Opinions

Niet zo geweldig.

Jammer want Ng en Wong zijn toch niet de minste. Ze bakken er echter niet veel van, vooral Ng is nogal irritant in z'n rol hier. Gek, normaal kan hij niet veel verkeerd doen bij mij.

Een redelijk standaard HK comedietje dat er veel ouder uitziet dan z'n productiejaar doet vermoeden. Had zo 10 jaar afgekund. Visueel ook aardig pover, de humor is typish HK geweld. Kon er af en toe nog wel om lachen, maar hoogstaand kan je het niet noemen.

Gelukkig zijn de leeuwen wel leuk. Ik heb wel een zwak plekje voor de leeuwendansen + het schelle kwetterende geluid dat er onlosmakelijk mee gepaard gaat. Echt mooi vind ik die muziek niet, maar het heeft iets fascinerends.

Gewoon tussendoortje dus, niet super, maar ook niet rampzalig slecht of vervelend. Wong en Ng laten het toch een beetje afweten.

2.0*

Edit: des te gekker trouwens dat het duo twee jaar later met Tracing Shadow op de proppen zou komen, die is toch echt stukken beter.

Lastig.

JWong loopt vaak tegen de moeilijkheid om anime om te zetten naar live action. Ik ken een héél klein beetje van de reeks en bepaalde dingen kon ik ook wel herkennen. De fascinatie voor voedsel en de grote hamer zijn running gags, maar zonder die voorkennis in de film niet bepaald leuk. Vermoed dan ook dat deze film het best valt bij mensen die de reeks ondersteboven kennen.

Voor de rest zal het soms wat stroef lopen, ook voor mij. Het helpt ook niet dat HK een Japanse manga verfilmd. Er zit toch een iets te grote barriere tussen de cultuur van beide landen om dit zonder problemen te laten verlopen.

Film vermaakt verder wel maar weet zeker niet altijd te overtuigen. De moment dat het helemaal lijkt weg te glijden komt er gelukkig de SFII scene (deed JWong al eerder, heeft ook al eens een Mario Bros scene gedaan trouwens) en het erg leuke eindgevecht. De SFII scene verdient de film sowieso een halve ster extra, heerlijk die achtergronddeuntjes en samples.

Gelukkig duurt het ook niet te lang en is de film speels genoeg om niet te vervelen, maar JWong blijft de hele film lang tegen een aantal lastige obstakels opboksen. Jammer genoeg weet hij ze nooit helemaal te overwinnen.

2.5*

Aardig.

Beetje verrassende film van Lee. Halverwege dacht ik eigenlijk naar een vroege Dante Lam te kijken. De melange van stijlen lijkt wel een aardig beginnetje van wat hij in z'n latere films zou demonstreren. Maar het is gewoon Daniel Lee. Herken hem er niet echt in terug eerlijk gezegd, al komt deze film ook wel uit een periode waar ik niet zoveel films van hem gezien heb.

Best een aardig filmpje. Actie/romance waar ditmaal de nadruk iets meer op de romance ligt. Meestal is het toch omgekeerd, komt wat eigenaardig naar voren tijdens het einde waar veel tijd is voor de relatie tussen Karbo en Hitomi en de actie/intriges even snel tussendoor afgehandeld worden.

Acteerwerk is degelijk, visueel veel pogingen tot moois, het meeste is half gelukt jammer genoeg, en verder een verhaaltje dat niet al te spannend is, maar net genoeg te bieden heeft om het niet vervelend te maken. Meest unieke aan de film is eigenlijk nog de Japanse bottom line in deze film, zie je niet vaak bij HK werk.

Leuk om een keertje gezien te hebben, redelijke filler maar Lee heeft uiteraard heel wat betere films gemaakt ondertussen.

3.0*

Tweede Bollywood.

Na My Name Is Khan op zoek naar meer Bollywood werk. Baseer je je op lijstjes, kom je al snel bij meer films uit diezelfde strekking. Niet zoveel zin in, dus op goed geluk maar elders m'n heil gezocht. Dan kwam ik uit bij dit vehikel, dankzij beperkte YouTube populariteit.

SIngham is een film met een aantal idioot overdreven actiescenes. Zij vormen eigenlijk het middelpunt van de film, en terecht. Want alle prut eromheen is niet zo boeiend. Visueel nog wel kleurrijk, maar qua drama en romantiek is het echt huilen met de pet op. De muziek neem je dan maar voor lief, selling point nummer 1 uiteraard, al beviel die ook absoluut niet.

