Opinions

Broodnodige herziening.

Eén van die favorieten waar ik nooit wat bij geschreven heb. Wil doorgaans zeggen dat het al érg lang geleden is dat ik de film gezien had. Erg veel herinnerde ik me dan ook niet, behalve dat de actie best cool was en dat het allemaal lekker over the top ging.

Het wat trage eerste half uur was dan ook wel even schrikken, maar daar wordt vooral de setting en de personages toegelicht. De film is eigenlijk niet eens zozeer traag, er valt gewoon erg veel uit te leggen en er zit gewoon niet zoveel actie in tot op dat punt.

Daarna gaat het wel helemaal los. Eerst met een half uurtje aan brute actiescenes, daarna met de klassieke Akira-achtige "alles naar de klote" plotlijntjes. En zo schiet de film een beetje alle richtingen uit, maar de animatie is nog steeds absoluut de moeite, de actie is genieten en zo'n eindes kunnen er bij mij ook altijd wel in. Héél subtiel en gedetailleerd is het niet uitgewerkt, maar dat maakt deze film er niet minder op.

4.0* en een uitgebreide review

Beter.

Benson en Moorhead's Resolution was een film die potentieel toonde, maar de erg magere uitwerking (zeg gerust amateuristische afwerking) stond een aardige score in de weg. Met Spring maken ze een enorm sprong voorwaarts, al schort er hier wel iets meer aan de opzet van de film zelf.

Op zich best origineel om een echte mix tussen romantiek en horror te maken. Dat zie je niet bepaald vaak. En de film doet het op zich niet eens zo slecht. Acteurs volstaan, de opbouw is traag maar trefzeker en een sluimerend gevaar weet zich goed te aarden het eerste uur.

Qua horror blijft het echter wel zeer beperkt. Eén uitschieter halverwege, links en rechts wat kortere scenes, maar het is toch vooral de suggestie die telt. En net daar komt de film iets tekort, gezien de mythe achter het verhaal niet geheel weet te boeien. Wel origineel, maar niet helemaal bevredigend uitgewerkt.

Einde stelde me ook wel teleur, had het graag de andere kant zien opgaan. Verder blijven de twee genres elkaar toch een beetje tegenwerken, maar ondanks dat toch wel een interessante film die de gehele speelduur blijft boeien. Aardige alternatieve horror, Moorhead en Benson hebben weer wat extra krediet verdiend.

3.0*

Debie en de vier yolo trezen.

Een enorm dubbele film. Enerzijds zorgen de beelden en de muziek voor een dromerige, aangename sfeer. Debie is een zekerheid (paar rare keuzes uitgezonderd), de soundtrack (niet de "party" muziek) is fijn en het gebruik van weerkerende teksten werkt wel. Deed me zelfs wat denken aan Gosling's Lost River.

Jammer genoeg sluit het helemaal niet uit bij wat er juist getoond wordt. Vier huppelkutjes, spring break gehoer, domme rol van Franco en een einde waarvan ik nog steeds niet weet wat daarvan nu eindelijk de bedoeling is. Ik lees dat het sarcastisch zou moeten zijn, ik lees dat het maatschappijkritisch is, maar dat heb ik blijkbaar allemaal gemist. Nu vind ik Korine ook al niks en viel dat wel te verwachten, verschil met deze film is dat de vorm wél aanspreekt.

En veel meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen. Vond de vijf hoofdpersonages waardeloos, zowat qua acteerwerk als qua personages, vond de gewichtigheid in vorm compleet niet aansluiten bij de platheid in thematiek en vond het vooral slaapverwekkend saai.

Flauw dus.

2.0*

Bekend terrein.

Astaire & Rogers hebben deze film ook ooit eerder gemaakt. Volgens mij was het als scriptschrijver niet zo moeilijk in dit genre aan de bak te komen. Een eenvoudige combinatie van een show duo, een exotische locatie en wat romantiek. En uiteraard de komische entourage die het geheel wat extra kleur geeft.

Verder aangevuld met zang en dans, als het budget het toeliet nog een populaire big band erbij. En dan heb je deze film wel zo'n beetje gehad. Vond het alleen wat flauwer dan wat Astaire en Rogers brachten. Die waren sowieso als dans duo een stuk sterker, maar ook het komische gedeelte werkte bij hen wat beter. Allicht omdat ze zelf ook grappig konden zijn. Dat lukt Grable en Payne niet echt.

Maar wie van het genre houdt zal hier vast makkelijk weg mee kunnen. Ik ben jammer genoeg nog steeds geen grootse fan.

