Opinions

Beter vervolg.

Bij Heartfall Arises verloor ik een beetje mijn vertrouwen in de Hongkongse misdaad/politiefilm, S Storm geeft het genre terug een kleine boost. Geen grootse film of een directe aanrader voor mensen die niet zoveel hebben met het genre, maar als filler voor de liefhebber brengt de film exact wat je ervan verwacht.

Louis Koo is ideaal voor z'n rol. De slicke, onvermurwbare politieman die de eer van het corps hooghoudt terwijl hij ondertussen de zaak laag voor laag ontleedt. Beetje drama in de vorm van een bevriend politieagent, wat actie en spektakel tussendoor met een aantal car chases en je bent zo weer bij het einde van deze film.

Alles wordt netjes in beeld gebracht, soundtrack verder weinig opvallend en acteerwerk is oké zolang de rolletjes niet te klein worden. 't Is vooral een film met erg veel vaart die de clichés een laagje glans geven en niet al te lang duurt. Genrewerk pur sang dus, maar voor de liefhebber valt er genoeg te genieten.

3.5*

Filmpje onder het motto: the 70s called, they want their movie back.

Als amateurfilm (want daar leek het toch echt op) best goed geslaagd, maar verder een complete draak van een film.

Acteerwerk is beneden alle pijl. Een aardig grote groep acteurs die allen voor geen meter weten te acteren. Visueel twijfel ik nog of het een poging is tot realisme of gewoon puur amateurisme. Het resultaat is in ieder geval hetzelfde: erg erg slecht.

De film wil nog wel wat spanning creeëren door vanuit de bunker alles te volgen. Search teams die enkel gevolgd worden door radiocontact enzo. Maar wanneer het net iets grafischer wordt vernielt men de gehele sfeer weer,waardoor ook dat uiteindelijk niet werkt.

Het is een droevige bedoening waarvan ik niet eens weet of dit inderdaad een professionele film is. Wie zet z'n website anders in z'n productielogo?

Triestige film dus. Best te vermijden, hoewel het nog wat kan zijn voor liefhebbers van die "grauwe 70s" stijl.

0.5*

Een Pang tussendoortje.

Begint net iets té Chinees hip. De vriendinnen van Zhou zijn wat aan de vervelende kant. Nogal shallow, veel glitter en aardig stompzinnig. De laatste tijd als iets teveel films gezien waarin dat soort typetje rondlopen.

Maar Ho-cheung Pang laat al snel zien dat dit toch echt een ander soort film is. Hoewel Zhou wel de hele tijd bijstand krijgt, is het toch meer een eenvoudig liefdesverhaaltje tussen haar en Xiaoming, dat hoe langer hoe meer in bloei komt te staan. Best apart trouwens dat het vrouwelijke personage voor een keertje gefriendzoned wordt, meestal is het toch omgekeerd.

De filmstijl doet een beetje vluchtig aan, waardoor het ook echt lijkt alsof dit meer een tussendoortje van Pang was. Ondanks dat valt er toch genoeg te bewonderen, zoveel basisklasse heeft hij ondertussen wel. Acteerwerk van de 3 hoofdpersonages is goed, de rits aan bijrolletjes jammer genoeg iets minder.

Wel een paar erg grappige scenes. De bunny dinner scene is geweldig, zo ook de finale bekentenis. Pang heeft ze wel eens beter gemaakt en zeker in het begin duurt het even alvorens de film echt op gang komt, maar daarna valt er toch genoeg te genieten en is het alweer uitkijken naar Pang's volgende serieuzere project.

3.5*

Herkende meer comedy dan drama in de film.

Misschien omdat sommige scenes er zo overgaan en zo boerkneuterig zijn dat het wel erg grappig werd. Het "In De Gloria" gevoel zeg maar.

Of je het nu kapotanalyseert of gewoon over je heen laat komen, na vijf minuten voel je het al komen, van in je kleine teen tot in je haar dat ondertussan al recht omhoog is gaan staan. Een lompe, verouderde boerengemeenschap wordt "gered" door de man van de wereld, mijn zijn verworven inzichten. Gejank en geëmmer, kneuterigheid en een paar komisch bedoelde feel-good scenes moeten een gevoel van echtheid neerzetten. Ik ben er zelf van weggevlucht ooit, dus veel punten scoor je er niet mee bij mij.

Verder lelijk (lelijk!) in beeld gebracht, met als dieptepunt het camerawerk tijdens het eerste concert. Muziekkeuze was ook niet bepaald geweldig, acteerwerk vooral erg dik aangezet en over-the-top. De dominee's vrouw toen Daniel ontslagen werd ... alsof ze net haar vier kinderen verloren was aan een serie-verkrachter.