De actiescenes zijn wél erg vermakelijk. Nog één of twee erbij en dan alle extra fluff wegknippen om tot een film van 90 minuten te komen. Was een veel beter idee geweest dan deze overdreven lang gerekte en gammele constructie.

Einde is nog wel interessant, zie je niet zo gauw in Westerse films en daarom alleen al verrassend genoeg. Maar redden doet het de film niet meer. Ondanks een vlotte stijl en een paar écht geweldige scenes, zit er jammer genoeg teveel onzin omheen.

Nog niet echt m'n ding gevonden in Bollywood, maar saai zijn hun films gelukkig niet.

2.0*

Lollig slaat om in irritant.

Het eerste half uur is inderdaad nog best te pruimen. Al is het maar door wat idiote scenes met de vastgebakken lach van Kelly. De dansjes met Kelly en O'Connor zijn best knap uitgevoerd ook, viel op hoe weinig er geknipt moest worden in die scenes. Leek me wel dat O'Connor de betere danser was van de twee.

Maar 100 minuten is te lang voor deze film. Vooral omdat de eeuwige vrolijkheid na verloop van tijd wat vervelend begint te worden. Hoe hard en lang kan je een lach aanhouden? Sommige nummertjes gaan ook veel te lang door en hangen vaak betrekkelijk los. Het hele broadway stuk aan het einde had er zo uitgekund en niemand zou het ooit gemerkt hebben. Had ook heel wat beter geweest trouwens, suf nummer.

Met het eerste half uur heb ik me nog wel vermaakt, toen was het enthousiasme van de film nog veelal aanstekelijk. Het blijft echter allemaal wat lang doorgaan en als je half in slaap valt terwijl iedereen on-screen halstarrig fun blijft uitstralen wordt het snel erg vervelend.

Minder suf dan ik oorspronkelijk gedacht had, dat wel, maar na een minuut of 70 toch een aardige kwelling.

1.0*

Film met drie gezichten.

De ziekenhuisscenes zijn gewoon leuk. (Braaf) vuilbekkende Downey, een aardig leuke Mel Gibson (stel je voor) en ook nog aardig gefilmd bij momenten. Het leuke gezicht van de film.

De liedjes liggen mij een stuk minder maar worden wel komisch gebruikt. Brody die ongegeneerd "waf waf" zit mee te lippen is gewoon hilarisch. Verder lekker fake wat het effect alleen maar vergroot. Aardig gezicht, maar niet echt mijn ding.

Compleet onboeiend is het noir stuk waar Downey een soort van

Humphrey Bogart probeert neer te zetten, vreselijk domme oneliners inclusief. Hou hier gewoon echt niet van, enkel Brody was nog leuk als bad guy. De rest, samen met de flashbacks, hadden volledig geschrapt mogen worden. Ze zorgen voor vertraging en een wat lompe serieux.

Ken de originele serie niet, lijkt me op het eerste zich ook niet echt beter, maar vond dit nog best een fijn filmpje. Jammer dat bijna een derde geschrapt had mogen worden, de rest was lollig en best apart.

2.5*

Wel oké.

Toch rest een ietwat teleurstellend gevoel naderhand. Op basis van al het positieve had dit een veel betere en engere film kunnen en moeten zijn, maar op de sleutelmomenten komt het er gewoon niet zo uit.

Sfeertje zit in ieder geval wel goed. Mede dankzij de keurige opbouw, maar het is vooral de geweldige soundtrack en ditto sound design die deze film echt een eigen gezicht geven. Zou mij niet verbazen moesten ze hier en daar wat Irréversible-trucjes toegepast hebben, in ieder geval een geweldig abstracte, verknipte electronische score. Meer van dat.

Begint verder ook best mysterieus en spannend. Een aantal extreem effectieve (al voelt het dan soms iets te goedkoop aan) scares, maar het is het onheispellende sfeertje dat laat verhopen dat het een echte goede horror wordt. Beetje jammer dat Mr Boogie al redelijk snel "in beeld" is, verder ook een duf creatuur, bijna op het belachelijke af. Eerder iemand die uit zo'n geschminkte 80s band is weggelopen dan een angst inboezemende demoon, maar het waren uiteindelijk vooral een aantal momenten die mij teleurstelden. Allereerst de scene waarin Hawke door het huis sluipt en telkens de kindjes mist, maar ook de scene waar de kinderen het filmpje op zolder zitten kijken. Dit zijn voor mij de scenes waar een film als deze moét scoren, maar het spijtig genoeg laat afweten.

