Opinions

Fijn, een échte nieuwe Boe.

Geen politiereeksje waarin hij ook iets mag meeregisseren, maar een volwaardige film die veel dichter aansluit bij z'n kwaliteiten. Het is jammer dat de magische elementen wat uit z'n films verdwenen zijn, die gaven het toch nog altijd nét dat beetje extra.

Visueel om van te smullen. Camerawerk en belichting zijn geweldig, de soundtrack mag er trouwens ook wezen, al is die voor mij dan nog steeds iets te klassiek. De romance is mooi en de setting interessant, vind alleen dat er wat teveel focus ligt op het verhaaltje, wat mij net wat minder wist te boeien. Als premisse goed, maar de relatie staat centraal en het einde verdeelt net iets teveel tijd over beiden.

Maar het was toch vooral weer genieten. Ik heb Boe's films wel gemist. Zonder fantastische elementen doet het wat denken aan de films van Doremus, eentje die ik ook altijd graag bezig zie. Hopelijk is dit een nieuwe start voor Boe, op tijd en stond een filmpje als dit mag wel.

4.0* en een uitgebreide review

Ondertussen toch weeral een paar dagen later, maar een film die echt blijft hangen.

Karakatsanis' eerste film is gewoon enorm indrukwekkend. Er wordt enorm sterk gebruik gemaakt van de gritty visuals om een heerlijk sfeertje neer te zetten, maar waar Karakatsanis uitblinkt is de score. Enorm vervreemdend, je werd er zowaar vaak wat ongemakkelijk van. Met als hoogtepunt, de scene waar een nummer achterwaards wordt afgespeeld.

Vooral apart omdat de detail van het verhaal veelal verborgen blijven. Alle reactie van de kijker wordt voornamelijk uitgelokt door de beelden en de muziek, wat bijdraagt aan de spanning die in de film zit. Eén van de weinige films waar ik actief geinteresseerd was naar het verloop van de film. Mooi om dat nog eens meegemaakt te hebben.

Small Gods is een film zonder budget, met een beginnende cast en geschoten in amper twee weken. En de film weet gewoon makkelijk een heleboel groots opgezette geldbommen af te troeven. Een overwinning voor Karakatsanis en een prachtige toevoeging aan de Belgische cinema.

Indrukwekkend stukje film, dikke 4.5* met misschien wel kans op 5*

Wat langere review

Kinderachtige bedoening.

Het zal wel niet helpen dat ik de film nooit als kind gezien heb. Toen hij uitkwam was ik ook al iets te oud voor dit soort ongein. Eigenlijk is het niet veel meer dan een live action Toy Story met iets meer actie in. En dat is niet bepaald mijn favoriete film.

Het is vaak wat hit & miss met Dante. Sommige van z'n films weten een fijn sfeertje op te zetten, zodat het kinderachtige goed gecamoufleerd wordt, deze slaagt daar jammer genoeg niet uit. Het is allemaal wel erg kneuterig en flauw, soms op het Honey I Shrunk The Kids-achtige af.

Vervelend acteurtje ook in de hoofdrol, plot wat slaapverwekkend en de effecten slecht. Duurt verder natuurlijk ook veel te lang, een film als deze mag nooit boven de 90 minuten uitkomen. Stevige miskleun van Dante dit.

1.0*

Vreselijke draak.

Geen idee hoe mensen dit soort onzin zelfs maar kunnen tolereren. 90 minuten lang ADHD geneuzel, enkel en alleen maar om het complete gebrek aan kwaliteit te verhullen. Zolang je maar in mensen hun oren blijft blaren maakt het blijkbaar niet uit wat je ze verder voorschotelt. Zelfs visueel is het allemaal niet zo speciaal.

De voice acting is beneden alle pijl, de muzikale nummertjes zijn zelfs de poplijsten onwaardig (dat stukje "hip-hop", waar leent die vent zich voor uit), de personages zijn compleet onuitstaanbaar en de humor is gewoon niet te harden. Minuut na minuut is het gewoon irritatie.

En dan dweept men nog wat makkelijk en voorspelbare moraaltjes alsof het daadwerkelijk wat zou voorstellen, nadat men voor het basisconcept gewoon even bij Pixar leentjebuur heeft gespeeld. Het is gewoon brak bandwerk, niks meer, niks minder.

0.5*

Plat vermaak.

