Opinions

Jeffrey Lau fun.

Lau vertilde zich enorm aan het derde deel in de Chinese Odyssey reeks, gelukkig weet hij het weer goed te maken met deze film. Niks franchise, niks waar het mee vergeleken moet worden, niks serieus. Gewoon een dom filmpje met wat voetbal, martial arts en véél parodieën. Hetgene waarop je hoopt wanneer je voor een Lau film gaat zitten.

De bad guys komen ditmaal uit de Marvel stal, geen idee of Marvel dit zo leuk vindt maar hun Chinese varianten zien er redelijk shoddy uit. Toch valt de link niet te missen. De good guys zitten ook nog verwikkeld in hun eigen dramatjes, dat vult dan zo'n beetje het middenstuk op. Eens het om de echte match gaat is het echter snel weer koek en ei. Maw, niet teveel op het plot letten.

De CG blijft een beetje povertjes, het acteerwerk is weer erg dik aangezet. Maar het tempo is gelukkig vlammend en de film weet regelmatig erg lollig uit de hoek te komen. Zeker naar het einde toe, wanneer alles echt lekker over the top gaat.

Je moet er een beetje van houden, het werk van Jeffrey Lau. Erg hoogstaand is het niet, heel erg kundig ook niet, maar wanneer de humor voorop staat en al de rest in functie daarvan uitgestippeld wordt is het best toffe filler.

3.5*

Redelijk.

Toch mist deze film een selling point om echt sterk te zijn. Over de hele lijn is het een aardig geproduceerd filmpje, maar nergens kon ik echt enthousiast worden over de aanpak van Fincher.

Aan Eisenberg heeft het in ieder geval niet gelegen. Hij zet z'n rol met verve neer. Hij heeft ook de beste dialogen natuurlijk, maar ze komen er geweldig scherp uit. De rest van de cast doet duidelijk voor hem onder, maar het draait dan ook vooral om hem. Wel een vreselijk personage, de humor komt dus zeker van pas in dit geval.

Soundtrack van Reznor is ok, maar niet meer dan dat. Van zo'n naam verwachte ik toch iets meer durf. Ook van Fincher trouwens. Zo'n scene met de roeiwedstrijd is leuk, maar zou een inleiding moeten zijn, niet het eindstation van audiovisuele durf.

Film wil ook niet echt over Facebook zelf gaan, maar als document over Zuckerberg valt het ook véél te licht uit. Daarbij lijkt het ook als de scriptwriter meer lol had met z'n eigen dingetjes dan dat het om een waarheidsgetrouwe weergave gaat (je zal Zuckerberg maar zijn en zo neergezet worden).

Op zich leuk om een keertje gezien te hebben, maar waar alle hype vandaan komt is mij redelijk onduidelijk. Op de rol van Eisenberg na op geen enkel vlak opvallend, en das net iets te karig voor een film van 2 uur.

3.5*

Edit: oh, en ik heb een Facebook profiel. Blijkbaar is het goede gewoonte om dat in je review te vermelden, maar geen idee wat het hoort toe te voegen.

Eerder mager.

Al mogen de laatste 20 minuten er wel zijn. Dan komt het eindelijk een beetje los en valt er ook wat te beleven. Het blijft een beetje cheesy en goedkoop natuurlijk, maar aangezien Yuzna de rest van de film ook aardig luchtig houdt is dat niet zo'n probleem. De gore op het einde kon ik wel waarderen.

Minder is het belabberde moraaltje. Beetje populistisch gebral van het gepeupel vs de high society. Zelfs serieuze films hebben hier problemen mee om het op een waardige manier te brengen, laat staan een pulpy onzinfilmpjes als dit. En dan nog de nood hebben om het op het einde nog eens letterlijk uit te leggen.

Eerste uur is echter een complete sof. Erg traag, acteerwerk is brak en de film is echt veel te doorzichtig. Het lijkt alsof Yuzna een zeker mysterie wil opbouwen, maar daar slaagt hij echt voor geen meter in. Is er iemand die ooit getwijfeld heeft welke richting waarin deze film zou uitgaan?

Jammer dat driekwart van de film niet aan te gluren is. Het einde is dan wel leuk, maar niet voldoende om de film volledig over de streep te trekken. Wel leuk om eens gezien te hebben, maar goed was het niet.

2.0*

Erg gaaf.