Ook het einde is niet super. Ook al zo'n scene die eigenlijk een wtf/sick gevoel verdient maar daar niet toe komt. Iets waar bijvoorbeeld de scene waar het jongetje uit de doos kwam wel is slaagt. En zo ondanks al het goeie toch nog een kleine teleurstelling. Goede opbouw, sound design is ijzersterk, maar wanneer de film als horror écht moet slagen laat Derrickson het wat afweten.

3.0*

Edit: oh ja, en die laatste scare ... je zou er bijna nog een half punt voor aftrekken. Past écht niet bij een film als deze.

Beter dan het eerste deel.

Vond het eerste deel dan ook wat overroepen. Nu had ik de sequel sowieso wel gekeken, maar toen ik hoorde dat Foy regisseur was interesseerde het me plots wel meer. Foy toch één van de regisseurs van de laatste jaren die nog wat interessants had klaargespeeld met het horrorgenre.

In deze film zit hij duidelijk gevangen tussen wat hij wil maken en wat van deze sequel verwacht werd (hetzelfde nog eens economisch overdoen zodat er wat extra geld uit gepuurd kon worden). Toch gaat Foy daar best goed mee om en weet hij goed z'n eigen stempel te drukken op de film zonder daarbij erg veel te moeten afwijken van de formule.

De home videos vormen het hoogtepunt van de film. Niet echt erg eng of goor, best best krachtig en smerig. Met extra credits voor de geweldige soundtrack, vooral tijdens het filmpje in de keuken is het genieten. Een scene die erg goed tot z'n recht kwam in de bios.

Verder ook 20 minuten korter (goed), een vlotter begin (goed) en wat meer spanning (goed), daartegenover staat wel een matig plotje en niet al te consistent acteerwerk. Gelukkig weet Foy welke aspecten van een horrorfilm de aandacht verdienen, waardoor de minpuntjes nooit echt lang in de spotlight staan.

Toch hoop ik dat Foy hierna weer gewoon iets origineels gaat maken, daarvoor is hij regisseur genoeg. Dit soort sequels kan best door andere mensen geregisseerd worden, het geld komt toch wel binnen, al is het maar alleen daar de naam van het origineel.

3.5*

Niet goed.

Het idee is uiteraard wel grappig, de uitwerking meermaals ondermaats. Je ziet wel waar de film z'n inspiratie gehaald heeft, maar er is eigenlijk niks wat goed uit de verf komt.

De Sint ziet er een beetje dommig uit, de meeste schrikmomenten zijn erg getelefoneerd, spanning zit er niet echt in, de humor faalt ook geregeld en houterige dialogen maken de film er ook niet vlotter op.

Maas hoort toch een routinier te zijn, maar van zijn 30 jaar ervaring is vaak weinig te merken. Illustratief een oerbekend shot van iemand die eerst "in" de camera wandelt om daarna meteen naar de rug te cutten en het personage weg te zien wandelen. Hoe krakkemikkelig je zo'n klassieker kan uitvoeren verbaast mij enorm. Ook de achtervolging op het dak zag er écht niet goed uit.

Enige leuk is dat Maas er iets redelijk goor en stompzinnig van wil maken. Er zijn nogal wat scherpe voorwerpen die doorheen lichamen gepropt worden, maar tot echt veel bloed, vermakelijke goor of gestoorde smeerlapperij leidt dit ook al niet.

Erg snel en makkelijk afgelopen ook, waardoor de nogal warrige legende (om de hoeveel jaar komt hij nu eigenlijk terug?) er ook niet beter op wordt. Rest de nogal oubollige sfeer (leek wel iets uit de late jaren '80) die de film finaal nekt.

Jammer, had zo leuk kunnen zijn.

1.5*

Te flauw.

Jammer, want een leuke creature flick is altijd goed meegenomen, toch is het vaak zo dat deze films te kampen hebben met dezelfde problemen. Deze SiREN maakt het zichzelf dan ook niet makkelijk.

Heel veel wist ik niet meer van de originele short, om niet te zeggen helemaal niks. Maar ik was dan ook maar weinig onder de indruk van V/H/S. Blijkbaar is het wezen hetzelfde, zal best maar stoorde me er toch een beetje aan dat er wat mythologie door elkaar gekluts wordt hier. Misschien wel de bedoeling, maar noem het dan niet Siren.

Eerste half uur is nogal vervelend, vooral ook omdat de personages zelf niet al te interessant zijn. Eén of ander Hangover-achtig beginnetje met een hoop gezuip en stoer gemekker. De film probeert soms wat artistieker/freakier uit de hoek te komen, maar slaagt daar eigenlijk niet in.

