Opinions

Aardig vermaak.

Maar een beetje mak, zowel als comedy en als drama. Het uitgangspunt is er nochthans naar om beide onderdelen volop ruimte te geven.

Leuk om Adams eens in een andere, niet Disney-approaved rol te zien, maar zo geweldig doet ze het niet. De scenes met opa en het jongetje zijn uiteindelijk nog de leukste.

Gelukkig een kort filmpje, dat toch naar het einde nog een klein beetje begon te slepen. Veel valt er namelijk niet te beleven, en op wat spaars grappige momenten na is het drama wat te droog en zijn de personages iets te saai om echt met de film bezig te zijn.

Nipte 3.0*

Redelijk luie docu.

Veel meer dan wat kernpersonages die aan het woord gelaten worden is dit niet. De interviews worden aangevuld met wat fototjes en beeldmateriaal, maar ook dat is weinig opzienbarend. Dan moet het onderwerp je al erg liggen, maar ook dat boeide niet meteen.

Het zijn vooral ook erg vervelende personages die hun verhaal komen doen. Ik heb sowieso niet veel met mensen die in drugs hun heil zoeken, al helemaal niet wanneer ze dat schijnbaar uit één of andere levensovertuiging gaan doen. Ieder zijn plezier natuurlijk, maar veel waardevols kwam er niet uit.

En dan rest er eigenlijk maar zeer weinig. Een beetje info over de opkomst van LSD, maar vooral de problemen die ze daarna kregen wanneer het in de illegaliteit gegooid werd. Veel dommigheid met overdreven trots verteld.

1.0*

Aardig.

Hong Kong is niet écht het land voor anthology projecten. Genre regisseurs genoeg, maar voor dit soort films heb je toch een ander kaliber regisseur nodig. Dat merk je af en toe wel, sommige shorts zijn echt maar vulling zonder visie en maken er een wel erg wisselend geheel van.

Anderzijds was dat ook wel een beetje de opzet van de film en zijn er ook zeker een paar shorts die meer dan de moeite zijn. Paper Papa en Far Away Eyes zijn veruit m'n favoriete shorts, verder ook een paar bekende regisseurs met Marco Mak waarschijnlijk wel als uitschieter. Ook Ching-Po Wong is geen onbekende, al moet je daarvoor als iets bekender zijn met het hele HK gebeuren.

Leuk voor mensen die graag eens een iets andere kant van Hongkong zien, anderzijds is het moeilijk aan te raden aan mensen die geen affiniteit hebben met Hongkong, daarvoor is het dan toch wel weer te typisch.

3.0*

Leuk!

Gunn laat zich hier van een goeie kant zien. Eerst dacht ik een lo-fi versie te krijgen van films als Defendor of Zebraman, maar Super kent een aantal opvallende kantjes.

Gunn's liefde voor een portie goeie gore komt hier uiteindelijk ook weer de kop opsteken (iets wat je toch echt niet verwacht in een film als deze), daarnaast zijn het de anti-typecasts van actrices zoals Page en Tyler die best cool zijn.

Verder is de film sporadisch erg grappig, een paar leuke oneliners en degelijk acteerwerk zorgen dat het een aangename bedoening blijft. Los daarvan ook respect voor het einde van Page. Zo zie je ze niet vaak, en al helemaal niet in een Amerikaanse film.

Aanradertje dus, Gunn levert hier weer een fijn filmpje af, wat mij betreft zelfs nog wat beter dan Slither.

4.0* en een uitgebreide review

Vast aardig voor de wat jongere kijkertjes.

Of de oudere kijkers die met weemoed terugdenken aan de tijd van weleer. Moet eerlijk zeggen dat dit soort film mij toen al niet echt konden bekoren, erg veel is er niet veranderd, al is het wel best wat spannender gemaakt dan vroeger.

Het verhaaltje met de film-in-film was uiteindelijk nog het leukst. De alien-historie was een stuk minder boeiend, niet in het minst omdat het ding nooit goed in beeld kwam. Ging toch wel érg opvallen na verloop van tijd.

Abrams weet visueel vaak dicht bij z'n inspiratiebron te komen, blij werd ik er niet van. Ook de soundtrack is niet meteen van de beste. Verder nogal wat platte personages, een brak script, matig acteerwerk van de volwassenen en een einde dat je liefst zo snel mogelijk weer vergeet.

