Opinions

Zéér matig.

Enige sterke punt was de score die af en toe een sterk sfeertje wist neer te zetten. Het is dan ook erg jammer dat het op geen enkel ander vlak werd bijgestaan.

Acteerwerk is enorm stroef en houterig (die ruzies tussen Frankie en z'n vader), visueel zit er ook echt niks in. Met het kleurgebruik werd nog wel wat gepoogd maar het camerawerk en vooral de editing zijn zwaar ondermaats waardoor zelfs bepaalde "eenvoudige" scenes (zoals die voor de spiegel) nooit echt goed tot hun recht kunnen komen.

Verhaaltje was verder niet bijster boeiend en ook de structuur werkte niet bepaald in het voordeel van de film.

Al bij al een slechte film die iet of wat gered wordt door een knappe score. Daarvoor (en daarvoor alleen) 1.5*

Leuk.

Ondertussen bekend terrein, found footage opzet, een vage video waarop een verdwijning van een jongetje te zien is, een hoop semi-amateurs die erop afgaan om alles te documenteren en uiteraard een hoop lokale legendes die volop olie op het vuur gooien.

Toch is dit filmpje opvallend minder schuw. Soortgelijke films zijn toch vaak een opstapje voor regisseurs die het net iets makkelijker willen aanpakken, het found footage gebeuren leent zich dan ook perfect voor een less is more aanpak (wat niet meteen wil zeggen dat het makkelijke films zijn om te maken), maar deze film is gretig met het tonen van de mysterieuze gebeurtenissen.

Zeker geen fout filmpje in het genre, McGinn bouwt goed op, laat genoeg zien en weet het qua spanning effectief aan te pakken, maar toch mist de film om het tot een echte topper in het genre te maken. Het is net iets te braaf en iets té bekend terrein.

3.0*

Begint zeker niet verkeerd.

Een paar zeer geslaagde en effectieve schrikmomenten, fijne duistere setting en een aardige setup. Meer hoeft een horror vaak niet te hebben.

Toch blijft na verloop van tijd dat Øie niet echt de superregisseur is om dit alles in goede banen te leiden. Visueel net iets te slordig (editing met de lampjes - kan en moet beter) en ook de soundtrack is niet altijd even geslaagd. Wel de juiste ingredienten, niet erg goed op elkaar afgestemd.

Het einde had ook wel iets leukers gekund. 't Is ook niet echt slecht allemaal, maar op basis van het erg fijne begin had het tweede deel van de film toch wat effectiever mogen zijn.

Kleine gemiste kans dus, omdat er toch wel erg veel elementen aanwezig waren om er een klein horrormeesterwerkje van te maken. Beetje slordig in de afwerking, al blijft het verder wel een meer dan fijn tussendoortje.

Zo'n typische 3.75* film, maar dan toch naar beneden afgerond. Toch net iets te stereotyp. 3.5* dus, maar zeker een aanrader voor de fans van Europese horror.

Goeie film weer van Mortier.

De nadruk ligt iets meer op het drama hier, waardoor de rest van de film ook net wat ingetogener is, maar Mortier levert kwaliteit op alle vlakken. Da's toch al vier keer op rij, waardoor hij veruit m'n favoriete Vlaamse regisseur is, en op nationaal niveau enkel Du Welz voor zich moet dulden.

De film is niet vrij van genre, vooral naar het einde toe maakt het realisme een beetje plaats voor meer filmisch narratief. Ik was er op zich wel blij mee, want uiteindelijk hou ik toch meer van die aanpak, maar de mix van beiden zorgde ervoor dat het allemaal best aangrijpend was.

Visueel verzorgd, sound design van hoog niveau en het acteerwerk van Dooms is echt indrukwekkend. De accenten zijn ook altijd een meerwaarde in Mortier's films, al weet ik niet wat een meer internationaal publiek daarvan oppikt. In ieder geval weer van genoten, indrukwekkend en memorabel filmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Films die bewust zijn van hun eigen clichés niet meer cliché ? Iets te makkelijk wat mij betreft. Sky Captain heeft weer weg van ideeënarmoede verpakt als parody/ode.

Het positieve: de mooie filters en by momenten mooie CGI (dan denk ik vooral aan de skylines). Jammer genoeg zijn de shots zo bedroevend dan je er uiteindelijk weinig aan hebt, om nog maar te zwijgen van de absolute kutscore die onder de film gemonteerd werd. Ode, 't zal best, maar ik vind het niet om aan te horen. Heb op zich verder ook weinig met het basismateriaal, hoewel ik die retro SF zeker kan pruimen.