Het duurt even om te wennen aan deze film. Het is duidelijk een projectje waar de twee broers enorm veel tijd in geïnvesteerd hebben, ook is duidelijk dat ze hier alles gegeven hebben, in de hoop dat het genoeg was om een carriere te lanceren.

Dat zorgt voor een geweldig onevenwichtige film waar niet alles even sterk uit de verf komt, maar tegelijkertijd is het ook zo geweldig druk en geanimeerd dat er altijd wat te zien valt en dat het eigenlijk altijd wel genieten is van de geweldige ideeën van de broertjes.

Het mag dan wel een "vampierenfilm" zijn, het heeft weinig te maken met de typische genrefilms. Een geweldig stukje cinema dat bomvol gave ideeën zit. De kinkjes neem je er achteraf makkelijk bij.

Geweldige talenten die broertjes.

4.5* en een uitgebreide review

Wat flauwig.

Gezien de namen lagen de verwachtingen misschien toch net wat hoger, anderzijds is Hong Kong gewoon niet zo geweldig goed in romantische films, zeker niet wanneer er qua acteurs en regisseurs buiten de geijkte namen gekeken wordt. Zo heeft Donnie Yen bijvoorbeeld wel z'n talenten, maar drama is daar niet echt eentje van.

Met Clarence Fok en Angelababy nog wat bekende namen op de poster, maar veel baat het jammer genoeg niet. De verhaaltjes zijn wat aan de flauwe kant en voelen vooral dik aangezet en sentimenteel aan. Visueel is het bij momenten nog wel redelijk, maar ook niet genoeg om de film nu écht te redden.

Gelukkig duurt het niet lang, en met twee verhaaltjes binnen één film verveelt het ook niet echt, maar een echte aanrader is het zeker niet. Interesse in bepaalde acteurs is zo'n beetje de enige reden om deze film te willen kijken, verder is het doorsnee filler. Oké voor een keertje, maar niet voor herhaling vatbaar.

2.5*

Fijn.

Al is dat misschien een wat rare omschrijving voor een drama dat best wat riskante scenes bevat. Dit is eindelijk weer eens een wat gritty, edgy drama, deed me wat denken aan de mid-2000 films van Hiroki. Ook een sterke female lead, rauw drama, maar toch ook veel oog voor warmte.

Een echt makkelijke zit is dit niet. Er zitten best wat grimmige scenes in, de personages worden ook onderworpen aan een hoop pijn en tegenslag, maar ze slaan er zich opvallend monter doorheen. Visueel verder fijn, ook het sound design verdient een vermelding, maar verwacht niks wat je niet gewoon bent te zien in een Japans drama.

De film kleurt niet buiten de lijntjes, de inkleuring is gewoon zéér verzorgd. Hetzelfde kan gezegd worden van het acteerwerk, enkel Suda is even wennen maar uiteindelijk blijkt hij de spil van het hele gebeuren.

Mooi dus, maar eentje die toch vooral voor de liefhebbers zal zijn. Stille personages, rare keuzes, gewaagde onderwerpen ... en dan te bedenken dat ze dit als Oscar kandidaat hebben ingestuurd

4.0* en een uitgebreide review

Ach ja.

Weer een seriemoordenaar, ditmaal wat spannender gemaakt door een FBI agent die de toekomst kan zien. Volgens mij zijn er ook wel wat brakke series met hetzelfde uitgangspunt, zo geweldig boeiend is het allemaal niet. Het verloop van de film wordt er in ieder geval niet verrassender op.

Poyart is wel een meerwaarde. Hij weet het hier en daar toch net wat stijlvoller te maken, jammer dat het niet genoeg is om de film écht naar een hoger niveau te tillen. Mede dankzij Hopkins, die echt rampzalig is in z'n rol hier, maar ook Cornish is niet bepaald sterk.

Verhaaltje is verder ook aan de saaie kant. Een uur lang een FBI team dan dichter en dichter komt, dan de uiteindelijke stand-off. Eerlijk is eerlijk, het is ook zo m'n genre niet, maar het voegt erg weinig toe aan wat er reeds voor handen is.

2.5*

Bij de aftiteling stond enkel "based on the book by ...". Ik vraag me dan ook af in hoeverre het hier gaat om een remake van Tarkovsky's film.

Vond deze in ieder geval pakken beter. Mooi donkere beelden, doorprikt met erg sterke, opvallende kleuren. En daaronder een machtige, soms iets te bombastische, maar verder erg indrukwekkende soundtrack. Vooral het gebrom onder de conversaties was erg mooi, en wekte veel sfeer op. De combinatie van beide zorgde dat de film allesbehalve traag was. Eerder log en warm romantisch.