Eens het wezen geïntroduceerd is, is het allemaal iets geanimeerder, maar de CG is beperkt en Bishop is iets te gul met het tonen van haar. Daardoor oogt het soms nogal cheap, daar waar toch wat sfeer en spanning zouden moeten primeren.

Film duurt gelukkig niet te lang en hier en daar zitten een paar redelijke kills. Maar hoogstaand is het absoluut niet. Bishop overtuigt niet als horror regisseur, jammer want op zich genoeg goeie ideeën in deze film.

2.0*

Iegh.

Dat ik niet echt tot de doelgroep van deze film behoor is niet bepaald een verrassing, al kan je ook niet enkel tienerdrama over dezelfde kam scheren. Deze film had ook nog een best redelijk score, dus toch maar een keertje geprobeerd. Had het beter niet gedaan.

Verhaaltje voelde aan alsof het één of andere wilde fantasie was van een eenzame 12-jarige die droomt van hoe het zou zijn om op haar 16e drie geweldige vriendinnen te hebben. Het is ongeïnspireerde Amerikaanse kitsch van de bovenste plank. Vier verschillende typetjes (oh wat een mooie dwarsdoorsnee) die door een hoop moraallesjes heenzoeven terwijl één of ander idioot verhaaltje rond een broek alles aan elkaar moet binden.

Personages zijn zo plat als wat, acteerwerk is niet bepaald geweldig, de audiovisuele afdeling was volgens mij voltallig met vakantie en de 2 cycli (eerst gaat alles fout, dan gaat alles goed) maken het laatste half uur extra irritant. Enkel de Griekse scenes brengen een wat zomers gevoel met zich mee, al is het maar vanwege de locatie.

Da's dan ook het enige positieve aan deze hele film. Dat tweede deel hou ik wel voor wanneer ik eindelijk te seniel geworden ben om me dit deel nog te herinneren.

1.0*

Saai.

Laat je best niet vangen aan de horror aanduiding, deze film valt amper een thriller te noemen. Mystery is dan iets passender, al is de film zo enorm voorspelbaar dat je daar ook niet al te veel van hoeft te verwachten. De twists zie je in ieder geval al van ver aankomen.

De Palma pakt uit met een paar leuke split screens, en ondanks dat de voorspelbaarheid hoogt ligt zijn de reveals nog wel oké uitgevoerd. Maar daar houdt het dan wel zo'n beetje op. Het acteerwerk is erg pover, visueel is het magertjes, spannend is het absoluut niet en de horror (een steekpartijtje, dat is het zo ongeveer) is tam en aardig fake.

Zo'n film die vroeger allicht wel spanned en/of verrassend was, maar ondertussen heb je het trucje al zo vaak gezien en is de uitvoering zo enorm doorsnee dat het amper nog weet te beklijven. De Palma blijft toch zo'n regisseur die genoeg potentieel lijkt te hebben, maar eigenlijk zelden een goeie film aflevert. Ook deze is weer een stevige sof.

1.5*

Best geinig.

Echt heel spannend is het niet, dit type middelbare leeftijd mensen willen weer jong zijn/feestje films zijn bijna een genre op zich. Uiteraard ontspoort het een en het ander en bladibladibla, voor het verhaal of het moraaltje hoef je deze film absoluut niet te gaan kijken.

Gelukkig werkt de combinatie Fey/Poehler hier wel en zitten er enkele geinige scenes in. Het type humor dat je de laatste 10 jaar wel vaker ziet in Amerikaanse comedies, maar aardig uitgevoerd en dankzij aardige bijrollen van Rudolph, Cena en Barinholtz gewoon best goed te pruimen.

Zeker niet de grappigste film die ik ook gezien heb en er zijn ook voldoende momenten die helemaal niet werken, maar het heeft vermaakt en voelde niet eens zo overdreven lang aan, ondanks dat 110 minuten eigenlijk te lang is voor een films als deze. Laat ik maar naar boven afronden dan.

3.0*

Best goed, maar kan niet op tegen de betere in het genre.

Doet wat onder qua stijl tegen de Milky Way producties. Films als Eye In The Sky en Accident zijn een klasse beter. Begint wel een duidelijk genre te worden binnen het HK gebeuren. De kleine groepjes die in combo bepaalde spionagepraktijken uitvoeren. Zo'n typische film waarin Simon Yam steevast opduikt.