Wie aan een docu over schoolbus races begint mag zich verwachten aan een hoop redneck fun. En wie aan Smash begint zal dat krijgen ook. Deze docu is een soort van redneck wonderland met een hoop fantastische figuren.

Het fijne is dan vooral dat het geen ironische documentaire is geworden, daarvan zijn er de laatste jaren véél te veel geweest. Genoeg vage figuren die de moeite waard zijn, maar wanneer ze ook zo opgedragen worden door de documenairemakers wordt het al snel wat vervelend. Gelukkig is Smash een doodeerlijke docu geworden, die het beste voorheeft met z'n hoofdpersonages.

Busraces dus. In een 8-figuurtje, zodat ze elkaar lekker veel kruisen en er een hoge kans op crashes is. De ultieme lompe redneck sport en de figuren in deze docu stellen niet teleur. Goede inborsten allicht, maar niet de meest heldere lichten. Hier er daar wordt er een beetje van hun leven belicht, maar gezien de 60 minuten speeltijd gaat het nergens echt de diepte in.

Hoeft ook niet, ik zit niet te wachten op hun persoonlijke levensproblemen, wel op de schoolbusrace scene. En die wordt aardig belicht. Niet te lang, niet te kort, met wat spektakel en en links en rechts een aardig weetje. Groots is het niet, wel heerlijk vermaak. Maar dan wel met een glaasje wijn op de bank, niet met een bbq naar de racetrack.

3.0*

Brak horrortje.

Geen idee wat het was met de acteurs, maar ze waren stuk voor stuk compleet vreselijk. Er komt een soort van opgepimpt Engels taaltje uit hun mond wat erg stroef en geforceerd overkomt. Enkel daarmee verliest de film al de helft van z'n potentiële charme.

Los daarvan zijn de personages ook niet veel soeps, is het verhaaltje aardig saai en valt er visueel ook maar zeer weinig te beleven. Nergens spannend, ook nergens goor.

Voeg daarbij een einde dat te belachelijk is voor woorden en je hebt een film die je best zo snel mogelijk weer vergeet. Beetje een droef project dit.

0.5*

Erg triest.

Gallagher loopt de hele tijd te dwepen met het online wereldje, maar hij maakt er een compleet soepje van. Niet dat ik een frequent bezoeker was, maar ik ken 4chan en het /b/ board wel een beetje, zo ook het volkje dat er rondhangt. Veel dieper kan je niet in de krochten van het web afdalen.

Op zich een interessant wereldje maar de acteurs/personages zijn stuk voor stuk zielige figuren. Acteren kunnen ze absoluut niet en de constante verwijzingen naar de online lingo en leefwereld zijn erg geforceerd. Tel daarbij de povere afwerking van de film en je lijkt soms eerder naar een amateur-projectje te kijken.

Het slasher gedeelte stelt ook echt niks voor, het einde is al helemaal een sof. Het enige wat deze film nog enigszins interessant maakte was het uitzicht van de killer, maar die staat gewoon vol op de poster en in de film zelf komt hij echt niet beter in beeld. Gewoten laten voor wat het is dus, dat ze dit soort filmpjes maar gewoon op hun YouTube kanaaltjes plaatsen, hoef dit echt niet meer te zien.

0.5*

Schraal deel.

Een deel dat ook maar amper deel lijkt uit te maken van de reeks, want zo héél veel scifi valt er niet in te ontdekken. Zelfs voor het techdoom aspect moet je al ver zoeken. Veel verder dan wat halfbakken gerecycleer van bekende riedeltjes (boehoe social media en let op mijn telefoons achter het stuur) komt men niet.

Wat dan overblijft is een nogal taai en pover uitgewerkt kidnappingsverhaaltje. Het ontbreekt deze film aan een serieuze spanningsboog, goeie acteurs of pakkend drama. Het voelt vooral erg plichtsmatig en ongeïnspireerd aan, alsof het een verplicht nummertje geworden is. Het zou me niet verbazen moest dat ondertussen ook gewoon het geval zijn.

Ik had al niet veel met de reeks, maar het lijkt alleen maar verder af te glijden. Erg jammer allemaal want in de kern zou men hier zoveel moois mee kunnen aanvangen. Erg moeilijk kan het toch niet zijn om een regisseur te vinden die wél z'n stempel kan drukken, of een verhaal te verzinnen dat wél iets inhoudelijks te vertellen heeft?