Gelukkig ontploft er af en toe nog eens wat en wordt het verder wel vlot verteld. Dat heeft Abrams wel onder de knie, maar veel meer wordt het ook niet heb ik het gevoel.

2.5*

En ... daar zijn ze dan.

Aan iedereen die met Donnie Darko en Stand By Me komt aanzetten, tijd om het hoofd even te luchten en het 80s kastje op te ruimen, want de jaren 90 zijn gearriveerd. Nieuw sfeertje, andere nostalgie, laten we geen tijdperken met elkaar gaan verwarren. Na 10 jaar synth en neon-verering is het wel weer genoeg geweest.

Het is jammer dat deze film verder 0,0 aanvangt met z'n hele 90s gebeuren. Buiten wat "hé kijk, 90s" aandachtstrekkerij had deze film zich gewoon anno nu kunnen afspelen, die dorpjes in de krochten van Amerika zijn toch vaak tijdsloos. Allicht dat de communicatie net iets anders was gelopen (smartphones enzo), maar dat zijn maar details binnen deze film.

Of het moest dan de link naar de electronische score zijn. Da's dan misschien nog iets waar ik naar kan uitkijken, al moet gezegd dat die buiten het feit dat het electronisch was absoluut niet 90s aandeed. Wél erg sterk gebruikt trouwens, alleen een beetje jammer dat het visuele net niet op hetzelfde niveau is. Nog steeds wel de moeite, maar had net dat tikkeltje krachtiger gemogen.

Verder is het gewoon een erg fijn debuut. Sfeervol van start tot finish, wat leuke genremixen, een gepast einde en een irritant personage dat al erg snel het onderspit delft. Wat was ik blij dat die kerel een zwaard door z'n keel geduwd kreeg. Het hele first party, first kiss gebeuren vond ik dan net iets minder boeiend, maar de film gaat daar nog wel op een redelijk sfeervolle manier mee om.

Voor nu zeker niks mis mee, al heb ik het gevoel dat ik na 9 soortgelijke 90s odes er weer serieus de pest in ga hebben. Ik zou mijn hoop kunnen uitspreken dat ze het allemaal niet teveel gaan uitmelken, maar dat lijkt me ietwat naief. Gelukkig was Phillips er op tijd bij.

3.5*

Zo!

Dik 15 jaar te laat (geen idee wat er toen net tussenkwam maar iets heeft toen ons uitje naar de bioscoop in de weg gestaan). Alleen daarom al een film die ik altijd nog een keertje willen zien heb. Dat en het feit dat ik mij altijd amuseer met Mario games. Ben geen enorme fan, maar heb de meeste platformers wel gespeeld.

Inderdaad een redelijk lastig concept om een live action van te maken. Een goomba is niet meer dan een piramide met twee pootjes onder, dat vertaalt zich niet zo makkelijk naar een man in een pak. Ipv de compleet ridicule kant op te gaan heeft men dan ook nog een keer geprobeerd een wat realistischer beeld aan de meeste personages te geven.

Erg veel Mario is er uiteindelijk ook niet aan. Want naampjes, een halve snor (en één snor tekort) en wat bekende verwijzingen op billboards enzo. Whoo! De eerste helft van de film loop Luigi gewoon de hele tijd in rode kledij rond. Zulke simpele zaken kan je een film als deze dan toch moeilijk vergeven.

Verder énorm slecht acteerwerk en echt brakke effecten. De vijandjes zagen er echt niet uit, vreselijke accenten en echt compleet duffe personages. Ook duidelijk gericht op de Amerikaanse markt (Daisy Peach).

Film denderd als een ontspoorde en compleet mislukte Ghostbusters variant naar een desastreus einde. Duurt allemaal ook nog wat te lang, deze is zijn flop-hype echt meer dan waard.

Vooral jammer dat er voor de liefhebbers van de games zelfs amper referenties te spotten zijn. Genoeg leuke riedeltjes en andere zaken (paar groene pijpjes ofzo) die de film nog wat hadden kunnen opfleuren.

Echt een draak (tja) van een film. 0.5*

Matig.