Visueel zeer verzorgd, ook de soundtrack is lekker. Acteerwerk ook uiterst solide, met een sterke Lau en een immer sterke Louis Koo.

Er is weinig mis met de film, behalve dan dat ik zijn soortgenoten doorgaans iets sfeervoller en beter vindt. Het blijft een beetje vlakjes soms en mist ook wat spanning af en toe. De opzet van de operaties was gewoon net iets minder in beeld gebracht.

Verder wel een kleine aanrader, al is het vooral een gaatjesvuller.

3.5*

Vlot vervolg.

De cast van deel 1 is weer terug, Chong en Mak staan weer achter het roer. Het levert een film op die de eerste goed benaderd, maar dan toch net iets stijlvoller uit de hoek weet te komen. Het beurswereldje mag dan niet zo geweldig spannend zijn, de film weet het met flair neer te zetten.

Lau, Koo zijn geknipt voor hun rol, Wu iets minder maar hij brengt het er hier wel erg goed vanaf. Verhaaltje boeit, is misschien net wat aan de lange kant maar is zeker voldoende. Ditmaal jammer genoeg iets minder afluisterscenes, die worden dan weer vrijgehouden voor wat meer actie en onderlinge intriges.

Chong en Mak zijn ondertussen rotten in het vak en dat zie je er wel aan. Slick en vlot in mekaar gedraaide film dit, al mist het toch weer dat beetje extra wat een To of Ho-Cheung Pang bijvoorbeeld wel in een film kunnen leggen.

Als filler misschien iets te lang, maar verder een uiterst vermakelijk en stijlvol filmpje.

3.5*

Erg matig.

Al is de combinatie op zich wel interessant. Enerzijds de oude Indische folklore en religie, anderzijds Paley en wat commentaar van buitenaf op de gebeurtenissen. Jammer genoeg is de animatie erg goedkoop en is de structuur van de film veel te repetitief.

Ik heb het niet zo op Flash animatie, al helemaal niet in een film van 80 minuten. Het oogt mij altijd wat goedkoop en gemakkelijk, zeker de animatie zelf. De visuele stijl van deze film is dan nog wel aangenaam, al vond ik de mix van de verschillende stijlen niet echt veel toevoegen. Het was wel duidelijk hoe de segmenten aan elkaar hingen, daar hoefde geen visueel onderscheid gemaakt te worden.

Het cyclische verloop van de film (liedje, Indisch verhaaltje, Paley's verhaal, ...) werd na een tijdje ook wat vermoeiend. Wat meer afwisseling was leuk geweest, al denk ik vooral dat deze film nooit 80 minuten had mogen duren. Een kortere versie van 20 minuten ofzo had beter bij dit project gepast. In het begin was het nog wel enigszins intrigerend, maar na een half uurtje had ik het wel gezien, en dan heb je toch nog een goeie 50 minuten te gaan. Het is niet zo dat daar niks interessants meer gebeurt, maar verrassen kan de film jammer genoeg niet meer.

2.0*

Aardig.

Hill is aardig te pruimen in deze film, dat was wel eens anders. Heb de indruk dat dit minder geïmproviseerd was dan een aantal vroegere films van hem. Het zorgt ervoor dat de humor beter getimed is, ook gewoon grappiger is.

Aardig acteerwerk van de kindertjes ook, verder een wat flauw scenario maar de film redt zich er gelukkig wel mee. Veel meer had ik ook niet verwacht met een titel als The Sitter.

Green heeft zich aardig herpakt na het desastreuze Pineapple Express, hij mag op dit tempo, met dit sfeertje gewoon lekker comedietjes blijven maken. Ze zijn niet super, maar wel lekker vlot en vermakelijk.

3.0*

Jing Wong spektakel uit het magische jaar.

Misleidende poster, aangezien de stijl van de film absoluut niet bij de poster past, en ook Gordon Liu maar één scene mee mag dan (en eigenlijk enkel ontploft )

Verder een erg typische mix van martial arts, energiek camera werk, flauwe humor, compleet misplaatse parodieën en een hoop mystiek. Heerlijk HK tussendoorspektakel met andere woorden.

Film heeft even nodig om echt op gang te komen, eerste 50 minuten zijn niet helemaal goed, maar toch al enkele mooie scenes. Laatste 30 minuten zijn echter een compleet feest, met prachtig in elkaar gebokste actiescenes en ditto belichting. Verwacht meer ballet dan kung-fu, maar past een film als deze perfect.