Het was in ieder geval heerlijk wegdromen bij dit filmpje. Het verhaaltje kende ik al, de uitwerking was deze keer wel geslaagd. Mooie film, 4*

Edit: echt opvallend dat er hier zo weinig degelijke posts te vinden zijn. En opvallend dat een film als deze 2.86 haalt, terwijl het origineel een volledige ster hoger scoort. Nochthans geldt de kritiek die je hier dan leest dubbel zo hard bij het origineel.

Realistisch of niet ...

.. het taalgebruik was echt niet te pruimen. Het acteerwerk is al van even bedroevend niveau, waardoor een continue laag van irritatie onder de film hangt. Blijkbaar niet enkel een hekel punt van de Belgische film, dat opgefokte kuttaaltje in films.

Verder een nogal banaal avonturenfilmpje, typisch wat oorlogsgedoe ertussen om de gaten op te vullen en onnodig lang gerekt.

Het enige leuke wat ik in de film gevonden heb was dat weerkerende deuntje. Toch is ook de soundtrack niet al te geslaagd. Het nummertje tijdens op optiteling lijkt uit een Disneyland attractie te komen. Visueel ook alles behalve bijzonder met opmerkelijk lelijk kleurgebruik.

Film is redelijk vlot en er zit een aardig deuntje in. Als je daarmee dan de "beste NL film" hebt weet ik het niet zo goed meer. Vreslijk acteerwerk, visueel oersaai en veel te lang gerekt natuurlijk. Dramatische impact van het hele gebeuren was dan ook 0.

1*

Tweede Sokurov, tweede sof.

Allereerst, weer uitzonderlijk lelijk. Kadrage lijkt de man vreemd, kleurgebruik is erg pover en het camerawerk bijna beschamend. Heel statisch, maar wanneer er niks te zien valt is het eerder pijnlijk lelijk dan rustgevend.

Verder ook extreem traag, want niet erg hoeft te zijn, als er iets is om je als kijker mee bezig te houden. Zij het visueel, of gewoon het nazinderen van het onderwerp. Dat is er jammer genoeg niet. Thematisch eenzijdig en voorspelbaar, qua plot gewoon nihil.

Het personage van de keizer is karikaturaal en nogal lomp weergegeven. Jammer, want boeiend is hij op zich wel. Spijtig dat het allemaal zo vaak vervalt in maniertjes. Dat maakt zijn metamorfose ook ongelofelijk onindrukwekkend. Ben het hier zeer duidelijk eens met timbo. Z'n originele situatie komt erg slecht uit de verf, de verandering al helemaal niet.

Enkel de droomscene is een beetje de moeite, maar steekt enorm schril af tegen de lelijkheid van de rest van de film. Beetje verloren scene in deze film, vraag me dan ook af wat hij er in doet. Sokurov had aan het einde nog wat geld over?

Kleine 1*. Had zoveel ingezeten, maar er wordt bijna niks mee gedaan. Doet sterk denken aan Russian Ark op dat gebied.

Edit: en het acteerwerk van die Amerikanen ...

Zeer matig.

Een goedkope versie van Black Rock, die hier ook al niet goed onthaald werd. Cravit bakt er nog heel wat minder van. Concept is eenvoudig (meisje op eilandje, ze zit er twee dagen helemaal alleen, al snel komt er raar volk opduiken), maar de uitwerking stokt.

De film weet nergens spannend te worden. Visueel te karig en de soundtrack vooral te doorzichtig. Daarbij is het spelletje met de mensen die langskomen op het eilandje ook absoluut niet leuk genoeg. Voor een mystery laat de film te snel in z'n kaarten kijken, waarna de hele afwikkeling ook al snel begint te vervelen.

Héél erg slecht is het nu ook weer niet, maar er zit gewoon te weinig kwaliteit in dit genrewerkje. Eentje voor de echte diehards.

1.5*

Best aardige survival film.

Het verloop van deze Solo ligt eigenlijk al vanaf het begin vast. Deze films, meestal gebaseerd op een waargebeurd verhaal (en ja, tijdens de end credits krijg je de echte te zien), voltrekken zich in een vast patroon, daar is deze geen uitzondering op. Zelfs wat geknoei met tijdsprongetjes brengt daar geen verandering in.