Sky Captain is een film die, wanneer hij gemaakt zou worden door een regisseur met ook maar een sprankeltje visie best leuk zou kunnen zijn. Nu is het belegen film, door alle snufjes heen. Geef mij dan maar Casshern. Technisch heel wat minder boeiend, maar minstens 10 keer zo imponerend. Heb me best verveeld bij deze film. 1* voor de plaatjes van de wolken.

Het gaat beetje bij beetje weer wat beter met Kitamura. Na de uitschuiver die Azumi was, en het halfgeslaagde Alive, lijkt hij nu eindelijk terug op het goede spoor te zijn.

Niet dat dit z'n volgende Versus is, of dat het het niveau van z'n kortfilms haalt, maar de progressie is wel duidelijk. Hier en daar nog wat slechte CGI, en enkele ongepaste en overmelige scenes, maar langzaam kruipt de coolheid terug in z'n films. Sky High heeft een paar echte badass chick(fight)s, de secretaresse (vrouw in zwart) en het medium (vrouw in wit) voorop Ook enkele prachtige scenes (de reconstructie in de kerk) wijzen erop dat Kitamura het nog niet verleerd is. Alleen had wat meer van dat wel gemogen.

Kitamura borduurt hier leuk voor op de manga (geen echte adaptatie), en levert een aangenaam kijkstukje af. Zeer gestileerd, allemaal zeer cool, al mis ik z'n guerilla aanpak nog wel op sommige plaatsen. 3.5* Benieuwd wat hij met Godzilla zal uitvreten.

Vraag me af hoeveel Kitamura's jij dan wel gezien mag hebben. Geloofwaardigheid is nooit echt een punt in z'n films

Kleine tegenvaller.

Kende Cai Guo-Qiang niet bij naam, maar wel z'n werk natuurlijk. Sowieso is die openingsceremonie Beijing 2008 legendarisch. Deze docu zou dan een mooie introductie in z'n werk moeten zijn, maar daar slaagt Macdonald eigenlijk maar halvelings in.

Probleem is dat het camerawerk/de editing het werk van Cai helemaal niet ondersteunt. Het oogt chaotisch, soms zelfs als een complete warboel, terwijl andere camerastandpunten toch duidelijk laten zien dat er genoeg choreografie achter zit. Onbegrijpelijk dat dit zo verknipt wordt.

Cai is verder wel een aardig mannetje, maar niet zo geweldig interessant als artiest (los van z'n werk). Dan vond ik het korte stukje met Zhang Yimou eigenlijk nog het meest interessante. Ook de andere interviews stelden betrekkelijk weinig voor.

Het werk van Cai lijkt me geweldig eens in levende lijve te zien, deze docu doet het jammer genoeg weinig eer aan. En dat komende van een gelauwerd regisseur (en niet één of andere amateur-Chinees die een TV-reportage moest maken) ... gemiste kans.

2.0*

Teatime.

Ik heb ooit één Bond film gezien in de bioscoop (eentje met Brosnan). Herinner mij de naam al niet meer, vond het toen helemaal niet interessant. Verder wel eens wat fragmenten meegepikt van de oudere films, maar nooit de interesse gehad om een volledige Bond-film te zien.

Alle verwijzingen naar de saga, de typische kenmerken en vorige films gaat verloren aan mij, dus ik zit vooral deze Bond zelf te kijken. En dan rest er enkel een oubollige, muffe en belegen formulefilm die mij zowat deed wegdommelen.

De openingsscene is een nogal saai actiegebeuren. De laatste tijd wel meer Amerikaanse actiefilms gezien en hoewel die ook niet steeds al te kwalitatief zijn, leveren ze meestal wel een paar toffe actiemomenten op. Die heb ik volledig gemist in deze film. Vooral een paar onlogische momenten (wat is Bond nu eigenlijk met die kraan van plan in het begin?) die de vaart er aardig uithalen.

Craig doet het waarschijnlijk wel aardig, maar vind zijn personage maar een dooie mus. De rest van de cast past daar mooi naast, behalve Bardem die mij nogmaals duidelijk maakt dat hij compleet ongepast is als schurk. Hij schmiert er maar op los, maar leuk is het allerminst.

Rest een budget dat wat aardige settings veroorlooft. Mendes doet er dan wel helemaal niks mee, maar het geeft de film dan toch nog een sprankeltje sfeer mee. Toch is het schandalig hoe weinig er bijvoorbeeld uit het verlaten eiland en het Chinese casino gehaald worden. Enkel de eindscene heeft dan wel iets gestileerd en acceptabel, maar da's veel te weinig voor een film van deze omvang.