1.0*

Matig. Inderdaad iets te hard naar Requiem gekeken. Zaten een paar leuke editingtechnieken tussen, maar wat zich tussen het geëdit bevond was dikwijls niet veel soeps.

2.5*

Best oké.

Maar toch vooral gered door de regie van Scott. Redford is maar een duffe acteur, ondanks z'n toch wel dankbare rol maakt hij er een muf schouwspel van. Pitt heeft ook niet zo heel veel te doen en komt ook niet echt goed tot z'n recht. Toch ook zo'n acteur die ik op oudere leeftijd iets beter vind.

Het verhaaltje wordt vlot verteld, de flashback zijn misschien wat random, maar het geeft Scott wel de mogelijkheid om een aantal richtingen uit te gaan met z'n film. Visueel wordt alles rechtgehouden door Scott's typische stijl. Niet zo expliciet en zeker niet z'n beste werk, maar bepaalde scenes springen er toch wel uit. Zeker de ontmoeting op het dak is mooi en erg stijlvol in beeld gebracht.

Het duurt iets te lang en de scenes binnen de CIA doen wat ouderwets aan, acteurs hadden ook iets levendiger gemogen, maar verder is het een vermakelijk en degelijk filmpje binnen Scott's oeuvre, al blijft het misschien net wat te anoniem voor zijn doen.

2.5*

Beetje raar.

Kende vele grappen nog erg goed, maar blijkbaar heb ik deze film toch voor m'n MM periode gezien aangezien er geen stem staat hier.

Beetje jammer aan dit soort humor is toch dat wanneer je de grappen al kent ze nog maar half zo grappig zijn. Uitermate flauw en gewoonweg grote nonsens, maar die onvoorspelbaarheid vind ik doorgaans wel leuk.

Is die weg, blijft er niet zo heel veel meer over. Wel nog een paar aardige scenes, veel spoofs, en vind Nielsen een uiterst geschikt acteur voor dit soort films en rollen.

2*

Njah.

Duidelijk een film bedoeld voor jonge kijkertjes zonder zich daarbij ook maar iets aan te trekken van de wat oudere kijker. Niet dat dat noodzakelijk hoeft natuurlijk, maar een regisseur als Rodriguez kan ook wel verwachten dat z'n trouwe fans die hem naar deze film gevolgd zijn niet allen even enthousiast reageren.

Spy Kids is een hele simpele en luchtige film. Kleurrijk gebracht, maar daarmee is ook zowat alles gezegd. Visueel erg knullig allemaal (en niet eens op een charmante manier). Kitscherige CG, vervelende personages en een kinderachtig plotverloop dat amper de aandacht weet te trekken.

Ik sluit niet uit dat het voor kinderen een best aardige film is, maar vond het zelf niet aan te gluren. De vervolgen schuif ik dan ook maar weer even in de vriezer. Een halfje extra voor de kleurrijke aankleiding, meer kan ik er niet van maken.

1.0*

Matig.

Nochthans is het bronmateriaal wel mysterieus. Jammer genoeg leken de geïnterviewden daar een beetje aan te twijfelen. Geen idee of het misschien iets cultureels is, of het ligt aan het feit dat ze niet hun moedertaal spreken, maar het overenthusiasme is vooral vermoeiend.

Zeker omdat deze docu niet veel extra biedt buiten de 90 minuten aan interviews. Pratende hoofden die maar vertellen en vertellen, maar ze weten het mysterieuze van het verhaal niet echt over te brengen. De laatste 10 minuten wordt het misschien net wat interessant, maar dan was de rek er al een beetje uit.

Vast leuker voor mensen die wat meer hebben met het onderwerp, maar ik vond het niet geweldig. Had uiteindelijk voor het gevoel dat de mensen in de docu er veel meer plezier aan beleefden, en 90 minuten zitten kijken hoe anderen zich amuseren is nu eenmaal niet zo geweldig leuk.

2.0*

Beetje een non-film.

Ik weet achteraf niet eens zo goed wat deze film nu juist wou bereiken, maar ik zie dat het van dezelfde regisseur als Turist is, dus dat had ik wel een beetje kunnen verwachten. Ik zie de film wel wat proberen, maar er lijkt echt niks te werken en ondertussen ploetert de film maar verder, 150 minuten lang.

Ik hou verder ook niet zo van kunst over kunst. Films over films, kunstfilms over de kunstwereld, vaak vallen die erg tegen vind ik. Sowieso is de kritiek op het kunstwereldje ondertussen even cliché als de punten waarop kritiek gegeven wordt. Ook de maatschappijkritiek die veelvuldig aangestipt wordt voelde erg plichtmatig aan. Beetje dezelfde onzin die telkens weer opgerakeld wordt, hoe vaak kan je eenzelfde punt blijven herhalen?