Twee uur is ook veel te lang, sommige delen vervelen echter niet echt, andere zijn dan weer bijna onmogelijk om door te komen.

En wat mij verder wel opviel was het ontbreken van een politieman in het select groepje dorpsbewoners. Zo'n figuur loopt er toch meestal wel bij, zeker in zo'n kleine gemeenschap. Al zal dat wat lastig geweest zijn gezien het mishandelingsverhaaltje.

1.0*, had eigenlijk erger verwacht toen Apollinisch de vergelijking maakte met Etre en Avoir, maar qua kneuterigheid kon dit toch ook weer tellen. Waardig toplijstmateriaal.

Redelijk aparte Yau.

Heb hem al vele dingen zien doen, maar dit soort post-apocalyptisch verhaaltje zie je toch niet zo gauw, al helemaal niet in Hong Kong. Maar net daarom wel weer iets voor Yau om uit te proberen. Met een klein budget en een aantal gekleurde lampen gaat hij aan de slag, en weet er best nog wat van te maken.

Al is de pot wel zo'n beetje leeg na een uur. Vanaf de belegering is de rek een beetje uit de film, heeft het decor zijn dienst gedaan en nemen wat saaiere themas de bovenhand. Jammer dat Yau het niveau niet iets constanter wist te houden.

Eerste uur is namelijk best leuk. Geinige setup, best leuk in beeld gebracht (al moet je de goedkope CG er wel bijnemen) en ook nog aardig benauwd allemaal. Je mist Anthony Wong een beetje in de rol van bad guy, maar de rest van de cast doet het naar behoren.

Leuk om Yau een filmpje als dit te zien maken, hij mag het wat mij betreft nog een keertje overdoen, maar dan met een wat groter budget. De potentie is er in ieder geval, alleen volhouden de volgende keer.

3.0*

Chan's beste.

Onbegrijpelijk hoe mensen kunnen spreken over "een warrig verhaal". Een straight-forward filmpje dit, waarin alles op het einde ook nog eens met een strikje verpakt wordt. Je moet er bijna een handleiding bijsteken om het nóg begrijpbaarder te maken.

Een erg typisch HK misdaad filmpje met een beetje actie. Wie hopen vuurgevechten verwacht komt bedrogen uit, al zit er halverwege wel een zeer puike achtervolgingsscene in. De film richt zich meer op een kat en muis spel tussen een crimineel en politieman, met bijbehorend een zijlijntje drama.

Acteerwerk is bovengemiddeld. Kwok is altijd wel fijn, Wu doet het hier ook erg goed. Altijd wat afwachten hoe het uitpakt met hem, maar dit is duidelijk één van z'n betere rollen. Cheng komt wat tekort, maar met bijrollen als Lam Suet en Angelica Lee blijft het niveau best hoog.

Visueel stijlvol. Kan niet mee met het betere Milkyway werk, maar blijft ook niet ver achter. In ieder geval heel wat beter dan je van Chan zou verwachten. Strak kleurgebruik, mooi en vlot camerawerk en best stijlvol geëdit ook. Soundtrack blijft hier wat op achter, toch vaak iets té melodramatisch, maar echt storen doet het nergens.

Zeer vermakelijke en stijlvolle filler. HK heeft betere filmpjes in de schuif liggen, maar als die plots leeg blijkt is dit een erg goed alternatief.

3.5*

Zéér matige Gordon Chan.

Het is duidelijk dat de regisseur ook niet echt in zijn element was. Toch meer iemand die het van de klassieke actie moet hebben, een komedie met romatische insteek is helemaal niks voor hem, het resultaat is er dan ook wel naar.

Ronald Cheng is een vervelend acteur, ook hier weet hij weer negatief z'n stempel op de film te drukken. Maar ook de rest van de cast doet het niet geweldig. Wel wat bekende koppen, allicht als consessie voor Chan, maar veel voegen ze niet toe.

Film ziet er verder weinig verzorgd uit en ook de soundtrack is niet geweldig. Gelukkig zit er wel een beetje tempo in en is de luchtigheid alom aanwezig, zelfs wanneer het einde een stuk dramatischer wordt. Het redt de film niet bepaald, maar zorgt er wel voor dat het geen complete martelgang is.

200% filler dus, enkel leuk voor mensen die graag alle Gordon Chan films willen meepikken, al is het maar voor de volledigheid. Verder weinig appeal deze film, genoeg andere Chan films die je beter eerst kan bekijken.