Soundtrack ook blasé trouwens, maar die liep al fout toen Adele begon te zingen. Samen met de vreselijke opening credits zet het de toon voor een zeer tamme, matige en stoffige film die, neem ik aan, vooral moet teren op z'n legacy. Denk dat ik beter vooraan de reeks begin, al vrees ik dat ik dan weer nooit het einde ga halen.

1.0*

Leuk.

Een vergeten filmpje, rond z'n release had ik hier wel zin in maar daarna complete uit het oog verloren. Klein beetje jammer want ondertussen is de film alweer 5 jaar oud en voor iets wat sterk steunt op special effects is dat toch altijd een extra horde.

Ik ben de laatse om te zeggen dat het verhaal hoogstaand is, maar moet toch ook wel even m'n wenkbrouwen fronsen als ik al het geklaag hoor over dome beslissingen van de personages. Ten eerste lijkt me dat een moeilijke inschatting, zo vanuit je zeteltje en zonder ooit in een vergelijkbare situatie te hebben gezeten, ten tweede vond ik het verder nog wel meevallen ook.

Deze Skyline moet het verder vooral hebben van de invasie en het smakelijke design van de aliens. Ziet er erg cool uit allemaal, wel links en rechts wat jatwerk maar toch heeft het iets extras. Effecten zijn nog steeds oké, vooral omdat ze ook esthetische waarde hebben, op technisch vlak zijn er toch al wat scheurtjes te zien.

Het grote probleem van deze film is de desastreuze acteurs. Niet dat je een geweldige cast nodig hebt voor een film als deze, maar wat basiskwaliteit is toch meegenomen. Beetje zoals Cloverfield. Dat haalt deze film jammer genoeg niet, waardoor zowat elke conversatie een pijnpunt wordt.

Verder simpel verhaaltje dat gelukkig niet al te veel uitgediept wordt. Aliens! En dan maar zien te overleven, wat dan ook nog eens betrekkelijk slecht lukt.

Vermakelijk, jammer van de wel érg slechte cast.

3.0*

Want je kan nooit genoeg schudden met een camera.

Een film met veel gebreken, maar het camerawerk steekt er toch wel met kop en schouders bovenuit. Allicht had men gehoord dat een meer-handheld aanpak voor wat extra nervositeit en spanning zou zorgen, maar dat een aanpak alleen niet genoeg is, is de makers blijkbaar ontsnapt. Camerawerk trekt echt op niks en haalt een hoop sfeer uit de film.

De personages zijn het andere grote pijnpunt. Vooral de ene lolbroek is een dramatisch personage, al is er eigenlijk niemand in de hele groep die een beetje symapthiek overkomt. Rogiers loopt er als excuus-Belg ook maar belabberd bij. Het is moeilijk supporteren voor personages waarvan je hoopt dat ze zo snel mogelijk eraan gaan.

Jammer, want de setting is fijn en de achterliggende legende, hoewel wat saai, voldoende om een lekker horrortje op te zetten. De aandacht ligt ook meer op de spanning dan het achterliggende drama en links en rechts zit er zelfs wat grappige gore in. Niks op héél wild van te worden, maar het zorgt er wel voor dat de film af en toe een beetje opleeft.

Da's nodig ook, want verder ontbeert het Sl8n8 aan spanning en drive, waardoor het geregeld ook aardig duf is.

1.5*

Pfffffrt.

Ellenlang begin dat een soort van dramatische setting probeert te plaatsen. Daarvoor zijn zowel regisseur, acteurs als cinematograaf absoluut niet geschikt. Het begin lijkt wel een vreselijk TV dramatje. Doe daarbij nog enkele vreselijk belachelijk "discotheek/bar" scenes en de film neemt een wel erg droevige start die erg lang blijft aanslepen.

Tweede deel is ietsjes beter, maar eigenlijk niet veel. Komen wat horror scenes in die al in 5 andere recente films geweest zijn, verhaal is echt te dom voor woorden en het blijft maar tikkertje spelen tussen de twee vrouwen.

Einde zou op papier best gaaf kunnen zijn maar ook hier is het alweer erg slecht uitgewerkt. Lijkt wel de rode lijn te zijn van de After Dark keuzes. Nogal opvallende, niet jaren-80 we maken er 10 delen van eindes.

