Opinions

Zowaar goed.

Je zoekt het misschien niet achter de titel en poster, maar deze van Yee is best een interessant filmpje. Vooral omdat het toch een inkijk geeft in de HK filmwereld zelf, een onderwerp waar niet zoveel films over gemaakt worden.

En dan vooral over de wat hypocriete HK afkeer van Cat III werk. Sowieso nogal een preuts filmland en hoewel er toch wat bekende regisseurs begonnen zijn met Cat III werk te regisseren (ik denk een Andrew Lau of Herman Yau) blijft het toch redelijk taboe. Deze film poogt dat taboe een beetje te doorbreken.

Leuk ook dat Yee zichzelf in de film verwerkt (gespeeld door Ching Wan Lau dan nog) en de afstand tussen Jing & Kar Wai (de twee Wongs) even in de verf zet. Een gat dat eigenlijk nog steeds erg relevant is en waar HK maar niet verlost van raakt. Vraag is natuurlijk of dat hun films niet net wat interessanter maakt.

Grappig filmpje. Beetje gedurfder dan het doorsnee HK werk, best grappig, ook wel oprecht en moeilijk te vergelijken met wat ze daar normaal uitbrengen, hoewel de technische kant wel duidelijk de HK stempel draagt.

Leuk ontdekking.

3.5*

Fijne herziening.

Wist niet goed wat te verwachten, maar dit is een film waarbij het eigenlijk wel helpt om iets meer Hong Kong films achter de kiezen te hebben. Vooral wat bekend zijn met het hele God of Gamblers gebeuren dat tijdens de vroegere 90s daar superpopulair was. Want uiteindelijk is dit niet zozeer een parodie om Oosterse foodporn, wel op de weirde gambler niche (een rol die Chow eerder zelf al op zich nam trouwens).

Verder valt ook op dat Chow toch echt wel een natuurtalent was. Qua lichaamstaal en mimiek zorgt hij er eigenhandig voor dat de film ook nog wel grappig en behapbaar is voor mensen die compleet geen affiniteit hebben met Hong Kong films. Niet onbelangrijk, want hoewel comedy erg populair is daar, zijn er maar weinig films die het internationaal goed gedaan hebben.

Voor een film uit '96 ziet het er ook nog behoorlijk uit. Leuk op Karen Mok naast Chow te zien, maar uiteindelijk zijn het toch vooral de fratsen van Chow, en wat cheesy, overdreven humor die de hoofdmoot van de film vormen. Leuk vermaak, weinig overbodige momenten en puur comedy van begin tot eind. Lee, Chow and Ng, altijd leuk, maar dit is toch wel één van hun beste films.

4.0* en een uitgebreide review

Weer niet.

Voor deze film was er nogal wat te doen rond deze film, na release eigenlijk niet veel meer over gehoord. En achteraf niet zo heel verwonderlijk, want eerder dan een verhaaltje vertellen schaart Scorsese zich hier achter themas die de film voeden en bepalen.

Maar ja, het Christendom is tegenwoordig niet meer echt een hot topic en de moraliteit en filosofie die vanuit het geloof komt is door nogal wat mensen, mijzelf bijgerekend, opzijgeschoven. Daar heeft de film aardig onder te lijden, aangezien de film verder eigenlijk maar weinig te bieden heeft.

Visueel kan Scorsese al jaren niet meer mee, ook Silence heeft hier maar weinig aan toe te voegen. Wel wat mooie camerastandpunten, maar er zit geen duidelijke visuele flow in de film en sommige scenes (zoals in de mist op het water) ogen zelfs een beetje amateuristisch. Silence baat bij een mooie omgeving, maar daar is het meeste dan ook wel mee gezegd.

Acteerwerk is ook eerder matig. Neeson is niet slecht maar zijn rol is beperkt, Driver hetzelfde verhaal. Garfield is degene die het laat afweten, jammer genoeg heeft hij wél de hoofdrol. Zijn getormenteerde gezicht is bijna een parodie op acteerwerk, waardoor de opgelegde gravitas van deze film nooit echt enige back-up van de acteurs krijgt. Dat je met een hoop Engelssprekende Japanners zit helpt ook niet mee. Leuk hoor, om Tsukamoto, Asano en Tanaka voorbij te zien komen, maar ondertitel toch gewoon. Het is niet alsof dat het realisme van de film in de weg zou staan.

Verder duurt deze film bijna drie uur en wordt er eindeloos doorgegaan over geloof en opoffering. Misschien boeiend als je er zelf mee worstelt, wie dat niet doet kan zich een tijdje lang vergapen aan de vreemde aanhankelijkheid die de mensheid kweekt voor zijn eigen culturele verzinsels, maar na een uurtje is de lol daar ook wel vanaf en dan schiet er eigenlijk nog een hele film over. Tweede uur is een stuk minder, derde uur is echt gewoon barslecht.

