concept en eindproduct.

0.5*

Ondergewaardeerd. Waarschijnlijk omdat hij eerder overgewaardeerd werd ?

Verwachte hier weinig van, maar bleek een erg fijne film. Uiteraard doen Macy en Hoffman het goed, de rest van de cast is aardig en efficiënt.

Vooral leuk omdat de dialogen en oneliners voor die weinige keren hier wel sterk waren. Geinige schertsen met steeds een wat sterkere bodem. En elke film waar ze "I don't eat vegetables" zeggen krijgt van mij al een halve ster extra.

Geinige comedy, leuk feel-good, fijne acteurs. Waarom moet een mens toch steeds zo diep graven om de goeie Amerikaanse films te vinden ? Zit je al eens op een filmsite ...

Leuke 4*

Te degelijk.

De vergelijking met All the Presidents Men is zeker aanwezig, maar daar ligt ook wel de zwakte van de film. Alles wordt zo uitvoerig uitgewerkt en de stilering ligt zover op de achtergrond (want het zou maar eens kunnen interfereren met het verhaal) dat het al snel wat duf wordt.

Het is ook wel wat eigen aan het genre, maar zou moeilijk zou het toch niet mogen zijn om het allemaal net iets spannender in beeld te brengen. Want je mag dan alles wel tot in de puntjes uitwerken, het verloop is gewoon uiterest voorspelbaar, waardoor het toch ook nooit echt spannend wil worden en het plot de aandacht gewoon niet altijd weet vast te houden.

Acteerwerk is redelijk, al vond ik Crowe als journalist een beetje tegenvallen. Verder valt er niet zo bijster veel over deze film te vertellen. Eentje voor liefhebbers van minutieus uitgewerkte verhalen die stapje bij beetje onthuld worden. Dat doet de film ook wel goed, maar daarmee is mijn filmmaag niet gevuld.

2.5*

Vooral eens met Macmanus.

Weinig tot niks van verwacht, maar het draait uiteindelijk wondermooi uit. Zo'n lekker rustig niets aan de hand filmpje met lekkere interessante en warse personages. De hele film ademt een rustig, understated sfeertje uit. Net genoeg humor, net genoeg drama, erg veel hart.

Visueel deden sommige scenes me een beetje aan Kitano denken. Starre camera die erg rigide een landschap observeert, waar personages komen ingelopen, vaak van de zijkanten. Jammer dat McCarthy deze scenes niet iets meer tijd gunt, en vaak nogal vroegtijdig wegcut. Muziek is aangenaam, maar doet weinig meer dan een lekker loom sfeertje scheppen. En ook het acteerwerk is sterk. Zeker gezien de cast, die mij toch een samenraapsel reeks van slechte sitcomacteurs. En erg leuke personages, vooral de combo dan. Veel chemie opgemerkt.

Niks dan lof, behalve dat het nooit echt speciaal of apart wordt. Gewoon een heerlijk "zak weg en geniet" filmpje. En itt de meesten hier, met hét ideale einde. Toen die scene uitfade had ik het gevoel "en hier dient de film te stoppen". Normaal komen er dan nog drie nutteloze afsluitscenes, gelukkig hier niet. Chapeau daarvoor.

4 warme sterren.

Leuke film, positieve verrassing. Valt uiteindelijk iets te licht uit om met de groten mee te draaien, maar een filmpje dat zeker overtuigt.

Vooral visueel erg veel moois. Zowal qua locaties, als shots (hoewel ook hier weer de kritiek dat ze vaak te kort aangehouden worden), maar ook opvallend de vele leuke sceneovergangen. Geen nieuwe techniek, maar het gebruik hier zorgt wel voor wat extras. Verder doet vooral Ryan Gosling het erg goed, en heeft Watts eindelijk nog eens een goeie film uitgekozen. McGregor verpest het jammer genoeg iets te vaak. Speelt nogal sullig, wat de sfeer af en toe uit de film haalt. Leuke cameo ook van die Pi opa trouwens

Qua verhaal lijkt het mij dat de hele film een soort van hersenspinsel is van Henry, die halfdood op de baan ligt. Een halve droom die hij samenraapt met de elementen die hij in z'n heldere momenten opvangt. Fair enough, en meer zoek ik er ook niet achter. Het was sfeervol gedaan, en dat zoek ik in dit soort films. Was ook weer een tijdje geleden dat ik zo'n goeie gezien heb (laatste was Zhixi).

Fijne film, verkeerd publiek. Lijkt wel een One Point O geval. Kleine maar verdiende 4*

Best leuk.

Duidelijk nog een vroege Dupieux, zo geschift, weird en/of absurd als z'n latere films is het absoluut niet, maar eens je dat punt voorbij bent mag dat de pret niet drukken, daarvoor valt er nog meer dan genoeg te genieten.