Erg spannend is dus per definitie niet, maar het draait dan ook meer om de uitwerking en die is gelukkig best oké. Enkel de hoofdrolspeler is nogal irritant, maar verder baat de film bij een erg mooie setting, een fijne soundtrack en wat mooi beeldmateriaal.

Hoogstaand is het daarom niet, maar het vermaakt best en door de korte speelduur gaat het ook nooit vervelen. Een aardig tussendoortje van Stuven, allicht een mooie vingeroefening voor een wat uitdagendere volgende film? Wat mij betreft mag hij zeker nog een poging wagen.

3.0*

Betere Star Wars.

Nu lag die lat ook niet zo heel hoog. De originele reeks is nog wel oké, wat daarna is uitgekomen is eigenlijk amper het kijken waard. Toch zijn het films waar ik vaak tegen beter weten in vooraf wel zin in heb, al is het maar omdat het scifi met een budget is.

Solo is uiteindelijk een wat andere film geworden. Veel kleiner en eenvoudiger dan de meer recente Star Wars films. Die draaiden toch vooral om grootse verhaallijnen waar het lot van hele galaxies in de handen van een paar helden lag, deze film is een redelijk brave origin story van Han Solo. Veel beter te verteren.

Blijkbaar heeft de productie een hoop problemen gekend, maar dat was er eigenlijk niet zo aan af te zien. Vind Star Wars sowieso al erg onevenwichtige films, zowel in sfeer als plot. Datzelfde zie je hier dan ook wel in terug, maar ik vraag me af of het veel met de regisseurswissel te maken heeft.

Toch kent de film nog steeds een hoop klassieke Star Wars euvels. Zo is de humor echt onuitstaanbaar en misplaatst, zijn de actiescenes tam en zielloos en is ook Solo zelf een kleurloos figuur. Het is bijna een figurant in z'n eigen verhaal, al is het netto resultaat daarvan dan wel weer positief. Nog vervelender zijn de eeuwige referenties naar andere films binnen de franchise, tot dat doodgedraaide riedeltje aan toe.

Het positieve komt eerder van een aantal randpersonages en van het feit dat de film net wat meer tijd kan nemen om de locaties een rol te laten spelen. Door de relatieve rust in deze film maakt het net iets meer indruk. Beperkt, want uiteindelijk is het nog steeds een wat flauwe film met een hoop scenes die nergens op slaan (dat enorme monster in de nebula bijvoorbeeld), maar in tegenstelling tot andere recente Star Wars films valt er ook eens wat positiefs op te merken.

2.0*

Redelijk.

Begin en opzet doen vooral denken aan August Rush. Die film was meer gefocused, deze vooral beter.

Toch is het allemaal véél te veel. Het begint rustig met Downey in een rol die perfect voor het geschikt is. Het begin gaat vooral over column en muziek. Daarna komt er armoede, klein beetje blank/zwart en dakloosheid bij waardoor de film opeens heel zwaar wordt. Halverwege komt dan de ziekte van Ayers sterk opzetten en gaat het weer over het wel dan niet behandelen van zulke personen.

In dat laatste deel vind ik Downey trouwens wel wat minder. Daar overheerst het drama echt en blijft hij iets teveel hangen in zijn eigen typetje. Foxx is wel sterk, de rest van de cast zeker ook niet verkeerd.

Een film die wat teveel wil en doet. Elke 10 minuten lijken wel een filmpje apart met elk hun 5 minutes of fame. Zo zit er een gek abstract intermezzo in dat wat mij betreft hier absoluut niet in thuishoort (en de film ook alleen maar langer maakt).

Zeker geen slechte film, maar er had een volledig drama element uitgemogen (lastig, ja, want het gaat om een waargebeurd verhaal, maar toch) en de film had zich iets meer mogen richten op Foxx. Nu lijkt vooral Downey de hoofdpersoon, wat niet zo lekker aanvoelt.

Verder visueel best aardig maar niks dat mij echt zeer positief opviel. Muziek ... tja, bij dit soort muziek-muze films draait het altijd om klassiek, en ditmaal zelfs erg bekende, doet mij weinig tot niets.

2.5*

Kitsch.

Kan me nog wel voorstellen dat deze film een publiek heeft, want Bassett gaat er op zich wel voor. Hij probeert de film een zekere cool te geven, maar of dat ook aanslaat hangt vooral af hoe begaan je bent met de gebruikte clichés.