1.5*

Vond het doorgaans maar een saaie film.

Behalve het personage van Hopkins valt er echt niks te beleven in deze film. Foster acteert erg zwak vind ik. Meer een voddenpop die reacties toont dan een actrice die een personage neerzet.

Visueel is het allemaal zeer karig verder, afgezien van enkele mooie shots wel (de engel). Ander groot struikelblok is de soundtrack. Net zoals bij Se7en veel te blasé voor een film als deze. Maakt de sfeer erg fake en melig, niet meteen de bedoeling volgens mij.

Verder vooral jammer dat halverwege het Lecter personage afgevoerd wordt en de zoektocht naar Buffalo Bill, totaal onboeiend gegeven, de volle aandacht krijgt. Daarnaast zijn bepaalde trucjes ondertussen ook al zo bekend dat ze totaal geen effect meer hebben. Zo is de "bestorming" van de woning welke uiteindelijk de verkeerde blijkt te zijn, en waar Foster bij de juiste staat niks meer dan een vervelende en voorspelbare "yeah yeah, get on with it" scene.

Ik vond het nergens spannend, nergens echt sterk (daarvoor was Foster's personage te flauw, en haar acteerwerk te mat). 't Is leuk dat Lecter in deze film rondloopt, maar daar houdt het ook wel zo'n beetje op. Het einde is ruk, de laatste scene maakt gelukkig nog wel wat goed. Maar verder ... saai dus.

1.5*

Matig horrortje.

De vergelijking met A Quiet Place is een dooddoener natuurlijk, anderzijds kan je er gewoon niet omheen. Dit is toch wat een goedkope broertje van die film, terwijl AQP ook al niet echt zonder problemen was. Leonetti toont in ieder geval dat het nog minder kan.

Het uitgangspunt is aardig voor een horrortje, maar een zwerm gemuteerde vleermuizen die uit een grot bevrijd worden en meteen een paar staten inpalmen ... 't Is zeker geen film waarbij je langer dan twee seconden over sommige punten mag nadenken. Geen ramp voor een horrorfilm, maar aangezien het tempo toch al niet te hoog is een hekel puntje.

Maar uiteindelijk is het toch vooral het gebrek aan spanning en de wat lauwe monsters die deze film de nek omwringen. Het wil gewoon nooit echt eng of sfeervol worden, daarvoor maken de monsters veel te weinig indruk. Als de film dan uiteindelijk de mens zelf nog tegen elkaar opzet dan is het wel duidelijk dat, ondanks het budget dat er zeker was, men niet echt veel zin had om er echt veel tijd en moeite in te steken.

En om het af te maken kreeg ik op het einde ook nog een soort van young adult gevoel. Zou me niks verbazen als hier nog twee vervolgen op komen, het laatste uiteraard in twee delen.

2.0*

Bij gebrek aan veel beter deze maar een keertje gekeken in de bios.

Vooral de designs van de monsters en de omgeving sprak mij aan. Was ook de reden waarom ik deze film toch wel een keertje wou zien (zie bepaalde posters). Het begon alleen erg slecht. Leek wel één van die vreselijke Amerikaanse remakes van een matig Aziatisch supsens filmpje. Melig, flauw, voorspelbaar.

Eens aangekomen in Silent Hill wordt het allemaal veel boeiender. Gans geeft de film een aardige visuele stijl mee, en de monsterdesigns zijn bij momenten echt lekker. De scene in die toilet was echt een hoogstandje. Op deze basis weet de film eigenlijk de hele lengte wel te boeien, al is het tussen deze scenes soms nogal saai.

Slechte punten genoeg verder. Barslecht acteerwerk (die vader is triest!), het voelt ook écht als een game aan (de deur achter het schilderij, die tekeningen als clues, ...) en het hele verhaal achter de film kon mij geen seconde boeien. Sfeer en monsters, meer had het niet moeten zijn om een topper te worden, jammer genoeg wordt er tussendoor teveel stilgestaan bij oninteressante zaken.

En het rolt vooral allemaal een beetje vierkant. Hoewel er visueel veel gebeurt, is het als een bibliotheek aan mooie melodieën die wat onachtzaam aan elkaar geweven en geplakt worden. Zoals zo vaak in dit soort filmpjes verknoeit het flauwe tempo in de scenes nogal wat. Daarbij is er af en toe een less-is-more aanpak die hier allesbehalve thuishoort. De monsters hadden wat mij betreft ietwat meer in de schijnwerpers mogen staan. Letterlijk.