Gelukkig bestaat deze laatste lichting maar uit drie films.

1.5*

Erg fijne gezapige film.

Tempo kon mij zeker wel boeien, zo ook de kleine momenten. Personages zijn interessant genoeg, verhalen zijn nooit saai om volgen. Acteurs doen het behoorlijk, hoewel ze allen net te kort schieten om een grote prestatie te leveren. Vooral Keitel teert op charisma maar komt als acteur iets te kort voor dit soort werk.

Zag er aardig verzorgd uit allemaal, Tom Waits is baggermuziek maar de rest zat ook wel aardig, zelfde gezapige sfeertje.

Kan dit soort gezapige vertelfilms ook best wel hebben, alleen gaat Wang echt in de fout op het einde, waar het kerstverhaal nog een keertje visueel herhaald wordt. Had er zeker afgemogen. Dat brengt de film van een dikke 4* naar een magere 4*, maar die 4* staan er in ieder geval wel.

Geen film op drie keer per week te zien, maar ff rustig keuvelen en geinige anecdotes aanhoren kan er bij mij wel in. Geen verrassing eigenlijk, had het er een beetje van verwacht ook.

4* dus

Verrassend leuk.

Had er eigenlijk niks van verwacht, maar Reynolds is niet zolang geleden gestorven en Netflix kwam met deze naam op de proppen. Toch een klassieker, maar had de film nog nooit gezien. Ideaal dus om een kennis te maken.

Wat mij vooral opviel: het tempo. Jaren '70 cinema durft best serieus traag te zijn, plot en personages die tot vervelend toe uitgewerkt worden ... niks van dat hier. Het begint met actie, daarna meer actie, nog actie om uiteindelijk te eindigen met de meest luidruchtige actie. Gewoon een pure genrefilm die zich niet laat afleiden door nutteloos drama of het uitwerken van de personages.

Er zit dan wel een kleine romance in, die wordt echt vlotjes afgehaspeld om daarna weer door te gaan met het autospektakel. De film is mij verder wel iets te "yeeha USA!", maar da's maar een klein euvel. Daar tegenover staat wat onnozele maar lollige humor in de vorm van de sheriff. Mnee, dit kon ik eigenlijk wel smaken. Puur genrevermaak.

3.0*

Blijft leuk.

Uiteraard is het ondertussen iets minder blits dan het ooit was, maar het lijstje van films dat in het zog van Tony Scott's Man on Fire/Domino kwam blijft mij toch wel aanspreken. Misschien ook wel omdat Hollywood doorgaans niet zo van de niches is, terwijl dit soort films toch een zeer specfiek publiek aanspreken.

Visueel erg luidruchtig, verder een film die zich (gelukkig) niet al te serieus neemt. Er zitten wel wat twistjes in op het einde (een einde dat ook iets te lang doorgaat), maar die leiden verder niet veel af van het eerder primaire verhaaltje, over een sliert hitmen die allemaal op dezelfde target azen.

Geen idee of deze film bij een mogelijks volgende herziening nog steeds tot m'n favorieten behoort, het is af en toe wat op het randje, maar uiteindelijk heb ik me wel weer erg goed geamuseerd, en zijn er meerdere scenes die indruk wisten maken.

4.0* en een uitgebreide review

Pesce probeert.

Deel 1 vond ik toen erg leuk, dit tweede deel is aardig maar Pesce heeft duidelijk het talent niet, of mist gewoon het budget. Want dit tweede deel is toch vooral een cash-in op het success van het eerste. Maar dat wil niet zeggen dat ze hun best niet doen.

Visueel is het wat wisselend. Veel geklooi, dat zeker. De camera staat zelden recht, genoeg filtertjes, speed-ups en whatnot. De hele trucendoos wordt opentrokken. Soms met resultaat, soms oogt het wat amateuristisch.

Acteerwerk is minder en ook de soundtrack klinkt een beetje goedkoop, maar uiteindelijk zijn de personages grappig en over the top genoeg en is de actie ook best te pruimen. Wel een duidelijke verstand op nul film en niet geheel los te zien van de dollar tekentjes in de ogen van de producent, maar het vermaakt en duurt niet te lang. Soms is dat gewoon genoeg.

3.0*

Tja, toen deze hier verloot werd op MM kwam ik te film ook per toeval tegen. M'n eerste Bergman dan maar. Heeft een tijd geduurd voordat ik hem gezien heb, maar vanavond was het dan toch maar zover.