Hoeft niet zo erg te zijn als de film verder wat te bieden heeft, maar qua regie vond ik het vaak nogal klungelig. Vooral enkele massascenes vielen negatief op, waarbij de massas erg stroef en fake oogden. Maar ook enkele esthetische pogingen vallen in het water, zoals het tollende shot opwaards in het trappenhalletje. Op zich kan zo iets gaaf zijn, maar niet in z'n lelijke, te kleine traphal met wat chaotische kinderen die achter pa naar boven hollen.

Ook de luchtigheid kon ik verder maar moeilijk plaatsen. Er zit zeker een komische ondertoon in deze film, maar ik vond het echt nergens grappig. In dat opzicht deed het me wat aan Toni Erdmann denken. Zal wel een publiek voor zijn, ik zie ook wel dat de er komische bedoelingen zijn, maar de humor ontgaat mij.

Ach ja, dan duren 150 minuten gewoon erg lang. Acteerwerk is nog wel degelijk en het feit dat de film moeilijk in z'n kaarten laat kijken zorgt er in ieder geval voor dat je wel blijft kijken naar wat er volgt, maar eens afgelopen is het vooral teleurstelling die overheerst.

1.5*

Begint beloofde meer.

De soundtrack lag best lekker, ook visueel lijkt het begin nog best mee te kunnen. Niet dat beide elementen nu zo verrassend sterk waren, maar aardig genoeg om er een vlot wegkijkertje van te maken.

Dat keert al snel wanneer de paniek toeslaat. Het acteerwerk blijkt zo belabberd slecht dat zelfs de cameraman ervan geschrokken is. Vervelend geroep en getier. Ander probleem zijn de TCM-clonen (hier dan wel halve varkens die ze maar niet op een degelijke manier in beeld weten krijgen. Om alle effecten te verhullen wordt het camerawerk zo flauw en goedkoop dat het resultaat eigenlijk vooral lachwekkend is.

Zonde, want voor zo'n korte speelduur met zo'n conceptje had het toch écht veel beter gekund. Na het redelijke begin oogt het allemaal erg goedkoop. De soundtrack blijft de gehele film wel redelijk, maar da's verre van genoeg om de rest te redden. Een film die met de minuut slechter wordt en ook aardig doods afloopt.

De moraal van het verhaal? Best niet kijken.

1.0*

Bof.

Solondz ? Een beetje. Alleen lijkt Baumbach soms teveel medelijden te krijgen met z'n personages, iets wat ik niet echt apprecieer in dit soort films.

Film leunt gewoon te sterk op het drama, en schiet wat tekort in de performances. Acteurs zijn gezamelijk een categorie te licht voor dit soort werk. Al deed Bridges het heel wat beter dan in z'n andere films.

Niet echt vervelende film verder, maar wordt nergens echt boeiend, leuk, grappig, spannend, innemend.

Negatief: de ongelofelijke ruksoundtrack. Zooi.

3*

Jammer.

Film kent z'n sterke kanten, maar wanneer hij moet scoren loopt het telkens fout af.

Eerste helf is eigenlijk aardig saai. Links en rechts opgevangen dat dit dan de Martyrs van 2010 moest worden, maar na 50 minuten is er nog steeds niks gebeurd. Da's meteen een halve film aan potentiële shock weggegooid.

Ook erg jammer die porno setting. Moet het extra shockerend maken, maar komt toch echt gewoon cheap over. Probleem is ook dat de film zo af en toe aardig lachwekkend werd. Die oude pornofilmpjes (lol?), maar ook een aantal shockerende scenes (zoals de skullfuck - meer iets voor een Miike) lijken meer op zwarte comedy dan iets wat hard moet aankomen.

Visueel niks te klagen. Ziet er goed uit, al is het meer de montage dan het camerawerk dat voor een verzorgde look zorgt. De muziek is bij momenten erg krachtig, al mist ook daar een beetje de afwerking. Erg gave electronische klanktapijten, maar een verlosssende bass is er zelden en de onderliggende balkanhouse tunetjes klinken ook iets te goedkoop. Balanceert iets tevaak op het randje van duistere skihuthits.