Maar uiteindelijk is de balans wel positief. Met het stevige potje goor uit de eindscene erbij was het een fijn filmpje, waar het vooral smullen is van de designs, concepten (de sfx waren soms iets minder) en de belichting.

3*

Meh.

De eerste film had al te kampen met een flauw verhaaltje, dit vervolg gaat er helemaal aan ten onder. Jammer want er is toch best wat tijd gestoken in de aankleding had ik het idee. De regisseur doet er echter weinig mee en benut de setting nooit om spanning op te bouwen.

Zo wordt een film als deze bijna ridicuul verhalend, met een belachelijke background story over het hoe en het waarom van het dorpje. Het wel érg matige acteerwerk (die Vincent voorop) en de bijna hilarische dialogen maken het alleen maar schrijnender.

Jammer want er zitten genoeg toffe ideeën en creaturen in om twee gemiddeld goede horror films te vullen. De scenes met de spin of de verpleegsters hadden absoluut een betere film (en betere regisseur) verdiend.

Jammerlijk tweede deel, Bassett slaat hier helemaal de plank mis, daar waar Wilderness niet eens zo'n heel slechte film was.

2.0*

Goed!

Het origineel niet gezien, dat helpt uiteraard, maar los daarvan is dit toch een erg sterk, goed uitgewerkt horrortje. Zowat het best dat ik totdusver gezien heb dit jaar denk ik.

Opvallende zaken: geëdit als een one-shot, de camera vooral gericht op het hoofdpersonage ipv op de actie en veel erg donkere scenes. Scherpe timing en ritmiek zorgen ervoor dat dit nergens irritant wordt, Olsen zorgt ervoor dat je via haar personage toch alles meekrijgt.

Lekker creepy en sfeervol, mooi geschoten, fijne soundtrack en goed geacteerd. Misschien binnenkort het origineel maar eens kijken, om na te gaan hoeveel er direct is overgenomen, maar los van het origineel gewoon een sterke horror.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Weet alleen niet zo goed waarvan deze film juist een remake is. Lijkt inderdaad af en toe wat op Silent Night, Deadly Night, maar daar is het achtergrondverhaaltje toch redelijk anders. Bepaalde moorden (die antlers) worden dan wel overgenomen, maar verder?

Anyway, aardig in elkaar gedraaide slasher. Het mist een beetje aan spanning jammer genoeg, daarvoor is het soms nog net iets te sleasy, maar bij momenten toch verrassend sfeervol en mooi gemaakt. Zo mag de eindscene in het politiegebouw er best zijn.

Verder een geweldig leuke rol van McDowell als brompot. King is iets anoniemer en ook de killer zelf had best iets meer charisma mogen hebben. De moorden zelf zijn in het begin wel aardig maar missen ook wat varieteit, een bekend slasher euvel.

In ieder geval een goede update van de klassieke slasher, type Carpenter dan. Het small-town America sfeertje zit er goed in, kundig gemaakt en best sfeervol. Mist alleen wat spanning om er een echte goede horror van te maken.

3.0*

PS: wel een aparte baard van de kerstman. Bij elke moord bloedrood, maar telkens weer mooi witgewassen in een volgende scene.

Mjah. Iets te veel recente horrors gezien de laatste tijd vrees ik.

Ik schrik een beetje van het "controversiële" van deze film. Je moet namelijk al zwaar met de Amerikanen meeleven om hier enige controverse in terug te vinden. Slappe hap.

Al vanaf de "schokkende" moord gaat het eigenlijk fout, aangezien het één en al duffe bedoening is. Originele moorden heb ik ook niet gezien, wel een kerstman die veel voorspelbare dingen met een bijl doet. Zeer beperkt allemaal.

Acteerwerk is ongelofelijk slecht, keuze van de actrices lijkt vooral gebaseerd op wie wel en wie niet haar bovenkledij wou uittrekken en het verhaaltje is redelijk lachwekkend, vooral omdat er gepoogd wordt iets semi-serieus van te maken. Stevige ouch.

Rest ... wat lachen met compleet knudde scenes bijgestaan door een soundtrack waar één of andere nonmuzikant op zoveel mogelijk pianotoetsen tegelijktijd stampt. Na een tijdje is de lol daar ook wel weer vanaf.

1*, wat zijn de tijden toch veranderd.

Mooi.

Erg stijlvol maar klassiek, of is het erg klassiek maar wel stijlvol? In ieder geval vertoont het verhaaltje soms iets te veel Hollywood-trekjes, waardoor het bij momenten toch weer iets te melig wordt.