Ook hulde voor de Jezus verschijnen. Meeste Wong films hebben toch meestal één erg fout maar geslaagd wtf moment, dit was er eentje om in te lijsten.

Prachtig spektakelfilmpje dat jammer genoeg niet aan 4* komt door het iets mindere eerste deel. De finale vind ik tot het beste uit het "genre" (90s HK actiespektakel werk) horen.

Dikke aanraders voor de fans van kleurrijk en actierijk ballet aangevuld met wacky humor.

3.5*

Weer eens herzien.

Was al even geleden, ondertussen valt toch wel op dat deze film visueel aan de karige kant is. En dan heb ik het niet eens echt over de effecten. Die zijn matig, maar wél functioneel én enorm grappig. Maar verder is het echt niet veel soeps. Het oogt kaal en vaak lelijk.

Let wel op dat je niet de Amerikaanse versie te pakken krijgt, die verneukt het verder door wat domme CG toe te voegen (een blote kont wordt weggemoffeld achter een CG broekje enzo) en te rommelen met de soundtrack (Kung Fu Fighting ), om maar te zwijgen van het half uur aan materiaal dat eruit geknipt is.

Maar Shaolin Soccer is een Chow comedy en Chow is hier echt op z'n best. Een arsenaal aan leuke flauwigheid en immer weirder wordende football/martial arts crossover momenten. Die hele finale is zo'n beetje het beste wat Chow ooit gedaan heeft denk ik.

Blijft dus érg leuk, maar als film hapert er wel wat aan. Gelukkig is het een comedy, die komen er mee weg wanneer ze erg grappig zijn. En dat is deze Shaolin Soccer.

4.0* en een uitgebreide review

Echt basic.

Maar dat is geen verrassing. Dit is één van Gordon Chan's eerste films, en als zovele Hong Kong regisseurs heeft hij de kneepjes van het vak geleerd door eerst een hoop generieke genrefilms te maken. Al doende leert men daar, en aangezien men toch aan een vlot tempo films mag maken gaat dat meestal ook redelijk snel.

Een mix van comedy en drama die eigenlijk nooit de juiste balans vindt, al kan je hier en daar al wel een beetje potentieel opmerken. Niet echt relevant voor Chan's latere carriere, want hij zou toch vooral uitblinken in actiewerk, maar z'n relatieve talent kan hij toch niet verstoppen.

Gelukkig zijn dit soort Hong Kong filmpjes altijd wel vlotjes, is de speelduur beperkt en verveelt het ook niet echt. Maar het overdreven acteerwerk, het beperkte drama en de wat flauwe humor spreken ook niet echt aan om dit aan iedereen aan te raden. Vooral voer voor completisten en mensen die filler zoeken.

2.0*

Een film als deze verdient toch wat meer recensies. King Hu, Tsui Hark en Siu-Tung Ching die zich samen aan een martial arts epos wagen, daar wil ik wel even voor in de zetel kruipen.

Nu zag ik wel dat King Hu als enige director stond aangegeven, de rest zijn "acting directors", wat dat dan ook mogen zijn.

Een film die ook aangeeft waar Hark en Siu-Tung Ching de groten uit hun tijd zijn. Hoewel het niet steeds helemaal vlot loopt zie je erg mooi de overblijfselen van de Shaw Brothers en de switch naar de modernere HK martial arts, die enkele jaren later volledig zou openbloeien (met 1993 wmb als topjaar).

Swordsman kent enkele erg mooie vechtscenes, ook de belichting is erg typisch. Maakt dit soort films toch steeds wat speciaals. Jammer alleen dat er ook een aantal scenes zijn die minder bevallen. Zo vond ik het stuk op de boot te langgerekt, de scenes met die opa waren dan weer erg cool.

Verhaal is zwaar complex met veel verraad en persoonsverwisselingen. Vond ik de grootste link met die Shaw Bros films. De martial arts is moderner en neigt meer naar Hark's Zu Warriors kant (volgens mij ook wel verwant aan elkaar).

Had af en toe wat meer vaart in gemogen, maar zitten erg knappe scenes in die later geperfectioneerd zouden worden om nog betere films mee af te leveren. Toch valt er zeker al genoeg te genieten om af te sluiten met een positief oordeel.

3.5*, volgens mij een wat onderbekeken martial arts klassieker.

Toffe film.

Lekkere onzin, geen pretenties, gewoon een geweldig onzinnig verhaal met veel cool en actie.