Wild Strawberries is een oude film over een oude man die vooral terugdenkt aan vroegere tijden. Veel aandacht dus over levensvragen en heel wat overpeinzingen. Waar ik bij een Kurosawa en Tarkovsky nog af en toe mooie plaatjes kan zien, vind ik bij Bergman niks. Hij mag dan wel belangrijke themas aanhalen, de uitwerking vind ik zo banaal en simpel, dat het niet veel verder komt dan het gewouwel van een gemiddeld soap opera personage. De dromen (met name dan vooral die eerste) waren leuk, de rest leidt mij enkel naar plaatsen die ik al lang bezocht heb en voor dood heb achtergelaten.

Geen seconde geraakt, 1 leuke scene gezien (helemaal in het begin dan nog), en verder wat gekeken naar het gezaag van een oude man. 0.5*, met excuses vooraf voor al die hoogstemmers die ik weer op de tenen zal trappen.

Een draak van een film.

De eerste sloeg ook al helemaal nergens op, maar blijkbaar heeft deze film het best goed gedaan, dus is het geen verrassing dat er een soortgelijk vervolg kwam. En blijkbaar ook nog een derde deel, dat zal in ieder geval niet voor binnenkort zijn.

Ik heb niet eens zo heel veel met de Smurfen, maar deze bewerking is toch echt van een zeer droevig niveau. De Smurfen zelf zijn onuitstaanbaar, het acteerwerk is extreem kinderachtig en de humor is niet te harden. Parijs als setting slaat ook echt helemaal nergens op.

Ik heb doorgaans niks tegen modernisering, maar deze Smurfen vond ik vooral infantiel. Het zal dan wel voor jongere kijkers bedoeld zijn, maar die verdienen wat mij betreft toch ook gewoon beter dan deze meuk. Erg vervelende films dit.

0.5*

Haha ... yeah right

Echte verwachtingen had ik niet in deze film. Nooit echt een Smurfen fan geweest, veel nostalgische waarde was er dus niet kapot te maken. Het boeit me ook meestal niet als mensen aan de haal gaan met een oud/bestaand concept, maar dit is dit écht wel érg triest.

De switch naar New York is vreselijk, maar dat plotje ... echt boeiend, een reclameman die twee dagen te tijd krijgt om een campagne op te zetten! Dat kan niet anders dan de start zijn voor een geweldig Smurfenavontuur natuurlijk.

Visueel vaak erg lelijk, maar dat is geen verrassing. Zelfs technisch vond ik het niet zo goed, maar vast genoeg mensen die het stijltje wel zullen waarderen. De voice acting daarentegen was om te wenen zo droevig. Geen enkele stem lijkt zich aan een personage te kunnen binden, daarnaast lijkt niemand enige eerdere ervaring gehad te hebben met voice acting.

Als je denkt dat het echt niet slechter kan is er Hank Azaria die zo mogelijk één van de meest debiele rollen ooit speelt, bijgestaan door een belachelijk slecht geanimeerde kat. Het levert een constant gevecht op tussen wie nu eigenlijk het meest irritant is en er het snelste aan moet.

Vreselijke drukke, lelijke, ongrappige en slecht bijelkaargepraapte hoop onzin waar de product placement soms natuurlijker aanvoelt dat een hoopje Smurfen die door New York heenbaggeren. Tree of Life mag zich gelukkig prijzen, 2011 heeft er een nog slechtere film bij.

0.5*, beneden alle niveau.

Glijdt wat af.

Op het openingsshot is niks af te dingen. Geweldige flair, met een flamboyante Cage die doorheen de hele setting dartelt. De camera van De Palma is geweldig, zoals het knikje dat gemaakt wordt wanneer Guzman neervalt.

Maar daarmee heb je meteen het sterkste punt van de film gehad. Visueel takelt het redelijk snel af naar iets aardigs maar weinig speciaal. Het plotje met een paar twists die zichzelf te snel openbaren weet niet genoeg te boeien en het einde is aan de platte kant.

Dat maakt dat het rond minuut 70 eigenlijk een redelijk mager filmpje geworden is. Cage blijft boeien maar Sinise is toch écht een slecht acteur en weet helemaal niks van z'n rol te maken. Jammer, want als je naar het eerste kwartier kijkt zat hier veel meer in. 't Is dat De Palma daar z'n kruid al allemaal verschoten heeft.