Jammer, want los daarvan weer ijzig mooie Chinese stilering. Visueel een pareltje, de soundtrack mag er ook zijn al is die, net als het verhaal, bij momenten iets te bombastisch. Verder is het samenspel tussen Leung en Zhou de grote trekpleister van deze film, daarom ook best raar dat Zhou een half uur voor het einde helemaal wegvalt.

Chong en Mak zijn aardige regisseurs maar de kans dat ze ooit tot de top zullen behoren acht ik eerder klein. Ze hebben al een aantal mooie kansen gekregen, maar veel verder dan solide, vermakelijke films zijn ze nog niet echt gekomen. Als vermaak werkt het opperbest, maar dat beetje meer zit er niet in.

3.5*

Compaq.

Het voelt af en toe een beetje aan als een reclamefilmpje. Er zijn de laatste tijd wel meer docus geweest over de opkomst van de tech industrie in Silicon Valley, meestal belichten ze één bedrijf. In dit geval mag Compaq een keertje in de schijnwerpers staan.

En uiteraard is het zo'n geweldig bedrijf, met een onuitwisbare invloed op onze huidige maatschappij. Zonder Compaq geen iPhone werd er jolig geroepen ... 't is wat je noemt vergezocht. Andere bedrijven worden steevast aangestipt als in moeilijkheden, terwijl Compaq groeit als een komeet.

Klassiek krijg je dan op het einde de downfall, ietwat versneld. Want de rise is toch altijd leuker als verhaal. Erg veel meer dan een geschiedenisles met een paar belangrijke gezichten is het ook niet, qua informatieve waarde voelt het vooral niet echt geloofwaardig genoeg aan. Het zou beter zijn eens een wat objectievere docu over dit verhaal (in bredere zin dan, de opkomst van Silicon Valley) te krijgen ipv dit soort bedrijfsfilmpjes.

Gezien het onderwerp nog wel geboeid kunnen kijken en gelukkig duurt het ook allemaal niet erg lang, maar als docu laat het toch veel te wensen over.

2.0*

Was inderdaad wel aardig.

Zit een leuk sfeertje in de film, wel eigen aan die 80s horrors die zich afspelen in kleine afgelegen dorpjes in middle of nowhere Amerika.

Maar verder is het allemaal nogal losjes. De weervol zelf ziet er eigenlijk niet uit, en het kinderperspectief maakt de film meteen ook een stukje kinderachtiger.

Wel een geinige bijrol van die dronken oom. Leuk om een keertje gezien te hebben, vult de tijd vlot en verveelt niet. Maar ook niks dat bijblijft, behalve de wat fake weerwolflook dan.

2.5*

Redelijk genrewerk.

Originaliteitsprijzen zal deze film niet winnen. Jong meisje in een nieuw weg-van-de-wereld dorpje, geesten met nachtgewaden en zwarte haren en een dungeon twist die ook niet bepaald nooit vertoond is. Het is een mix van bekende elementen.

Toch is de uitvoering best aardig. Een film die het meer van sfeer moet hebben, aangezien de horror elementen voor weinig spanning of angst zorgen. Maar daar slaagt dit werkje dan ook wel in. De geesten vallen weer ergens tussen zielig en eng in, maar de twist halverwege maakt het toch wat aangenamer en zorgt er vooral voor dat het tempo in het middenstuk niet volledig doodvalt.

Acteerwerk is ook niet slecht, vooral van de jongeren dan. Visueel braaf maar kundig, de soundtrack is jammer genoeg wat minder uitgesproken. Geen grootse cinema dus, maar fijne horrorfiller en degelijk genrewerk.

3.0*

Leuk.

David O. Russell is wel oké, al zijn het nooit echt grootste films die hij maakt. Ook deze Silver Lining Playbook is goed te pruimen, maar mist iets om het een speciaal te maken. Waar Russell vooral in slaagt is de combinatie drama/humor goed te laten lopen.

Cooper en Lawrence doen het goed. Twee ietwat vervelende personages die genoeg chemie tussen elkaar hebben om hun vervelende kantjes af te vlakken. Het duurt even, maar na een half uur is het wel duidelijk waar deze film naartoe wil. Ondanks het weinig spannende verloop blijft de film toch boeien.

Bijrollen zijn aardig. Tucker is een welkome afwisseling, De Niro doet eigenlijk wat hij de laatste jaren altijd doet in films: de wat grumpy opa spelen. Toch vond ik de sterkste humor vooral terug in de conversaties tussen Cooper en Lawrence.