Zoals de meesten hier al zeiden, veel verrassing zit er niet echt in deze docu. Misschien wat typische Amerikaanse zaken (zoals het supersizen en de school lunches) die mij toch nog wisten te verrassen. Ook een paar kleine doorloopse weetjes (de potten suiker zijn confronterend) die toch wat toevoegen. Maar de hoofdmoot is natuurlijk niet al te best. En de dokters die verrast zijn wat de resultaten betreft ... van een dokter mag je misschien toch iets meer verwachten?

Het experiment is eigenlijk niet zo boeiend maar houdt de vaart er wel in. Vind het persoonlijk nogal lomp gedoe, niet lomper dan de mensen die zich dagelijk uit eigen beweging volstoppen, maar da's Spurlock's goed recht natuurlijk. In ieder geval was het een slimme zet, want het is dit deel dat de docu op de kaart heeft gezet.

Verder mist de docu wat aan geloofwaardigheid en harde feiten, het wordt allemaal zo vlotjes en luchtig gebracht dat het niet bepaald erg veel vertrouwen schept. Doet weinig af aan de boodschap, maar die boodschap was zonder deze docu ook wel al duidelijk. Enige wat ik niet begrijp is dat Spurlock het rechtbank stuk erin heeft gehouden. Ondanks alles is dat Amerikaanse suen het belachlijkste wat er bestaat. Ik ben toch meer een aanhanger van eigen verantwoordelijkheid.

Ach ja, vermaken deed het wel, een paar kleine "ow" momentjes, maar over het algemeen open deuren intrappen op een bijna Jackass-achtige manier, maar dan met een poging om er een serieuze onderlaag in te bouwen. En dat laatste is wat mij betreft niet helemaal gelukt.

2.0*

Zeer matig.

Wel grappig dat ik vooraf dacht dat Hill de jongere versie van Rogen zou gaan spelen, en dat ik Rogen eerst amper herkende. Leuke aan de film is dat Rogen eens een leuke rol toebedeeld krijgt. Jammere aan de film is dat Hill zijn rol lijkt over te nemen.

Ik denk ondertussen met een beetje heimwee terug aan de oudere Smith films. Ook veel gevloek en onzinnige dialogen, maar ipv creativiteitmissende putten op te vullen met fucks en cunts waren die dialogen en teksten vaak hilarisch en zat er een zekere kunst in Smith's schrijfwerk. Van Apatow's schunnigheden word ik redelijk snel moe, het lijkt er ook vaak alleen maar in te zitten om een bepaalde doelgroep aan het giechelen te brengen.

Jammer want de stukjes met de agenten en McLovin waren best grappig en Cera doet het ook naar behoren. Misschien moeten ze eens een keertje een film van 70 minuten maken en hebben ze de nogal kinderachtige filler niet meer nodig.

2*

Brak.

Beter dan Disaster Movie, gelukkig. Maar dat was ook niet geweldig moeilijk. Die film was echt amateuristisch slecht.

Probleem met dit soort filmpjes is dat men blijkbaar aanneemt dat slecht acteren gelijk staat aan parodie. Nielsen loopt er nochthans in rond om het tegendeel te bewijzen. Komisch talent is niet voor niks een talent. Delivery van grappen, mimiek en postuur, het speelt allemaal een belangrijke rol. Hoofdacteur en zowat de gehele rest van de cast zijn complete nontalenten. Moeilijk om dan nog een grappige film te maken.

Verder wordt er echt veel gekopieerd, zonder vaak ook echt grappig te zijn. Da's geen parodie, da's een amateuristische remake. Verder veel slechte grappen ook, gelukkig toch een aantal lichtpuntjes en een aantal stukjes die best meevallen. Veel en véél te weinig voor een film als deze, maar maakt de film in ieder geval nog een beetje draaglijk.

Vind dit best een geinig genre trouwens, maar dit is echt aardig goedkoop en slecht in elkaar gedraaid. Bleh.

1.0*

Blah.

Toch apart dat Singer met zoveel superhelden in z'n vingers nog zo'n slechte film durft af te leveren. Misschien iets teveel bij het bronmateriaal willen blijven, waardoor het wel érg stoffig aanvoelt allemaal?

Sommige scenes kunnen écht niet, zoals het einde van Spacey op het eilandje. Leek wel uit een Suske & Wiske strip gepikt. Verder is het vooral erg saai allemaal. Routh en Bosworth hebben niks noppes charisma, Spacey is een zeer matige Luther en ook de rest van de cast weet niks met hun personages aan te vangen.