2.5*

Snakes on a Plane ... een titel die ... verwachtingen schept.

De eerste 10 minuten is het even tanden bijten. Geen plane, nog minder snakes. Ik vroeg me zelfs af of ik wel de juiste film had. Na een minuutje of 10 komen de planes dan. Nog steeds weinig boeiend. Standaard zooi van passagiers voorstellen en natuurlijk de hostesse op haar laatste vlucht.

Beetje doordrammen en dan zijn er eindelijk de snakes. CGi fodder van een redelijk bedenkelijk niveau, maar wel nodig om het nogal overdreven komisch effect te bereiken, waar de film duidelijk op mikt. 't Is vreemd een film als deze te zien. Veel media aandacht voor een oertypische, met geld gespekte B-film. Vanaf dit punt in de film wordt het ook best leuk allemaal, al is het zeker nergens hoogstaand of super. Gewoon lekker dom vermaak.

Op het einde zitten er ook nog helicopters in maar die hebben ze wijslijk uit de titel gehouden. Al is het maar omdat er in de helicopters geen slangen zaten.

3*

Blijft leuk.

Snatch. is door de jaren heen eigenlijk niet zo heel veel veranderd. De hippe montage is iets minder hip tegenwoordig, hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack, maar dat is het wel zo'n beetje. Ster van de film blijft de delivery van de dialogen.

De dialogen zelf zijn ook wel geinig, maar het is voor mij toch echt wel de droge, sappige Britse accenten die de film kleuren. Ritchie kiest er ook de perfecte acteurs voor uit, enkel Brad Pitt is een rare keuze maar die doet het toch ook geweldig. Alan Ford is de uitschieter, Ewen Bremner de joker.

Viel me deze keer ook op dat er echt bijna geen plaats is voor vrouwelijke personages. Echte een film vol venten, lekker lomp, dwaas en vooral grappig. De rest is decoratie. Heb me hier weer kostelijk mee vermaakt.

4.5* en een uitgebreide review

Schumer en Levine.

Beetje wat je kan verwachten wanneer je die twee tesamen plaatst. Een comedy die niet veel meer wil zijn dan dat, vandaar een aardig tempo kent, wat geslaagde grappen bevat, maar ook genoeg momenten heeft dat het allemaal niet zo geweldig wil vlotten.

Schumer moet het zoals steeds hebben van haar cringe comedy. Vaak wat smerig, steeds met voldoende zelfspot, maar iets te vaak gewoon niet grappig. Hawn is een wat doodse tegenspeelster, Barinholtz brengt gelukkig iets meer leven in de brouwerij, al blijft zijn rol eerder beperkt.

Fijn is vooral dat de film naar het einde toe niet teveel richting het drama genre afglijdt, de focus blijft comedy en de film houdt zich daar netjes aan. Zeker geen meesterwerk dit, maar voor een keertje te zien is het geen ramp, zeker vanwege een verder nijpend gebrek aan volbloed comedies. Daar hebben dit soort filmpjes dan wat extra baat van.

2.5*

Geeking.

We leven in een tijd waar je over elk ding, elk onderwerp, elke niche wel een geeky doc kan maken. Met een aantal meesterverzamelaars, een aantal mensen die het hun ding als kunst beschouwen en wat randfiguren die op de één of andere manier te maken hebben/hun brood verdienen met het onderwerp.

Sneakers dus! En sneakerheadz! De sneaker verzamelaars en freaks mogen 70 minuten lang hun hartje luchten. Voor mij gewoon schoenen, nooit geweten dat er zo'n subcultuur rond gebouwd was. Klassiek opgebouwde documentaire maar eentje die wel aardig alle checkboxen afvinkt.

Introductie rond het onderwerp + de cultuur. Een woordje van verzamelaars, een aantal neutrale aspecten, een aantal negatieve aspecten en afsluitend met een aantal opbeurende verhalen. Zo krijg je een redelijk breed zich op wat er zich allemaal afspeelt is het wereldje, terwijl elk onderdeel toch net genoeg informatie en diepgang krijgt.

Compleet overdonderd was ik niet ... schoenen enzo, maar verder wel een leuk en volwaardig inkijkje in een niche die niet de mijne is.

3.0*

Njah.