1.5*

Er zijn zo van die regisseurs die je met de grootste moeite van de wereld niet kan 'pigeonholen'. Veel zijn het er niet, maar Miike is er zeker één van. Denk je eindelijk een beeld te hebben van een "Miike film", komt hij op de proppen met Box. De maskers en styling van de personages alleen al maken van dit kortfilmpje een klein meesterwerk. De uiterst subtiele shots, prachtige framing en het heerlijke kleurenspel zijn nieuw. Miike die een artistieke draai geeft aan z'n films. Verrassender dan Spielberg die aankondigt dat hij Tetsuo 3 wil verfilmen. Box is een echt geniaal filmpje, en krijgt de volle 5*.

Dumplings krijgt 3.5 *

Jammer dat Cut alles wat verpest. Gelukkig wel de laaste short, dus je kan rustig in slaap dommelen als je wil. Cut is het filmisch equivalent van onderbroekenhumor. Flauw, plat en uiterst gekunsteld. Het enige wat mij duidelijk wordt is dat Zuid-Korea het meest overhypte filmland is van dit moment. Concept is anders best wel interessant, elke vorm van uitwerking bedroevend. Die ene ster gaat dan ook enkel naar het concept. 1*

9.5/15 dus, ofwel een dikke 3*, maar dankzij het kortfilmpje van Miike maak ik er toch maar 3.5* van. Gelukkig lag ik al, of ik was zeker van m'n stoel gedonderd.

Herzien en blijft geweldig.

Op alle punten een film die er toch wel bovenuit springt. Visueel is het wat beter dan je doorgaans mag verwachten, met sterk kleurgebruik en vlot camerawork. Ook qua acteurs zit het wel goed, al helemaal wanneer Sammo Hung voor een keertje de rol van bad guy op zich neemt. Maar ook Jing Wu en Donnie Yen zijn echte martial arts toppers.

De stijl in deze film is een keertje wat anders, met veel brawlers die doen denken aan characters uit King of Fighters, een spel dat niet voor niks halverwege ook even gefeatured wordt. En het verhaaltje is ook wat harder dan normaal, de cast krijgt het hard te verduren en werkelijk niemand is veilig.

Als toetje enkele geweldige martial arts scenes die nog steeds staan als een huis. Vooral die laatste tussen Yen en Hung is een hoogtepuntje in de moderne HK filmgeschiedenis. Film staat er gewoon nog steeds. Het overstijgt z'n niche niet, maar heeft de lat wel wat hoger gelegd. Het begin van een nieuwe reeks HK pareltjes en de feitelijke lancering van Wilson Yip's carrier.

4.0* en een uitgebreide review

Hmmm.

Eerste deel was een mijlpaal voor Wilson Yip, wanneer het vervolg dat met namen als Jaa, Wu en On komt liggen de verwachtingen toch redelijk hoog. Al helemaal wanneer Cheang ook nog eens de regie op zich neemt.

Achteraf kan ik enkel maar concluderen dat Yip's eerste deel beter was. Eigenlijk op zowat elk gebied. Allereerst gaat er wat teveel tijd naar het verhaaltje dat uitgesponnen wordt. Het is al best volgestouwd met toevalligheden, het lijkt soms een beetje of de film ook daadwerkelijk gelooft dat er enige diepgang in zit. Zag trouwens dat Jing Wong had meegeschreven, dan weet je het al wel.

Opvallender vond ik dat de actie niet bepaald optimaal in beeld werd gebracht. Cheang is dan ook niet echt een pur sang actieregisseur natuurlijk, maar er wordt vaak matig geknipt en ook het digitale bijgeplamuur deed de actiescenes niet veel goed. Nochthans is de actie zelf wel op niveau, maar dat mag je met deze acteurs ook wel verwachten. Wel verrassend is dat On van de drie het beste uit de verf komt.

Jaa en Wu laten het qua acteerwerk ook wel wat afweten, maar dat komt allicht omdat er teveel aandacht gaat naar verhaal en drama, terwijl je hen vooral moet laten vechten en er cinematografisch voor moet zorgen dat ze in die scenes zo fel mogelijk schitteren.

Een vervolg dat wat teveel wil zijn en daarom niet zo geweldig is in wat het essentieel had moeten zijn. De eerste blijft de betere actiefilm, deze is op zich wel de moeite om een keer gezien te hebben, maar veel meer dan wat opgewaardeerde filler is het jammer genoeg niet.

3.5*

Lollig.

Een film die ik eigenlijk van plan was te skippen, al was het maar omdat het eerder werk van Yaguchi mij meestal compleet niet wist te boeien. Maar omdat ik hem in Schilling's boek was tegengekomen, alsnog een kans gegeven. En met succes.

Erg origineel of spectaculair is het niet. Op papier zou dit een post-apocalyptisch spektakel kunnen zijn, maar het is eerder een hoop Japanse beleefdheid tijdens een langdurige power outage. De film richt zich ook érg strak op het ene gezinnetje, de bredere impact van de gebeurtenis blijft redelijk uit beeld.