Aangenaam filmpje, de lengte is geen probleem, drama en comedy wisselen elkaar vlot af, maar mist uiteindelijk net dat beetje extra.

3.5*

Film met aardige momenten, maar waar de irritatie toch uiteindelijk overheerst.

Vooral het luchtige begin en het aardige einde zijn positief, maar wat daartussen hangt is vaak erg cliché, beproefd en te flauw. Het Flodder gehalte van Simon is soms veel te hoog, de enige keer dat ik dan ook echt kunnen lachen heb is wanneer Bram met één of andere wansmakelijke broek in beeld kwam. Verder veel plat gelul, nogal onnozele volkwijsheden (tijd bestaat niet) en wanneer het drama gedeelte z'n intreden deed werd het vaak wel erg plat en weinig subtiel gebracht.

Voeg daarbij nog eens een hoop cliché personages, een pak taboos die er eigenlijk geen meer zijn (beetje lachen met homo's ? Gebruik een Marokaan als je taboos wil doorbreken.). Gelukkig maken het begin en het einde nog wel wat goed, 't was pas ook tijdens de laatste scene dat er sympathie opdoemde voor de personages. Blijf steken op 2*. Weinig memorabel, veelal soapachtig en platvloers, met enkele mooie scenes die nogal schril afsteken.

Niet heel boeiend.

Kende Campos niet, maar op basis van deze film is er weinig drang om z'n werk (één film, maar soit) verder op te zoeken. Hoewel hij allicht een dappere poging doet, komt het vaak wat amateuristisch over.

Corbet/Simon is een enorm probleem voor deze film. Vervelend personage, niet omdat hij een naar personage is, maar eerder omdat het nogal een lompe lamzak is. Vond Simon dan ook niet geweldig geloofwaardig overkomen, naast dat hij nogal laks neergezet wordt. Had er serieus moeite mee dat hij iedereen nogal makkelijk een loer kon draaien, zelfs al begeeft hij zich niet tussen de meest intelligente mensen.

Vond het visueel ook maar magertjes. Flauwe filters, matig camerawerk en een paar schuchtere pogingen op iets alternatiever over te komen. Versterkt door een enorme kutsoundtrack. Lamlendige popmuziek die de sfeer verder verbrodt. Best jammer want Campos z'n aanpak had best kunnen werken, mits iets meer durf getoond werd.

Wel fijn dat er de hele film iets mysterieus rond Simon's personage blijft hangen, maar daar had veel meer mee gedaan kunnen worden. Het blijft allemaal iets te cliché en Campos kleurt teveel binnen de lijntjes. Einde, hoewel effectief voor het mysterie, was dan ook niet helemaal bevredigend. Had het liever wat slechter zien aflopen met Simon

De potentie is er, maar Campos moet nog aardig wat extra spekjes eten vooraleer ik hem als serieus regisseur kan gaan zien.

2.0*

Redelijk flauwe bedoening.

Een film als deze werkt vooral wanneer het verhaal wat meer naturel verloopt. Vanaf het begin is eigenlijk wel duidelijk dat er naar het einde toe een hoop twists gaan komen, de film is ook absoluut niet subtiel met z'n clues and maakt van de personages dan ook nog eens dik aangezette typetjes.

In alles is het daarom te makkelijk en de aangekondigde twists zijn dan ook alles behalve interessant of verrassend. Het is altijd vervelend wanneer de personages in een film verraster reageren dan het publiek dat ernaar zit te kijken.

En als je het dan toch luchtig en overdreven wil maken, doe dan iets als Wild Things, die er een écht een spelletje van maakt. Het is gewoon zo netjes en braaf en gelikt, maar dat mag dan ook geen verrassing zijn met Paul Feig aan het roer. Qua regie is het verder ook het complete niks, vooral functioneel en netjes alles duidelijk in beeld brengen en verder zijn het de acteurs en het plotje die hun kunstjes mogen opvoeren.

Dat blijkt alleen niet zo te boeien, zeker geen kleine twee uur lang. A Simple Favor is een film die zo al te graag slim en cheeky wil overkomen, maar uiteindelijk vooral geforceerd aandoet.

2.0*

Deze ook maar een keer herzien.

Ben het eens met mister blonde dat "geld maakt niet geluk" weinig te doen heeft met deze film. Dat geld achterhouden en een verbond aangaan met een dronkaard en een verstandelijk achtergestelde broer niet gelukkig maakt lijkt er meer op, maar dat is verder ook redelijk logisch lijkt me.