Veel docus over het YouTube stardom zijn er niet (wat op zich best vreemd is), dan maar een doc over één specifiek YouTube sterretje. Zeg ik een beetje smalend, maar buiten mijn wereld zijn die mensen daadwerkelijk razend bekend. Of hoe je weet dat je langzaam een oude lul aan het worden bent.

Ik kon natuurlijk ook zelf wat van die persoonlijkheden gaan opzoeken, hun werk is lekker makkelijk te vinden, maar wat random samples bleken al snel voldoende om te beseffen dat het mijn wereldje niet is. Deze docu onderstreept dat nog maar eens, al gaat het inhoudelijk eigenlijk nergens over.

Wat deze film wel laat zien is dat populariteit tegenwoordig meer te maken heeft met persoonlijkheid dan met enige kunde. Veel van die bekende YouTubers kunnen eigenlijk niks, behalve dan zichzelf zijn en dat héél vaak per week. Wordt jammer genoeg niks over gezegd in deze film, maar veel van die beroemdheden kampen met serieuze burn-outs na verloop van tijd.

Oakley is verder een saaie lul. Hij heeft zowaar een tournee op poten kunnen zetten, waarin hij in een onesie met wat vrienden een hoop jeugd gaat entertainen. Het ziet eruit als een toneelstukje voor 6-jarigen, maar het publiek zit toch vooral vol met tieners. Maar ach, hij is zo gezellig en gay, een voorbeeld voor heel wat mensen.

Als docu stelt het niks voor, Oakley zelf is vooral ook erg vervelend. Wat je er verder uit kan halen moet je ook zelf erg diep gaan zoeken. Al is het wel een erg interessant onderwerp natuurlijk.

1.5*

Hugh Jackman

Het grote probleem van deze film. Niet omdat hij zo enorm slecht staat te acteren, maar omdat het wel duidelijk is dat deze film vooral een brug tussen de Amerikaanse en Chinese cinema hoopt te bouwen. In dit opzicht is de keuze voor Wayne Wang ook niet meer dan logisch.

In ieder geval een groots opgezette film. Vaak prachtige aankleding, aardig wat acteertalent en een klassiek Chinese score uitgevoerd door een Westers componist. Daarbij ook zeer duidelijk een mooi klassiek Chinees thema (de laotong) wat verkocht wordt.

Het zit allemaal wel mooi in elkaar, maar je krijgt constant het gevoel dat deze film meer een product met een doel is dan echt een film om de film. Daarbij richt het zich iets teveel op het verhaal en het daarbij horende drama, in combinatie met de fragmentarische opbouw helpt dat niet zo.

Op zich weinig mis mee, behalve dan dat je het gevoel niet echt kwijtraakt naar een Chinese promofilm voor Westerse onbekenden te kijken. Het is 100 keer authentieker dan een Memoirs of a Geisha (gelukkig), maar geen mij toch maar het 100% volbloed Chinees drama dan deze kruisbestuiving.

3.5*

Degelijk.

Vooral mooi in elkaar gezet. De film weet ook een aardige duistere sfeer aan te houden, al lag soms daar ook wel een beetje het probleem. Ik vond de film (voor wat het was) toch een beetje te serieus, misschien is gewichtig een beter woord.

Theron acteert bijv wel naar behoren, maar haar dialogen zijn te geforceerd "evil". En ook de scene waar Stewart een menigte moet opjutten werkt niet goed. Vond de acteurs zonder dialoog vaak veel beter dan wanneer ze hun dialogen brachten.

Visueel verzorgd, zeker de effecten. Vond de battle een stuk minder mooi gefilmd, gelukkig blijven die erg beperkt. Het middenstuk duurde verder ook iets te lang, ook verrassend om een replica van Mononoke Hime (het hert bij de boom in het meertje) te zien, kwam een beetje uit het niets, al is het geen verkeerde ode.

Als geheel wat te zwaarmoedig voor mij, waardoor het soms wat saai werd. Maar verder wel slick gebracht, in ieder geval een stuk leuker dan een één op één remake van het aloude verhaaltje.

2.5*

De eerste Disney dus.

Vond de animatie, zeker voor die tijd, erg indrukwekkend. Verder vond ik het ook erg clean overkomen, misschien een gerestaureerde versie gezien, maar op dat gebied was het niet echt zwaar verouderd.