Maar daarmee moet je het hier dan ook doen. Blijft gewoon een belabberde, weinig overtuigende en vaak erg saaie horror film. Bleh

1*

Vermakelijk.

Het helpt wellicht om geen enorme Pegg/Frost fan te zijn, dan heb je ook geen al te hoge verwachtingen wanneer je een film met hen start. Ik heb ook zeker geen hekel aan het duo, maar veel meer dan vlot vermaak weten ze meestal niet te bieden. Dat ze dan een bank achteruitschuiven in deze film vond ik ook niet zo erg.

Wel jammer is dat het zowel qua humor als qua horror redelijk licht aanvoelt. De aanloop duurt allicht iets te lang, de horror is daarna net niet scherp genoeg. Zo'n enorme indruk maakt deze film dan ook niet, maar gelukkig weet het wel de gehele speelduur te entertainen.

Gewoon een beetje luchtig vermaak. Het loopt best lekker, geen nodeloos drama, de film die zichzelf niet te serieus neemt en hier en daar wat ledematen die afgerukt worden. Veel meer pretendeert deze film niet te zijn, en da's dan ook exact wat je voorgeschoteld krijgt. Vond het best amusant.

3.0*

Iegh.

Nog nooit eerder gezien, al was ik me enigszins bewust van het imago van de film. Eentje in het rijtje 80s slashers, maar dan wel op respectabele afstand van de grote namen. Op zich geen verkeerde keuze dus rond deze tijd van het jaar.

De film zelf is echter aan de povere kant. Oké, qua setting kan het niet veel passender, maar daar is het meeste dan ook wel mee gezegd. Triestig acteerwerk, povere kills en een acuut gebrek aan spanning maakten het onmogelijk om hier serieus van te genieten.

Wel hilarisch is de mode. Die truitjes en shortjes zijn niks minder dan hilarisch. En ook het bewuste einde mag er wel zijn, het slaat helemaal nergens op maar het is zo onnozel en in your face dat het best wel grappig is. Als komedie beter geslaagd dan als horror, maar ik vrees niet dat het zo bedoeld was.

Pure pulp, enkel voor de hardcore 80s slasher fan.

1.5*

Meer camp.

De film is een stuk zelfbewuster dan het eerste deel. Dat wil zeggen dat het allemaal wat komischer is geworden en er een dikke knipoog inzit. Alleen maakt het deze film niet echt veel beter, het maakt vooral de regisseur een beetje lui had ik het gevoel.

Nu vond ik de eerste ook niet echt geweldig. Brak acteerwerk, saaie moorden en een gebrek aan spanning wisten die film te nekken. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over dit tweede deel. Als serieuze horror is het echt compleet gefaald.

Als komische film kan je af en toe nog wat lachen met belabberde effecten, brakke conversaties en slecht acteerwerk. In hoeverre dat allemaal de bedoeling was is niet 100% duidelijk, maar het zorgt er in ieder geval wel voor dat de film nog enigszins kijkbaar is. Maar dat is het dan ook wel zo'n beetje. Geen beste reeks dit.

1.5*

Van kwaad naar erger.

Bij dit derde deel was het duidelijk wel op. Simpson herhaalt gewoon deeltje 2, maar alle "betere" ideeën leken in dat deel te zitten. Op zich niet onlogisch natuurlijk, dit soort vervolgen moet alleen maar bekeken worden. Dat het na dit deel uiteindelijk volledig fout ging is ook niet zo verwonderlijk.

De moorden zijn nog lamer, je ziet echt helemaal niks en vaak is het niet meer dan met een tak op iemand slaan. Effecten zijn erg pover, men leek er gewoon geen energie meer voor te hebben. De humor werkt in dit deel ook niet echt meer, buiten wat vervelende typetjes en makkelijke clichés is het armoe troef.

De film duurt gelukkig niet al te lang, maar dan nog is het doorzetten om tot het einde te raken. Geen al te beste reeks dit, maar waar de eerdere delen nog enigszins vermakelijk waren, is dit derde deel gewoon barslecht. Enkel voor de die-hard 80s slasher fan of mensen die reeksen graag volledig afwerken.

1.0*

Njah.

34 minuten aan nieuw materiaal zou er geweest zijn, maar daarvan komt er hooguit 5 minuten in deze film voor. Enerzijds jammer, want het zorgt ervoor dat het niet veel meer is dan een compilatie van de andere delen, anderzijds is het zo enorm belabberd dat de compilatie footage nog leuker was.