De film houdt het ook erg luchtig en gezellig. Hier en daar inderdaad een kleine reflectie op de mensheid, zijn afhankelijkheden en aanpassingskunde, maar het is toch vooral gewoon een gezellige en vermakelijke road trip door een Japan zonder stroom.

3.5*

Oogt wat goedkoop inderdaad, maar de humor is wel oké.

Jammer, want er zaten best wat grappige segmentjes in. Zo was het eerste stuk met de cheerleaders grappig, maar leek het bijna amateurwerk. YosiYoshi is een begenadigd komisch acteur, maar mag toch weer wat betere projectjes gaan uitkiezen.

Het tweede filmpje vond ik het minst, heb dan ook niet zoveel met crossdress humor. Dan vond het ik derde deel stukken leuker (meteen ook visueel het aantrekkelijkst). Grappig deel, lekker kleurrijk en fleurig met een geinig einde.

Laatste filmpje is ook wel oké, leuk om ugly guy weer eens te zien en is bij momenten ook best wel grappig. Maar ook dit deel oogt een beetje als low budget met iets te snelle opsmuk.

Aan de humor ligt het wat mij betreft niet, wel aan de afwerking. Geef Sekiguchi de volgende keer weer wat meer geld, om 6 jaar na SS5+ is zo'n projectje op te moeten duiken ... onbegrijpelijk.

3.0*

Best aardig.

In vele opzichten een typische Amerikaanse actie/thriller, maar dat is dan buiten de wat grimmigere toon en brutere actie gerekend. Die zorgen ervoor dat deze film toch blijft boeien en het uitzitten waard is. Nodig ook, want verder is het echt wel basic.

Schwarzenegger is geen groots acteur, ook hier herhaalt hij gewoon weer z'n typische "kunstje". Ook de rest van de cast is aan de matige kant, maar op zich is niemand echt storend slecht. Verhaaltje is ook niet meer dan een kapstop, wie hoopt op een intrigerende thriller hoeft deze film vooral niet op te zetten.

Maar gelukkig wordt er ook aardig wat gemoord en gebeurt dat op brute wijze. Ik zou het zeker geen horrorfilm willen noemen, maar ik vond het toch wat smeriger dan bijv. een Se7en, die hier en daar die genre aanduiding wel meekrijgt.

Sabotage is zeker geen groots of memorabel werkje, maar wel prima filler.

3.0*

Enorm oneens met Macmanus.

Miike valt niet in een vakje te duwen, en als je zegt dat hij een romantisch samurai gevangenisdrama gemaakt heeft verbaast dat ook niet zoveel. En toch is het steeds weer even schrikken bij zulke filmpjes.

Genre klopt ook niet helemaal, film teert duidelijk op een semi-romantisch en poëtische ziel. Het begint kent nog wel enkele hardere scenes, maar de rust is duidelijk de rode draad in deze film. De vriendschap tussen Eiji en Sabu is mooi om volgen, niet in het minst door de sterke prestatie die Fujiwara neerzet.

Verder ook regelmatig mooie plaatjes en een opvallend rustige visuele afwerking. Statische shots en mooie, rustige plaatjes. Ook iets wat in niet te veel Miike's te bewonderen valt. Het is geen The Box, maar aangenaam om kijken is het zeker.

Verhaaltje blijft boeien en kent een paar interessante wisselingen al is het "who dunnit" gegeven uiteindelijk het minst interessante.

't Is bijna feel good te noemen, al zijn bepaalde scenes daar te hard en te grauw voor. Wel mooie intermezzos met Kenichi Endo, waarbij Eiji's karakter mooi vormgegeven wordt. Ook de bijrol van Osugi is fijn, al is het maar omdat de man een fijn en erg herkenbaar stemgeluid heeft.

Mooi filmpje, niet superopvallend behalve dan dat het van de hand van Miike komt, en ik nog maar weinig vergelijkbaars van zijn hand heb gezien (op toch dik 30 films). Mooi drama, innemend is een treffende omschrijving.

Kleine 4*

PS: vraag me af of Miike hier wat voor Big Bang Love heeft uitgehaald. Compleet andere film maar enkele parallellen zijn makkelijk te trekken.

Eindelijk een West op niveau.

Op papier zag het er anders niet al te best uit. West en kliekje weer samen om een film te maken, gelukkig is dat ons-kent-ons sfeertje er een beetje uitgegaan. Enkel Swanberg blijft wat lastig als acteur, maar Bowen doet het wel erg goed.

Al is het uiteindelijk Gene Jones die de beste rol neerzet. Geweldig personage die het nodige geloof verleent aan het verhaaltje. Moet ook wel want zoals steeds is de opbouw best traag, eens aangekomen in het kamp vlot het ook niet helemaal, maar wanneer Jones op het toneel verschijnt vervallen alle twijfels.