Daar kon ik dan ook wel van genieten, maar de rest van de film boeide mij niet echt. Kuisende beestjes en zingende prinsesjes zijn niet zo mijn ding, zeker niet binnen dit "kuise" geheel.

Te veel musical voor mijn zin, enkel de animatie was best mooi. Al ben ik ook hier niet zo'n fan van al dat ongecontroleerd bewegende binnen één frame. Tempo van de animatie vond ik ook niet geweldig, maar da's algemene disney kritiek.

1.5*

Wel oké.

De film verraadt z'n achtergrond als comic al snel. Wie een beetje nadenkt vind in het concept al gauw een aantal zaken die niet bepaald logisch zijn. Daar kan je dan even over sakkeren, tot de Swinton op het toneel verschijnt. Daar laat Bong voor het eerst echt in z'n kaarten kijken.

De sci-fi setting is bijna een excuus, deze film deed me vooral sterk aan Gilliam denken, en dan met name Brazil. Meer fantasy, gekke en vaak uitzinnige taferelen en meer lol en vermaak dan dat het echt serieus genomen moet worden.

Swinton doet voor de tweede maal dit jaar een gooi naar lelijkste vrouwelijke rol, verder valt Evans op in een apart rol voor hem. Gaat hem beter af dan de softie-rollen wat mij betreft. Ook Kang-ho Song is van de partij en mag z'n ding gewoon in het Koreaans doen. Goeie keuze, aangezien er vaak veel van zo'n acteur verloren gaat als hij de hele tijd over z'n Engels struikelt.

De film moet het uiteindelijk vooral hebben van aparte scenes. Geweldig dat lesje met de kindjes, of de fakkelscene in de tunnel. Contrasteert met wat mindere scenes zoals de lange dialoog aan het eind of de wat flauwe intro. Zo gaat de film een hele tijd wat op en af, maar komt het nooit volledig tot ontploffing.

Visueel vooral mooi wanneer de CG van het scherm wegblijft. De buitenscenes zijn écht niet best, binnen is het vooral in het begin wat te donker, eens aangekomen in de latere compartimenten wordt het steeds beter.

Vind het totnutoe Bong's beste, maar ik ben dan ook geen al te grote fan. De film kent wat teveel dipjes en wordt naar het einde toe weer iets te serieus, daar waar het vooral slaagt wanneer het een duister uitgangspunt combineert met gekke personages en ditto aankleding.

3.0*

Niet verkeerd.

Een beetje in dezelfde lijn als A Horrible Way To Die, al miste hier toch een beetje coherentie. De film gaat iets te vlot over personages heen en wipt nogal guitig van de enige scene rechtstreeks naar een nieuwe plotlijn.

Het helpt inderdaad ook niet dat er aardig wat gemompeld werd, waardoor bepaalde conversaties moeilijk te volgen waren. Subtitles zijn geen overbodige luxe bij een film als deze. Visueel wel fijn, weer dat gritty sfeertje, ondertussen wel een bekende stijl voor dit soort kleinere films. Soundtrack mocht er ook best zijn, Kurzel last geregeld ook van die leuke audiovisuele rustpauzes in.

Qua hardheid viel het uiteindelijk wel mee. Wel perfect gespeeld door Daniel Henshall trouwens, geweldig indrukwekkend figuur in deze film. Verder valt op dat de gehele cast wel goed werk levert, alles bij elkaar een erg creepy, levenloos en droef troepje mensen bij elkaar daar.

Het sfeertje zit goed, acteerwerk ook, maar de film duurt aardig lang en gaat nogal slordig om met z'n materiaal. Het blijft maar een beetje heen en weer gaan de hele tijd, zonder echt scenes die sterk indruk weten te maken. Uiteindelijk zijn de sfeerstukjes tussendoor nog het mooist, maar dat was net niet goed genoeg.

3.0*

Half geslaagd.

Erg gezond is deze film absoluut niet. De wat intelligentere laag die gepoogd wordt neer te zetten wil niet echt aanslaan, daartegenover biedt het eerste uur echt niks anders dan extreem gore martelingen.

Het gebazel over snuff en dergelijke is niet zo boeiend. De zwart/wit stukken zien er ook niet al te best uit. De martelscenes staan daarmee in sterk contrast; Zwaar gedistorte en vertraagde kreten en gejammer, vuile kleurfilters en zware korrel zorgen voor een ongemakkelijk realistisch laagje.