Ik geef vaak de kritiek dat een film te lang duurt, ook hier had een half uur afgekund, maar dan wel letterlijk. Gewoon het laatste half uur eraf. Film was na 2 uur klaar, maar dan wordt er een énorm lang stuk aangebreid waarin helemaal niks meer gebeurd? Superman die een beetje halfdood ligt te wezen in een kliniek en nog een melig moment met z'n zoontje beleefd. Dat wil je echt wel zien na een CG-filled finale.

De CG is trouwens ook enorm verouderd. Zag er zeer pover uit, niet al te best voor iets wat dit soort filmpjes vaak als enige nog kan redden. Rest een muffe, verouderde en brakke Superman verfilming. Nu is het mijn genre sowieso al niet, maar Singer maakt er doorgaans toch meer van dan dit.

0.5*

Aardig begin.

Paar geinige scenes en nogal wat foute momenten, zoals de intrede van Ferrell. Vermakelijke onzin, met als hoogtepunt de toast scene. Droog.

Daarna wordt het echter steeds minder, met "streef je dromen" na moraaltje en een enorm zoetsappig einde. De humor verdwijnt ook langzaam en wat er rest is eigenlijk vooral herhaling uit het eerste deel.

Beetje jammer, want potentieel genoeg voor een frisse, flauwe maar lollige comedy.

1.5*

Degelijk.

Ik kan wel appreciëren dat Surrogates niet veel meer poogt te zijn dan wat het is: een eenvoudig Hollywood sci-fi filmpje. Er wordt goed leentjebuur gespeeld bij Gamer en Avatar (hoewel wel hetzelfde jaar), I Robot en uiteraard Innocence, vooral het begin kent nogal wat overeenkomsten (zeker het tripje naar het leger).

Waar je dan weer een poging tot intelligente scifi kan maken, laat Surrogates dat gewoon links liggen. Want serieus, hoever kan je gaan als Hollywood filmpje, en wat valt er eigenlijk nog over het onderwerp te zeggen dat een andere film al niet eerder en beter gedaan heeft? Mnee, gewoon een simpel actiefilmpje met een mix van bekende elementen. Geen verkeerde keuze.

Wel verkeerde keuze is de snit van Willis' surrogate. Mag dan functioneel zijn, het zag er écht niet uit. Gelukkig laat Willis z'n cyborg al snel voor wat het is en gaat hij gewoon als meatbag verder. De rest van de cast is redelijk matig, gelukkig zit er een goed tempo in de film en ziet het er best verzorgd uit. CG is en toe wel erg simpel, vooral als de cyborgs hun atletisch vermogen aanspreken.

Hoogstaand is het niet, het springt er ook nergens uit, maar als filler is het best amusant en vlotjes. De laatste tijd ook al wat films met Willis gezien en als actieheld toch wel één van de betere uit de 80s generatie. Weinig afwisseling in z'n rollen, maar hij is gewoon geknipt voor wat hij doet.

3.0*

Romero en z'n ondoden.

Een érg raar begin van deze film. Een voice-over begint met te zeggen dat onze hoofdpersonages helemaal niet bang zijn van zombies. Ze zijn dom, traag en makkelijk af te maken. Dat zet in ieder geval de maat voor een film die weigert spannend te zijn. Hoe kan het ook met zo'n debiele "tegenstanders".

Neemt niet weg dat er doorheen de film toch heel wat mensen dood weten te gaan. De soldaten uit Diary of the Dead worden gemengd met een eilandruzietje tussen twee clans. De ene wil zombies vermoorden, de andere wil ze in leven houden. Om de één of andere reden wint clan 2 en moet de leider van de eerste clan oprotten. Geen idee wie dit script bedacht heeft maar het zou me niet verbazen moest het zelf een zombie zijn.

Acteerwerk is matig, de enige die leuk uit de hoek komt is Kenneth Welsh. Qua horror is het verder erg beperkt allemaal, het plot is érg pover en de setting stelt ook niet veel voor. Gelukkig zit er een beetje humor in en valt het tempo nog goed mee. Maar Romero kan beter op pensioen als dit het enige is waar hij nog toe in staat is.

1.5*

Geniaal.