Dé beruchte scene is eigenlijk nog de grootste sof. Achteraf moeten gaan zoeken wat er nu eigenlijk gebeurde, want het enige wat je ziet is de naakte achterkant van een vadsige Servier. Qua anatomie kan ik ook nog steeds niet helemaal volgen hoe die scene nu net verloopt. Het is vooral jammer dat Spasojevic op dit soort momenten de less is less kaart trekt. Het hoeft niet in beeld, maar maak de suggestie dan sterker en misselijkmakender. Daar slaagt hij niet in.

Tweede helft van de film is in ieder geval wel wat beter, af en toe een bittere scene, maar het blijft toch vooral wat gelaten toekijken. Er zitten teveel ridicule momenten in, bijna Miike-achtige taferelen die veel te serieus genomen worden. Zorgt ervoor dat het niet al te hard aankomt en de film grotendeels in het water valt.

Jammer want meestal maken dit soort filmpjes het wel waar.

2.0*

Blijft mijn favoriete Park.

Wat bijblijft zijn de vele creatieve ideetjes, die naar behoren uitgewerkt worden. De film heeft iets geks en mafs, met genoeg momenten die het potentieel hebben om zich in het geheugen te nestelen. Maar uiteindelijk is het de shift naar een lievere, warmere film die de score weet vast te houden en de kwaliteit van de film verankert.

Leuk hoe Park hier de relatie tussen twee niet zo sympathieke personages weet op te bouwen, iets wat op het einde ten volle benut wordt. Dat gaat ten koste van een wat grootser einde, maar ik vond het best mooi zo. Al is het wel goed dat het geleidelijk aan opgebouwd wordt, zodat het eerste uur toch vol de tijd krijgt om wat creativiter om te springen met het verhaal.

Visueel blijft het ook genieten, al is de CG ondertussen wel wat verouderd. Soundtrack blijft ook fijn en de acteurs zijn op niveau. 't Is wat minder eclectisch dan menig ander Park film, maar het blijft toch een best gekke bende en het voelt meer aan als een film van hemzelf, daar waar z'n andere films veel zaken bevatten die ik elders beter gezien heb.

4.0* en een uitgebreide review

Vond het best te doen.

Niet zo'n heel groot verschil met de eerste film, behalve dan dat er een kleine pivot in de cast zat. De bekendere acteurs hebben kleinere rolletjes of zijn verdwenen, de bijrolletjes van de eerste film mogen nu wat meer voor de camera verschijnen.

De fun en frisheid is in het algemeen ook wel net iets minder dan in deel 1, al zou dat ook wel kunnen zijn omdat ik de films nu eenmaal nogal snel na elkaar gekeken heb. Iets meer tijd ertussen was allicht beter geweest, aangezien het allemaal sterk op elkaar lijkt.

Verhaaltje is compleet onzinnig natuurlijk, maar het oogt allemaal best fris, het wordt met voldoende energie gebracht en ook de styling heeft iets wilds. Als het dan al voor kinderen of jonge meisjes is, vind ik het toch stukken minder truttig dan Amerikaanse varianten die ik voor zulke doelgroepen voor ogen zie.

Best vermakelijke onzin. Geen grootse cinema uiteraard, maar gewoon vlot vermaak.

3.0*

Fijne Bousman.

Is toch iemand die zich netjes heeft losgemaakt van de Saw reeks (al regisseert hij dan wel weer het nieuwe deel) om een eigen carriere op te bouwen. Niet iemand met een zeer expliciet eigen stijl, maar weet toch steeds sfeervolle horrortjes af te leveren, ook deze viel weer niet tegen.

Wat meer richting de psychologische kant inderdaad, al valt er hier en daar ook wat gore te melden. Niet zo erg veel, maar wel van het effectieve soort. Verder een film die het vooral van de sfeer moet hebben, niet zozeer van de spanning. En met die sfeer zit het gelukkig wel goed, met dank aan een mooie setting en goed acteerwerk.

Heel origineel of vernieuwend is het uiteraard niet, maar daar hoef je ook echt niet voor bij Bousman te zijn. Typisch werk voor de genreliefhebber dus, ik denk dat de meesten wel van van deze film zullen kunnen genieten. Echt groots is het niet, wel erg solide filler. Beetje wat ik van Bousman verwacht ondertussen. Stelt dus niet teleur.

3.5*

Duffe bende.

Film die staat of valt met de personages, want verder is er eigenlijk niet zo heel veel. Leuk als je enige lol uit de problemen van deze jong volwassenen weet te halen, maar ik kon er zeer weinig mee. Stuk voor stuk irritante individuen, wat enige inleving of meeleven met hun redelijk doorsnee probleempjes niet zo makkelijk maakt.