Beter dan het eerste deel, dat nog teveel in de Shaw Bros sfeer hing. Hiermee betrad Ching duidelijk de jaren 90 martial arts wereld. Toch een best invloedrijk regisseur, aangezien hij met Chinese Ghost Story en Royal Tramp toch nog twee andere belangrijke reeksen op z'n naam heeft.

Erg toffe film, visueel cool, gave gevechten en geweldig onzinnige HK nonsens zorgen voor 100% vermaak.

4.0* en een uitgebreide review.

Zeer matige Lee.

Daniel Lee is een tijdje de weg serieus kwijt geweest. Deze film valt middenin deze periode. Het oogt allemaal zeer goedkoop voor z'n doen, het verhaaltje is aan de melige kant en de actiescenes kunnen de film absoluut niet redden.

Wie de genre elementen kan appreciëren krijgt een doorsnee filmpje voorgeschoteld. Combinatie van romantiek en actie die uitmondt in een lang finaal gevecht (je zou het niet verwachten). Jammer dat het camera werk wat te wensen overlaat tijdens de actiescenes en de romantiek iets te melig naar voren wordt gebracht.

On is op zich wel aardig vechter en laat ook wel wat zien als bad guy, maar het niet genoeg om de film te kunnen dragen. Gelukkig dat Lee een paar jaar later zou herrijzen want een kundig regisseur is het zeker, alleen doet hij z'n oeuvre maar weinig eer aan met dit type filler.

2.0*

Blijft genieten.

Al is het telkens weer even schrikken dat Donnie Yen niet de rol van Iron Monkey op zich neemt. Op de één of andere manier vergeet ik dat telkens weer. Gelukkig komt hij nog genoeg aan vechten toe, hij loopt er zeker niet enkel bij als opvulling.

Woo-Ping Yuen blijft toch één van de beste regisseurs in het genre. Zijn typische mix van humor en martial arts, vaak ook in dezelfde scenes, zorgt ervoor dat zijn films toch net wat anders zijn dan de rest. '93 was een gezegend jaar voor de martial arts cinema in Hong Kong, maar nog springen zijn films er een beetje uit.

Verder wat je er van kan verwachten, met vooral de finale als groot orgelpunt. Dat gevecht op de palen is één van de beste in het genre. Toffe film, zo eentje die ik geregeld kan herkijken zonder me daarbij te hoeven vervelen.

4.0* en een uitgebreide review

Gaaf!

Shun-Yee Yuen en Yat Chor Yuen, het zal wel. Dit is een stervehikel met Donnie Yen in de hoofdrol en Woo-ping Yuen die zich als director-choreograaf helemaal kan laten gaan. Veruit één van de beste martial arts films die ik uit die tijd heb gezien.

Een echt geheel is het alleen niet. Het eerste half uur (wat ook veruit het beste is) bestaat bijna uitsluitend uit vreemde martial arts sketches die weinig met de vechtsport an sich te maken hebben. Het is gewoon Yuen's playing ground om maffe choreografieën op te voeren. De scene met het vuurwerk, de dikke vrouw die over het bruggetje moet, de borstelscene ... allemaal even geweldig.

Daarna wat meer echte vechtkunsten. Het middenstuk kent een dipje, het einde fleurt gelukkig weer helemaal op. Donnie Yen is sowieso een geweldig martial arts acteur, alleen jammer dat de editing in deze films nog wat achterloopt, zo ogen de uiteindelijke beelden net niet vlot genoeg om de choreografieën eer aan te doen.

Maar verder genieten. Lekker lompe humor, geweldige martial arts onzin en wat coole Tai-chi (een stijl die niet al te veel voorkomt maar wel erg mooi oogt). Lage score + lage aantal stemmen zijn onbegrijpelijk.

Yuen heerst in dit soort werkjes, jammer dat het daarna helemaal fout is gelopen tussen hem en Yen, hadden nog veel meer mooie films kunnen volgen.

3.5*

En zo zie je nog eens een Chor.

Meteen ook z'n laatste film, terwijl Chow's carriere pas zou beginnen. Een heel hoogstaande film levert het niet op, al valt er hier en daar best wat te lachen.

Chow is zeker nog niet klaar om een hele film te dragen hier, al is z'n komisch talent bij momenten goed zichtbaar. De rest van de cast heeft wat moeite met de humor, het politieverhaaltje ligt hen duidelijk beter. Geen hoogstaand verhaal, wat rafelig inderdaad, al vond ik het nog best goed te volgen.