Na meerdere keren gezien te hebben blijft het de ogen uitkijken naar de kleurrijke genialiteit die Sekiguchi voorbij laat komen. De fun en lol spat van het scherm af. Enorm veel detail, bomvol leuke ideetjes en grapjes die de 120 minuten doen voorbijvliegen.

Asano, Hashimoto, Abe, Kishibe, aan goeie acteurs geen gebrek. Verder ook erg veel geslaagde grappen, maar het is vooral het visuele aspect dat deze film tot een waar genoegen maakt. Ook een heleboel scenes die behoorlijk lang blijven hangen.

Survive Style 5+ behoort tot de beste Japanse comedies, heb hem lang op 4.5* gehad maar heb geen idee waar ik nog punten voor zou aftrekken. Perfecte score dus.

5.0* en een uitgebreide review

Ugh.

Er is wel meer mis met deze film, maar de wanprestatie van Affleck hier is toch hét element dat er bovenuit steekt. Een compleet gebrek aan komische timing, acteertalent en gevoel voor dramatiek maken zijn hoofdrol tot een ware beproeving, en bij uitbreiding de gehele film.

Het helpt verder ook niet dat de situatiehumor echt vervelend is eerder dan grappig gestoord. Een beetje scherp geknor alla Bad Santa is best leuk, maar de personages hier zijn werkelijk vervelend en hun gejengel begint dan ook erg snel op de zenuwen te werken.

En verder is er eigenlijk niet zo heel veel. Het idee is simpel maar eigenlijk nog best leuk, het is gewoon de uitwerking die echt niet te pruimen is. Zure en vervelende kerstfilm, maar dat had ik eigenlijk ook wel kunnen verwachten van Mitchell.

1.0*

Vermakelijk maar helemaal niks meer.

Redelijk eenvoudige survival horror. Aantal mensen op een eiland, enge wezens en de 90 minuten zijn zo gevuld. Beetje een onnozel subplotje met wat goud, maar verder aardig vermaak.

Acteerwerk is pover, maar de setting aardig aantrekkelijk en de gore van een verrassend leuk niveau. Niet ubersmerig, maar zit toch aardig wat vetzakkerij in. Creatures zijn ook aardig hoewel niet bijster origineel.

Beetje de straightforward versie van Vinyan dit, niet super of opvallend, maar voor een keertje wel vermakelijk genoeg.

2.5*

DOOOMMMMMM!

De bottom line van deze docu. Er wordt een vluchtig theorietje opgeworpen, maar veel meer dan een collectie doemverhalen is dit niet. De coherentie is vaak ver te zoeken, gelukkig is er één van de pratende hoofdjes die uitlegt dat dat absoluut de bedoeling is. Makkelijk.

Andere bottom line is dat de mens niet overweg kan met grote getallen. Absoluut geen nieuws en dat merk je dan ook in zowat elk verhaaltje dat terugkomt. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd (vaak wordt er ook een wat andere uitleg aan gegeven) maar da's wel een kern van het probleem.

Voor oplossingen hoef je niet te kijken, ook dat is uiteraard veel te moeilijk. Dit is meer een bewustwordingsdocu, waarbij een hoop globable problematiek over de kijker uitgestrooid wordt. Feiten komen in de vorm van quotes zonder backing en hoewel ik niet twijfel dat er wel degelijk waardevolle problemen aangekaart worden valt het kaf niet van het koren te scheiden hier.

Hoe moeilijk kan het zijn eens een welonderbouwde en geloofwaardige docu te maken?

1.0*

Muf.

Had makkelijk 20 jaar eerder gemaakt kunnen zijn. Survivor is een mak en matig actie/thrillertjes dat op het einde ook nog eens de anti-terreur mensen in de bloemetjes moet zetten. Wat Jovovich' overdreven personage met dat stukje realiteit te maken heeft is mij compleet onduidelijk.

Plotje is zelden geloofwaardig, maar dat mag eigenlijk het probleem niet zijn, want deze films kijk ik niet bepaald voor het plot. Wel een probleem is dat het gebracht wordt als een 90s straight-to-video product. Niet dat ik verder McTeigue's grootste fan ben, maar hij is toch iemand die zich normaal als regisseur een beetje laat gelden. Niks van dat alles hier, het is droog en zielloos geregisseerd.

En dat beginnen alle toevalligheden en clichés na een tijdje toch wel te vervelen. 't Is dat het een korte film is, en er dus best wat tempo inzit, maar verder is dit een groots niemendalletje waar geen enkel spatje plezier inzit. 't Zal ook snel weer vergeten zijn.