Finale mag er ook best zijn, enkel niet zo tevreden over de faux docu keuze. Naar het einde toe leek het mij ook wat arbitrair te worden en het voegt verder ook niet al te veel toe. Maar dat zijn opmerkingen in de kantlijn. Ik heb het sowieso wel voor secte films en deze is een leuke toevoeging aan het genre.

Hopelijk gaat West in deze richting verder. Wat frisser en moderner en minder dat vriendenkringgevoel.

3.5*

Goed.

Vind de kritiek op het "losse" verhaal vreemd. Soms ietwat complexer door wat flashbacks die Aoyama er onaangekondigd en via korte cuts insteekt, maar de lijn van het verhaal (Asano vindt moeder en neemt wraak is toch redelijk duidelijk.

Conventioneel zou ik de film zeker niet willen noemen, al komt hij wel een beetje zo over. Toch zijn de rare komische intermezzos, de wat vreemde dialogen en onnavolgbare personages duidelijk genoeg aanwezig om er een niet-alledaags drama van te maken. Daar kan ik de film dan ook wel om waarderen.

Visueel viel het jammer genoeg wat tegen. Een enkel mooie scene (zowel beeld en geluid) in de bergen, sowieso zijn de scenes tussen Odagiri en Asano de hoogtepunten van de film. Wat verdienen die twee acteurs een film met gedeelde hoofdrollen.

Echt indruk maken doet het jammer genoeg nergens. Daarvoor is de presentatie iets te plat. Wat grappig editing werk fleurt het een klein beetje op, maar genoeg is het niet. Jammer, want verder heb ik me dik 2 uur makkelijk kunnen vermaken met het vreemde drama dat zich op het scherm afspeelt.

Aoyama blijft boeien, al schiet hij zelden echt uit.

3.5*

Wat hiervan te denken.

Vreemde, theatrale film. Zeer unieke uitwerking van een zwaar thema, omgebogen tot een luchtige en zeer speelse film. En als we de film mogen geloven, is dat ook de enige uitwerking die bij het Sada personage past.

Het begin van de film switched geregeld tussen kleur en zwart/wit, maar dat gaat er na een tijdje uit. De meeste scenes lijken zich op een toneel af te spelen, de meeste performances zijn ook zeer theatraal. Veel shots lijken bedoeld knullig, en het eerste uur is dan ook aandoenlijk fout.

Daarna buigt de film zich in een andere houding, en wordt het stilaan wat dramatischer. Niet veel, het blijft allemaal zeer luchtig, maar langzaamaan krijgt de film ook een hart, iets wat een beetje ontbrak in het begin.

En uiteindelijk weet deze je toch in te palmen, en valt alles op z'n plaats. Begin is wat moeizaam, maar vooral door het vreemde, onwerkelijke effect blijf je toch gekluisterd zitten. Prachtige muziek en kleuren, quircky, soms knullig camerawerk en leuke personages, en dat alles gemengd met een zwaar op de maag liggend thema. Zien om te geloven. 4*

Nja.

Nieuw boek, nieuwe film. Vraag me af of Nakata 20 jaar geleden zich voor kon stellen dat hij nu nog steeds aan deze reeks zou vasthangen. Al is het nu ook weer niet zo dat hij 20 jaar lang slaafs dezelfde horrorfilm gemaakt heeft. Deze reboot (of whatever) had hij alleen best mogen laten schieten.

Het heet een horror film, maar eigenlijk is het meer mystery/drama, met hier en daar wat klassieke Ringu scenes erin verwerkt. Spannend zijn die al lang niet meer, Nakata lijkt zelfs amper nog moeite te doen om ze spannend te maken. Het is een soort van noodzakelijk kwaad geworden, hij lijkt meer geïnteresseerd in het verhaaltje dat hij hier wil voorschotelen.

Dat is jammer genoeg niet zo héél boeiend. Misschien ook omdat ik de Ringu lore nooit écht gevolgd heb. Ik heb de meeste films dan wel gezien, maar hoe alles juist aan elkaar hangt boeit me niet genoeg om het uit te zoeken. Dus allicht dat ik hier en daar wel wat interessante (?) referenties gemist heb.

Anderzijds staat deze film toch redelijk op zichzelf en zou het mij niet verbazen als hier ook af en toe tegen de vaste lore ingegaan wordt. Hoe het ook in elkaar mag zitten, als losse film is dit niet echt slecht of rampzalig, maar wie zich aan een spannende horror verwacht komt bedrogen uit, en geweldige cinema is het verder ook niet. Simpel tussendoortje dus.