Veel bekende gezichten, dat wel, maar zij weten maar weinig aan te vangen met wat ze voorgeschoteld krijgen. Verder voegt Schumacher ook niet veel toe. Ik vind hem af en toe best goed als regisseur, maar hier blijft hij wel erg zwaar op de achtergrond.

Het duurt ook relatief lang allemaal, maar dat komt wellicht vanwege de hoeveelheid personages. Elk heeft zijn probleempje natuurlijk en ondanks dat het weinig boeit, moet er wel screentime voorzien worden om het allemaal wat uit te werken.

Mnee, redelijk flauw en saai dramatje. Schumacher kan veel beter.

1.5*

Erg geinig.

Had er nog nooit van gehoord. Blijkbaar maakt het ook deel uit van een langlopende franchise, maar de oudere films zijn ook niet al te populair hier. Deze film heeft in ieder geval het voordeel dat er extreem veel bekende koppen in zitten, dus op de één of andere manier kom je er toch ooit wel bij uit.

Aan de ene kant is het een wat maffe kinderfilm (deed me wat aan Matilda denken), qua regie refereerde het eerder aan jonge Jan Kounen. Nogal wild en gek dus. Da's eigenlijk best een toffe combinatie die ook gewoon goed bij de setting past.

Serieus moet je het absoluut niet nemen, dat maakt de film voldoende duidelijk. Verder vooral positief dat het tempo er goed in blijft zitten en dat de film niet te lang duurt. Na 90 minuten is het ook wel goed geweest en wordt er passend afgesloten. Binnenkort deel 2 van deze reboot maar eens meepikken.

3.5*

Te doen.

Film doet erg klein aan, buiten de bekendere acteurs. Uit de kluiten gewassen indie filmpje dacht ik, maar vreemd genoeg draait hij hier gewoon in de grote bioscopen. Rare keuze, zeker als je kijkt welke films er vaak niet (of nauwelijks) draaien.

De cast doet het best aardig, Watts uitgezonderd. Haar rolletje is een aanfluiting, maar dat heeft misschien iets meer met de casting zelf te maken. Wie bedenkt zoiets ook. Murray is aardig maar voor iemand die niet 100% ondersteboven is van Murray voelt het iets te vertrouwd (en soms dus wat vervelend) aan.

Humor is droog, komt soms best goed uit de verf, maar durft ook wel eens het doel missen. McCarthy is een beetje underused, al is één grofgebekt personage wel genoeg in een film als deze. Dramatische inslag in de tweede helft voelt dan nog een beetje overbodig aan, maar veel verandert het uiteindelijk niet aan de algemene indruk.

Ietwat simpel filmpje, bekend terrein, maar wel geinig genoeg en niet overdreven lang gerekt. Kan er dus wel mee door.

3.0*

Een betere zondagmorgen film kan ik me niet voorstellen

Leuke film, vooral de talloze misplaatste elementen in de film maken deze de moeite waard. Het maintheme alleen al klinkt zo melig romantisch, de vreselijke overacting, de typisch Japanse "kawaii" (cute, schattig) fascinatie, zoals de herwerking van die BC kettingzaag ... ik mag het wel. Zeker als je er een "matter-of-fact" zombie verhaaltje achterplaatst. Op typische Japanse manier wordt naar een [/I]if you can't beat 'em, join 'em"[/I] situatie toegewerkt.

Jammer alleen dat de film er echt slecht uitzag. Het had meer weg van een filmpje geschoten voor een toegangsexamen filmschool, dan een professionele film. Ik hou het bij 2*, al heb ik me wel kosteloos vermaakt, en heb ik best wat afgelachen.

Meh.

Dan deed Bousman het nog veel beter met z'n Repo! Ook niet de meest geweldige film, maar daar zat toch meer eigenheid in. Vond deze mix van musical en slasher maar matig, zelfs wat kinderachtig.

Komt ook wel door de jonge cast en de nogal vervelende uitstraling van MacDonald. Zou me niks verbazen als zijn ooit een sterretje van het Disney kanaal geweest is. Verder ook Meat Loaf in een nogal flauwe rol en een gebrek aan serieuze gore, al hoort dat ook wel weer bij het slasher genre.

De musical bits proberen grappig te zijn, een zelfzame keer lukt het ook wel maar vaak blijft het flauw en ongeïnspireerd. Wel een hoop verwijzingen naar andere films, zelfs wat misplaatste raunchy humor (bukake, serieus?).

Een flauw en mislukt experiment wat mij betreft. Te guitig voor een horror, te knullig voor een musical. En uit de combinatie komt ook niks magisch voort. Snel vergeten dus.