1.5*

Prison-doc.

Dat er problemen zijn met het Amerikaanse gevangenissysteem is ondertussen wel duidelijk. Dit is niet bepaald de eerste doc rond dit onderwerp, maar tegenwoordig lijkt het aangewezen om een aantal docus te maken rond hetzelfde onderwerp, maar dan in verschillende stijlen. Zo spreekt het allicht wat meer mensen aan.

Wie het allemaal iets serieuzer wil kan Ava DuVernay's 13th opzetten, wie het liever met een poppy Amerikaans doemsausje opgediend ziet worden heeft allicht meer aan deze film. Wat bekende namen die een tekstje opdreunen, opzwellende muziek en een dwingende visuele stijl. De boodschap is ook alleen maar kommer en kwel.

De verhalen van de mensen die onschuldig vastzaten zijn dan nog het interessantst, maar krijgen eigenlijk niet voldoende aandacht. Het concept neemt het iets te vaak over, en da's gewoon te Amerikaans naar mijn zin. Maar misschien dat deze docu wat goed kan doen bij bepaalde doelgroepen, in ieder geval niet echt super wat mij betreft.

2.0*

Dit trek ik dan weer absoluut wel.

Erg mooie kleuren en erg mooie muziek, wie had dat verwacht van een 70s film. Nu ja, late 70s, af en toe lijken daar toch nog zeer interessante films tussen te hangen (ik denk aan een Stalker, Eraserhead).

Het acteerwerk is debiel, zo ook het verhaaltje. Het lijkt me dat een Argento dan ook veel beter in een wat abstracter verhaal tot z'n recht kan komen, maar veel maakt het niet uit. Geweldige shots en ditto kleuren zorgen ervoor dat elke volgende scene weer iets is om naar uit te kijken. Spannend vond ik het niet, gory zeker niet (met dat fake, ketchuprode bloed), maar erg sfeervol.

Meer dan genoeg voor 4* lijkt me.

Ugh.

Wat een trieste bedoening is dit geworden. Het origineel van Argento is één van die weinige klassiekers die mij nog wel wisten aan te spreken, maar alles wat die film dan zo leuk maakte is er hier uitgesloopt. Mag natuurlijk, maar dan moet Guadagnino het ook kundig weten te vervangen en daar gaat de film compleet de mist in.

Sowieso is de speelduur bespottelijk. Wat extra randzaken voegen helemaal niks toe, de introductie kan je bijna volledig schrappen en ook die epiloog is zinloos. Dit had gewoon een film van 90 minuutjes moeten zijn, al had dat uiteindelijk niet eens zo heel veel uitgemaakt, behalve dan dat ik er 45 minuten eerder vanaf was geweest.

Visueel is het een draak van een film. Leuk hoor, die giallo knikjes (gaap), met natuurlijk weer wat brakke zooms, stotterend camerawerk en editing alsof een blinde dartsen staat te spelen. Nee, die Guadagnino heeft echt wel z'n huiswerk gemaakt.

Ondanks dat er verder wel wat gore is, weet ook dat compleet niet te overtuigen. Vele scenes waren eerder lachwekkend dan eng, vooral dan op het einde met dat uitgezakte omaatje. Zoiets durf je toch ook gewoon niet meer in een film te steken ... rest van die scene was verder ook niet al te boeiend, aangezien het camerawerk en de editing de sfeer toch al verpest hadden.

Net als de soundtrack van Yorke trouwens, nog zoiets wat compleet schuurt met de rest van de film en de sfeer alleen maar ondraaglijker (en nee, niet op die goeie manier) maakt. Het is een compleet falen van begin tot eind, laat die vent aub geen horrorfilms meer maken. Zal het best goed doen als brave arthouse regisseur, zo oogt het in ieder geval, maar van genrewerk duidelijk geen kaas gegeten.

1.0*

Goh jah ...

Ondertussen toch wel al een hoop van dit soort eco docus gezien, al is deze van opzet wel iets anders. Geen halvegare yoyo die op pad gaat om de werkelijke feiten even te onthullen, gevolgd door een uur aan warrige, ongestaafde wetenschap en fluffy meligheid. Al zit ook dat er wel een beetje in.