2.5*

Verkeerde afslag.

Heeft zo weinig met Ringu te maken dat ze het beter een andere naam gegeven hadden. Sowieso zijn die langharige geesten in Japanese horrors ondertussen inwisselbaar geworden, het creatuur dat echter hierin opgevoerd wordt lijkt nog maar in weinig op de originele Sadako.

Verder qua plot ook maar marginaal gelinkt aan Ringu. Het is gewoon duidelijk dat het een erg commerciële zet is geweest deze film uit te brengen. Tweede struikelblok is het 3D. Probleem is dat de film overloopt van gimmicky 3D effecten, welke enorm lelijk zin als je gewoon in 2D zit te kijken. Ook telkens tijdens de "spannende" scenes, waardoor die bijna allemaal in het water vallen.

Verrassend genoeg komen de goeie momenten uit de rustige tussenstukken. Visueel een compleet andere stijl dan het lelijke digitale handicam geweld van vroeger, wat wel enkele érg mooie plaatjes tussendoor oplevert. Ook het monster is best oké, maar het zit allemaal gewrongen in een verpakking die sterk tegenwerkt.

Jammer, zonder 3D en met wat rebranding had dit een leuk, op zichzelfstaand horrorfillmpje kunnen worden. Nu slaat het eigenlijk helemaal nergens op.

1,5*

Veel beter.

Eerste deel wat redelijk rampzalig. Een film die blijkbaar enkel en alleen voor wat extra centjes gemaakt was. Met een vervolg dat dezelfde regisseur én acteurs kent lagen de verwachtingen dus helemaal niet hoog.

En toch viel het 100% mee. Budget voor deze leek me merkbaar hoger en hoewel de film nog steeds redelijk ver van de originele Ringu films afstaat werkt dat hier in z'n voordeel. Veel grafischer, de less is more aanpak is volledig weg, maar zonder de overdaad aan flauwe 3D shots en met het extra budget levert het een aantal coole scenes op.

Meisje doet het erg goed, wat meteen ook al wat meer extra spanning met zich meebrengt. De film is nog steeds wat fluffy voor een horror, maar dat hoort blijkbaar bij de Ringu serie. Iets te vergezocht en uitleggerig, waardoor de spanning wat verdwijnt tegen het einde, maar verder wel een aangenaam vervolg.

Geen idee of dit nu nog verder gaat, maar het open einde laat in ieder geval ruimte genoeg. Nog een stap in deze richting en Hanabusa heeft misschien een klein meesterwerkje in de vingers. Al is daar nog wel wat voor nodig.

3.0*

Mjah.

Op de één of andere manier in een crossover als deze wel zinnig. Er zijn ondertussen al zoveel Grudge en Ring slachtoffers gepasseerd dat het eerder ongeloofwaardig is dat de paden van deze twee vloeken elkaar nooit eerder gekruisd hebben. Maar of het dan als film steek houdt?

Shiraishi maakt er meer een circusfilm van. Voor de spanning hoef je deze niet te kijken. Nu vond ik Ringu nooit echt wat, maar Ju-On heeft toch een paar creepy delen gehad, daar is echter niet veel van terug te zien in deze film. In het eerste deel krijgen de beide franchises de tijd hun ding even apart te doen, daarna komt Masanobu Ando (the one and only) opdraven als maffe exorcist met sidekick.

En dan krijgen we een stand-off tussen de twee creepy dames, waarbij er van less is more al lang geen sprake meer is. Het wat grotesque einde maakt duidelijk dat Shiraishi op wat anders aast dan pure spanning, maar wat dat andere dan juist is werd me niet echt duidelijk tijdens het kijken. Goor is het zeker niet, freaky ook niet, eng niet ... gewoon wat horror tropes, een wat luchtiger toontje en een ietwat wilder einde.

De deur staat in ieder geval volop open voor vervolgen. Ik hoop eigenlijk dat die er niet gaan komen, want deze mash-up voegt zéér weinig toe. Aardig dat Shiraishi een ietwat andere richting op probeert te gaan, maar hij bakt er niet erg veel van. Gelukkig is er genoeg Toshio, Sadako en Kayako zodat het nooit écht saai wordt, maar geslaagd kan ik dit niet noemen.

2.0*

Best oké.

Zoals de meeste Statham films wel. Echt hoogstaand is het zelden, maar het zijn meestal eenvoudige maar vlotte actiefilms die ook zelden te lang duren. Eigenlijk perfect kort samengevat waarom ik deze film opgezet heb.

Statham is zichzelf, al duurt het deze keer wel even alvorens hij z'n net pak aanheeft. Catherine Chan doet het meer dan aardig voor een kindacteur, de rest van de acteurs zijn stevige clichés maar binnen het kader van deze film kan het nog wel.