Solomon Kane is niet echt m'n setting. Kitscherige personages, veel riddergebeuren met modder, regen en mannen met zware stemmen. Daarbovenop ook nog wat sorcery. Westers fantasy en roleplay gebeuren dus, je moet er van houden. Die je dat wél dan is dit vast nog een leuk genrefilmpje, maar ik verdronk in de serieux en kon mij niet echt vinden in de stijl van de film.

Nogal vervelende gevechten, domme bad guys en een lompe boer van een hoofdpersonage. Daar zit je 100 minuten mee opgescheept. Vond het al snel vervelend worden en buiten wat aardige slomo introtjes en overdreven grappige monologen viel er maar weinig te beleven. Teleurstellend gebeuren.

1.5*

Simpel.

Een zeer eenvoudig horrorwerkje. Wat jeugd, een huisje in het moeras en een soort van haunting die ogenschijnlijk te maken heeft met de dood van het tweelingzusje van het hoofdpersonage. Film heeft een sfeertje dat een uitloper lijkt van de hele Scream/IKWYDLS hype en zal eenzelfde groep aanspreken denk ik zo.

Myrick is de minste van de Blair Witch regisseurs, het verwondert me dan ook niet dat hij na '08 geen films meer gemaakt heeft. Niet dat deze film nu zo geweldig slecht is, maar het voelt wat stoffig aan en dat zal bij release niet veel beter geweest zijn. Net dan was de concurrentie moordend in het horrorwereldje, dan is een film als deze niet bepaald een visitekaartje.

Veel schrikmomenten zitten er niet in, drama en horror gaan hand in hand, het twistje op het einde is er eentje die niet al te veel hoofden meer zal doen keren. 't Is allemaal al 100 keer (beter) gedaan, toch is deze poging als filler nog redelijk verdienstelijk. Verwacht er alleen niet al te veel van.

2.5*

Weer tijd om eens een stem van een laagstemmer te laten gelden bij een Tarkovsky.

Om even verrassend te openen, ik heb laatst enkele van Ramon's posts doorgelezen over contemplatieve film (met quotes in van Tarkovsky), en ik kan het enkel eens zijn met hem. Niks zo heerlijk als prachtige longshots vergezeld van magistrale muziek die je de tijd gunnen om over bepaalde concepten in de film na te denken. Gerry, Tokyo.Sora, Tenshi no Tamago, Dolls ... ze krijgen niet voor niks allemaal 5* toegekend. Jammer genoeg ontbreekt voor mij de pracht en praal. Daarboven komt nog dat Tarkovsky in die quotes nogal hautain klinkt, en voor mij totaal niet kan waarmaken wat hij poogt te doen, dus qua pretentie kan dat wel tellen.

Anyway, film is een audiovisuele belevenis (yada yada ...), en zeker bij dit soort contemplatieve films. Wat er te zien en te horen valt moet wondermooi zijn maar toch genoeg ruimte laten om na te denken. Aan die ruimte geen gebrek, maar wondermooi is het echt niet. Hoe sommigen die autoscene kunnen noemen als magistrale scene gaat er bij mij gewoon niet in. De lamentabel in elkaar bebokste track onder deze scene zorgde enkel voor plaatsvervangende schaamte, en de camera-op-de-auto beelden zijn zo passé en saai geëdit dat ik zwaar underwhelmed was. De climax op het einde van deze scene is nog niet de helft van waar de gemiddelde Tsukamoto film vertrekt. Indruk maakt zo'n scene dus allerminst, het onderstreept eerder de (technische) incompetentie op zo'n moment. En dan kan je wel veel zeggen over intellectuele gesprekken en filosofische hoogstandjes, als je bij 90% van de longtakes denk "Fuck, wat voor een lelijk shot is dit nu, ik zit nu al een minuut te zoeken naar iets dat me aanstaat, maar ik vind niks" dan houdt het al snel op en wordt het een heeeeele lange zit. Wel genoten van de "film" die de astronaut in het begin gefilmd had, en enkele mooie natuur/oceaanshots, maar die waren zo schaars dat er niet veel meer dan een * aan kan toekennen.

1* dus.

Goeie Oxide Pang (weeral).

Heeft veel weg van de origele Bangkok Dangerous, zowel qua setting als stilering. Lekker bold kleurgebruikt, sterke editing en gave soundtrack. Je komt ze maar weinig zo tegen, zonder compleet de artistieke richting uit te gaan.

Voor fans van de Pangs en de originele Bangkok Dangerous een film die volgens mij maar weinig mis kan doen.