1.0*

Niet best.

Niet dat ik er erg veel van verwacht had. De cinema van John Ford doet mij doorgaans zeer weinig, westerns zijn verder mijn minst geliefde genre. Het is dan ook niet zo heel vreemd om dé blauwdruk van wat we ondertussen kennen als de stereotype western aan te vangen met enige scepsis.

En dan bleek ook redelijk terecht. Hier en daar zijn er scenes die net wat interessanter lijken te worden, vooral wanneer de film zich niet bezighoudt met typisch cowboys en Indiaantjes geleuter, maar het zijn relatief kleine opflakkeringen in een verder povere film.

Personages zijn erg plat en karikaturaal, de actie is niet om aan te zien en het hele plot wist mij voor geen meter te boeien. Het is dat de film verder niet zo heel lang duurt, maar het was toch een redelijke martelgang om tot het eind te raken. Denk niet dat het ooit nog wat gaat worden tussen mij, Ford en de western.

1.0*

Redelijk.

Het opmerkelijkste aan deze film is eigenlijk dat het geen vampierenfilm is, maar gewoon een apocalyptische zombieflick. Het zijn dan wel bloedzuigende zombies die je met een staak door het hart moet vermoorden, maar de setting blijkt veel bepalender voor het subgenre dan het eigenlijke aanwezig zijn van één of andere monstervariant.

Film is aardig en Mickle maakt er wel iets leuks van, maar halverwege wordt deze road-movie een beetje saai. Er komen wat subplotjes aan te pas die eigenlijk vooral als opvulling dienen, waardoor het wachten wordt op het slotakkoord.

De vampieren zien er goed uit, het sfeertje is rauw en de personages zijn ook niet al te vervelend. Maar het geheel is toch vooral net-niet, en niet dat ik verder een geweldige vampierenfan ben (integendeel zelfs), maar er dan een soort van zombieflick van maken (ook al de zoveelste) werkt niet helemaal. Zelfde geldt voor de religieuze groepering, voegt ook zeer weinig toe.

Veel potentieel, niet vervelend, maar uiteindelijk komt het er niet helemaal uit.

3.0*

Vre-se-lijk.

Had er al niet veel van verwacht, Wilder en humor gaan voor mij niet echt samen. Ook in deze film maakt hij het weer echt bont, met een aantal geweldig irritante personages. Animal werd al vaak genoemd (een stapje weg van slapstick), maar ook die ergerlijke imitatie kerel, de nieuwsman (wat een stem!) en de povere sprechen sie deutsch humor.

Er zijn een aantal scenes die er qua niet-aanzien uitspringen, oa met de hitlersnorretjes, de witte streep naar het Russische kamp en met stip bovenaan de Duitse wachter die een verdachte kabel ziet en dan op compleet achterlijke wijze in een volleybal spelletje getrokken wordt, waar hij als een kindje van 5 staat mee te kirren.

Het hele spannende gedeelte heb ik blijkbaar ook gemist, alles was zo lollig, guitig en schattig in het kampje dat ontsnappen ook niet zo'n ernstige aangelegenheid leek, de intro ten spijt.

2 uur zijn zoals steeds bij dit soort films veel te lang, zeker bij dit soort humor kan ik het na een kwartier al niet meer aanzien. Enorm saai en extreem oubollig. Het selecte gezelschap dat hierom nog kan lachen anno 2009 ten spijt.

Zelfs de rol van Holden vond ik niks, je komt ongeveer hetzelfde personage tegen in elke pre-1960 film in de top 250 heb ik zo de indruk.

0.5*

Allereerst Ramon maar even geruststellen. Waarschijnlijk heeft hij net bij de updates mijn naam bij deze film zien staan, en met bang hartje toch maar de link aangeklikt. Wees gerust Ramon, 't was een goeie film

Wat me eigenlijk in het begin opviel waren de parallellen die met Avalon te trekken zijn (niet verwonderlijk, Oshii is/was een Tarkovsky fan). De filter, de groep die op zoek is naar "een zone", de nicknames ipv echt namen, de ambient muziek, zelfs het tekstje in het begin van de film. Verder niet belangrijk, maar leuk voor iemand die Avalon op nr 1 heeft in z'n top 10.