Het zijn vooral wat kleinere details hier die voor de pret zorgen. De gekke gewoontjes van het groepje waar onze twee outcasts willen bijhoren, de wat maffe conversaties, de look van twee met hun hoofdverband om. Genoeg geinigheid dus.

Verder is ook Dupieux's gebruik van muziek weer opvallend, 't is alleen wat jammer dat vele ideetjes wat geïsoleerd zitten en dat de film in z'n geheel wat afwerking mist. Gelukkig duurt het niet al te lang en weet de film de lol netjes te verdelen over de gehele speelduur.

Leuk filmpje dus, maar niet zo goed als Dupieux's latere werk.

3.0*

Lomp.

Maar dan toch op een redelijk schattige manier. Zonder zich daar al te veel over te schamen vooral. Behalve wat misplaatste onzin over AI een rechtlijnig filmpje dat vooral wil entertainen en verder niet al te serieus probeert te zijn. Een goede keuze, gezien het script en het onderwerp.

Acteerwerk en plot zijn geweldig matig, maar een film als deze zet je ook eerder op voor het budget en de actie. Het is allemaal wat warrig gefilmd, maar het geeft de luchtgevechten wel iets leuks. Wat explosief erbij om het ... explosiever te maken en veel meer hoeft deze Hollywood films niet te doen.

Je moet er wel een beetje zin in hebben en de juiste delen van je verstand kunnen afzetten, maar dan is het best lollig allemaal. Geen grootse film, dat hoef je ook helemaal niet te verwachten van een Cohen, maar voor een keertje best te doen.

2.5*

Combo docu + film is een godsgeschenk.

Beetje moeilijk te beoordelen dan, maar ik bekijk het maar als totaalproject. Afzonderlijk zijn de film en docu in ieder geval geen bal waard, maar de combinatie geeft gelukkig wel een aantal interessante kijk in het falen van sommige films.

De docu heeft vooral het probleem dat het hele project compleet mislukt is, maar dat niet zo naar het publiek mag gecommuniceerd worden. Je blijft dus met een hoop vaagheden zitten, zaken waar snel overheen wordt gegaan (na het 4de deel zegt Verhoeven bijvoorbeeld dat hij het script terug in handen heeft genomen, maar wat bedoelde hij daarmee?) en die zorgen voor een erg onvolledig verhaal. Ook die blije conclusie van Verhoeven achteraf slaat helemaal nergens op.

De film zelf is geen haar beter. Het oogt goedkoop, dialogen zijn vaak om te huilen, het script zo voorspelbaar als wat en de toon schiet ook echt alle kanten op. Dieptepunt is toch echt wel de laatste onthulling, echt getelefoneerd. Alsof je naar een erg slechte pilot van één of andere nationale TV-reeks zit te kijken.

Wat gelukkig wel boeit is hoe je in de docu kan zien hoe bepaalde dingen fout gaan en ik wat voor brakke cinema dat dan resulteert. Dat Verhoeven de opzet onderschat heeft mag duidelijk zijn. Hij is ook al een iets oudere man, dus niet geheel verrassend allicht, maar als je het internet vraagt verder te schrijven op een verhaal van 4 minuten dan moet je vooral niét hopen op coherentie maar nét die wilde sprongen omarmen. Verhoeven zat daar jammer genoeg niet op te wachten en heeft vanuit 700 scripts (voor het tweede deel) alsnog iets coherents proberen destilleren. Onbegonnen werk uiteraard, en dat merk je dan ook overduidelijk. Veel van de twists zijn saai, opzichtig en cliché, maar dat heb je als je vasthoudt aan klassieke filmovertuigingen.

Ander interessant moment is wanneer Verhoeven het heeft over het verschil tussen theater en cinema. De ogen die een ander verhaal vertellen als de dialoog. Op die moment was ik nog wel geïnteresseerd, klonk best subtiel hoe hij het vertelde. In de film zelf lijkt het meer alsof je naar De Kampioenen zit te kijken, van subtiel acteerwerk is er absoluut geen sprake. Alles ligt er vingerdik bovenop, je ziet ze nog net niet knipogen.

Nee, Verhoeven was duidelijk niet de man voor dit project. Het internet/de massa ingaan, vragen om creativiteit om daarna star vast te houden aan stoffige structuren is geen sleutel tot succes. De film is dan ook één of ander vaag mutantje van twee strekkingen die hard in tegengestelde richtingen trekken. De docu erbij probeert star de mislukking te verbloemen, maar maakt het alleen maar tragischer. Maar nét dat openlijke falen en opzichtige maskeren maakt dat het als "project" nog wel grappig om kijken.