Dit had dan een leuk projectje in creatieve editing kunnen worden, maar het is luiheid troef. Volgens mij kan ik zelf nog iets beters in elkaar boksen dan dit onding. Soundtracks die bruut afgekapt worden, geen gevoel voor ritme en af en toe compleet random shots die ergens tussen gegooid worden.

Het einde van de film is pure avant-garde. Geen touw aan vast te knopen, volgens mij wisten ze bij aanvang van deze film zelf niet eens wat het einde zou worden. Enkel voor de echte completisten dit, de rest kan dit makkelijk overslaan. Eén van de meest amateuristische dingen die ik ook gezien heb.

0.5*

Veruit het beste van Disney wat ik ooit gezien heb.

Wat mij vooral erg positief opviel was de tekenstijl. Toch anders dan de doorsnee Disney film. De film gebruikt ook meer technieken die nu erg gangbaar zijn in de Japanse animatie. Grote overzichten waar niet alles hoeft te bewegen, veel meer detail en schaduwwerk in de achtergronden, meer abstractie in de personages en meer statische maar wel erg statige animatie.

Zorgt ervoor dat je niet naar ADHD figuurtjes zit te kijken binnen een sprookjescontext, maar dat de film veel stijlvoller oogt. Iemand noemde de stijl gedateerd. Is het ook wel, maar dankzij wat uniekere kenmerken blijft de stijl ook nu nog veel beter overeind. We zijn dan ook niet platgeslagen met 100 andere films die dezelfde stijl telkens op iets hoger technisch niveau herhaalden.

Vond hier voor het eerst een echte stijl in terug, en dan merk ik al gauw dat ik vele andere dingen makkelijk voor lief neem. Zo'n uiltje wordt dan bijvoorbeeld leuk ipv uitermate irritant. En ook de muziek valt dan veel beter te pruimen.

Haalt het wat mij betreft hands down van een Snow White ea. Benieuwd of er nog meer Disney films in een wat andere stijl. Voor deze in ieder geval 3.5*, zaten ook nu nog een aantal erg boeiende scenes in, al is het verhaaltje uiteindelijk wel bekend en zitten er ook wat mindere elementen in (zoals de drinkscene).

3.5*

Erg melig.

You've Got Mail 1.0, waarin het trio (regisseuse en Hanks + Ryan) voor het eerst een romantische comedy op poten probeert te zetten. Het resultaat is niet meteen geweldige cinema.

Ondanks dat de film uit '93 is hangt er toch nog een duidelijk 80's sfeertje. Het helpt ook niet dat Hanks and Ryan redelijk oubollige figuren zijn, zowel de personages als de acteurs. Er heerst dan ook niet zoveel chemie tussen de twee, een beetje het romantische gevoel van "samen truien breien", niet iets waar ik meteen warm voor loop.

Van de cinematografie en soundtrack hoef je ook helemaal niks te verwachten. Saaiheid en braafheid zijn de kernwoorden. Tel daarbij een redelijk vervelend kinderacteurtje en je hebt een film die ondanks best wat goede bedoelingen nergens weet te overtuigen. Het is dat het tempo nog wel oké is, al zegt dat ook weinig wanneer alles zo voorspelbaar is.

1.5*

Niet slecht.

Maar het is een film die je ook wel een beetje moet liggen. Lester gaat de mindfuck route op en zet een sfeervol filmpje neer, maar op de narratief en opbouw valt best wat aan te merken. Wie deze kijkt voor de geweldige ontknoping heeft een grote kans teleurgesteld te zijn.

Wie echter meer van sfeer "de weg ernaartoe" houdt zit wel goed, want Lester weet het allemaal wel aardig in beeld te brengen. De start van de film lijkt iets te on the nose te zijn, maar da's uiteindelijk maar een rookgordijn voor het mindfuck gedeelte middenin. Het is dan vooral aanklampen en opnemen wat er gebeurt, om er achteraf nog wat van te maken. Maar alles wordt netjes in beeld gebracht, sfeervol verlicht en voorzien van een fijne soundtrack.

Eens de verklaring moet komen loopt het alleen een stuk stroever. De film duurt niet zo heel lang maar het einde neemt teveel tijd in beslag. Teveel scenes waar een uitlegje wordt gepresenteerd, om dan weer door een "huh" moment gevolgd te worden. En dat een paar keer na elkaar. Probleem is vooral dat die verklaringen geen van alles bijster origineel zijn, waardoor je de indruk krijgt dat de schrijver nog wel een half uurtje met dezelfde onzin had kunnen doorgaan.