Sustainable gaat vooral op zoek naar mensen die anders aan landbouw zijn gaan doen en laat hen hun verhaal vertellen. 't Is wel een goed nieuws show, alles wat ze doen is beter en alles wat de grote industrie doet is slechter. En af en toe is er iemand die een percentage roept of wat getallen scandeert, maar die mensen moet je dan maar op hun woord geloven.

Er zit ook een stevige laag romantiek in deze docu. Dicht bij de natuur, verse, lokaal geproduceerde producten, broden die 60 uur is mooi verlichte kamers liggen rijpen om de perfecte smaak te krijgen ... een bakker die in slo-mo z'n deegje aan het kneden is. Het ziet er allemaal verrukkelijk uit, in realiteit is het net zo vaak niet te vreten. Maar dat zal je ze in deze docu niet horen zeggen.

Vond het iets beter te behappen, vooral omdat het op een positieve manier gebracht werd. Maar echt overtuigen deed het niet. Of je moest het vooral al eens zijn met de boodschap van deze docu natuurlijk, maar voor die mensen is een docu als deze ook niet echt nodig, dus uiteindelijk zit je weer met 90 minuten film die z'n doel wat voorbij schiet.

1.5*

Matig.

Al valt het hier wel op hoe hard Yau gewerkt heeft. Deze film mag dan niet zoveel om het lijf hebben, toch valt het op dat Yau z'n uiterste best gedaan heeft om hier zoveel mogelijk van te maken.

Qua horror stelt het absoluut niet al te veel voor, wat bloed en een afgehakt hoofd, da's zowat alle gore die je mag verwachten. Verder ook weinig spanning, daarvoor is het acteerwerk niet goed genoeg en zit er gewoon te weinig spanning in.

Toch weet Yau visueel af en toe wat klaar te stomen, al blijven de budgetaire beperkingen erg zichtbaar. Toch een rare periode voor Yau, ik kan me niet inbeelden dat dat deze film nu zo populair was in eigen land, qua internationaal appeal is het helemaal niks. Toch heeft hij zo'n 10-tal jaar lokaar van dit soort filmpjes kunnen maken. Hij heeft er in ieder geval wel een hoop van geleerd.

2.0*

Genieten.

Een echte verrassing. Had er eigenlijk niet zoveel zin in, de speelduur stond me ook een beetje tegen, maar tijdens het kijken absoluut geen probleem. Sutekina Kanashibari is een vlotte, warme en charmante comedy met een geweldig eigen stijltje.

Vooral de bereidheid tot het aanvaarden van weirdness is geweldig. Er zijn best een aantal wtf-momenten, maar aangezien de hele cast er weinig problemen mee lijkt te hebben kan je als kijker ook makkelijker over de weirdness heen.

Verder mooi geschoten, leuke score en een cast die erg goed weet waarmee ze hier te maken hebben. Een geweldig solide geheel dat nergens inkalft of saai wordt. Erg toffe verrassing.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Fijne poging van Bones om het anime/samurai genre weer een beetje leven in te blazen. Ze zijn duidelijk niet uit op vernieuwing, maar pogen gewoon een kwalitatieve update te brengen van het bekende gebeuren.

En daar slagen ze aardig in. Animatie is bij momenten zeker mooi. Achtergronden stijlvol en gestileerd. Verhaaltje is ondertussen wel bekend, maar toch fijn uitgewerkt. Gevechten mooi gechoreografeerd en bij momenten lekker hectisch.

Weinig op aan te merken, behalve dan dat er niks is dat echt uitschiet. Zelfs de soundtrack is aardig voorspelbaar. Echte wow-momenten zitten er niet in, waardoor de film niet een al te diepe indruk nalaat. Beetje jammer.

Maar verder erg fijn tijdverdrijf. 't Is mooi, rustig, stijlvol en goed uitgewerkt. Maar dat net ietsje meer wil het nooit worden.

3.5*

Mjah.

Het duurt niet lang alvorens je doorhebt dat dit waarschijnlijk een uitloper is van een TV serie. Dat zijn dit soort films erg vaak. Sato regisseerde die ook, altijd een beetje dubbel wanneer er dan een film van komt.