4.0* en een uitgebreide review.

Teleurstellend.

Maar uitleggen waarom wordt geen eenvoudige taak. Ik kan wel snel wat kritieken opdreunen: zo ziet alles er vreselijk lelijk uit, zitten er louter onsympathieke personages in, is de film veel te donker en zijn scenes regelmatig niet vooruit te branden.

Maar kijkende naar andere Grandrieux films kan ik die commentaren ook op z'n andere films loslaten. Het zit dus iets complexer. Ik denk dat het vooral te maken heeft met de invulling van z'n typische kenmerken. Doordat het daar wat misloopt komt de sfeer van de film compleet niet over, het resultaat laat zich raden.

Ik hoor veel mensen de vergelijking trekken met Noé, mij deed het vooral denken aan Haneke's Le Temps du Loup. Lelijkheid op z'n lelijkst. Niet die groezelig gestileerde vuiligheid, maar eerder de Russische armoede-variant. Een film als Un Lac was verder ook (veel) te donker, maar daar laat Grandrieux nét genoeg zien om alles aan elkaar te knopen, hier had ik de indruk vaak naar wat zwart met minder zwart te kijken. Nochthans heb ik de film in een compleet verduisterde kamer gekeken.

De soundtrack laat ook genoeg steken vallen. In het begin zijn er nog wel wat scenes waar een goeie muziekkeuze de sfeer weet op te vangen, maar naar verloop van tijd verdwijnen de goeie trackkeuzes en blijft er veel rommel over. Door het uitblijven van de sfeer zijn de personages niet veel meer dan wat oninteressante, ongezellige aanstellers en wordt het bij momenten zelfs wat lachwekkend. Zo ook die dansscene op dat feestje (dat deed Grandrieux toch echt zoveel beter in La Vie Nouvelle), plaatsvervangende schaamte.

Een ramp is deze film niet geworden, daarvoor is Grandrieux niet goed genoeg in het verstoppen van z'n talent, maar hij had na deze film nog een aardige weg af te leggen. Gelukkig is het uiteindelijk wel goedgekomen met hem, maar dit is een pover en matig begin van z'n carriere. Had er veel meer van verwacht.

2.0*

Niet best.

Eerste Minnelli drama dat ik kijk, dan vind ik z'n vrolijkere films toch een stuk aangenamer om uit te zitten. De combinatie van het stuntelige plot, de onbeholpen personages en de lang uitgesmeerde scenes (137 minuten voor dit?) is niet bepaald positief.

Ondanks de lengte van de film zitten er toch stukken in de onbehoorlijk snel verlopen. Vooral de relaties tussen personages lijken op vijf minuten helemaal te kunnen keren. Er is een hoop boos gedoe en verliefd gedoe, maar als kijker geloofde ik eigenlijk nergens in. Het voelt vooral erg gescript aan.

De relatie tussen Sinatra en MacClaine voorop. Sinatra is wel érg boers tegen haar, dus moet haar personge wel érg lomp zijn om nog steeds voor hem te vallen. Dan wordt dan ook zonder enige subtiliteit ingevuld door MacClaine, die als lompe trien doorheen de film dendert. En zo is elk personage eigenlijk een cliché van zichzelf, veelal om één of ander zinloos plotpuntje in de hand te werken.

Niet bepaald het soort drama dat ik graag kijk. Doe mij dan maar de vrolijke, luchtige films uit die tijd. Kwalitatief misschien niet zoveel beter, maar die hebben ten minste niet de pretentie iets serieus te brengen.

1.0*

Leuke verrassing.

Op basis van eerdere films had ik er niet zoveel vertrouwen in, maar dit is een verrassend leuke film van Perez. Wel een gekke keuze na al die cheesy C-horrortjes van hem.

Zwarte komedie die vooral steunt op een aantal geweldige scenes met de sheriff en verder aangevuld wordt met een resem fijne moorden. Doet vanuit de verte een beetje denken aan films als Super en God Bless America, al weet Perez er toch een eigen draai aan te geven.

Visueel wel oké (al is de intentie vaak beter dan de afwerking), acteerwerk mag er ook best zijn. Een leuke, kleine verrassing dus. Echt geweldig wordt het niet, maar verder leuk en vlot vermaak.

3.5*

Lijkt me een slecht advies, aangezien Wilder wel meer gedaan heeft dan enkel comedy.