Het hangt er maar vanaf hoeveel gewicht je op dat einde wil leggen. Ik kijk meer om sfeer en da's moeilijk om zeep te brengen met narratief alleen, maar een spetterend einde (toch vaak dé reden om een film als deze te kijken) zit er niet in en dat moet je dan maar net kunnen negeren.

Maar toch best een aanradertje voor puzzelaars die houden van een headscratchers en liefhebbers van de sfeervolle mindfuck. Geen meesterwerk, ook niet in z'n niche, maar fijne filler.

3.5*

Povertjes.

Het leuke is eigenlijk het wat luchtige King sfeertje, toch wel aardig eigen aan zijn bewerkingen.

Minder was eigenlijk al de rest. Aardig slecht geacteerd, erg flauwe effecten, lelijke creature designs en een hoop vaag gedoe met katten. Opvallend ook dat je die beesten eigenlijk amper in films ziet rondlopen, terwijl ze hier met tientallen door het beeld heencrossen.

Heeft dan ook wel wat met het plot vandoen, maar een politieagent die met z'n kat op patrouille gaat

Gelukkig duurt het allemaal weer niet te lang, maar het is een aardig B-filmpje dat niet al te veel boeiends te bieden heeft. Vlot en zonder al te veel gedoe, maar als horrorfilm ...

1.5*

Vroeger al een keer gezien, maar vond het toen niks.

Met bijgestelde verwachtingen (het is namelijk geen horror) deze nog maar een keertje opnieuw gezien en dan bevalt het allemaal net iets beter.

Mooie sets af en toe, maar vooral de "sci-fi" prulletjes van Depp zijn de moeite. Iets wat Burton veel meer zou moeten doen (eens een keer wat maken ala Cité Des Enfants Perdus).

Verder is dit vooral een wat lugubere legende die op een sprookjesachtige manier verteld wordt. Afgehakte hoofden of niet, het blijft allemaal uberclean.

Dit mij trouwens een beetje denken aan Vidocq dit, hoewel ik dat duidelijk de betere film vindt.

3*, toch nog best vermaakt, met af en toe mooie dingen. Toch val ik niet helemaal voor Burton fantasy.

Best leuk.

Een mix van misdaad en drama, maar dan opgeleukt met wat subtiele maar ingrijpende scifi elementen. Dit zorgt ervoor dat deze film toch een geheel andere vibe krijgt dan je initieel zou verwachten, iets wat ik altijd kan waarderen.

Begin er alleen niet aan met de hoop een echt scifi spektakel te zien, de verwijzingen naar Iron Man en Chronicle bewijzen deze Sleight dan ook niet echt een dienst. Al moet ik zeggen dat Chronicle weer dichter in de buurt kotm. Toch is het vooral z'n eigen ding.

Visueel best netjes, acteerwerk ook in orde en het einde weet de juiste toon te vinden, weet ook net op het juiste moment te stoppen. Dillard heeft wat mij betreft voldoende potentieel, benieuwd wat hij met z'n nieuwe film weet te brengen. Een aardig debuut in ieder geval. Allicht wat te low key voor de meesten, maar ik vond het best tof.

3.5*

Te doen.

Op zich is het niet eens zo'n heel slecht horrortje, maar blijkbaar heeft het de hype tegen. Daar heeft Sony ook wel grotendeels zelf voor gezorgd natuurlijk. Wanneer je een basic horror filmpje als dit probeert de verkopen als een groots bioscoop event dan moet je niet verbaasd zijn wanneer mensen er veel meer van verwachten.

Er hangt natuurlijk ook een hele internetlegende achter, die zijn al lastig naar het grote scherm te vertalen want zoiets leeft toch vooral viraal, niet zozeer bij de gratie van één of andere enorme firma die er geld uit wil slaan. Wanneer de eerste trailer (achteraf nog even gekeken) dan ook nog eens heel wat meer belooft dan de uiteindelijke film weet te bieden ... tja.

Maar zonder achtergrond is het verder gewoon degelijke horror filler. Beetje hetzelfde concepts als Candyman, maar dan met wat invloeden van Ringu. Acteerwerk is degelijk, visueel ziet het er wel oké uit en hoewel het tempo niet erg hoog ligt weet het toch wel sfeervol te zijn. De film moet het ook daar echt van hebben, want echt spannend of smerig wordt het niet.

Voor een keertje best te doen dus, maar da's gezien de Slender Man legacy niet genoeg voor velen.

3.0*

En zo zijn we lekker helemaal bij.