Film ziet er verder oké uit, de actie is best hard, enkel jammer dat Statham z'n moves eerder beperkt zijn in deze film. Had net iets gevarieerder en/of aparter gemogen. Maar veel valt er eigenlijk niet te klagen, zolang je verwachten maar niet al te hoog liggen. Safe is een oerdegelijk actiefilmpje, niks meer, niks minder.

3.0*

Best oké.

Maar je moet niet veel meer dan een simpel filmpje verwachten, anders draait het al snel op een teleurstelling uit. De twist zie je van ver aankomen, erg veel kleurschakering en nuance is er niet en het draait uiteindelijk vooral om de actiescenes.

De locatie geeft deze film wat extra kleur, verder ook wel aardig geschoten en Washington speelt deze rolletjes met z'n ogen dicht, maar doet het gewoon goed. Reynolds hangt er in vergelijking maar een beetje bij, dit soort rollen liggen hem wat minder vind ik.

Heel veel heeft de film niet om het lijf, maar het wordt wel aardig gebracht en verveelt ook nergens. Een degelijk tussendoortje dus.

3.0*

Matig.

Acteurs waren leuker dan de humor, wat best jammer is. Vond de cast wel goed op dreef. Zahn, Rockwell en Giamatti hebben er allemaal best zin in, maar de dialogen zijn nogal mak en qua situatiehumor werkt het ook maar half. De film moet het dan vooral hebben van inzet, maar daar kan je moeilijk een hele film op laten steunen.

Een beetje lachen met foute kleren, wat Joods gedoe ertussen (vaak wat vermoeiend en uitgemolken in Amerikaanse comedies) en een plotje dat nooit echt wil overtuigen. Audiovisueel heeft de film ook waar weinig te boeien, al is dat iets wat een echte goede comedy nog wel kan overleven als het echt moet.

Vervelend is het niet en de film is gelukkig ook niet overdreven lang, maar het had allemaal heel wat leuker gekund. Rockwell als comedy acteur verrast me wel positief, verder is Giamatti toch altijd wel te pruimen, maar ze kunnen dit vehikel niet redden.

Hamburg is een consistente regisseur, maar dan wel consistent onder de maat.

2.0*

Pfoe.

De reeks nooit gezien, ik kende de personages enkel van een bioscoop-trailertje waarin verteld werd GSM uit te zetten (en dergelijke), dus redelijk blind ingegaan. Op zich geen probleem, is er duidelijk wat historie maar het gaat hier over zulke grote clichés (zowel personages als onderlinge relaties) dat je geen vijf minuten nodig hebt om in te pikken.

Eerste half uur was nog wel redelijk. Het verhaaltje is dan nog niet echt van start gegaan en de film schokt eigenlijk van sketch naar sketch. Niet echt ideaal voor een speelfilm, maar af en toe zitten er wel een paar grappige stukjes in dus voor een comedy zeker niet onoverkomelijk.

Maar wanneer het homoplotje zich begint te ontvouwen kreeg ik zowaar bijna plaatsvervangende schaamte. Dat deel van de film lijkt wel op bejaarden gericht, en dan die deelverzameling die het nog steeds wat lastig heeft met aanvaarden van mannen die op mannen vallen. Genant hoe dat in beeld gebracht wordt/gespeeld wordt/verloopt.

Dat die doelgroep allicht belangrijk was voor de omzet blijkt verder ook wel uit de muziekkeuze ... ik stond ervan versteld hoe men het heeft klaargespeeld een hele film op Tomorrowland te vestigen zonder maar iets van wat op dance lijkt in de film te vermengen. Of het moest het nummertje tijdens de eindscene zijn, maar wtf was dat ... Dat zo'n festival zich daarvoor uitleent.

Eerste half uur was af en toe nog lollig, halverwege begon het wat vervelend te worden, laatste half uur is regelmatig cringeworthy. Dat ze zoiets anno 2016 nog durven maken.

1.5*

Eerste Lloyd (denk ik).

Vond het fijn dat hij meer naar Keaton leunt, want met Chaplin's films heb ik nooit wat gehad. Net zoals bij Keaton zijn het de stunts die nog het meest weten te imponeren, de humor is jammer genoeg van een minder niveau, al beheerst Lloyd het slapstick gebeuren wel best aardig.

Het begin vond ik nog wel lollig, maar de scenes met de bezoekende vriendin vond ik vreselijk. Ik weet eigenlijk niet eens waarom, maar ik heb een hekel aan dat soort humor (waar iemand een leugen probeert in stand te houden). Vind het vaak erg vervelend, al helemaal wanneer het zo lang doorgaat.