Edit: wél een pluimpje voor Robert de Hoog, de enige die iets interessants wist te doen in de gehele film.

2.0*

Matig.

Reilly is goed te pruimen maar samen met Ferrell komt het er niet altijd uit. Hoorde iemand naar de humor verwijzen als droog (wtf ) maar het is vaak vooral veel roepen en lawaai maken.

Sommige scenes zijn erg geslaagd, vooral in het begin van de film. De scene aan de tafel was nog erg grappig. Andere scenes zijn pijnlijk en blijven vooral ook aanslepen (het slaapwandelen). Het zijn deze stukken die de lol en rek nogal uit de film halen. Beetje jammer.

Verder weinig over te melden, alles draait rond de humor hoewel ik ook echt niet begrijp waarom ze ook in dit soort pannekoekfilms nog een "goed" einde moeten smokkelen. Alsof mensen die knalhard lachen met teelballen op een drumstel daar echt op zitten te wachten.

Njah, af en toe best leuk, Reilly is goed maar verdient gewoon een veel betere film. Waarschijnlijk best eentje zonder Ferrell, want hoewel hij ook een aantal leuke scenes heeft is hij het vooral die het niet kan waarmaken.

2*

Erg basic.

Het verschil tussen een standaard horrortje en een standaard thrillertje? Zo'n 0.6* gemiddeld denk ik. Toch apart dat een énorm basic dingetje als dit eenvoudig boven de 3* kruipt, daar waar de betere horror vaak al geen 3 gemiddeld meer haalt.

Meer dan de intro heb je niet nodig om de rest van de film uit te plotten. Vraag is alleen nog hoeveel mensen er gaan omkomen. Dat blijkt uiteindelijk redelijk beperkt te zijn en zelfs niemand van de hoofdcast. Erg makkelijk dus.

Walsh lijkt op een goedkope Jason Bateman, is ook niet geheel geknipt voor zijn rol. Vooral wanneer zijn personage het wat moeilijker krijgt vervalt Walsh al snel in genante overacting, wat de geloof waardigheid en spanning geen goed doet. Niet dat er verder veel spanning is, buiten een finale (inclusief regenbui en wat bliksem) doet de film niet eens veel moeite om echt spanning op te bouwen.

The Stepfather is een thriller die zonder al te veel poespas de nodige stapjes richting het einde aframmelt. Het tempo is nog wel vlot en Walsh' personage an sich is wel leuk, maar de invulling is redelijk duf en stoffig.

2.0*

Fijn.

Als genre-aanduiding staat er weer drama/horror, die aanduiding is verder ook terecht, maar Stephanie is geen moderne genremix. Het is een film die horror en drama netjes balanceert en die balans tot het einde levendig houdt, geen geforceerde genreswitches halverwege dus.

Goldsman toont zich verder een kundig horror regisseur. De opzet is mysterieus, het mysterie wordt aardig in leven gehouden en wanneer alles uiteindelijk op tafel ligt, blijkt er nog voldoende spankracht in te zetten om ook het einde boeiend te houden. Goldsman laat telkens net genoeg los, weet sommige zaken voldoende in het midden te houden en vervalt niet in een plotje dat al 100 keer verteld is.

Verder ook stijlvol in beeld gebracht en goed geacteerd. De film misschien wat echte uitschieters, Amerikaans Hollywood loert vaak om het hoekje dus een beetje braaf is het wel, maar met dank aan een korte speelduur en voldoende spanning houdt deze film erg makkelijk de aandacht vast. Kleine verrassing, leuke aanrader, echt groots of een knallende toekomstige genreklassieker is het echter niet..

3.5*

Reden genoeg om achter deze film aan te gaan.

Visueel viel het niet echt tegen, maar "de meest fantastische" vind ik het allerminst. Erg mooie shots, soms ook wat mindere (vooral als het sterke contrast wegvalt).

Ik ben er verder nog steeds niet uit wat Stereo nu eigenlijk is. Het doet me verdacht veel denken aan de hilarische Look Around You spoofs, maar volgens mij is deze film niet meteen komisch bedoelt.

Ik baseer me maar op de visuele sfeer dan, die best dreigend is. De hilarisch slechte voice overs trekken dat in twijfel. Het aaneenrijgen van moeilijke wetenschappelijke termen lijkt me ook niet helemaal serieus, maar ik ken er eerlijk gezegd te weinig van om te oordelen of het grappige onzin is, of verstrekkende logica met een sprongetje in het ongewisse om tot het verhaal te komen.

Al bij al een film die boeiend en intrigerend genoeg is voor z'n speelduur, maar geen tweede viewing waarborgt. Na afloop heb je het wel gezien, visueel is het niet sterk genoeg om op zichzelf te staan, vooral omdat de soundtrack echt té slecht is.

3*