A Simple Plan blijf ik ietwat uniek vinden. Het heeft de structuur van een zwarte komedie. Een geheim aan het begin van de film, waarna de situatie blijft escaleren en er steeds meer wantrouwen gaat heersen. Aan dat hele gegeven stoor ik me dus ook helemaal niet. Daarnaast is de uitwerking, voornamelijk de sfeer, wel heel wat naargeestiger inderdaad. Toch valt er best af en toe nog wat af te lachen vind ik. Uiteindelijk vind ik deze film dan ook een dikke streep beter dan Fargo.

BBT speelt inderdaad weer leuk, maar wat weer opvalt is hoe vaak mensen meer onder de indruk zijn van typetjes. Persoonlijk vond ik Bill Paxton minstens even goed, maar in een veel moeilijkere rol. Maar iedereen doet het meer dan behoorlijk in deze film.

Fijn sfeertje vooral. Rustig, chill, naargeestig en bij momenten ook grappig. Het einde is daarbij erg sterk en zelfs aangrijpend, weinig aan te merken dus op dit filmpje. Niet meteen het type film waar ik lyrisch over ben, maar verder erg sterk.

4 verdiende *

Makkelijke film.

Op zich niet zo heel veel meer dan een lange aflevering natuurlijk, maar men heeft wel goed gebruik gemaakt van de extra mogelijkheden. Iets meer detail en iets vloeiendere animatie, een aantal grappen die net iets verder konden gaan (zoals een naakte Bart die ook écht naakt is) en het plot dat iets meer ruimte krijgt.

Verder gewoon een klassieke Simpsons opzet. Het verhaaltje is vooral een hook om allerlei soorten comedy aan op te hangen. Puns, absurditeit, visual jokes, running gags, parodieën ... het leuke van de reeks was toch dat er vanalles wat te vinden was, en deze film houdt zich netjes aan het format.

Geen film die de serie nieuwe fans zal winnen, maar een leuk weerzien met een familie die toch voor een deel mijn gevoel voor humor gevormd heeft. En het film format is een stuk makkelijker om terug even op te pikken, omdat ik voor de serie maar weinig tijd en energie meer heb.

4.0* en een uitgebreide review

Of mensen als mij, die zich énorm stoorden aan de fake coolheid.

Sin City had een leuke kortfilm geweest, van een minuut of 15 of zo. Maar na een tijdje gaan al die grauwe, gewichtige en saaie voiceovers zo vervelen. 'Coole oneliners', vaak slechte CGi, fletse visuals en soms barslecht acteerwerk zorgen voor zo'n slome sfeer dat ik het na het eerste filmpje wel al had gezien.

Bij het tweede verglijdt de film in pure saaiheid, bij het derde lag ik bijna te slapen. Zelfs een Alba, toch zowat de mooiste dame uit Hollywood, kon me amper wakkerhouden. Alles blijft zich voortslepen, personages blijven in emotieloze voiceover eeuwig doorlebberen, de actie is nooit spectaculair of thrilling, het idee van het uitlichten van bepaalde kleuren is super maar erg slecht gebruikt. Dat geel ventje is zelfs te dom voor woorden.

Het idee is best, de uitwerking is vreselijk. Saaie, zoutloze bagger. 1* voor het concept, verder niks om sterren aan uit de delen, of het moet een resem mooi vrouwvolk zijn, maar daarvoor zijn er internet sites ook, en daar zie je ze ten minste in full color.

Nog steeds niks.

Ik hoopte dat de CG wat beter was, dat alles iets meer als één geheel zou aanvoelen, maar daar slaagt deze film nog steeds niet in. Het is wat lastig te zeggen waar het nu net aan scheelt, maar de CG, de cartoony look en de echte acteurs komen nooit tot één visueel geheel samen.

Daarbij voelt het ook alsof de film erg serieus en stoer probeert te zijn, maar dat faalt compleet. Al die rokerige stemmen en ruige personages, maar de actie is lame, visueel oogt het slordig en het plotje is om te wenen. Wel willen maar niet kunnen dus.

Had het graag wat meer over the top gezien, visueel een stuk beter (met Volckman's Renaissance als referentie) en een betere cast had de film ook wel goed gedaan denk ik. Frank Miller op zichzelf als regisseur kan ik goed pruimen, in combinatie met Rodriguez is het een drama.

1.5*

Matig.

Pia haar lastige leventje ... tja. Ze zit een beetje vast in haar eigen onvermogen. Dat gaat jammer genoeg net iets te lang door zonder echt grappig te zijn. Het is ook net allemaal wat te cliché, waardoor er zeker in het begin een wat onbeholpen boodschapje in lijkt te zitten.