Wat mij betreft wordt deze film gemaakt in het eerste half uur. Prachtige shots, lange uitgerekte scenes en een heerlijke soundtrack, met als apotheose die scene met dat treinkarretje. Heerlijke ambient track, enkele industriële klanken, starende gezichten met zo'n sepia filter erover. Een simpel proces dat een fantastische abstractie met zich meebrengt, waar lichtspel optimaal tot z'n recht komt. Hier kan ik van genieten. Wat Tarkovsky daarna doet begrijp ik echter minder goed. Of laat ik het anders zeggen, ik snap de bedoeling, maar ben het er niet echt mee eens. Want weg gaat de filter, en daarmee ook de magie die het eerste half uur zo boeiend maakte.

Het tweede deel van de film blijft wel geinig, maar op een andere manier. Niet dat ik de diepte van deze film wil ontkennen, maar het werkte voor mij vooral als kinderlijk avontuur. Je kent het wel, je een weg banen door een weiland, niet de makkelijkste weg nemen maar "de leukste". Wat klim/klauter en springwerk inbegrepen. Slim ook om de hele opzet achter "de zone" gewoonweg niet bekend te maken, zodat de vraag blijft wat er volgt en in hoeverre er toneel gespeeld wordt. Er waren zelfs enkele komische insteken, maar dat komt misschien omdat die professor met z'n mutsje verdacht veel leek op een typetje uit The Fast Show. En zo legt een mens soms de vreemdste linken

Op het einde schiet de film echter te kort. Er komen wel weer wat mooiere shots in voor (de tunnel, terug zo'n sepiastukje met het water, het onweer) maar de preken die de personages beginnen afvuren klinken enorm geforceerd, en hebben veel weg van een inspiratieloze poging van de regisseur om z'n ding eens te zeggen. Tarkovsky creeërt hier voor zichzelf het imago van zo'n zagerig oud mannetje (=persoonlijk), dat het eens zal uitleggen, of op z'n minst wat diepte wil lanceren (ik zeg dus niet dat hij alles voorkauwt!). Helpt ook niet dat wat de personages preken mij totaal niet boeit. Alleen al het idee dat kunst onzelfzuchtig zou zijn doet mij in lachen uitbarsten. Maar soit, gelukkig dus dat er verder wel wat te zien is, zodat de verveling ook hier niet toeslaat.

Al bij al 4*. Heel wat goeie dingen gezien, maar wat mij betreft heeft Tarkovsky dan toch hier en daar wat foute keuzes gemaakt, al zal niet iedereen het met me eens zijn . Hulde dus voor het eerste half uur, wat de rest van de film goed weet te dragen.

Mjah.

Met Oliver & Hardy zelf heb ik helemaal niks. Zoals velen wel bekend met hun werk, kwam vroeger regelmatig op TV, maar ook toen al wist dat type slapstick mij helemaal niet aan te spreken. Het is gewoon absoluut mijn humor niet. Maar dat wil niet zeggen dat een film over deze twee niet goed zou kunnen zijn.

Apart dat Baird hier achter zit. Filth vond ik een erg fijne film, maar da's toch wat anders dan deze film. Stan & Ollie is uiteraard wat netter en braver, maar ook hier laat Baird zien wat in zijn mars te hebben. Getuige de mooie, complexe long take waar de film mee start. Doet wat denken aan de long takes die PT Anderson vroeger uit z'n mouw schudde, daar kunnen onze Chinese arthouse vrienden nog wat van leren.

Hulde ook voor Coogan en Reilly. Zij spelen hun rol echt met verve, Coogan allicht nog nét iets beter dan Reilly, maar beiden zijn ze gewoon uitmuntend. En niet alleen omdat ze hun voorbeelden aardig dicht benaderen, maar ook omdat ze nogal wat drama in hun spel weten leggen zonder daar veel woorden voor nodig te hebben.

Want da's dan het derde goed punt van deze film. Het verhaaltje over het leven van Stan & Ollie staat eigenlijk redelijk op de achtergrond, het gaat dan ook maar over één bepaalde periode in hun carriere. Maar de aparte band die de twee deelden, die wordt wel perfect vormgegeven. De mix van kameraadschap, collegialiteit, wrevel én het ongrijpbare van een duo dat samen de wereld veroverd heeft met een komische act is gewoon voelbaar.

Verder ook leuke bijrollen voor de twee vrouwen trouwens. Als film misschien net wat te braaf en netjes om een nog hogere score aan te geven, maar is was blij verrast met deze film. Weinig van verwacht, maar Baird & cast hebben er iets moois van gemaakt. Perfect voorbeeld ook dat biopics ook anders kunnen.

3.5*

Niks voor mij.

Zowel de setting als de personages doen me niet veel. De muziek vond ik helemaal niks, vreselijke popriedeltjes van vroeger. Ook die kindjes zijn niet al te interessant. 4 typetjes die aan een avontuurtje beginnen.