Toch blijft het meer hangen in een soort van tech demo, beetje zoals het eerste Guinea Pig deel. Een beetje kijken wat je allemaal van gore op het beeld kan toveren. Daar slaan ze echt supergoed in, maar na een tijdje wordt het wat repetitief en verliest het allemaal wat van z'n kracht. Vooral tijdens de onduidelijkere stukken, dan zit je vaak maar naar wat bewegende schimmen te kijken.

De laatste 20 minuten komt er zowaar een klein verhaallijntje in de film. Breekt wat met het eerste deel maar zorgt wel voor de nodige afwisseling. Toch was het dan al iets te laat.

Er zitten echt zwaar smerige scenes in deze film, de smerige soundtrack en ditto beelden zorgen voor een aardig walgelijk effect. Jammer genoeg gaat het slome en repetitieve karakter van de film daar een beetje tegenin.

Het resultaat is een film met een aantal interessante scenes voor horror fans, maar als film zelf wil het niet helemaal lukken. Daarvoor is de opzet te zwak en gebeurt er iets te weinig buiten het martelen om.

Maar wel eentje die je als horrorliefhebber mag gezien hebben.

2.5*

Klassiek Hong Kong.

Aardig dat deze alsnog is toegevoegd. Al een hele tijd geleden gezien, het is alleen niet meteen de film die erg lang blijft hangen. Dat heeft er dan mee te maken dat Yau en Lau een erg typische Hong Kong uit de grond gestampt hebben.

Zo eentje die vroeger aan de vleet gemaakt werd, maar tegenwoordig toch wat lastiger te vinden is. Al is het maar omdat een hoop regisseurs naar China getrokken zijn om daar hun ding te gaan doen, vaak met groter budget. Yau gaat echter graag z'n eigen weg, en als dat betekent om een stukje HK filmgeschiedenis levendig te houden zal hij dat ook graag doen.

Een film met criminelen en een politiecorps. Aardig in beeld gebracht, met een potje fijne acteurs en een lekker vlot tempo. Ondertussen heb ik al hopen van dit soort films gezien en kan ik ze wel dromen, maar gezien de droogte de laatste tijd toch best te smaken. Hoort niet meteen bij de betere in het genre, maar erg veel slechts valt er ook niet over te vertellen. Erg fijne filler dus.

3.5*

Vond deze niet bepaald opvallend chaotisch ?

Zeker in vergelijking met soortgelijke films valt het allemaal best goed mee. Beetje een Once ... China rip-off met soortgelijke en gewoon gelijke personages. Vooral de Jet Li look-a-like is opvallend als Wong Fei Hung.

Leuk om Yen te zien dueleren met Fei Hung, jammer dat het inderdaad Li zelf niet was, al was zijn vervangen ook best vaardig. Begin is ietwat taai omdat de humor toch niet volledig pakt. Ng Tat is redelijk op dreef maar heb het al beter gezien.

De gevechten zijn daarentegen wel erg mooi, 't is eventjes wachten maar eens van start is het telkens weer genieten. Vooral het gevecht met de paardenstaart is knap in elkaar gezet.

Eindgevecht is zoals steeds bij dit soort filmpjes om te smullen, hele laatste half uur is eigenlijk gewoon een leuke climax. Zeer fijn filmpje van Yuen die zijn kunstjes toch het best kwijt kan in films als deze.

Leuk tussendoortje, Yen doet het goed en verder oertypische HK martial arts anno 1993 product.

3.5*

Af en toe wel lollig.

De soapie benadering van een soap is best leuk bij momenten. Uberkitsch die zich zowel op als naast het decor afspeelt. De cast doet het best leuk, geen echte uitschieters maar ook niemand die echt irriteert.

Verhaaltje is redelijk saai, het is de setting die de film tot leven brengt. Brakke televisie die voortgezet wordt als de cameras wegdraaien, gelukkig niet in beeld gebracht als een TVfilm. Niet dat het verder visueel opzienbarend is (verre van zelf) maar het kijkt best lekker weg.

Er hangt een vlot en lollig sfeertje wat de film veel goed doet. Zorgt er in ieder geval voor dat het erg makkelijk uit te kijken valt. Af en toe zelfs wat glimlachen, maar een echte voldoende valt er toch niet aan uit te delen. Daarvoor is het allemaal toch net wat te flauw.

2.0*