Ook deze vierde docu volgt gewoon weer de klassieke Bergman opbouw. We zoomen in op de problemen van één groep binnen de context van één onderwerp en gaan op zoek naar schuldigen! Vingertjes wijzen alle kanten uit, soms zelfs in tegenovergestelde richting, maar daar doet de docu uiteraard helemaal niks mee.

Ergens helemaal in het begin zit (allicht onbewust) een treffende quote. Over vrouwen die zich zorgen maken wat de rest van hen denkt en mannen die zich veel minder aantrekken van wat anderen over hen denken. Los van het genderaspect lijkt mij daar vooral de kern van het probleem te vinden, maar daarin is Sunny niet geïnteresseerd. 

Ook hier slaagt ze er weer niet in zelfs maar de juiste vragen te stellen. Zo reageert zo nogal verbolgen op het feit dat het woord nymfomaan enkel op vrouwen doelt. Dat komt uiteraard omdat dezelfde aandoening (want dat is het, ze leest de definitie zelf voor, het gaat in zo'n gevallen niet om een gezonde sex drive) bij mannen een eigen woord heeft. Eigenlijk moet je je dus afvragen waarvoor er bij zo'n aandoening een genderverschil is gemaakt, maar da's al een paar bruggen te ver.

De doc is gevuld met klassieke rolbevestigende interviewtjes, 5 minuten reclame voor het hele genderneutral gebeuren, een boertige pornoproducent om de boodschap nog wat aan te dikken en wat vulsel als Bergman die een sexyness les bijwoont. Allemaal uitermate boeiende speeltijdvulling, maar veel voegt het niet toe.

Ik moet zeggen dat ik toch altijd wel nieuwsgierig ben naar dit soort docus, al is het maar omdat de gebrekkige aanpak en argumentatie vaak meer prijsgeeft dan de feitelijke boodschap. Voor Bergman is er in ieder geval weer een SJW-checkboxje afgevinkt, het zal me benieuwen waar ze binnenkort weer mee aankomt. Misschien kan ze GamerGate nog eens vanonder het stof halen.

0.5*

Heh.

Wil iemand mij uit m'n lijden verlossen en beamen dat dit eigenlijk een comedy is? Een wat donkere misschien, maar mystery/thriller zie ik hier absoluut niet in terug.

Het clownesque sfeertje (en dat woord gebruik ik niet enkel vanwege het pak) had ik echt niet verwacht bij deze film. Zeker niet na een énorm suffe intro. Maar gaandeweg wordt het steeds maar komischer. De plottwists zie je van mijlenver aankomen (die vermoming ook van Caine, 't is nog net geen Samson en Gert), van spanning is er dan ook nooit sprake.

Verder maar matig geacteerd door beide heren. Vooral Caine valt soms door de mand (die reactie als hij met de dood bedreigd wordt ). Visueel veel jaren '70 lelijkheid, vooral in het kleurgebruik dan. De soundtrack is me eerlijk gezegd niet echt opgevallen en/of bijgebleven. En die speelduur ... tja. Misschien verantwoordbaar voor mensen die de twists niet hadden zien aankomen.

Maar ik kon er dus af en toe wel om lachen. Geen idee of het allemaal de bedoeling was, maar gelukkig wat minder duf dan ik vooraf gevreesd had. Al blijft het wel allemaal érg knullig ogen.

1.5*

Kantje boord film.

Wat mij het meest opviel was de soms prachtige muziek. Het ambient nummertje dat vanaf de eerste seconde tot de climax van Karl's verhaaltje loopt is sfeervoller dan al het geprobeerde in die eerste scenes samen. En zo zijn er nog een paar momenten waar de rustige muziek de kijker op sleeptouw neemt, en de film zelfs overeind houdt.

Mede door de muziek en het trage tempo heeft dit filmpje nog iets integers. Al blijft het moeilijk voor de film om die balans te houden. De opzet en de ontwikkelingen in de film zijn iets té duidelijk (zoveel hints wat betreft het einde waren overbodig), Karl is toch net teveel modelretard. Het loopt allemaal iets te makkelijk waar het makkelijk dient te lopen, het is allemaal iets te dik aangezet waar het drama overheerst. Thornton zet een goeie rol neer, maar ik vermoed dat er gewoon veel meer respect is voor acteurs die typetjes spelen.

Mooiste scene vond ik wanneer het bandje in het huis zit te vergaderen, met de uitbarsting die erop volgt. Er gebeurt vanalles in die scene, maar Karl verroert eigenlijk geen vin. Voor een hoofdpersonage best apart, maakt de film ook iets leuker. Er gebeurt vooral vanalles rond Karl, zonder dat hij daar zelf al te veel mee te maken lijkt te hebben.