Meest jammere vind ik dat de jongens, uitgezonderd dat dikkertje, allemaal veel te gewichtig doen, en zich iets te volwassen gedragen. Maakt de film wat te dramatisch. Feldman en het hoofdpersonage waren verder ook niet de beste kindacteurs. Phoenix viel wel mee, Sutherland vind ik eigenlijk altijd wel leuk. Maar een beetje een kleine rol uiteraard.

Verder een filmpje dat best aardig is om te volgen, iets te veel inzakt en eigenlijk maar bitter weinig om het lijf heeft. Heb het vroeger nooit gezien, heb niks met de personages en setting. En dat blijft er niet veel over. Voor het grandioze camerawerk moet je in ieder geval niet kijken.

1.5*

Zeer matig.

De opzet zou op zich best leuk kunnen zijn en Arkin en Walken doen het ook wel fijn. Alleen draait alles rond Pacino en net hij gaat ver over de schreef met z'n rol. Té dik aangezet, waardoor de humor al snel verdwijnt en zijn typetje vooral irriteert.

Best jammer want Stevens doet nog wel z'n best om er wat van te maken, ook de bijfiguren zijn best grappig. Alleen is het nogal kinderachtig bij momenten, vooral de humor komt niet goed uit de verf. En da's best vervelend voor iets wat toch deels een comedy poogt te zijn.

Ouwe knarren die iets te cool willen zijn, sowieso best lastig om goed uit te voeren. Walken kan het wel, Arkin is degelijk, Pacino kan gewoon niet volgen.

2.0*

Het zal toch zo zijn dat films en miniseries tegen een andere standaard beoordeeld worden, want 3.3+ voor deze wansmakelijke TVbrol is echt onverklaarbaar. Wie hier ook maar een sprankeltje filmische kwaliteit in hoopt te ontdekken blijft 6 uur lang volledig op z'n honger zitten.

Visueel echt brak. Er wordt zelfs geen poging gedaan om scenes mooi in beeld te brengen. Het vortige beeldformaat werkt uiteraard ook niet mee, maar zelfs een gewone 16:9 had het visuele niet vooruitgeholpen. Acteurs zijn ook echt om te huilen. Buiten Ray Walston is het één en al miserie, Sinise voorop. Hoe kan je zo'n nontalent nu als hoofdrolspeler casten?

Verder verloopt de serie redelijk onevenwichtig. Blijft vaak lang bij onbenullige gebeurtenissen hangen, om daarna weer als een gek vooruit te schieten. Boeide ook niet zo wat er nu uiteindelijk ging gebeuren, maar met een hilarische bad guy als hier is dat ook geen wonder. Vond het einde dan niet eens zo'n anticlimax, maar dan komt waarschijnlijk omdat ik met de rest ook helemaal niks kon.

Verder het originele verhaal niet gelezen, maar vond ook helemaal niks van de typische King sfeer terug. Dan rest er eigenlijk alleen maar 6 uur tristesse, goedkope TV shlock zelfs Garris onwaardig. Zelfs de minimumscore is nog teveel eer van deze serie, maar aangezien we echt niet lager kunnen ...

0.5*

Platte Oscarmeuk.

Zo'n typische film die vooral uit is op een beelde, en daar ook best veel voor over heeft. Alles maar dan ook alles in deze film is gericht op sentiment, jammer genoeg klinkt het meeste daarvan érg vals. Elke seconde voelt als een dwang om te VOELEN, maar uiteindelijk kon de film mij geen bal schelen en was ik vooral blij dat het voorbij was.

Het mag dan de vierde verfilming van het verhaal zijn, dat verhaal is zo bekend dat het amper wat uitmaakt. Getergde artiesten, alcohol, een liefde die verscheurt etc etc. Daarvoor hoef je al zeker niet te kijken. Voor het puntje kritiek richting popwereldje ook niet, want de film maakt zich vooral schuldig aan z'n eigen aanklacht.

Cooper die de hele film lang schor loopt te brabbelen, Gaga die als arme sloeber haar man blijft steunen, terwijl haar muzikale boodschap verkocht wordt in glitterpakjes, een aantal complete kutnummertjes die zélf het makke popniveau niet overstijgen, een hond die zielig voor de garagepoort ligt wanneer Cooper zich eindelijk uit de film schrijft ... alles is zo voorspelbaar, voelt zo onecht aan dat het een triestige zit is geworden.

Hoop dat het helemaal niks wordt voor deze film, dat verdienen ze wel.

1.0*