Maar gelukkig is er dan nog de eindscene, toch wel een terechte klassieker wat mij betreft. Het betere stuntwerk en ondanks dat het wel erg lang gerekt wordt, verveelt het eigenlijk geen seconde. Leuke afsluiter van een verder redelijk matige tot erg vervelende film.

2.0*

Tegenvaller.

Hoe deze regisseur uiteindelijk in het stoeltje van Jurassic World beland is, is mij een compleet raadsel, de twee films hebben niet bepaald veel gemeen. Daarnaast toont hij ook niet veel wat hem tot regisseur van de best verdienende film ooit zou bombarderen. Vreemd.

De film opgezocht omdat de combo Johnson en Plaza me wel leuk leek. Dat viel redelijk tegen. Johnson heeft toch vaak irritante rollen in films, ook hier weer. Gaat hem niet goed af, want hij komt gewoon irritant over. Plaza herneemt gewoon haar Parks & Rec rol, haar op het lijf geschreven maar niet geweldig origineel natuurlijk. Erger nog is Duplass, zo ondertussen een teken van gebrek aan kwaliteit.

Verhaaltje is ook niet veel, klassiek indie einde waar die tijdmachine uiteraard wél blijkt te werken. Die zag je ook van ver aankomen. Verder wat pover uitgewerkte themas, magere zijplotjes (die Indiër) en ongrappige grapjes.

Ergens onder dit alles zit een aardige film verborgen, er zitten leuke details in, maar er gaat te veel fout om echt te kunnen genieten.

2.0*

Fijn filmpje.

Hoewel de poster een horrorfilm doet vermoeden is het dat eigenlijk vooral niet. Een beetje vreemde mix van drama, thriller en mystery elementen.

Het begint redelijk aardig, opvallend is vooral dat hoe verder de film vordert, hoe visueler hij wordt. Meestal is het omgekeerd. Zowat 1/3 in de film wordt het steeds mooier om te aanschouwen. Prachtige shots, sterke kleuren, knappe editing en bij vlagen geweldig camerawerk.

Jammer dat het einde van de film een beetje aan sfeer inlost. Het is een beetje gemakkelijk en cliché. Waar halverwege een lichtmagisch, lichtdramatisch sfeertje hangt, wordt het wat goedkoop om de film een sluitend einde te geven.

Verder weinig negatiefs te melden over de film. Wat jammer van het sluimerende begin en het flauwe einde, maar het middenstuk is prachtig. Gaat steeds beter met die Chinese films.

3.5*

Ook dit is een duidelijk minder werkje van Yuen. Op basis van dit soort filmpjes kan je misschien wel aannemen waarom hij vaak enkel de actie voor z'n rekening neemt.

Laatste 20 minuten zijn weer goed. Niet uitmuntend, maar Yen is een goed vechter en kan best aardig uithalen. Ook z'n tegenstanders op het eind zijn een mooie partij. Niet super in beeld gebracht maar de actie is vlot en vermakelijk.

Wat daarvoor komt is van serieus minder niveau. Slecht acteerwerk, wel veel actie maar op een paar korte schichten ook best duffe actie. Veel loop en vluchtwerk. Verhaaltje is verder echt enorm duf en alles wordt erg karig in beeld gebracht.

't Is gewoon 70 minuten wachten tot de finale begint om dan toch nog lekker wat te genieten. Veel te karig uiteraard, einde maakt nog wel een hoop goed, maar buiten dat is het enkel leuk om wat oude gezichten terug te zien.

2*

Thaise komische misdaad.

Sippapak is van alle markten thuis, het is dan ook altijd spannend wanneer je voor één van z'n films gaat zitten. Hier was het al snel duidelijk dat het allemaal niet te serieus genomen moest worden, al evolueert de film naarmate de speelduur verstrijkt wel meer en meer naar een misdaadfilmpje.

Thaise karaoke moet echt je ding zijn. In het plot zit een running gag verwerkt waarbij één van de hoofdrolspelers steeds één of ander kutnummer (iets Thais hardrockachtigs) opvoert in de lokale karaokebars, maar als Westerling valt het moeilijk te onderscheiden van de andere kutnummers. Ieder zijn ding natuurlijk.

Acteerwerk is losjes en dik aangezet, voor de mensen die niet vertrouwd zijn met Thaise humor, denk Hong Kong comedies. Ik kan er vaak wel om lachen, maar het is ook echt wel iets wat je moet liggen. Verder komen er best wat bekende gezichten voorbij, al is dat dan vooral in kleinere bijrolletjes.

Plotje op het einde had niet echt gehoeven, maar de film duurt niet erg lang en het is allemaal best vermakelijk. Eerder een tussendoortje voor Sippapak, die echt wel tot betere dingen in staat is, maar als filler valt het goed te genieten.

3.0*