Wel veel bekende gezichten, met Hidetoshi Nishijima en Ken'ichi Endo als grootste exponenten, maar dat zeker niet de enige bekenden (althans, als je af en toe een Japanse film kijkt). Ze doen het ook niet verkeerd, zijn duidelijk vertrouwd met hun personages, al is het nu ook weer niet het type film voor geniale acteerprestaties.

Dit soort politie/thrillers stammen vaak van series, niet enke in Japan (Nederland heeft ook een Flikken film geloof ik). Is ook wel makkelijk om zo'n TV plotje uit te rekken tot filmlengte. Je neemt gewoon een standaard zaak, maakt het iets complexer en voila. Niet toevallig ook meteen het concept van deze Strawberry Night.

Visueel is het bij momenten aardig, maar af en toe vervalt het in een wat goedkopere TV look. De soundtrack heeft daar nog het meest onder te lijden, maar ook het tempo van de film zit niet helemaal snor, met teveel korte climaxjes tussendoor. Alsof ze nog steeds met reclameblokken in hun hoofd zaten.

Toch raakt deze film na een tijd wel op stoom. Het is een redelijk doorsnee politiethrillertje, maar een schare degelijke acteurs en een vlot plot met genoeg gekronkel houden de aandacht er wel bij.

3.0*

Fijne Hiroki.

Eén van z'n meest commerciële films denk ik, maar des te duidelijker dat zijn niveau weer omhoog is gegaan. Het is een typische manga verfilming met een eenvoudig romantisch verhaaltje, maar hij brengt er de juiste ingrediënten bij zodat het toch erg makkelijk wegkijkt.

Visueel erg fris en mooi, deed me meermaals denken aan het werk van Shinkai. Acteurs zijn oké, soundtrack iets te poppy maar aan J-Pop ontsnap je meestal niet in dit soort films. De romance is voorspelbaar, maar net als bij horror, scifi of fantasy kan je daar gewoon de genre-kaart trekken.

Belangrijkste is toch de uitvoering en dat het werkt, en dat deed het wat mij betreft. Het is allemaal erg lieflijk, klein en schattig en daarmee ook meer dan geslaagd te noemen. Ondanks de "edge" in de titel hoef je hier niet veel scherp drama te verwachten, gewoon een zeer lieve romantische film.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft fijn.

Hoewel Iwai wel meer atypische film gemaakt heeft, is dit toch diegene die mij het meest bijblijft als "niet Iwai". Een soort van sci-fi, dystopische alternatieve toekomst, maar ook road movie, drama en muziekfilm. Eentje die zich meer bezighoudt met een gevoel en de wereld die geschapen is, dan met een duidelijke narraief.

Wat wilder dan de typische Iwai, zowel visueel als qua soundtrack, maar die ruwe energie komt toch erg goed over. Acteerwerk is ook meer dan behoorlijk. Een paar kleine valse noten, maar dat is dan vooral in erg kleine bijrolletjes. De main cast doet het gewoon erg goed.

Een ervaring, veel meer kan ik er niet van zeggen. Net daarook ook 24 jaar na release nog steeds de moeite waard. Genoeg moois te ontdekken hier, Iwai maakt erg goed gebruik van soundtrack en cast en de film verveelt nergens. Puik werkje.

4.0* en een uitgebreide review

Redelijk.

Vond de film er tamelijk uitzien voor z'n leeftijd. De postieve kritiek wat betreft het camerawerk deel ik dus zeker niet. De structuur van de film werkt gelukkig al wat beter en Kaneshiro doet het goed als belangrijkste acteur.

Vond het wel een beetje flauw starten. De romantiek in het eerste deel werkt niet super goed, de omschakeling naar het Yakuza verhaaltje loopt ook niet echt van een leien dakje. Komt redelijk onaangekondigd, waardoor het moeilijk overschakelen is. Het laatste filmpje vond ik eigenlijk het mooist. Rustig en gemoedelijk qua sfeer.

Overkoepelende rode draad laat even op zich wachten, kon die subtiliteit wel waarderen maar daardoor staan de aparte ondelen werk erg sterk gescheiden van elkaar. Humor is verder leuk (die gesprekken met de hond) en naarmate de film vordert werkt het drama steeds beter en beter.

Had alleen iets meer ingezeten. Visueel had het wat meer mogen zijn en ook het eerste deel had wat strakker gemogen, maar verder best een leuk tussendoortje met een redelijk origineel uitgangspunt.

3.0*