Laatste 20 minuten zijn inderdaad wat apart en waar je vooral een actiefinale verwacht krijg je net een extra scheut humor. Ik vond het eigenlijk wel fijn, want het actiewerk is nu ook niet zo hoogstaand.

Leuk om een keertje gezien te hebben, af en toe gelachen, maar hoogstaand is het niet.

2.0*

Twee tegengestelde adjectieven gebruiken om iets te accentueren is niet meer dan een stijlvorm, maar soit.

Ooit lang geleden al een keer gezien, en dit is eigenlijk geen filmpje om opnieuw te kijken. Eerste keer zag ik het einde ook niet aankomen, en was het nog wel leuk, tweede keer met kennis kijken is erg saait, en legt de nadruk te erg op het zwakke sfeertje, de ondraaglijke Osment en de ietwat gemakkelijke "plotfillers". "Ze zien wat ze willen zien" is afdoende, maar niet wat je noemt sterk bedacht natuurlijk.

Willis speelt wel goed, al heb ik doorgaans geen problemen met hem, Osment is vreselijk, vooral in de scene op het einde met z'n ma in de wagen. Pijnlijk moment. Verder loopt de film nog iets te lang door na de clou. Kwam een "we weten het nu wel" gevoel opzetten.

Derde keer kijken is totaal afknappen denk ik. 1.5*. "Die andere" film vind ik persoonlijk ook veel beter, aangezien die een beter sfeertje creeert.

Ik zou niet weten waarom wel.

Anyway, mijn mening is Jordy's levensvisie en de commentaar van kos en AHWA in de mixer gegooid.

De film zag er redelijk goedkoop uit. Niet alleen qua kostumering en aankleding, ook het acteerwerk was vaak niet te pruimen. Een opvallende scene was bijvoorbeeld het wakker worden van die kerel in het toneelgezelschap. De humor werkte in dat opzicht ook niet. De scene tussen de smid en de acteur ... wat moet je daar nu mee ? De belichting was verder visueel aantrekkelijk, de kadrering jammer genoeg niet, waardoor er ook visueel niet veel te beleven viel.

Daarbij schaar ik mij ook bij de groep mensen die de opgeworpen vragen alles behalve interessant of relevant vindt. Ongetwijfeld dat deze film een diepe herkenningswaarde heeft voor mensen die wel met dit soort vragen worstelen, maar wat mij betreft had Bergman ook een film kunnen maken over het vraagstuk "waarom zijn de bananen krom".

Blijft enkel de dood als een ietwat interessant (maar pover uitgewerkt) figuur. Het schaakspel is amusant, het feit dat hij bomen staat om te zagen minder.

1*

Fijn tussendoortje.

Eén groot cliché, dat wel. Absoluut geen verrassend einde, tegen dan is suspense ook al lang verdwenen.

De film is ook niet echt spannend of eng, laat staan goor. Loopt meer richting The Others, waar sfeer de belangrijkste factor is. De setting in deze film mag er absoluut zijn. Gaaf huis, mooie omgeving, allemaal erg fijn en sfeervol op plaat gelegd.

De film weet nooit echt helemaal te overtuigen, waardoor het niet zo doeltreffend is als had kunnen zijn, ook de aaneenschakeling van verklaringen naar het einde toe boeide niet zo.

Gelukkig houdt Softley het sfeertje er wel in, verslapt het visuele nooit en blijft ook de soundtrack onderhoudend.

Leuk tussendoortje dus. Geen film die lang blijft hangen, maar gedurende z'n speeltijd makkelijk weet te overtuigen.

3.0*

"Surprisingly emotional".

Nee dus, want ondertussen is er toch een zéér duidelijk patroon. De SNL komiek die zichzelf bewijst in een indie dramady, loopt al een tijdje erg goed. Ditmaal zijn Wiig en Hader aan de beurt, ze behoren nu officieel tot het clubje neem ik aan.

Vervelend zijn dit soort filmpjes meestal niet, maar verrassend ook allerminst. De focus ligt op het drama, met twee personages die het beiden erg lastig hebben in hun leven. Wilson loopt ertussen om de luchtigheid wat op te krikken, Wiig en Hader zorgen voor wat zwartere comedy.

Craig Johnson doet het aardig maar ontsnapt niet aan de genre clichés. Zachte muziek, wollige cinematografie, gebreide truien en veel trieste blikken. Echt wild zal ik er nooit van worden, al is het maar omdat de personages iets te ver van me af staan. Maar binnen z'n genre best een oké filmpje en de humor is meer dan aardig. Het drama is me alleen wat te nadrukkelijk.

3.0*