Wat het comedy gedeelte betreft is het redelijk simpel, ik kan hier niet om lachen. De humor is zo ongelofelijk brak, duf, verdord en leeggezogen dat het na een kwartiertje als serieus pijn begon te doen. En toen moest het hele trieste cross-dressing gebeuren nog van start gaan. Die belachelijke stemmetjes, duffe komische situaties, misverstanden en geharrewaar over en weer om iedereen in de waan te laten.

Filmisch is het een dikke nul, ook het acteerwerk is helemaal niet te pruimen. Zal er dan wel aan liggen dat dit "hoort" bij het genre, maar voor mijn part het hele genre mag ontploffen. Monroe was ook helemaal niks, Lemon die in een eerdere Wilder nog best te pruimen was kon mij ook enkel maar irriteren.

Dat dit dan nog tot 2 uur moet gerokken worden is zo'n beetje de laatste druppel. Geen enkele glimlach, zelfs niet inwendig. Niks moois, leuks, aangenaams gezien.

En wie dit trouwens "snel" wil noemen, kijk eens de HK variant. Die vertellen in 90 minuten dubbel zo veel.

0.5*, een wangedrocht om zo snel mogelijk te vergeten. Humor op z'n platst.

Niet goed genoeg.

Pearlstein heeft nog een aardige weg voor de boeg. Ondanks dat de film best z'n momentjes kent en er af en toe wel wat grappige dingen over en weer gegooid worden, wil deze film als geheel nooit echt werken.

Sowieso is het allemaal iets te plat. Sommige grappen werken, andere missen doen en het wordt dan al erg snel héél erg goedkoop met dit soort humor. Verloop van de film is ook flauw kopieerwerk, het soort softe meuk die eigenlijk niet past bij het type humor in deze film.

Acteerwerk is oké, film ziet er af en toe aan de goedkope kant uit en de soundtrack is best kut, maar uiteindelijk draait het toch vooral om de humor. Gelukkig hier en daar wel wat geslaagde scenes dus, duurt allemaal ook niet overdreven lang en ondanks de meligheidsfactor werkt het einde ook nog wel.

Potentieel is er, de uitwerking schort nog wat.

2.0*

Veel reden tot yes! geroep is er anders niet.

Nogal duf out-of-the-box werkje waar het tempo zowel de eyecatcher als de dooddoener is.

Film wordt sterk opgebouwd waardoor de spanning redelijk blijft hangen. Er hangt inderdaad een Rear Window waasje over de film maar Carpenter's benadering is toch duidelijk meer die van een horrorfilm.

Anderzijds helpt het saaie uitgangspunt niet bij de opbouw, waardoor de film echt nooit interessant weet te worden, laat staan echt eng of spannend.

Ziet er verder erg doorsnee uit en hoewel de film niet echt lang duurt blijft hij nogal aanslepen.

Beetje bandwerk, gelukkig nog redelijk goed opgebouwd, anders was het een complete flop.

1.5*

Typisch.

Na een goed uurtje weet je het gewoon zeker. Deze film is geregisseerd door een vrouw. Het zit verdoken in de muziek, de beelden, de personages, het sfeertje in z'n geheel. Maar vooral in het gebruik van naakt. Geen mannelijk regisseur die hier mee wegkomt zonder van een hoop vuiligheid beschuldigd te worden. Daarbij ziet Cornish er nog best jong uit.

Het sfeertje zit wel lekker, Shortland weet mooi de prachtige soundtrack aan de beelden te koppelen. De film voelt als een mooi geheel, erg consistent en logisch. Hoewel ze het gestileerde nog iets mag doordrijven, nu hangt het soms net teveel op het randje.

Waar de film wat hapert is het banale vertelseltje. Hoewel de personages stuk voor stuk boeiend waren was er in het geheel weinig emotionele binding, toch wel belangrijk voor een film als deze. Het wordt dan ook nergens echt dramatisch of zwaar. 't Is een relaas van een meisje in haar puberteit die wat vreemd doet en twee keer echt over de schreef gaat. Maar zonder enig gevaar van ernstige gevolgen.

Film zweeft tussen de 3.5* en 4.0*, maar hou het toch bij 3.5*, ondanks de mooie beelden, de fijne soundtrack en het fantastisch acteerwerk van Cornish. Een actrice die in meer films mag meespelen. Erg naturel, weinig schroom maar stijlvol.

3.5* dus, fijn tussendoortje.

Degelijke romcom.