Na verloop van tijd wordt het wel wat beter, het laatste half uur is zeker ook wel grappiger. Het wordt dan ook wel duidelijk dat de film het zeker niet zo serieus bedoelt en de luchtigheid maakt het verder ook best makkelijk behapbaar. Maar groots wordt het niet.

Redelijk tussendoortje dan maar. Had wel iets snediger gekund, iets grappiger, iets minder volgens het boekje, maar wie een vlotte komedie wil buiten de Amerikaanse opties kan weinig fout doen met deze film.

2.5*

Balagueró is gewoon een horrortalent. Buiten zijn misstapje met Fragiles nog geen slechte film van gezien.

Ook Los Sin Nombre is weer uiterst sfeervol. Ditmaal erg mooi kleurgebruik en fijne edits. Visueel ziet het er allemaal puik uit. De soundtrack wordt ook weer ten volle aangewend, wat de spanning op de juiste momenten weet op te drijven.

Uiteindelijk is dit meer een mystery/thriller dan een echt horrorfilm, maar wel typisch een filmpje waar ik makkelijk van kan genieten. Erg sfeervol en aangenaam om volgen. Daarbij ook een leuk en passend einde dat weinig afdoet aan al het voorgaande.

Mooie opener voor Balagueró, zo'n beetje het beste wat Spanje op filmgebied al heeft voortgebracht.

4.0*

Beetje jammer.

Na Fire Of Conscience had ik echt gehoopt dat Lam het te pakken had. Stool Pigeon is een goeie film, maar mist net dat beetje finesse om echt sterk uit de hoek te komen. Iets wat FoC echt in overvloed had.

Lam lijkt hier soms ook iets teveel To te willen immiteren ipv zelf een eigen weg op te gaan. Vooral in de atypische muziekkeuze loopt het nogal eens mis. Waar To vaak een geweldige sfeer daarmee weet neer te zetten, past het hier gewoon niet altijd even goed.

Neemt niet weg dat er ook een paar erg indrukwekkende scenes inzitten (met ditto muziek) en dat de film absoluut niet verveelt. Duurt op zich best lang voor een film als deze, maar het steekspel tussen de verschillende niveaus houdt het boeiend genoeg.

Acteerwerk ook best fijn, visueel vooral erg sfeervol gebruik van licht, een aantal redelijk harde plotwendingen waarbij zeker niet alle "safe" personages blijven leven, en zo krijg je een zeer verteerbaar filmpje.

Iets stijlvoller over de gehele lijn en het was een duidelijke 4* geweest, nu is het zo'n dikke 3.75 die jammerlijk genoeg naar beneden afgerond wordt.

3.5*

Sinatra.

Lange docu, lange carriere, veel feitjes. Vier uur is een aardige kluif en enige affiniteit met Sinatra is dan ook wel aangeraden. Nu heb ik al aardig wat films van hem gezien en puilt onze vinylkast ondertussen uit van z'n platen, dus ik wist in ieder geval wel waar ik naar aan het kijken was. Deze docu is dan ook handig als een soort van "connect the dots" document.

Sinatra is een man die eigenlijk 3 carrieres heeft gehad. Dat zijn er toch weinigen die hem dat nadoen. De opkomst is wat minder boeiend vond ik, al was het wel grappig om de schreeuwerige grietjes te zien toen hij opkwam. Deed me denken aan een aantal Beatles docus, waar men toen ook al beweerde dat het de eerste artiesten waren die zulke reacties uitlokten.

Boeiender is het middenstuk, waar de Rat Pack zichzelf eindelijk vormt. Toch wel het hoogtepunt van wat Sinatra gedaan heeft wat mij betreft, al is het maar vanwege de lol en plezier die hun optredens uitstraalden. Het hele Kennedy verhaal had ik laatst al op film gezien, dat was dus een beetje overbodig.

De nasleep van z'n carriere was ook iets minder boeiend, vooral omdat het toen meer teren op z'n bekendheid was. Gelukkig is dat deel best kort. Van z'n na-carriere leven komen we niet zoveel te weten, maar na 4 uur Sinatra vond ik dat eerlijk gezegd niet zo'n probleem.

Veel archiefmateriaal en weinig bekende fotos/beelden, dus voor de liefhebber zeker aan te raden. Wel valt op dat de docu niet al te kritisch durft te zijn. Een paar kleine referenties naar z'n uitbarstingen, z'n losbandige relaties komen ook wel voorbij, maar allemaal zeer feitelijk en chronologisch. Zo haalt de docu op een bepaald moment aan dat de Rat Pack humor zich een beetje tegen Sammy Davis Jr keerde, maar er op ingaan zit er niet bij. Snel wordt weer doorgegaan met het volgende puntje.