Met een iets minder zoete en ingelepelde moraal had het vast iets erg moois opgeleverd, maar nu voelt het allemaal redelijk leeg aan. 't Is een aangenaam filmpje, dat in presentatie subtiel is, maar daar een te dik aangezette dramatiek tegenover plaatst. Fijn, maar niet super.

3*

Kamen.

Op zich wel een aardig man ... allicht. Hart wel op de juiste plaats enzo, maar tegelijkertijd ook zo enorm Amerikaans. Wanneer je hem hoort praten is het steeds met een wat overdreven gravitas. Daarbij ook redelijk naief, wat deze docu soms wat moeilijker te kijken maakt dan nodig.

Anderzijds is het ook wel een goed voorbeeld dat je er met goede voornemens alleen niet echt komt. Om wat te bereiken moet je vaak meedraaien in het huidge systeem en daar komen dan vaak concessies bij kijken. De kunst is om je recht te houden, zelfs al gaat niet alles 100% zoals je het zelf wil.

Gelukkig gaat het niet teveel over z'n Segway, wel over een machine die wat hoopt te doen aan het globale waterprobleem. 't Is allemaal relatief boeiend, maar de docu zelf mist wat urgentie, terwijl het probleem toch echt boeiend genoeg is.

Een wat betere vorm had de docu goed gedaan. Ook een beter hoofdpersonage, maar Kamen is nu eenmaal Kamen, daar kan je als documaker weinig meer aan veranderen. Aardig om een keertje te zien, maar heel nuttig of leerrijk is het allemaal niet.

2.5*

Hear hear, al valt dat wel vaker op bij dit soort komische horror films.

Film vol (voor een keer) heerlijke botte one-liners. Vooral die burgemeester en die droge politiekerel waren geweldig.

De film balanceert mooi tussen sappige, ongegeneerde gore en uiterst droge, expres verkeerd getimede humor. Uitschieters waren dat bolle vrouwtje en de finale versie van Grant.

Verder weinig over te zeggen. Geen goed acteerwerk of fenomenale special effects, enkel een vreemdsoortig humor dat door weinig mensen gesmaakt wordt. Wie wil griezelen komt bedrogen uit, wie een typische komedie verwacht ook.

Maar verder een geweldig fijn filmpje. Lekkere 3.5*. Uiterst vermakelijk.

Beetje wel en niet.

Misschien wat persoonlijk, maar slaapwandelen heeft toch vaak iets creepy. Zeker wanneer een heel gezin aan het slaapwandelen gaat. Die scenes zorgen dan ook voor een fijn soort onbehagen, iets waar een horrorfilm zeker baat bij heeft.

Daar buitenom is er echter weinig. Hopkins laat als regisseur eigenlijk niet veel zien (de film wat extra cachet proberen meegeven met een aantal basic drone shots is ondertussen ook niet meer zo effectief) en ook de acteurs laten het een beetje afweten. Da's lastig want Hopkins focust toch geregeld op het dramatische aspect, wat echt niet uit de verf komt.

Naarmate de film vordert wordt ook het horror gedeelte wat minder. Het onbehaaglijke maakt plaats voor "hoe raken we van de demoon af" spanning, die verder niet zo geweldig spannend is. Het oogt en loopt allemaal erg klassiek, waardoor ook daar de gebrekkige regie zich laat gelden.

Echt slecht is het niet, er zijn zeker een aantal sterke scenes, maar ze zitten verstopt in een wat saai en zoutloos filmpje. Had zeker beter verdiend.

2.0*

Erg leuke film.

Boyle is gewoon een geweldig regisseur om volgen. Eén van de weinigen die binnen de "commerciële" film erg vlot, hip en modern uit de hoek kan komen.

Heb de film in de bios gezien en het leukste was nog wel de ontknoping (de laatste vraag), waar een hoop mensen het antwoord al wisten en duidelijk problemen hadden om niet recht te staan en het antwoord te roepen. Flashback naar die poppentheaters met kindjes waar de slechterik plots op het toneel verschijnt. Erg schattig allemaal.

Verder visueel erg mooi, prachtig kleurgebruik, sterk camerawerk en mooie editing snufjes. Ook de soundtrack is super, vooral de manier waarop die bijdraagt aan de algemene sfeer van de film.

Mooi feel-good filmpje (dat wel nogal dramatisch begint) waar alle elementen sterk uit de verf komen.

4.5* en een uitgebreide review