Maar wel eentje die niet eens de moeite doet om met een origineel gegeven te komen. Alle plotlijntjes, "verrassingen", ontwikkelingen en personages lijk je al eens eerder gezien te hebben, in erg soortgelijke films, boeken en series. Voer voor de echte liefhebber dus.

Verwacht je dus aan veel voorspelbaarheid, een einde dat je al vanaf de eerste minuut ziet aankomen en een combo van romantiek en humor die bijna wetenschappelijk is. Maar gelukkig worden de rollen aardig ingevuld, en heerst er een zomers sfeertje waardoor het toch best makkelijk wegkijkt allemaal. Het leuke bij dit soort films is toch dat het drama nooit écht dramatisch is, en vaak niet langer aansleept dan een minuutje of twee.

Wie niet van romcoms houdt moet deze sowieso niet bekijken, maar anders is het wel een degelijk filmpje. Niet ééntje die er op eender welk vlak positief uitspringt, maar als tussendoortje wel gewoon z'n ding doet. Doorsnee genre filler met andere woorden.

2.5*

Echt wel brak.

Duel was één van Spielberg's beste films, maar met een echte horror film gaat hij toch finaal de mist in. Deze film weet nooit boven z'n TV-roots uit te stijgen, ondanks de korte speelduur is het dan ook van start tot finish belabberd.

Buiten wat apartere camerastandpunten (maar ook niks al te opmerkelijks) is het visueel echt droevig. Spielberg weet compleet geen sfeer op te bouwen, er is niks eng, het ziet er gewoon allemaal erg goedkoop en flauw uit. Dat zijn zaken die niet zoveel met budget te maken hebben, al zou tijdsdruk er ook voor wat kunnen tussenzitten.

Acteerwerk is ook niet om aan te zien, de horror is zo plat als wat en qua verhaal valt er ook helemaal niks te beleven. Goedkope en magere vingeroefening dus, jammer want op basis van Duel had ik er toch wat meer van verwacht.

1.0*

De film leunt inderdaad op de verschrikkelijke gebeurtenissen.

Verder is er niks, daarom wat mij betreft ook inwisselbaar met Hotel Rwanda, en daarmee ook overbodig.

Film geeft op zich wel goed de gebeurtenissen in Rwanda weer, maar faalt als film. Daarbij vind ik dat wie interesse heeft in de gebeurtenissen veel beter een docu kan bekijken. De zin voor realiteit en het sentiment werken elkaar gewoon (zoals vaak) tegen in dit soort films.

Blijft erg wat er toen gebeurd is maar dat maakt zeker geen goede film. De film komt dan ook niet uit boven de tv-film kwaliteit en loopt hier wat mij betreft vreselijk verloren in de top 50.

Inwisselbaar met Hotel Rwanda. Wie hetzelfde opnieuw wil kijken kan zich hier een keertje aan wagen, voor mij hoefde het allemaal niet zo.

1.5*

Teleurstellend.

Het origineel kortverhaal van King was leuk, hoewel het "jeugdtrauma blijft je volgen" verhaaltje niet meteen mijn favoriet is.

De verfilming vond ik erg slecht. Vreselijke 80s sfeer, belabberd geacteerd en voorzien van de meest hilarisch dwaze sentimentele muziek. Er zijn verwoede pogingen ondernomen om de film sfeer mee te geven maar jammer genoeg werkt het niet helemaal zoals verwacht.

Make-up ziet er ook erg slecht uit, blijft er niks anders over dan het origineel van King wat nog redelijk verkapt wordt ook.

0.5*

Geen verkeerd dramatje.

Het enige wat mist is een beetje focus. De sprongen in de tijd vond ik iets te groot, ook best jammer dat je eigenlijk het verhaal van Ah-Xian volgt terwijl Ah-Guei het hoofdpersonage is. Daardoor wordt het net allemaal iets te afstandelijk.

Toch is het verder een mooi filmpje. Er hangt een aangenaam, warm en luchtig sfeertje, hoofdpersonages boeien zeker en bij momenten is het visueel ook echt heel aangenaam. Einde was iets zwaarder dan verwacht, kwam ook wel redelijk aan door het luchtige begin van de film, maar past wel.

Het enige wat de film echt mist is iets om zich boven het gros van de andere Aziatische (en specifiek Taiwanese) dramas uit te tillen. Het is mooi, charmant en solide, maar dat tikkeltje meer ontbreekt net.

Dikke 3.5*, dat wel.