Wie dus écht Sinatra wil leren kennen wordt met deze 4 uur niet eens zoveel wijzer denk ik. Daar is deze docu toch iets teveel feitjes en legendemateriaal voor. Maar zijn carriere wordt wel nauwgezet uit de doeken gedaan, dus in die optiek zeker wel geslaagd. Alleen ben ik natuurlijk niet echt fan genoeg om daarmee erg veel op te schieten.

2.0*

Beter, maar ook weer niet.

De film doet een aantal zaken duidelijk beter dan een aantal andere Amerikaanse animaties. Zo zijn de personages wat minder "turn it up to 11", waardoor de speelduur een veel minder groot probleem is. Weinig hysterie hier, toch wel fijn.

Ook het verhaaltje is iets minder "ram er eens een moraaltje in", al is het verder niet al te hoogstaand. Na 10 jaar Idol/Voice-achtige programmas zit ik niet meteen te wachten op een feature film versie. Gelukkig blijft het ook op dit vlak relatief low-key.

Visueel is het netjes afgewerkt, maar het zijn wel weer "menselijke beestjes in een cartoony setting". Alsof er écht maar één enkele mogelijke animatiestijl is. Wat is er in hemelsnaam nodig om die studios aan te zetten eens iets anders te doen? Het hoeft daarom niet eens geweldig volwassen of kunstzinnig te zijn, maar gewoon IETS anders ... (los daarvan, wel leuke timelapse op het einde)

Wat deze film dan toch weer onderaan de scoreladder laat bengelen? Je moet echt wel vol zijn van popmuziek als je wat uit deze film wil halen. Het is een bloemlezing uit de Top 2000 met steeds weer dezelfde artiesten, waarbij de nummers ook vaak een prominente plaats krijgen in de film. Ik hoef Katy Perry met Firework echt niet nog een keer te horen.

Het blijft zo'n enorm eng hokje, die hele Amerikaanse animatiebusiness. Maar jah, aangezien het mensen blijft trekken zal het niet echt snel veranderen daar.

1.0*

Flauwe JWong.

Afgeleide van het succesvolle Sex and the city, HK style. Nu heb ik verder ook niks met die serie, maar JWong's versie is erg saai.

Moet nogal modern overkomen, gaat dan ook over de moderne vrouw in een wereldstad, maar het lijkt alsof JWong terug wil naar z'n jaren '80 films. Buiten wat explicietere praat over klaarkomen en orgasmes is het allemaal nogal ouwe meuk.

Duidelijk lichtpunt is Tony Leung (die andere) met een meer dan vlotte en leuke rol. Ook het sublijntje met Cheung is aardig, maar verder een filmpje om snel te vergeten. Blijft toch een erg wisselvallige regisseur.

1.5*

Soort van double bill met True Women for Sale.

Gelukkig is deze film wel wat beter. De rating is wel weer sterk overdreven. CatIII enkel en alleen vanwege het onderwerp, misschien ook door de ietwat bloedigere afrekening, maar dat is het dan ook wel. Jammer, want voor een drama als dit werkt die rating alleen maar tegen gok ik.

Yau weet er vooral een levendige film van te maken. Het mag dan over een bordeel gaan, een hoop clichés worden toch vermeden. Geen film over misbruik, slavenhandel en illegale praktijken, maar meer over het dagdagelijkse gebeuren in zulke tentjes. Geen gebrek aan drama, maar het is menselijker en minder sociaal geaard.

Acteerwerk voldoet, visueel niet echt geweldig (maar dat was het bij Yau zelden), soundtrack ook echt doorsnee. Gelukkig werkt het drama best goed en duurt het allemaal niet té lang. Degelijk tussendoortje dus.

3.0*

Matige Yau.

Eigenlijk een volbloed drama, iets wat je niet al te vaak tegenkomt in Hong Kong. Ook niet zo verwonderlijk als je deze film ziet, want de HK cinema is helemaal niet voorzien op dit soort films.

Ik ben een groot Anthony Wong fan, maar serieus/realistisch acteren zit hem toch niet echt in het bloed. Ook hier is hij een typetje, wat een drama als dit niet ten goede komt. Ook Mei-Guan Lau en Race Wong hangen veel te hard vast aan maniertjes.

Het thema is wel interessant en Yau houdt de film ook wel draaiende, maar het drama wil nergens vol aanslaan. Gelukkig duurt de film niet al te lang, maar hier had toch meer ingezeten. Hong Kong heeft wel acteurs die dit soort films aankunnen, maar dat zijn dan niet de bekende namen.

Leuk curiosum, maar meer ook niet. Eentje voor de Yau-fan.

2.5*